ตอนที่ 128 — 128

บทที่ 128 แบ่งหน้าที่

เดิมตำรับนี้ได้มาจากลิวหลาง แต่เพราะยังเรียนหนังสืออยู่ รายจ่ายทั้งหมดจึงถือเป็นส่วนกลาง ดังนั้นผู้เฒ่าสวี่จึงไม่เพิ่มค่าแรงให้หลานชาย ทุกคนตั้งใจฟัง ไม่มีใครพูดแทรก ผู้เฒ่าสวี่แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นคนยุติธรรม พูดจามีเหตุผล ลูกชายลูกสะใภ้ก็ไม่ใช่คนพูดมาก เวลาประชุมกันจึงไม่มีใครคัดค้าน

อีกทั้งการจัดค่าแรงครั้งนี้ ก็ไม่มีสิ่งใดต้องท้วง ซื่อยาได้เพิ่ม สิบเหวิน ก็สมควรแล้ว ส่วนโจวซื่อไม่ได้รับวันละ ห้าเหวิน เหมือนคนในบ้าน เพราะยังทำงานในหอฝูหมั่นโหลว เดือนละ สามตำลึง แต่เก็บไว้เพียงครึ่งหนึ่ง จึงถือว่าเท่ากับคนในบ้าน ไม่มากไม่น้อย เท่ากันทุกคน เมื่อไม่มีใครมีข้อโต้แย้ง ทุกคนจึงพยักหน้าพร้อมกัน รอฟังผู้เฒ่าสวี่พูดต่อ

ผู้เฒ่าสวี่เว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “เจ้ากับเมียเจ้ารวมทั้งต้าหลาง กับเจ้ารอง ให้อยู่ช่วยแม่ทำงานที่บ้าน บดสมุนไพร เตรียมของพวกนี้ เสร็จแล้วค่อยนำไปส่งที่ร้าน ซื่อยาอยู่ประจำที่ร้าน เจ้าสามกับเมีย รวมทั้งเอ้อร์หลาง ซานหลาง กับอู่ยา ก็ช่วยที่ร้านด้วย

ด้านหลังร้านมีเรือนอยู่สี่ห้อง สองห้องใช้เป็นโรงงาน อีกสองห้องไว้พักอาศัย ตอนกลางคืนต้องมีคนเฝ้า ข้ากับเอ้อร์หลางจะอยู่เฝ้า ซื่อยา กับ อู่ยา ก็พักที่นี่เลย ไม่ต้องไปกลับให้ลำบาก ส่วนเจ้าสาม เมียเจ้า กับ ซานหลาง กลับบ้านทุกวัน พอรุ่งเช้าค่อยมาใหม่”

ผู้เฒ่าสวี่จะเป็นเถ้าแก่ ให้เอ้อร์หลางผู้สุขุมอยู่เป็นผู้ช่วยดูแลหน้าร้าน มีแค่สองคนนี้ประจำก็พอ ส่วนซื่อยาจะเป็นคนทำบัญชี อยู่ที่ร้านย่อมสะดวกกว่า อู่ยาก็อยู่เป็นเพื่อน หน้าที่ของแต่ละคนจึงจัดวางลงตัว ผู้เฒ่าสวี่ทวนในใจอีกครั้ง ก่อนหันไปถามซื่อยา “ข้าคิดว่า ยังไม่ควรจ้างคนอื่นตอนนี้ รอเปิดร้านแล้วค่อยดูอีกที เจ้าว่าอย่างไร ?”

สวี่อินอินพยักหน้า “ทุกอย่างตามที่ท่านปู่เห็นสมควรเจ้าค่ะ”

ปู่หลานคุยกันต่อถึงเรื่องการจัดร้าน ตกแต่งและวางของ คนอื่นที่ฟังอยู่ก็พากันรู้สึกเหมือนฝัน ก็แน่ละ เมื่อก่อนซื่อยาเป็นเด็กหญิงเกียจคร้าน ชอบโต้เถียงจนใคร ๆ ก็ไม่ชอบหน้า แต่บัดนี้กลับนั่งคุยวางแผนค้าขายกับท่านปู่ได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับคนละคนเลยทีเดียว !

ของในร้านเช่นชั้นวางของต้องสั่งทำ รวมถึงป้ายร้านก็ขาดไม่ได้ ผู้เฒ่าสวี่ให้ฟางฉางซวี่ช่วยแนะนำโรงไม้ที่คิดราคายุติธรรม แล้วสั่งทำทั้งหมดในเมือง สะดวกทั้งรับส่งของและติดตั้ง ใช้เวลาไม่กี่วันก็เสร็จ ส่วนอื่นไม่ต้องตกแต่งอะไรมาก แค่จัดเรียงของให้ดี เติมสินค้า ก็พร้อมเปิดร้านได้ทันที

สิ่งสำคัญอยู่ที่สินค้าจะขายอะไร เมื่อเป็นร้านขายของใช้เพื่อความสะอาด ขายยาสีฟันก็ต้องมีแปรงสีฟันคู่กัน แปรงสีฟันสวี่อินอินพอทำได้ แต่ขั้นตอนยุ่งยาก ไม่คุ้มแรง อีกทั้งร้านข้าง ๆ ที่ขายอุปกรณ์แปรงฟัน แปรงธรรมดาก็แค่ด้ามละ หนึ่งเหวิน เท่านั้น ผู้เฒ่าสวี่คิดว่า ถ้าต้องไปหาคนรับของมาขายเอง ก็สู้ให้คนอื่นทำส่งจะดีกว่า ถึงจะไม่มาก อย่างน้อยก็เป็นรายได้อีกทาง

ท่านจำได้ว่า สือเหล่าเอ้อร์ เคยไปฝึกงานเชือดหมูอยู่ครึ่งปี เชี่ยวชาญเรื่องขูดขนหมู ภายหลังเคยลองเอาขนหมูมาทำแปรงสีฟันให้ลูกสาว เห็นว่าทำง่ายไม่ยุ่งยาก จึงทำเพิ่มอีกหลายด้าม แล้วยังให้พ่อตาครอบครัวโจวไปหลายด้าม พี่เขยของเขาก็ส่งต่อมาให้ผู้เฒ่าสวี่อีกด้ามหนึ่ง

ดังนั้นผู้เฒ่าสวี่จึงไปหาสือเหล่าเอ้อร์ บอกเรื่องนี้โดยตรง สือเหล่าเอ้อร์ได้ฟังก็ยินดีนัก รีบตอบว่า “ท่านลุงสวี่วางใจเถอะ ข้าจะทำแปรงให้ดี ให้ร้านของท่านขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน!”

ผู้เฒ่าสวี่กล่าวว่า “มันไม่ใช่งานใหญ่โตอะไร แต่อย่างไรก็เป็นรายได้ ไม่ต้องรีบ ทำไปเรื่อย เดือนหนึ่งส่งให้ข้าร้อยด้ามก็น่าจะพอแล้ว เราก็เป็นญาติกัน ไม่ต้องเกรงใจ พูดกันตามตรง แปรงธรรมดาสองด้ามข้าให้ หนึ่งเหวิน ถ้าขัดมันดี ขนแปรงละเอียดแน่น อันละ สองเหวิน ส่งของวันไหน ข้าจ่ายวันนั้น ไม่เบี้ยวแน่”

สือเหล่าเอ้อร์ขอบคุณไม่หยุด ดีใจจนแทบไม่รู้จะทำอย่างไร กลับถึงบ้านก็บอกข่าวดี แล้วชวนพี่ชายสือเหล่าต้าออกไปเก็บขนหมูกันทันที แม้ผู้เฒ่าสวี่จะยังไม่จ้างคนอื่น แต่ก็อยากช่วยเหลือชาวบ้าน จึงบอกไว้ว่า ใครขึ้นเขาแล้วเจอพวกใบสะระแหน่ ใบโหระพา หรือดอกไม้ชนิดต่าง ๆ ให้เก็บมาผึ่งแห้งแล้วนำมาขาย เขาจะรับซื้อให้เงินทุกครั้ง

เรื่องนี้ทำง่าย พวกผู้หญิงหรือสาว ๆ ที่ขึ้นเขาเก็บผักอยู่แล้ว ก็ทำควบไปได้

ส่วนสวี่ชุนเหอและคนอื่น หลังจากไปทำงานอีกหนึ่งวัน ก็บอกลาเจ้าคุมงาน กลับมาช่วยงานที่บ้านเต็มตัว

ผ่านไปไม่กี่วัน โรงงานหลังร้านคืบหน้าไปมาก อู่ยากับสวี่ซานหลาง รับผิดชอบยาสีฟัน ทำออกมาได้จำนวนไม่น้อย สวี่อินอินพา สวี่ชุนซาน กับ จางซิ่วหลาน เคี่ยวน้ำยาสระผม แต่ละหม้อกลิ่นไม่ซ้ำ ทำสำรองไว้มากมาย

สบู่ สบู่หอม และสบู่สระผม ก็เตรียมไว้พอขายได้ราวสิบวัน ทำมากกว่านี้กลัวขายไม่หมด ของจะเสีย แถมต้นทุนซื้อวัตถุดิบก็ลงไปไม่น้อยแล้ว

ร้านฝั่งโน้นก็เกือบเรียบร้อย ผู้เฒ่าสวี่เลือกวันเปิดร้านโดยให้ผู้รู้ช่วยดูฤกษ์งามยามดี ก่อนถึงวันนั้น สวี่อินอินใช้เวลาว่างทดลองทำสีผึ้งทางปากกับยาประทินผิวหอม ทั้งสองอย่างต้องใช้วัตถุดิบสำคัญอย่างหนึ่ง คือ ขี้ผึ้ง ขี้ผึ้งหาไม่ยาก แค่ไปที่แหล่งเลี้ยงผึ้ง ตรงที่ขายน้ำผึ้ง ก็จะมีขายขี้ผึ้งด้วยเช่นกัน