ตอนที่ 108 — ตอนที่ 108 นี่คืออาการใจเต้นตึกตักสินะ

พวกของไป๋ซีหนิงช่วยกันชำระล้างคราบเลือดของนกฉีเชวี่ยที่เปื้อนอยู่ตามร่างกายที่ริมแอ่งน้ำอย่างละเอียดถี่ถ้วน

พวกเธอไม่มีเสื้อผ้าชุดใหม่มาผลัดเปลี่ยน แต่โชคดีที่หลี่เสวี่ยเป็นผู้มีพลังจิตสายน้ำ เธอจึงสามารถควบคุมดึงเอาน้ำที่ชุ่มโชกอยู่ตามเนื้อผ้าให้ไหลกลับลงไปในแอ่งน้ำได้ทั้งหมด

เสื้อผ้าของทุกคนหยุดหยดน้ำติ๋งๆ ในพริบตา เหลือเพียงความชื้นเล็กน้อยแม้จะยังไม่แห้งสนิทดีนักก็ตาม

แต่แค่นี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

หลี่เสวี่ยเป็นผู้มีพลังจิตสายน้ำที่มีความสามารถในการควบคุมสายน้ำได้อย่างละเอียดอ่อนประณีตเป็นที่สุด นับว่าก้าวข้ามผู้มีพลังจิตสายน้ำส่วนใหญ่ไปไกลมากแล้ว

ติดตรงที่เธอปลุกพลังจิตตื่นขึ้นมาช้าเกินไป ระดับพลังจึงยังไม่แข็งแกร่งมากนัก หากเธอได้ปลุกพลังจิตตื่นขึ้นมาก่อนวันสิ้นโลกเหมือนอย่างคนตระกูลไป๋ละก็ ป่านนี้เธอจะต้องได้ก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของฐานที่มั่นปลอดภัยหั่วเฟิ่งไปแล้วอย่างแน่นอน

หลังจากที่กลุ่มเด็กผู้หญิงชำระล้างร่างกายกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเธอก็เดินกลับมาผลัดเวรให้พวกของเหลิ่งเยี่ยไป๋เดินไปล้างตัวกันบ้าง

กลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่ตามร่างกายนั้นรุนแรงเกินไป อาจดึงดูดพวกซอมบี้หรือสัตว์ซอมบี้ให้ตามกลิ่นมาได้

แม้ในป่าเขารกร้างห่างไกลผู้คนเช่นนี้จะดูเหมือนมีซอมบี้อยู่น้อยมาก แต่การระมัดระวังตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่าเสมอ

หัวหน้าโจวจ้องมองหลี่เสวี่ยตาไม่กะพริบ ทำท่าเหมือนอยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนกลับลงคอไป

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยเอ่ยปากจีบผู้หญิงก่อนเลยสักครั้ง

เขาเคยแต่ยื่นมือเข้าไปให้ความช่วยเหลือผู้หญิงเท่านั้น ซึ่งนั่นไม่นับว่าเป็นการตามจีบแต่อย่างใด

"มองอะไรนักหนา ขืนยังมองไม่เลิกฉันจะควักลูกตาของคุณออกมาเดี๋ยวนี้แหละ!"

ในที่สุดหลี่เสวี่ยก็หมดความอดทน เธอยกมีดอีโต้ขึ้นชี้ตรงไปยังลำคอของหัวหน้าโจวทันที

สายลับของจ้าวมี่เอ๋อร์คนนี้จะมาจ้องหน้าเธออะไรนักหนาเนี่ย!

หากไม่ใช่เพราะพวกเธอยังจำเป็นต้องอาศัยพึ่งพิงอยู่ในฐานที่มั่นปลอดภัยต่อไปละก็ ป่านนี้เธอคงนำทัพพี่น้องคว้ามีดอีโต้พุ่งเข้าไปสับผู้ชายคนนี้ให้เละไปแล้ว!

พวกผู้ชาย โดยเฉพาะหัวหน้าโจวคนนี้ มีใบหน้าที่ดูน่าหมั่นไส้ชวนให้โดนอัดเป็นที่สุด

ทั้งที่ภายนอกดูเป็นหนุ่มแว่นมาดสุภาพเรียบร้อยแท้ๆ แต่สายตาคู่นั้นที่ใช้จ้องมองเธอกลับดูหื่นกามเหมือนพวกอันธพาลโรคจิตไม่มีผิด

เห็นแล้วชวนให้อารมณ์เดือดปุดๆ จนแทบระงับโทสะไม่อยู่จริงๆ!

"คุณจะลงมือควักด้วยมือของตัวเองเลยหรือครับ?"

ดวงตาของหัวหน้าโจวยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

เขารู้สึกว่างานนี้ตัวเองเริ่มมีหวังแล้วแฮะ!

การที่หลี่เสวี่ยบอกว่าจะเป็นคนลงมือควักลูกตาของเขาด้วยตัวเอง ก็เท่ากับว่าเธออยากจะใช้มือของเธอมาสัมผัสดวงตาของเขา ซึ่งนั่นก็แปลว่าเธอกำลังชื่นชมหลงใหลในตัวเขาอยู่ยังไงล่ะ

และนั่นก็มีความหมายไม่ต่างอะไรกับการที่เธอบอกว่าอยากจะครองคู่ใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปจนแก่เฒ่าผมขาวโพลนเลยทีเดียว

จุ๊ๆ มีลูกสาวชื่อหลี่วาแค่คนเดียว จะน้อยเกินไปหรือเปล่านะ?

เอาอย่างนี้ดีกว่า มีลูกชายเพิ่มอีกสักคนด้วยเลยก็แล้วกัน!

เรื่องดีๆ ต้องมาเป็นคู่ จะได้มีครบทั้งลูกสาวและลูกชายไปเลย!

ภายในสมองของหัวหน้าโจวฉายภาพอนาคตวิ่งวนไปมาราวกับโคมเวียน ไล่ตั้งแต่ภาพที่ลูกสาวลูกชายกำลังหัดพูดอ้อแอ้ ไปจนถึงภาพที่หลานชายกำลังเติบโตอย่างแข็งแรงสมบูรณ์

ลองเงี่ยหูฟังดูสิ นั่นเสียงอะไรกันนะ?

นั่นคือเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวอย่างไรเล่า

นี่คืออาการใจเต้นตึกตักเพราะความรักสินะ~

"นี่คุณป่วยทางจิตหรือเปล่าคะ?"

หลี่เสวี่ยดูไม่ออกเลยสักนิดว่าหัวหน้าโจวกำลังคิดบ้าอะไรอยู่ในหัว แต่เธอมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าผู้ชายคนนี้จะต้องมีความลับดำมืดบางอย่างที่ไม่มีใครรู้ซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

และไอ้ความลับที่ว่านั่น จะต้องเป็นเรื่องที่ชั่วช้าเลวทรามสุดๆ แน่ๆ

ดูสีหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนโรคจิตของเขาตอนนี้สิ

ทำหน้าตาเหมือนคนที่มีโครโมโซมคู่ที่ยี่สิบเอ็ดเกินมาหนึ่งแท่งไม่มีผิด!

"ผมไม่ได้ป่วยครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ คุณช่วยรอผมตรงนี้สักครู่นะ ตอนนี้ผมต้องรีบไปล้างคราบเลือดตามตัวออกก่อนแล้ว กรุณารอสักครู่นะครับ!"

หัวหน้าโจวฉีกยิ้มกว้างเสียจนมุมปากแทบจะฉีกไปถึงท้ายทอยอยู่รอมร่อ

หลี่เสวี่ยเริ่มเอ่ยปากไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงแล้วว่าเขาไม่สบายหรือเปล่า

นั่นย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์อย่างชัดเจนว่า… ชาตินี้ถ้าไม่ใช่เขา เธอก็ไม่คิดจะแต่งงานกับใครอื่นอีกแล้ว!

หัวหน้าโจวรู้สึกว่าการที่ตัวเองมีคราบเลือดเกรอะกรังไปทั้งตัวแบบนี้ มันช่างทำลายภาพลักษณ์อันหล่อเหลาของตัวเองเสียเหลือเกิน

รีบไปล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดสะอ้านน่ามองเสียก่อนจะดีกว่า

เผื่อเกิดเธออดใจไม่ไหว อยากจะรีบมีลูกสาวกับเขาสักคนขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยล่ะก็…

เขาพร้อมนะ พร้อมทุกเมื่อเลยด้วย!!!

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกใจเต้นแรงขนาดนี้มาก่อน และไม่เคยมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อนเลย

ในช่วงครึ่งชีวิตแรกของเขา เขาได้พบเจอผู้หญิงมานับไม่ถ้วน และเคยทุ่มเททำเรื่องราวมากมายเพื่อพวกเธอเหล่านั้น

ไล่ตั้งแต่คุณยายวัยชราภาพ ไปจนถึงเด็กทารกในผ้าอ้อม

ขอเพียงเป็นเพศหญิง ขอสาบานต่อหน้าองค์เทพธิดาหนี่วาผู้ศักดิ์สิทธิ์เลยว่า เขาพร้อมที่จะสละชีวิตของตัวเองได้ทุกเมื่อ เพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงคนใดคนหนึ่งให้รอดปลอดภัย

ทว่าในวันนี้ เพื่อหลี่เสวี่ย และเพื่อความรู้สึกใจเต้นแรงในชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องทะนุถนอมรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ให้ดีที่สุด เพื่อให้ชีวิตที่มีเวลาอันจำกัดของเขานี้ ได้อยู่เคียงข้างดูแลเด็กผู้หญิงคนนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขารู้สึกว่า เด็กผู้หญิงทุกคนในโลกใบนี้ล้วนสมควรได้รับการปกป้องคุ้มครอง

แต่มีเพียงเด็กผู้หญิงที่ชื่อหลี่เสวี่ยคนนี้เท่านั้นที่พิเศษกว่าใครทั้งหมด เพราะเธอคือคนที่เขาจะต้องปกป้อง อยู่เคียงข้าง และทะนุถนอมดูแลไปตลอดทั้งชีวิต!

หัวหน้าโจวโบกมือลาหลี่เสวี่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์ บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มเคลิบเคลิ้มปานคนคลั่งรัก ทำใจหันหลังให้เธอไม่ลง จนต้องค่อยๆ ก้าวเดินถอยหลังมุ่งหน้าไปยังแอ่งน้ำแทน

เดินถอยหลังแบบนี้ เขาจะได้มองหน้าเสี่ยวเสวี่ยเสวี่ยสุดที่รักของเขาได้นานขึ้นอีกสักนิดไงล่ะ~

และเขาเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า เสี่ยวเสวี่ยเสวี่ยเองก็คงอยากจะมองหน้าเขาให้นานขึ้นอีกนิดเหมือนกันนั่นแหละ!

หลี่เสวี่ยจ้องมองหัวหน้าโจวที่กำลังทำหน้าโรคจิตคลั่งรักใส่เธอ มือที่กุมด้ามมีดอีโต้อยู่บีบแน่นขึ้นอีกสามส่วนโดยไม่รู้ตัว

แทบอยากจะง้างมีดอีโต้ขนาดยี่สิบนิ้วในมือ พุ่งเข้าไปตบกระแทกใส่ใบหน้าขนาดสามสิบนิ้วของหมอนั่นให้หน้าแหกเสียเดี๋ยวนี้เลย!

"เสี่ยวเสวี่ยเสวี่ย อย่าเพิ่งคิดถึงผมจนทนไม่ไหวล่ะนะครับ!"

หัวหน้าโจวโบกมือให้หลี่เสวี่ยอย่างกระตือรือร้น ในดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับดุจดวงดาว แม้แต่แว่นตากรอบทองอันแสนสุภาพเรียบร้อยก็ยังไม่อาจปกปิดพฤติกรรมสุดติ๊งต๊องเหมือนสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ของเขาเอาไว้ได้เลย

"ไสหัวไปซะ!"

หลี่เสวี่ยกัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้เผลอขว้างมีดอีโต้ในมือพุ่งไปสับหัวเขาเข้าจริงๆ

เธอชักจะสงสัยแล้วสิว่า หัวหน้าโจวคนนี้จะต้องมีแผนการร้ายระดับชาติซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

จะต้องกำลังแอบวางแผนชั่วร้าย หวังจะหลอกให้พวกเธอพี่น้องทุกคนตายใจแล้วค่อยลงมือสังหารหมู่แน่ๆ!

อย่าไปหลงเชื่อใบหน้าที่ดูสุภาพเรียบร้อยเหมือนบัณฑิตของเขาเชียว เพราะเนื้อแท้แล้วหมอนี่มันก็คือไอ้คนวิปริตโรคจิตดีๆ นี่เอง!

"ครับผม! ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ!"

หัวหน้าโจวยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี ดวงตาภายใต้แว่นตากรอบทองหยีโค้งลงจนกลายเป็นเส้นตรง

เสี่ยวเสวี่ยเสวี่ยสุดที่รักของเขากำลังเร่งให้เขารีบไปล้างคราบเลือดตามตัวให้สะอาดเร็วๆ นี่เอง

เธอคงจะกลัวว่าคราบเลือดพวกนี้แห้งติดตัวแล้วจะทำให้เขารู้สึกเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัวสินะ

เธอกำลังเป็นห่วงเขาอยู่นะเนี่ย!

ฮือๆๆ…

หัวหน้าโจวซาบซึ้งใจกับความคิดมโนของตัวเองในพริบตา

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้รับความห่วงใยจากเด็กผู้หญิงมากขนาดนี้

ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหลแล้วเนี่ย…

หัวหน้าโจวรีบหันหลังกลับทันที ก่อนจะถอดแว่นตากรอบทองออกอย่างเงียบๆ แล้วพุ่งหลาวกระโดดตูมเดียวจมดิ่งลงไปในแอ่งน้ำ

สายน้ำที่ไหลผ่านดวงตา ชะล้างหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจของเขาให้ไหลรินกระจายไปทั่วทั้งแอ่งน้ำ

ไป๋อีฝานยืนมองดูหัวหน้าโจวที่จมดิ่งลงไปนอนนิ่งอยู่ที่ก้นแอ่งน้ำอย่างเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้น "เขานั่นเป็นอะไรไปน่ะครับ? โดนพี่หลี่เสวี่ยด่าคำเดียวถึงกับร้องไห้เสียใจไปเลยเหรอ?"

เหลิ่งเยี่ยไป๋ปรายตามองไปยังจุดที่มีฟองอากาศผุดปุดๆ ขึ้นมาด้วยสายตาเย็นชา พลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"บางทีเขาอาจจะกำลังรู้สึกละอายใจในความต่ำต้อยของตัวเอง จนคิดสั้นอยากจะฆ่าตัวตายละมั้ง!" เหลิ่งเยี่ยไป๋คาดเดาด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก

แค่โดนเด็กผู้หญิงตะเพิดไล่คำเดียวว่า 'ไสหัวไป' ถึงกับร้องไห้คิดสั้นฆ่าตัวตายเลยอย่างนั้นหรือ?

สภาพจิตใจของหมอนี่มันจะเปราะบางเกินไปหน่อยหรือเปล่าเนี่ย?

"แล้วพวกเราจะลงไปช่วยเขาดีไหมครับ?" ไป๋อีฝานมองไปยังจุดที่ยังคงมีฟองอากาศผุดปุดๆ ขึ้นมาไม่หยุด

หัวหน้าโจวดำน้ำลงไปนานเกือบจะครบหนึ่งนาทีแล้ว เอาแต่ปล่อยฟองอากาศปุดๆ ขึ้นมาไม่หยุด แต่ไม่เห็นโผล่หัวกลับขึ้นมาสักที

คาดว่า บางที อาจจะ ต้องกำลังจมน้ำอยู่แน่ๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?

"ฉันว่ายน้ำไม่เป็น" เหลิ่งเยี่ยไป๋ตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยสงบนิ่ง

เขาจะลงน้ำไปช่วยเฉพาะเสี่ยวหนิงคนเดียวเท่านั้น

เพราะนั่นถึงจะเรียกว่าวีรบุรุษช่วยสาวงาม!

"…ถ้างั้นก็ได้ครับ!"

ไป๋อีฝานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพุ่งหลาวกระโดดตูมลงไปตรงจุดที่หัวหน้าโจวกำลังปล่อยฟองอากาศขึ้นมาทันที

เวลาผ่านไปสิบวินาที…

เวลาผ่านไปยี่สิบวินาที…

ตรงจุดที่เคยมีฟองอากาศผุดขึ้นมาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้กลับมีฟองอากาศผุดทะลักขึ้นมามากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

เหลิ่งเยี่ยไป๋ "!!!"

งานนี้คงมัวมาเลือกสาวงามช่วยวีรบุรุษ หรือวีรบุรุษช่วยสาวงามไม่ได้แล้ว

เหลิ่งเยี่ยไป๋ตัดสินใจกระโดดตูมลงไปยังจุดที่มีฟองอากาศผุดขึ้นมาอย่างเด็ดขาดทันที

ขืนปล่อยให้เสี่ยวฝานจมน้ำตายขึ้นมา พี่สาวของเจ้าเด็กนี่จะต้องตามมาอัดเขาให้ตายคามืออย่างแน่นอน!!!!

เหลิ่งเยี่ยไป๋ลากคอไป๋อีฝานและหัวหน้าโจวขึ้นมาจากใต้น้ำด้วยใบหน้าที่ดำทะมึนเขียวคล้ำ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของทั้งสองคนลงบนริมตลิ่งอย่างไม่ไยดี

"อ่อก…"

ไป๋อีฝานก้มตัวโก่งคอ สำรักน้ำออกมาเป็นกองใหญ่

"แหวะ…"

หัวหน้าโจวก้มตัวโก่งคอ สำรักน้ำออกมาเป็นกองใหญ่เช่นกัน

ชายหนุ่มทั้งสองคนยืนก้มตัวโก่งคอพ่นน้ำออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน พ่นน้ำได้เก่งกาจเสียยิ่งกว่าตัวอัลปากาเสียอีก

"หัว… หน้าโจว เมื่อกี้ผม… อุตส่าห์ดำน้ำลงไปช่วยคุณแท้ๆ แล้วอยู่ดีๆ คุณจะมาดึง… ทึ้งผมของผมทำไมกันครับเนี่ย?"

ไป๋อีฝานกลอกตามองบนอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง

เมื่อกี้นี้อีกแค่นิดเดียว เขาก็เกือบจะต้องมาจบชีวิตลงตั้งแต่อายุยังน้อยเสียแล้ว!

"ที่แท้คนที่ลงมาช่วยผมคือนายหรอกเหรอเนี่ย!" หัวหน้าโจวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่ทราบสาเหตุ "เมื่อกี้นี้ผมเห็นคนผมสั้นลอยอยู่ตรงหน้า ก็นึกว่าเป็นเสี่ยวเสวี่ยเสวี่ยเสียอีก! นึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ เลยคิดในใจว่าไหนๆ ก็กำลังจะตายแล้ว ถ้าก่อนตายได้ดึงเส้นผมของเธอติดมือไปสักเส้น ก็นับว่าได้ตายร่วมหลุมฝังศพเดียวกันแล้ว!"

ไป๋อีฝาน "…"

ร่วมหลุมฝังศพกับบรรพบุรุษบ้านคุณสิครับ!

หลังจากฉากละครตลกวุ่นวายผ่านพ้นไป ในที่สุดทุกคนก็ได้ชำระล้างคราบเลือดตามร่างกายจนสะอาดสะอ้านเสียที