ตอนที่ 101 — ตอนที่ 101 มนุษย์นี่เลี้ยงยากชะมัด

สุดท้ายไป๋ซีหนิงก็ยังอดเป็นห่วงที่ปล่อยให้ไป๋อีฝานออกไปข้างนอกตามลำพังไม่ได้ เมื่อเห็นว่าผ่านไปค่อนวันแล้วเขายังไม่กลับมาเสียที เธอจึงจงใจปล่อยชินหยวนออกไปตามหา

ผลปรากฏว่า ชินหยวนได้นำข่าวสารอันน่าตกตะลึงจนอ้าปากค้างกลับมาบอก

ไป๋อีฝานกับแก๊งคุณปู่บอยแบนด์ถูกแพนด้ากลายพันธุ์จับตัวไปเสียแล้ว

ทว่าไป๋ซีหนิงกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลยสักนิด

เธอน่ะคือเศรษฐีหน่อไม้ตัวจริงเสียงจริงเชียวนะ!

ไม่มีปัญหาอะไรที่หน่อไม้ไม่กี่หน่อจะแก้ไขไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าหน่อไม้ของเธอจะมีไม่มากพอ!

หลังจากที่คราวก่อนถูกแพนด้ากลายพันธุ์กวาดหน่อไม้ในมิติไปจนเกลี้ยง เธอก็จงใจขุดหน่อไม้มาเก็บตุนไว้ในโกดังเพิ่มอีกตั้งมากมาย

มิติที่เป็นดั่งขุมทรัพย์ฮวงจุ้ยชั้นเลิศแบบนี้ ทุกวันล้วนเป็นฤดูกาลแห่งการเก็บเกี่ยวทั้งนั้น!

ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังสวนสัตว์ทันที

เหลิ่งเยี่ยไป๋นั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า สองแขนโอบกอดเอวของไป๋ซีหนิงเอาไว้แน่น

"เร็วอีก เร็วขึ้นอีกหน่อย"

เหลิ่งเยี่ยไป๋เอ่ยเร่งเร้าเสียงเบา

ไป๋ซีหนิงหันหน้าไปกลอกตาใส่เขาทีหนึ่ง บิดคันเร่งจนสุดมือแล้ว จะให้เร็วกว่านี้ได้ยังไงกันเล่า!

เหลิ่งเยี่ยไป๋เม้มริมฝีปากบางเข้าหากัน ก่อนจะกระชับวงแขนกอดไป๋ซีหนิงให้แน่นยิ่งขึ้นอย่างเงียบๆ

รถจักรยานถูกไป๋อีฝานปั่นหนีหายไปแล้ว จนป่านนี้ยังไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าเป็นตายร้ายดียังไง

ทรัพย์สินที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขาก็คือไป๋ซีหนิงและรถจักรยานคันนั้น

เมื่อสูญเสียหนึ่งในนั้นไป หัวใจของเหลิ่งเยี่ยไป๋ก็เจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดกรีด

ทำได้เพียงกอดสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่หัวใจเท่านั้น

โลกใบนี้มันช่างเหน็บหนาวเกินไป มีเพียงเสี่ยวหนิงเท่านั้นที่สามารถมอบความอบอุ่นให้แก่เขาได้

รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันจิ๋วพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงราวกับปืนใหญ่ขนาดย่อม

รถขนขยะสีเขียวจอดนิ่งอยู่หน้าประตูทางเข้าสวนสัตว์

แพนด้ากลายพันธุ์ยืนทำหน้ากลัดกลุ้มว้าวุ่นใจอยู่หน้ารถขนขยะ

จะทำยังไงถึงจะส่งข่าวบอกให้เจ้ามนุษย์สายเปย์หน้าโง่คนนั้นเอาหน่อไม้มาไถ่ตัวคนพวกนี้ดีนะ?

บนใบหน้าที่ดูซื่อบื้อน่ารักปรากฏแววพังทลายคล้ายคลึงกับมนุษย์ออกมาอย่างชัดเจน

ถ้าคิดหาวิธีส่งข่าวบอกให้มนุษย์คนนั้นเอาหน่อไม้มาส่งไม่ได้ มันมิต้องขาดทุนย่อยยับหรอกหรือ?

มนุษย์ผู้โชคร้ายทั้งสี่คนนี้ ทั้งเรื่องกิน ดื่ม ขับถ่าย มันล้วนต้องเป็นคนรับผิดชอบดูแลทั้งหมด

หน่อไม้ที่บ้านยิ่งเหลือน้อยอยู่แล้ว นี่มันยังต้องแบ่งเอาไปเลี้ยงดูปูเสื่อคนพวกนี้อีกอย่างนั้นหรือ?

แพนด้ากลายพันธุ์กะพริบตาปริบๆ อย่างซื่อบื้อ รู้แบบนี้ว่ามันจะยุ่งยากวุ่นวายขนาดนี้ จับตัวประกันมาแค่คนเดียวก็พอแล้วแท้ๆ!

โครกคราก…

ท้องของไป๋อีฝานส่งเสียงร้องประท้วงด้วยความหิวโหยออกมา

ตั้งแต่ออกมาจากบ้านเมื่อตอนเช้า ลากยาวมาจนถึงตอนนี้

เขายังไม่ได้กินข้าวเลยแม้แต่มื้อเดียว

ช่วงเช้าทำความดีช่วยเหลือสังคม พาเด็กหลงทางไปส่งบ้าน

พอตกบ่ายกลับถูกจับตัวมาแบบงงๆ เสียอย่างนั้น

สรุปแล้ว วันนี้ช่างเป็นวันที่ชีวิตมีสีสันเสียเหลือเกิน

แพนด้ากลายพันธุ์ปรายตามองไป๋อีฝานอย่างหม่นหมอง

เอาละสิ กลัวอะไรก็ได้เจอสิ่งนั้นจริงๆ ด้วย

มนุษย์คนนี้ท้องร้องจ๊อกๆ จะต้องหิวข้าวแล้วอย่างแน่นอน

ค่าไถ่ก็ยังไม่ได้รับ เห็นอยู่ตำตาว่าตัวเองกำลังจะต้องควักเนื้อจ่ายเพิ่มอีกก้อนแล้ว!

แพนด้ากลายพันธุ์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะวางเจ้าก้อนกลมตัวน้อยลงบนพื้น แล้วส่งเสียงร้องครางหงิงๆ ออกมาสองสามที ราวกับกำลังสั่งเสียกำชับอะไรบางอย่าง

ลูกแพนด้าหันไปมองรถขนขยะแวบหนึ่ง ดวงตาที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และเสียดาย

ลำพังแค่ตัวเองกินก็ยังไม่พออิ่มเลย ยังจะต้องเอาไปป้อนให้เจ้าพวกมนุษย์ผู้โชคร้ายพวกนี้อีกเหรอ?

แต่คำสั่งของลูกพี่ใหญ่ จะไม่เชื่อฟังก็ไม่ได้

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยจึงจำใจเดินต้วมเตี้ยมมุ่งหน้าลึกเข้าไปในสวนสัตว์อย่างไม่เต็มใจนัก

คุณปู่ทั้งสามคนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในห้องคนขับเฝ้ามองดูเจ้าก้อนกลมตัวน้อยเดินห่างออกไปอย่างเงียบๆ พลางพึมพำปรึกษาหารือกัน

ไป๋เจิ้งเซวียนเอ่ยถาม "มันกำลังจะไปทำอะไรน่ะ?"

ลุงหลิวคาดเดา "สงสัยแพนด้าสองตัวคงจะกินพวกเราสี่คนไม่หมด เลยกลับไปตามพวกพ้องมาช่วยกินมั้ง!"

ลุงหวังพึมพำ "ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ว่าระหว่างพลังจิตสายโลหะของข้า กับฟันของพวกมัน อย่างไหนจะแข็งแกร่งกว่ากัน"

ไป๋เจิ้งเซวียนและลุงหลิว "…"

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยใช้เวลาตั้งสิบนาทีกว่าจะเดินกลับมา ทั้งที่เรื่องแค่นี้ใช้เวลาแค่ห้านาทีก็เสร็จแท้ๆ แต่มันกลับเดินอ้อยอิ่งถ่วงเวลาไปตั้งสิบนาที

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยไม่ได้กลับมาตัวเปล่า ในอ้อมอกของมันหอบหน่อไม้สดใหม่ต้นอวบใหญ่มาด้วยถึงสี่หน่อ

ดวงตากลมโตดำขลับราวกับผลองุ่นจ้องเขม็งไปยังหน่อไม้ในอ้อมอก น้ำลายใสๆ ไหลย้อยออกมาจากมุมปากโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า หยดแหมะลงบนหน่อไม้เหล่านั้น

ดูใสแวววาวระยับตา

แพนด้ากลายพันธุ์ส่งเสียงร้องหงิงๆ ไปทางรถขนขยะสองที ส่งสัญญาณให้เจ้าก้อนกลมตัวน้อยเอาหน่อไม้ไปให้มนุษย์ผู้โชคร้ายทั้งสี่คนนั้น

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างไม่เต็มใจเป็นที่สุด ส่งสายตาตัดพ้อขุ่นเคืองอย่างถึงที่สุดไปมองรถขนขยะ

ช่างเป็นกลุ่มคนใจร้ายใจดำจริงๆ จะกินข้าวแต่ละทียังต้องมากินหน่อไม้ที่อร่อยที่สุดของมันอีก

"เจ้าลูกแพนด้านั่นมันทำสีหน้าอะไรของมันน่ะ?" ลุงหวังถลึงตามองอย่างประหลาดใจ

เขากลับมองเห็นแวว… น้อยเนื้อต่ำใจและเสียดายของรักจากในดวงตาของลูกแพนด้าเสียอย่างนั้น?

เจ้าลูกแพนด้านั่นจะมามองพวกเขาด้วยสายตาเสียดายอะไรนักหนา?

"คงไม่ใช่ว่ามันคิดว่าพวกเราไปปล้นหน่อไม้ของมันหรอกนะ?" ไป๋เจิ้งเซวียนมองลูกแพนด้าสลับกับมองหัวหน้าแพนด้า พลางเอ่ยคาดเดา

"จะให้แย่งหน่อไม้มันเรอะ ร้ายกาจเกินไปแล้วมั้ง?" ลุงหลิวทำหน้าเอือมระอาจนพูดไม่ออก

หน่อไม้น่ะ เขากินได้อยู่หรอก

แต่ขอน้ำปรุงรสหรือเครื่องปรุงอะไรหน่อยไม่ได้หรือไงกัน!

แม้แต่ขั้นตอนการต้มน้ำทิ้งเพื่อล้างความขื่นก็ยังไม่มี แล้วจะให้กินเข้าไปได้ยังไงเล่า?

เมื่อหัวหน้าแพนด้าเห็นว่าเจ้าก้อนกลมตัวน้อยทำใจสละให้ไม่ได้ มันก็เดินเข้าไปหาด้วยความไม่ได้ดั่งใจ คว้าเอาหน่อไม้สีเขียวสดทั้งสี่หน่อโยนโครมเข้าไปในอ้อมอกของไป๋อีฝาน จากนั้นก็สะบัดหน้าหนีไม่ยอมมองหน่อไม้อีก

มองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งตัดใจไม่ลง!

อย่างไรเสียคนพวกนี้ก็เป็นถึงตัวประกัน เพื่อที่จะได้ขูดรีดหน่อไม้จากสายเปย์หน้าโง่คนนั้นให้ได้เยอะๆ มัน… ยอมทุ่มสุดตัวแล้ว!

ไป๋อีฝาน "???"

บนหน่อไม้ยังมีคราบน้ำลายของเจ้าก้อนกลมตัวน้อยเปื้อนอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงโยนมาให้เขาเสียได้ล่ะเนี่ย?

ไม่มีใครสามารถตอบคำถามของเขาได้ แต่หากแพนด้ากลายพันธุ์พูดภาษามนุษย์ได้ละก็

มันคงจะตะคอกใส่เขาว่า รีบๆ กินเข้าไปเสียก่อนที่ลูกพี่จะเปลี่ยนใจ!

แพนด้ากลายพันธุ์หันหน้าหนีด้วยท่าทางเหม่อลอย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ครุ่นคิดว่าจะทำยังไงให้เจ้ามนุษย์ผู้โชคร้ายคนนั้นยอมจ่ายหน่อไม้เพิ่มอีกหน่อยดี

ขืนไม่รีบเจรจา มันคงได้ขาดทุนหนักกว่าเดิมแน่ๆ

เจ้าพวกโง่เง่าข้างในสวนสัตว์ที่วันๆ รู้จักแต่กินไผ่พวกนั้น กินจุกันจะตายชัก หน่อไม้ที่ขูดรีดมาได้เมื่อคราวก่อนแม้จะยังเหลืออยู่บ้าง แต่หากเทียบกับความเร็วในการสวาปามหน่อไม้ของเจ้าพวกโง่พวกนั้นแล้ว มันก็ยังไม่พออยู่ดี

อย่าเพิ่งไปสนใจเลยว่าประเดี๋ยวจะขูดรีดหน่อไม้มาได้หรือไม่ รู้แค่ว่าตอนนี้มันควักเนื้อขาดทุนไปไม่น้อยแล้ว

เฮ้อ…

แพนด้ากลายพันธุ์ถอนหายใจยาวเหยียด เริ่มตั้งคำถามกับชีวิตแพนด้าของตัวเองขึ้นมาครามครัน

ดวงตากลมโตดุจผลองุ่นของเจ้าก้อนกลมตัวน้อยจ้องเขม็งไปยังไป๋อีฝาน… ไม่สิ จ้องไปยังหน่อไม้ในอ้อมอกของเขาตาไม่กะพริบ แทบจะจ้องให้หน่อไม้ทะลุเป็นรูอยู่รอมร่อ

ไป๋อีฝานรู้สึกกระดากอายจนต้องวางหน่อไม้ทิ้งลงบนพื้น

จะให้เขาอ้าปากแทะหน่อไม้ดิบๆ ตรงนี้เลยก็กระไรอยู่!

ดวงตาของเจ้าก้อนกลมตัวน้อยพลันเป็นประกายวาววับ มันรีบพุ่งพรวดเข้าไปคว้าหน่อไม้ขึ้นมาต้นหนึ่งแล้วกอดแทะกินทันที

กร้วมๆ กรอบอร่อยสุดๆ

แพนด้ากลายพันธุ์หันกลับมามองหน่อไม้ที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นด้วยสายตาซื่อบื้อ ก่อนจะถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทำไมมนุษย์พวกนี้ถึงได้ช่างเลือกกินกันนักนะ?

หน่อไม้คือของที่ดีที่สุดในบ้านของมันแล้วนะ!

เลี้ยงไม่ไหวแล้วโว้ย เลี้ยงไม่ไหวจริงๆ!

แพนด้ากลายพันธุ์เริ่มรู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมาเล็กน้อย ถ้ารู้แต่วันแรกว่ามนุษย์เลี้ยงดูยากเย็นขนาดนี้ มันคงไม่จับตัวคนพวกนี้มาเป็นตัวประกันหรอก

ขืนเลี้ยงไปเลี้ยงมาแล้วทำมนุษย์พวกนี้ตายคามือขึ้นมา มันจะเอาหน้าไปขูดรีดหน่อไม้ได้อย่างไรกัน?

และประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ หากเลี้ยงจนตายขึ้นมาจริงๆ เจ้ามนุษย์คนนั้นมิต้องเป็นฝ่ายกลับมาขูดรีดหน่อไม้จากมันเป็นการชดใช้หรอกหรือ!

เฮ้อ ช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน!

ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารของแพนด้ากลายพันธุ์แผ่กลิ่นอายแห่งความหดหู่เศร้าหมองออกมาอย่างเข้มข้น

มนุษย์นี่ช่างเลี้ยงให้รอดยากจริงๆ แถมยังช่างเลือกกินอีกด้วย

ต่อไปนี้จะไม่จับใครเป็นตัวประกันอีกแล้ว!

ทันใดนั้นเอง ใบหูของแพนด้ากลายพันธุ์ก็กระดิกดุกดิก มันใช้จมูกฟุตฟิตดมกลิ่นในอากาศ ก่อนที่ทั่วทั้งร่างของแพนด้าจะกลับมากระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง

มันผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาจ้องเขม็งไปยังทิศทางหนึ่งอย่างไม่วางตา

มันมองเห็นสายเปย์หน้าโง่คนนั้นกำลังเดินทางมาทางนี้แล้ว!

หากมันเป็นสุนัขละก็ ป่านนี้คงจะต้องกระดิกหางดุกดิก เพื่อแสดงการต้อนรับอย่างอบอุ่นไปแล้วแน่นอน

"พี่ครับ พี่มาแล้ว!" ไป๋อีฝานโบกมือทักทายไป๋ซีหนิงอย่างตื่นเต้นดีใจ "พูดออกไปพี่อาจจะไม่เชื่อ แต่พวกเราถูกแพนด้าจับเป็นตัวประกันล่ะครับ"

ทันทีที่ไป๋ซีหนิงมาถึง ไป๋อีฝานก็วางใจลงได้สนิท

พี่สาวของเขาน่ะไร้เทียมทานที่สุดในใต้หล้า

ในเมื่อพี่สาวมาแล้ว ปัญหาทุกอย่างก็ถือว่าคลี่คลายเรียบร้อย

"เสี่ยวหนิง!" ไป๋เจิ้งเซวียนโบกมือเรียกไป๋ซีหนิง ก่อนจะชี้นิ้วไปยังแพนด้ากลายพันธุ์แล้วร้องบอก "รีบไปอัดมันให้ตายเร็วเข้า มันจับตัวพวกเราไว้!"

แพนด้ากลายพันธุ์ยืนอึ้งกิมกี่อยู่กับที่ "…"

มนุษย์นี่ช่างอำมหิตนัก!

มันอุตส่าห์เอาหน่อไม้ที่อร่อยที่สุดมาแบ่งให้กินแล้วแท้ๆ แต่คนพวกนี้กลับยังคิดจะยุให้สายเปย์หน้าโง่มาอัดมันให้ตายอีก!

สายเปย์หน้าโง่จะอัดมันให้ตายได้หรือไม่ เรื่องนั้นมันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่สิ่งที่มันรู้แน่ชัดก็คือ สายเปย์หน้าโง่มีหน่อไม้อยู่เยอะมาก ประเดี๋ยวมันจะต้องเข้าไปออดอ้อนทำตัวน่ารักเพื่อขอหน่อไม้เสียหน่อยแล้ว!