ตอนที่ 85 — ตอนที่ 85 รีบไปเถอะอย่ามาเกะกะวุ่นวายที่นี่

ในใจของซูอิ๋งยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นไปอีก

เธอนึกเสียใจภายหลัง ไม่น่าปล่อยให้อารมณ์ร้อนรุ่มชั่ววูบพาตัวเธอวิ่งมารบกวนชีวิตของผู้อื่นเช่นนี้เลย ทว่าในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็จำต้องก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไป

เมื่อเข้ามาในลานบ้าน ฉินเป่าซานก็สั่งเสียงห้วน “เจิ้งเอ๋อร์ พวกแกไปรอที่ห้องโถง เดี๋ยวข้าจะไปตามอาสองของแกมาให้”

“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมไปตามอาสองเอง อิ๋งอิ๋งตามฉันมา” ฉินเจิ้งตอกกลับอย่างไม่สบอารมณ์ พลางจูงมือซูอิ๋งเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของฉินเจี้ยนจวินด้วยท่าทีขึงขัง ฉินเป่าซานคิดจะห้ามปรามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ยังไม่ทันที่ฉินเจิ้งจะก้าวไปถึงหน้าห้อง ประตูห้องก็พลันเปิดผางออก ผู้ที่เดินก้าวออกมากลับกลายเป็นหมอเซี่ย

ซูอิ๋งและฉินเจิ้งสบตากันด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองหมอเซี่ยที่กำลังมีสีหน้ากระวนกระวายใจ อีกฝ่ายเองก็ทำหน้าตาทำนองว่า ‘พวกเธอสองคนมาทำอะไรที่นี่กันเนี่ย?’ จากนั้นก็เห็นฉินเจี้ยนจวินขมวดคิ้วแน่นเดินตามออกมา พลางปิดประตูห้องลงแล้วเอ่ยเสียงเบา:

“หมอเซี่ยอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยครับ พักสักครู่แล้วค่อยเข้าไปแทงเข็มใหม่อีกรอบเถอะ”

ฉินเจิ้งก้าวเข้าไปถามด้วยความแปลกใจ “หมอเซี่ย ทำไมหมอถึงมาอยู่ที่นี่ครับ? ใครเป็นอะไรหรือ? แล้วจะต้องไปแทงใครกัน?”

“ชู่!”

ฉินเจี้ยนจวินรีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้หลานชายเงียบเสียง พลางเหลียวมองเข้าไปในห้องด้วยความกังวล

ฉินเป่าซานเดินตามมาถึงพอดี เอ่ยเสียงขุ่นเคืองลอดไรฟัน “เจ้าสอง สองคนนี้มาหาแกนั่นแหละ นังหนูแซ่ซูคนนี้บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับแก” เขาไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยชื่อของซูอิ๋งออกมาให้ระคายปาก ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกหมอเซี่ย “หมอเซี่ยเข้ามานั่งพักในห้องโถงก่อน ดื่มน้ำให้หายเหนื่อยเสียหน่อยเถอะ”

หมอเซี่ยสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ สองสามครั้งเพื่อระงับอารมณ์ ฝืนยิ้มพลางเอ่ย “ไม่เป็นไรครับคุณลุง ผมจะเข้าไปลองใหม่อีกสักรอบ”

ฉินเจี้ยนจวินตั้งท่าจะเดินตามเข้าไป ทว่ากลับถูกฉินเจิ้งขวางทางไว้ จึงได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ “ฉินเจิ้ง ซูอิ๋ง อาติดธุระด่วนจริงๆ พวกเธอมีเรื่องอะไรไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันได้ไหม?”

ฉินเจิ้งทำท่าไม่ยอม ทว่าจู่ๆ ซูอิ๋งก็เอ่ยถามขึ้นมา “อาสองคะ อาเถียนอาการไม่ดีหรือคะ?”

ฉินเจี้ยนจวินชะงักไปทันควันโดยไม่ทันตั้งตัว “ซูอิ๋ง เธอรู้ได้อย่างไร?”

ซูอิ๋งอยากจะบอกเหลือเกินว่า เพราะเธอเคยผ่านชีวิตมาแล้วชาติหนึ่ง รู้จุดจบอันน่าเศร้าของชีวิตคู่ของพวกเขาทั้งสอง จึงเดาเรื่องราวในยามนี้ออก

ทว่าเธอไม่อาจพูดความจริงเช่นนั้นได้ ซูอิ๋งจึงระบายยิ้มบางๆ “อาสองคะ ให้อิ๋งอิ๋งเข้าไปดูหน่อยได้ไหมคะ เผื่อว่าฉันจะพอช่วยอะไรได้บ้าง?”

ยังไม่ทันที่ฉินเจี้ยนจวินจะได้ตอบคำ ฉินเป่าซานที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็โมโหขึ้นมาทันที “แกจะไปช่วยอะไรได้?! ถ้าไม่มาช่วยทำให้เรื่องมันแย่ลงไปกว่าเดิมข้าก็ขอบใจตายแล้ว!” เขาโบกไม้โบกมือไล่เธอราวกับปัดแมลงวัน “รีบไปเสียเถอะ อย่ามาเกะกะวุ่นวายที่นี่!”

ฉินเจิ้งก้าวขึ้นมาขวางหน้าซูอิ๋งไว้ในทันที ถลึงตาจ้องมองผู้เป็นปู่ด้วยความโกรธจัด “อิ๋งอิ๋งบอกว่าช่วยได้ก็ย่อมต้องช่วยได้แน่นอน! อาสองพาพวกเราเข้าไปเถอะครับ หากอิ๋งอิ๋งช่วยไม่ได้ผมจะเป็นคนขอโทษพวกคุณเอง แต่ถ้าหากอิ๋งอิ๋งช่วยได้ คุณปู่ต้องขอโทษอิ๋งอิ๋งนะครับ!”

ฉินเจิ้งไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ฉินเป่าซานโมโหจนคิดจะเงื้อมือลงไม้ลงมือ ทว่าทันใดนั้นหมอเซี่ยก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “ให้ซูอิ๋งเข้ามาเถอะครับ หล่อนช่วยผมได้”

เมื่อพิจารณาจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในอดีต คราวก่อนที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านฉิน หมอเซี่ยก็สังเกตเห็นแล้วว่าซูอิ๋งมีความรู้เรื่องการพยาบาลอย่างน่าทึ่ง การให้เธอเข้าไปข้างใน ต่อให้ทำอย่างอื่นไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ช่วยหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ส่งให้เขาได้ไม่มีปัญหา อีกทั้งยังช่วยยุติศึกวิวาทระหว่างสองปู่หลานคู่นี้ได้ด้วย

ฉินเจี้ยนจวินเองก็ไม่ได้อยากให้ซูอิ๋งเข้าไปนัก ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเธอจะก่อเรื่องอะไร ทว่ากลัวว่าเจ้าหลานชายคนโตจะทำอะไรบ้าระห่ำเพราะเธอน่ะสิ เขาเคยเห็นมากับตาแล้วว่าฉินเจิ้งยอมทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแม่ว่าที่สะใภ้คนนี้

ทว่าในเมื่อหมอเซี่ยเอ่ยปากเช่นนั้นแล้ว เขาก็ยากจะคัดค้าน จึงจำใจเอ่ยปาก “เข้ามากันให้หมดเถอะ”

เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง ซูอิ๋งก็เห็นเถียนอิ๋งชุนผู้เป็นภรรยาของฉินเจี้ยนจวินกำลังนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด เหออวี้หมี่ผู้เป็นแม่สามียืนอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้ากังวลใจและกระวนกระวาย ในมือถือตะเกียงน้ำมันก๊าดไว้หนึ่งดวง ภายในห้องยังมีตะเกียงน้ำมันก๊าดจุดอยู่อีกสองจุด เพื่อให้ลูกสะใภ้ทรมานน้อยลง นางจึงไม่ตระหนี่ค่าน้ำมันก๊าดเลยแม้แต่น้อย

ขวดน้ำเกลือแขวนไว้กับลำไม้ไผ่ที่ใช้ขึงมุ้ง มีสายยางเส้นเล็กห้อยระย้าลงมา หมอเซี่ยมือหนึ่งถือเข็มฉีดยา ส่วนอีกมือหนึ่งประคองข้อมือของเถียนอิ๋งชุนขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน