ตอนที่ 102 — ตอนที่ 102 สายเปย์หน้าโง่มาแล้ว

แพนด้ากลายพันธุ์ทำหน้าซื่อบื้อพลางหิ้วคอเจ้าก้อนกลมตัวน้อยที่กำลังนั่งแทะหน่อไม้อยู่ขึ้นมา แล้วโยนไปตรงหน้าของไป๋ซีหนิง

ไปซะ ไปหาหน่อไม้เข้าบ้านเร็วเข้า!

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยตัดสินใจโยนหน่อไม้ในมือทิ้งลงพื้นอย่างเด็ดขาด ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดต้นขาของไป๋ซีหนิงเอาไว้แน่น

มันแหงนใบหน้าที่ดูซื่อบื้อน่ารักขึ้นมองไป๋ซีหนิง ร้องขอให้อุ้มอย่างน่าเอ็นดู

ไป๋ซีหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบขนนุ่มๆ ของลูกแพนด้าเบาๆ

"ทำไมถึงได้เหนียวเหนอะหนะและมันเยิ้มขนาดนี้ล่ะ?"

ไป๋ซีหนิงลูบไปได้เพียงครั้งเดียวก็ชักมือกลับ ไม่ยอมลูบต่ออีก ก่อนจะแอบเอามือไปเช็ดถูกับเสื้อผ้าของเหลิ่งเยี่ยไป๋อย่างเงียบๆ

เหลิ่งเยี่ยไป๋ "…"

"อะแฮ่ม พอดีมือผมมีเหงื่อน่ะครับ"

ไป๋อีฝานยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ด้วยความกระดากอาย

ไป๋ซีหนิงหันไปมองแพนด้ากลายพันธุ์ สลับกับมองไป๋อีฝาน

เอาละ ตอนนี้เธอรู้สาเหตุที่น้องชายถูกจับตัวไว้แล้ว

คราวก่อนตอนที่เธอจกพุงแพนด้ายังโดนขูดรีดหน่อไม้ไปตั้งไม่น้อย นี่ไป๋อีฝานเล่นลูบอย่างเดียวแต่ไม่ยอมจ่ายหน่อไม้ ถือเป็นพฤติกรรมของพวกอันธพาลชักดาบชัดๆ แพนด้าพวกนี้ย่อมไม่มีทางยอมปล่อยให้เขาหนีไปแน่ๆ

"นายลูบไปทั้งหมดกี่ครั้ง?" ไป๋ซีหนิงหันไปถามไป๋อีฝาน

เธอจำเป็นต้องรู้ก่อนว่าตัวเองจะต้องจ่าย 'ค่าไถ่' เป็นจำนวนเท่าไร

หากอ้างอิงจากประสบการณ์เมื่อคราวก่อน ลูบหนึ่งครั้งเท่ากับหน่อไม้หนึ่งหน่อ ในโกดังของมิติยังมีหน่อไม้เก็บตุนไว้อีกไม่น้อย คาดว่าน่าจะพอจ่ายไหวอยู่หรอก

"เรื่องแบบนี้ต้องนับจำนวนครั้งด้วยเหรอครับ? ผมลืมไปแล้วล่ะ!" ไป๋อีฝานทำหน้างุนงงเล็กน้อย "นับเลขไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ ผมนั่งลูบอยู่ตั้งสองชั่วโมงกว่า ต่อให้คิดเฉลี่ยแค่วินาทีละหนึ่งครั้ง ก็น่าจะปาเข้าไปสักสี่พันกว่าครั้งได้มั้งครับ!"

ไป๋ซีหนิง "…"

โหดเหี้ยมกว่าเธอเสียอีก!

ค่าไถ่แพงมหาโหดชะมัด!

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยกอดต้นขาของไป๋ซีหนิงพลางออกลีลาออดอ้อนทำตัวน่ารักยกใหญ่ แต่ก็ยังคงไม่ได้ผลอยู่ดี

เพราะตอนนี้ไป๋ซีหนิงกำลังจมดิ่งอยู่ในอารมณ์เศร้าสลดที่กิจการหน่อไม้ของตัวเองกำลังจะล้มละลาย

เมื่อแพนด้ากลายพันธุ์เห็นว่าเจ้าก้อนกลมตัวน้อยออดอ้อนขายความน่ารักแล้วไม่ได้ผล มันจึงเดินต้วมเตี้ยมด้วยท่าทางซื่อบื้อน่ารักเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของไป๋ซีหนิงด้วยตัวเอง

ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายบนพื้น เหยียดแขนขาทั้งสี่ข้างออกกว้าง เปิดโชว์พุงกลมป่องขาวจั๊วะออกมาอย่างเต็มตา

ทำท่าทางพร้อมพลีกายให้สายเปย์หน้าโง่จกพุงได้ตามสบาย

ในเมื่อตัวเล็กเอาไม่อยู่ งานนี้ตัวใหญ่ต้องออกโรงเอง!

ไป๋ซีหนิงก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

ไม่ไหวๆ ขืนแตะต้องมีหวังได้ล้มละลายของจริงแน่

"เจ้าแพนด้าตัวนี้มันเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงได้มานอนหงายท้องออดอ้อนทำตัวน่ารักเหมือนหมาแบบนี้ล่ะ?"

ลุงหวังถลึงตามองแพนด้ากลายพันธุ์ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

เขายังจำภาพลักษณ์ตอนที่ได้เจอแพนด้ากลายพันธุ์ตัวนี้เป็นครั้งแรกได้ติดตา เจ้าตัวนี้น่ะฉีกกระชากร่างของงูเหลือมยักษ์จนตายคามือมาแล้วเชียวนะ

เจ้าตัวนี้มันเป็นสายบู๊ของแท้ชัดๆ!

แพนด้ากลายพันธุ์ปรายตามองลุงหวังอย่างซื่อบื้อ ดวงตาสีดำขลับราวกับผลองุ่นหรี่ลงเล็กน้อย

เจ้ามนุษย์ผู้โชคร้ายคนนี้ชักจะพูดจาไม่เข้าหูเกินไปแล้ว!

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้มันกำลังยุ่งอยู่กับการหาหน่อไม้ไปเลี้ยงดูครอบครัวละก็ มันจะต้องลุกไปเปิดศึกดวลตัวต่อตัวกับเจ้าไก่อ่อนคนนี้อย่างแน่นอน!

ไป๋ซีหนิงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง "เสี่ยวฝาน พวกนายรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเจรจากับมันเอง"

พูดจบ ไป๋ซีหนิงก็ก้าวเดินเข้าไปด้านในสวนสัตว์ทันที

เหลิ่งเยี่ยไป๋รู้สึกไม่วางใจนัก จึงก้าวขายาวๆ เดินตามหลังไป๋ซีหนิงเข้าไปติดๆ

จะให้เธอเสกหน่อไม้ออกมากลางถนนใหญ่ได้อย่างไรกันล่ะ!

"แพนด้าตัวนี้มันเจรจาต่อรองเป็นด้วยเรอะ?" ลุงหวังตกตะลึงตาค้าง

"ขนาดพวกเราสามคนมันยังรวบตัวจับมาได้พร้อมกันเลย แล้วจะมีเรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกล่ะ!" ลุงหลิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

แก๊งคุณปู่บอยแบนด์ผู้ไร้เทียมทานในใต้หล้า สุดท้ายกลับต้องมาเสียท่าพ่ายแพ้ให้แก่เงื้อมมือของแพนด้าเสียได้

ลุงหวัง "…นั่นสิเนอะ"

แพนด้ากลายพันธุ์ตาวาวเป็นประกาย มันรีบตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่สนใจแม้แต่จะปัดเศษดินเศษฝุ่นตามร่างกาย รีบเดินตามไป๋ซีหนิงเข้าไปอย่างไว

จะได้กินหน่อไม้แล้ว!

ก่อนจะเดินจากไป แพนด้ากลายพันธุ์หันไปส่งเสียงร้องหงิงๆ กำชับเจ้าก้อนกลมตัวน้อยทีหนึ่ง

เฝ้าตัวประกันเอาไว้ให้ดี ก่อนที่จะได้หน่อไม้มาครอง อย่าเผลอปล่อยให้ตัวประกันหนีไปได้เชียว!

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยรีบส่งเสียงร้องรับคำทันที ก่อนจะยื่นอุ้งเท้าที่ดูนุ่มนิ่มน่าฟัดออกมา แยกเขี้ยวยิงฟันข่มขู่ไปทางรถขนขยะยกใหญ่

ดูน่ารักน่าชังเสียจนไม่มีเค้าโครงของสัตว์กลืนเหล็กในตำนานเลยสักนิด

มนุษย์ทั้งหลาย นั่งรอกันดีๆ อย่าคิดหนีเชียวนะ!

ทุกคน "…"

มิน่าล่ะ ชือโหย่วที่ขี่สัตว์กลืนเหล็กสุดแสนจะน่ารักมุ้งมิ้งแบบนี้ไปออกรบ ถึงได้พ่ายแพ้กลับมา ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เข้าใจได้อยู่หรอก

ด้านหลังประตูใหญ่ของสวนสัตว์ ไป๋ซีหนิงกำลังยืนเจรจาต่อรองกับแพนด้ากลายพันธุ์อยู่

"แกต้องการหน่อไม้เท่าไร?" ไป๋ซีหนิงยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ

ถ้าเรียกเกินสี่พันหน่อ เธอไม่มีจ่ายให้หรอกนะ!

แพนด้ากลายพันธุ์กะพริบตาปริบๆ อย่างซื่อบื้อ พลางส่งเสียงร้องครางหงิงๆ ในลำคอเบาๆ

บนใบหน้าที่ดูซื่อบื้อปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนกลเจือปนอยู่จางๆ นี่คือสีหน้าของคนที่แผนการชั่วร้ายประสบความสำเร็จ

โชคดีที่มันฉลาดหลักแหลม รู้จักพาลูกสมุนตัวน้อยออกไปวางกับดักหลอกล่อคน

เห็นไหมล่ะ สายเปย์หน้าโง่เดินมาติดกับจนได้!

มันตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า ต่อไปนี้หากได้เจอกับสายเปย์หน้าโง่คนนี้อีก มันจะต้องแสร้งทำตัวอ่อนแอน่ารักน่าสงสารเข้าไว้

ตราบใดที่มันไม่มียางอาย ก็จะไม่มีแพนด้าตัวไหนมาตราหน้าว่ามันหน้าด้านได้!

อย่างไรเสีย ขอแค่ได้หน่อไม้มากินก็พอแล้ว!

สายเปย์หน้าโง่คนนี้ มันขอเกาะติดไปตลอดชีวิตเลยก็แล้วกัน!

ศักดิ์ศรีอะไรพรรค์นั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าหน่อไม้แล้ว ล้วนไร้ค่าสิ้นดี

ไป๋ซีหนิงยกมือขึ้นกุมขมับ แม้แพนด้ากลายพันธุ์จะพูดภาษามนุษย์ไม่ได้ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมันกำลังบอกเธอว่า ลูบหนึ่งทีต่อหน่อไม้หนึ่งหน่อ เธอคำนวณเอาเองก็แล้วกัน

สีหน้าท่าทางเจ้าเล่ห์แสนกลแบบนี้ ไม่ไปรับจ้างแกล้งกระโดดให้รถชนเพื่อรีดไถเงินก็นับว่าน่าเสียดายพรสวรรค์แย่แล้ว!

ไป๋ซีหนิงชี้นิ้วออกไปคราหนึ่ง กองหน่อไม้สดใหม่จำนวนประมาณห้าร้อยหน่อก็ปรากฏขึ้นมากลางอากาศทันที

ไป๋ซีหนิงไม่ได้โง่ ขืนจ่ายให้คราวเดียวเยอะเกินไป เจ้าแพนด้ากลายพันธุ์ตัวนี้จะต้องได้คืบเอาศอกหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

อีกอย่าง ให้ไปเยอะเกินก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ พวกแพนด้าไม่ได้มีตู้เย็นเสียหน่อย ขืนเก็บไว้จนเน่าเสียก็น่าเสียดายแย่

แพนด้ากลายพันธุ์ก้มมองกองหน่อไม้บนพื้น สลับกับเงยหน้ามองไป๋ซีหนิง บนใบหน้าที่ดูซื่อบื้อปรากฏแววตกตะลึงงันขึ้นมาวูบหนึ่ง

เจ้ามนุษย์ นี่แกคิดจะจ่ายหน่อไม้แค่นี้เพื่อตัดรำคาญลูกพี่อย่างนั้นเรอะ?

"ตอนนี้ในมือฉันไม่มีหน่อไม้เยอะขนาดนั้น เอาอย่างนี้ก็แล้วกันนะ!" ไป๋ซีหนิงเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น "ต่อไปนี้ทุกๆ เจ็ดวัน ฉันจะเอาหน่อไม้มาส่งให้แกครั้งละห้าร้อยหน่อ รับรองว่าพอให้พวกแกกินอิ่มแน่นอน ผ่อนจ่ายไปเรื่อยๆ จนกว่าจะครบหนี้ที่ติดค้างไว้ ตกลงไหม?"

แพนด้ากลายพันธุ์ก้มหน้ามองอุ้งเท้าอวบอ้วนของตัวเองอย่างซื่อบื้อ พลางใช้ความคิดใคร่ครวญอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง

ฟังดูเหมือนจะไม่เลวเลยแฮะ

ถ้าทำแบบนี้ มันก็จะได้เจอกับสายเปย์หน้าโง่ทุกสัปดาห์เลยน่ะสิ

และหากมันพยายามขยันขันแข็งอีกนิด ทำตัวให้ซื่อบื้อน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งกว่าเดิม

จนสายเปย์หน้าโง่อดใจไม่ไหว ต้องมาลูบคลำมันทุกวี่ทุกวัน

เมื่อนั้นหน่อไม้ก็จะมีไหลมาเทมาไม่ขาดสายแล้ว!

แต่ทว่า เกิดวันดีคืนดีมันหาตัวสายเปย์หน้าโง่ไม่เจอขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?

แพนด้ากลายพันธุ์เงยหน้าขึ้นมาด้วยท่าทางซื่อบื้อ แสดงสีหน้าลังเลใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าแกไม่ตกลง งั้นฉันก็คงต้องย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในสวนสัตว์เป็นเพื่อนครอบครัวของฉันแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นฉันก็จะกินของแก ดื่มของแก แถมไม่จ่ายหน่อไม้ให้แกสักหน่อเดียวด้วย!"

ไป๋ซีหนิงเอ่ย 'ข่มขู่' เสียงเรียบ

แพนด้ากลายพันธุ์เบิกตากว้าง ถอยกรูดไปด้านหลังก้าวหนึ่งราวกับเพิ่งได้รับความตื่นตระหนกอย่างแสนสาหัส

มนุษย์คนนี้ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปแล้ว!

แพนด้ากลายพันธุ์ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วส่งเสียงร้องโหยหวนครางหงิงๆ ออกมาเสียงดังกังวาน

ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋ฟังไม่ออกว่ามันกำลังสื่อสารอะไรกันแน่ นึกว่าการเจรจาต่อรองล้มเหลวไม่เป็นท่าเสียแล้ว

เจ้าก้อนกลมตัวน้อยที่กำลังยืนแยกเขี้ยวยิงฟันเฝ้าอยู่หน้าประตูสวนสัตว์กระดิกหูไปมา มันปรายตามองกลุ่มมนุษย์ด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด ก่อนจะหันหลังวิ่งต้วมเตี้ยมจากไปทันที

มนุษย์ทั้งหลาย พวกแกเป็นอิสระแล้ว!

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง จากส่วนลึกของสวนสัตว์ก็มีแพนด้าขนาดตัวมหึมากว่าสิบตัววิ่งกรูกันออกมา

แพนด้าเหล่านี้มีขนาดลำตัวใหญ่โตกว่าแพนด้าทั่วไปถึงสองเท่า และทุกตัวล้วนเป็นสัตว์กลายพันธุ์ทั้งสิ้น

ทันทีที่ฝูงเจ้าอ้วนกลุ่มนี้วิ่งเข้ามาใกล้ พื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือนเลือนลั่นเบาๆ

แพนด้ากลายพันธุ์กว่าสิบตัวไม่ได้พุ่งตรงไปหยิบกองหน่อไม้ในทันที แต่กลับวิ่งเรียงแถวหน้ากระดานพุ่งตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของไป๋ซีหนิงอย่างพร้อมเพรียงกัน

พวกมันไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์ธรรมดาทั่วไป แต่เป็นแพนด้ากลายพันธุ์ระดับสูงเหมือนกันหมดทุกตัว

หากพวกมันเกิดคลุ้มคลั่งอาละวาดขึ้นมา สำหรับเมือง M ทั้งเมืองแล้ว นั่นย่อมหมายถึงหายนะครั้งใหญ่หลวงอย่างไม่ต้องสงสัย

ปลายนิ้วของเหลิ่งเยี่ยไป๋เริ่มมีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบออกมา แม้แต่ไป๋ซีหนิงเองก็ยังเตรียมพร้อมที่จะระเบิดพลังจิตออกมาได้ทุกเมื่อ

การเจรจาพังไม่เป็นท่า จนต้องเปิดศึกสู้กันแล้วใช่ไหมเนี่ย?

แพนด้ากลายพันธุ์กว่าสิบตัวแผ่แรงกดข่มอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจากร่าง ดวงตาเป็นประกายวาววับจับจ้องมองไป๋ซีหนิง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวๆ

ดวงตาของพวกมันสว่างวาบจนน่าขนลุก ราวกับต้องการจะจับไป๋ซีหนิงกลืนกินลงท้องไปเสียให้ได้

ไป๋ซีหนิงวางนิ้วมือแตะลงบนกล่องไม้ใบเล็กที่ข้างเอว เตรียมพร้อมที่จะซัดเข็มเหล็กออกไปได้ทุกวินาที

ทว่าทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็พลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

แพนด้ากลายพันธุ์กว่าสิบตัวทิ้งตัวลงนั่งแหมะกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะพร้อมใจกันเหยียดแขนขาทั้งสี่ข้างออกกว้าง เปิดโชว์พุงกลมป่องขาวจั๊วะออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน