ตอนที่ 86 — ตอนที่ 86 พี่เจิ้งผู้ลับฝีปากประชันทุกคน

ฉินเจิ้งเดินเข้าไปประจันหน้ากับฉินเป่าซาน พลางเชิดคอขึ้นเอ่ย “คุณปู่ครับ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่คุณปู่ไม่ยอมปล่อยผมไป ไม่จำเป็นต้องพูดเสียงดังขนาดนั้นหรอกครับ หลานชายของคุณปู่หูดีจะตายไป”

ชายฉกรรจ์สามคนกำลังเปิดศึกน้ำลายกันอย่างดุเดือด ซูอิ๋งทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เธอไม่ใช่ซูอิ๋งคนเดิมในชาติก่อนอีกต่อไปแล้ว ไม่มีทางที่จะยอมล้มเลิกการช่วยเหลือญาติพี่น้องเพียงเพราะอุปสรรคขวากหนามแค่นี้

เธอล้างมือจนสะอาด สะบัดและเช็ดคราบน้ำจนแห้งสนิทแล้วจึงเดินเข้าไปข้างเตียง ระบายยิ้มพลางเอ่ย “อาสะใภ้สองคะ ขอดูเส้นเลือดของอาหน่อยค่ะ”

มุมปากของเถียนอิ๋งชุนกระตุกเล็กน้อย อ้าปากคล้ายจะพูดแต่ก็กลืนคำพูดลงคอไป เหออวี้หมี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยท้วง “แม่หนูซู ความหวังดีของเธอพวกเราขอรับไว้ด้วยใจนะ แต่ขนาดหมอเซี่ยยังไม่มั่นใจเลย เธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ อย่ามาอวดเก่งเลยนะ อย่าให้อิ๋งชุนต้องเจ็บตัวทรมานไปมากกว่านี้เลย”

ซูอิ๋งอยากจะบอกเหลือเกินว่า เดิมทีเธอก็มั่นใจเต็มร้อยอยู่หรอก แต่ตอนนี้กำลังจะถูกพวกคุณกดดันจนแทบหมดความมั่นใจอยู่รอมร่อแล้ว

ทว่าในเมื่อตอนนี้ยังคงมีความมั่นใจอยู่ เธอจึงต้องรีบลงมือ และจะทำให้พี่เจิ้งที่กำลังลับฝีปากประชันกับทุกคนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเธอต้องผิดหวังไม่ได้ ซูอิ๋งจึงเน้นน้ำเสียงให้หนักแน่นยิ่งขึ้น “คุณย่าเหอคะ ฉันไม่มีทางเอาความเจ็บป่วยของอาสะใภ้สองมาทำเป็นอวดเก่งแน่นอนค่ะ ฉันมั่นใจจริงๆ! อาสะใภ้สองคะ ส่งมือมาให้ฉันเถอะค่ะ!”

มิน่าเล่าพวกหมอผู้มีชื่อเสียงจึงมักจะมีท่าทางเด็ดขาดเผด็จการนัก น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งของซูอิ๋งไม่เพียงทำให้เถียนอิ๋งชุนยอมยื่นมือออกไป แม้แต่ชายหนุ่มสามคนที่กำลังโต้เถียงกันก็ยังพลอยหยุดชะงักไปตามๆ กัน

ฉินเจี้ยนจวินถึงกับรีบวิ่งไปยกตะเกียงน้ำมันก๊าดมาอีกดวงหนึ่ง เพื่อช่วยส่องไฟให้ซูอิ๋งร่วมกับผู้เป็นแม่ พร้อมทั้งเอานิ้วชี้ทาบริมฝีปากเป็นสัญญาณให้บิดาเฒ่าหยุดพูดพล่ามเสียที

เขาเป็นคนมองตามความเป็นจริง ในเมื่อซูอิ๋งยืนกรานจะแทงเข็มให้ได้ หากเขายังปล่อยให้มีเสียงรบกวนจนเธอเสียสมาธิ คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานย่อมเป็นภรรยาของเขาเอง

เถียนอิ๋งชุนยื่นมือข้างที่มีรอยเขียวช้ำตรงข้อมือส่งให้ซูอิ๋ง พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หมอเซี่ยบอกว่าเส้นเลือดที่มือข้างนี้ของอาเส้นใหญ่กว่าหน่อยจ้ะ”

“ค่ะ” ซูอิ๋งประคองมือขึ้นมาแล้วตบเคาะเบาๆ เพื่อกระตุ้นให้เส้นเลือดปูดนูนขึ้นมา มองพิจารณาอยู่อึดใจหนึ่ง จึงบอกให้อาสะใภ้สองยื่นมืออีกข้างมาให้ดู เส้นเลือดข้างที่หมอเซี่ยบอกนั้นมีขนาดใหญ่กว่าจริงๆ

“แทงข้างนี้ค่ะ” ซูอิ๋งดึงมือข้างที่เส้นเลือดเล็กกว่าเข้ามา

นอกจากฉินเจิ้งแล้ว ทุกคนต่างหันมองหน้ากันเลิกลั่ก ฉินเป่าซานทนรั้งไว้ไม่อยู่อีกต่อไป “นังหนูแซ่ซู หมอเซี่ยบอกอยู่หยกๆ ว่ามืออีกข้างแทงง่ายกว่า แต่เธอกลับบอกจะแทงข้างนี้ นี่เธอคิดว่าตัวเองเก่งกล้าเกินหน้าหมอเซี่ยไปแล้วหรือไง?”

ฉินเจิ้งชักสีหน้าไม่พอใจอย่างรุนแรง “อิ๋งอิ๋งบอกแบบนี้ย่อมมีเหตุผลของเธอ ถ้าคุณปู่ไม่อยากให้อิ๋งอิ๋งแทงเข็มก็พูดออกมาตรงๆ เลยสิครับ ผมเองก็ไม่อยากให้อิ๋งอิ๋งต้องมาเสี่ยงเหมือนกัน!”

ฉินเป่าซานโกรธจนตาเขียวปั๊ด “ข้าเคยพูดตอนไหนว่าจะยอมให้หล่อนแทง?! หล่อนหาเรื่องสะเออะเข้ามาเองต่างหาก รีบสั่งให้หล่อนถอยออกไปให้หมอเซี่ยจัดการเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเปิดฉากพูดกันถึงขั้นนี้ ฉินเจิ้งก็ไม่อยากจะอดทนอีกต่อไป “ถอยก็ถอยสิครับ! อิ๋งอิ๋ง พวกเรากลับ!” เขาเอ่ยพลางยื่นมือเข้ามาดึงตัวซูอิ๋ง

ซูอิ๋งรีบเบี่ยงตัวหลบ พลางอธิบายอย่างใจเย็น “เส้นเลือดที่มือทั้งสองข้างของอาสะใภ้สองเล็กมากทั้งคู่ค่ะ อีกข้างถึงจะใหญ่กว่านิดหน่อย แต่ตรงข้อมือบวมช้ำจนเขียวคล้ำหมดแล้ว หากแทงซ้ำลงไปอีกเกรงว่าจะดึงเลือดกลับมาได้ไม่ดี สู้แทงที่มืออีกข้างจะดีกว่าค่ะ”

เด็กสาวเอ่ยด้วยท่าทางภูมิฐานและถูกต้องตามหลักวิชาชีพ ท่วงท่าการตบเคาะหาเส้นเลือดเมื่อครู่ก็ดูชำนาญ หมอเซี่ยจึงพยักหน้ารับพลางเอ่ย “ทุกคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลยครับ จะทำให้คนไข้ตื่นตกใจ พอกล้ามเนื้อเกร็งตัวจะยิ่งแทงเข็มยากและเจ็บปวดทรมานยิ่งขึ้นไปอีก”

เหออวี้หมี่หันไปถลึงตาใส่ตาเฒ่าของตน ดุเสียงเบา “พูดน้อยๆ สักสองสามคำไม่ได้หรือไง? ถ้าไม่พอใจนักก็กลับไปนอนโน่นไป”

นางไม่ได้เชื่อหรอกว่าซูอิ๋งจะสามารถแทงเข็มให้น้ำเกลือได้จริงๆ แต่นางเชื่อมั่นในตัวหมอเซี่ย ในเมื่อหมอเซี่ยคอยออกโรงสนับสนุนซูอิ๋งย่อมต้องมีเหตุผล นางเองก็น่าจะลองเชื่อดูสักครั้ง

“ใครอยากจะพูดกับมันกัน?” ฉินเป่าซานเบือนหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าก็ยังคงปักหลักยืนนิ่งไม่ยอมเดินออกไป

ทางด้านนี้ ฉินเจี้ยนจวินก็เอ็ดฉินเจิ้งเบาๆ “คุณปู่แกมีนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว แกเป็นเด็กให้ผู้ใหญ่ว่าสักคำสองคำมันจะเป็นไรไป? รีบหุบปากได้แล้ว ขืนพูดมากจนซูอิ๋งเครียดจะยิ่งลงเข็มยาก”

ฉินเจิ้งได้ยินประโยคแรกก็ชักจะเคืองใจ นิสัยผมก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน จะด่าว่าอะไรผมก็ได้ แต่ทำไมคุณปู่ต้องคอยหาเรื่องว่าอิ๋งอิ๋งด้วยเล่า? ทว่าพอได้ยินประโยคหลังเขาก็ยอมสงบปากสงบคำลงทันที จะทำให้อิ๋งอิ๋งเครียดไม่ได้เด็ดขาด

แค่การแทงเข็มฉีดยายังตึงเครียดราวกำลังจะทำสงคราม หมอเซี่ยได้แต่แอบทอดถอนใจอยู่ในอก ยามนี้แรงกดดันบนบ่าของซูอิ๋งหนักหนาสาหัสกว่าที่เขาเผชิญเมื่อครู่เสียอีก