ตอนที่ 51 — ตอนที่ 51 ผลึกคริสตัลระดับสาม

“พี่ หมาตัวนี้ใช่หมาซอมบี้หรือเปล่าครับ” ไป๋อีฝานขมวดคิ้วมองสุนัขโกลเด้นกลายพันธุ์ที่มีเลือดสีดำเปรอะเปื้อนเต็มปาก

หากไม่ใช่เพราะขนสีส้มทองยาวสลวย ก็แทบดูไม่ออกเลยว่าก่อนกลายพันธุ์มันเคยเป็นสุนัขแสนอบอุ่นมาก่อน

“นี่คือสัตว์กลายพันธุ์ ตัวมันเองไม่ใช่ซอมบี้ ไม่ได้คลุ้มคลั่งไร้สติเหมือนสัตว์ซอมบี้ แต่ดุร้ายโหดเหี้ยมกว่าสัตว์ทั่วไป พวกมันมีภูมิคุ้มกันไวรัสซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์บางตัวต่อให้กินซอมบี้เข้าไปก็จะไม่กลายเป็นสัตว์ซอมบี้”

ไป๋ซีหนิงหยิบมีดสั้นออกมา แทงทะลุกะโหลกของสุนัขกลายพันธุ์ลงไปตรงๆ

สุนัขกลายพันธุ์ตายสนิทแล้ว ขนและหนังของมันจึงคลายความแข็งเกร็งลงมาก ทำให้ผ่าเปิดกะโหลกออกได้อย่างง่ายดาย

ผลึกคริสตัลเม็ดหนึ่งถูกควักออกมา ตัวผลึกมีสีเหลืองอ่อนกึ่งโปร่งแสง ส่องประกายแวววาวเจิดจ้า

ภายในผลึกคริสตัลเม็ดนี้อัดแน่นไปด้วยพลังงานอันมหาศาล

ผลึกคริสตัลทั่วไปจะมีสีขาว ซึ่งผู้มีพลังจิตทุกคนสามารถดูดซับได้ทั้งหมด

ทว่าในสมองของซอมบี้ระดับสูง สัตว์ซอมบี้ระดับสูง และสัตว์กลายพันธุ์บางตัว จะมีผลึกคริสตัลที่มีสีสันแตกต่างกันออกไป

สีเหลืองอ่อนหมายถึงพลังจิตสายโลหะ สุนัขกลายพันธุ์เมื่อครู่นี้มีขนและหนังแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ก็เป็นเพราะมีคุณสมบัติของธาตุโลหะนั่นเอง

ผลึกคริสตัลชนิดพิเศษเช่นนี้ ผู้มีพลังจิตทั่วไปก็สามารถดูดซับได้เหมือนกัน เพียงแต่มันจะสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

หากมอบให้ผู้มีพลังจิตสายโลหะดูดซับ ประโยชน์ที่ได้รับย่อมมหาศาลกว่าผู้มีพลังจิตสายอื่นอย่างเทียบไม่ติด

“ถือว่าเป็นโชคดีของนายก็แล้วกัน!”

ไป๋ซีหนิงโยนผลึกคริสตัลสีเหลืองอ่อนเม็ดนั้นให้ไป๋อีฝาน

ทันทีที่รับผลึกคริสตัลมาไว้ในมือ ไป๋อีฝานก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างทันที

พลังงานที่อยู่ข้างในราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพลังจิตในร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

เขามีลางสังหรณ์ว่า หากนำมาดูดซับจะต้องดูดซับได้รวดเร็วกว่าผลึกคริสตัลทั่วไปอย่างแน่นอน

“พลังงานในนี้เหมือนกับพลังงานในตัวผมเลยครับ” ไป๋อีฝานลูบคลำผลึกคริสตัลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน

เขาก้าวเข้าใกล้เป้าหมายการเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ไปอีกก้าวแล้ว

“มันเป็นสัตว์กลายพันธุ์สายโลหะ ผลึกคริสตัลในหัวของมันจึงเหมาะให้ผู้มีพลังจิตสายโลหะดูดซับที่สุด” ไป๋ซีหนิงกล่าว

“ที่แท้สัตว์ก็แบ่งสายพลังจิตเหมือนกันเหรอเนี่ย!” ไป๋อีฝานลูบคางพลางครุ่นคิด “เจ้าสัตว์อสูรของบ้านเราอึดถึกทนขนาดนั้น ในหัวของมันจะมีผลึกคริสตัลด้วยหรือเปล่านะ”

“ถ้านายมีปัญญาผ่ากะโหลกมันออกได้ ผลึกคริสตัลเม็ดนั้นพี่จะยกให้นายเลย” มุมปากของไป๋ซีหนิงกระตุกเล็กน้อย

“…ช่างมันเถอะครับ”

ไป๋อีฝานเหลือบมองลำคอของสุนัขโกลเด้นกลายพันธุ์ที่ถูกกัดจนขาดวิ่น แล้วกล้ามเนื้อบนใบหน้าก็กระตุกยิกๆ

คงไม่คุ้มที่จะเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อแลกกับผลึกคริสตัลแค่เม็ดเดียวหรอกนะ!

“ไปกันเถอะ! ไปเก็บน้ำมันเบนซินกันต่อ”

ไป๋ซีหนิงโบกมือคราเดียวก็เก็บซากสุนัขโกลเด้นกลายพันธุ์เข้าไปในมิติ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมไปรวบรวมน้ำมันเบนซินต่อ

“ไอ้ตัวพรรค์นี้ยังจะเก็บไว้อีกเหรอลูก” หวังอีอวิ๋นเบิกตากว้าง

ในปากของเจ้าโกลเด้นตัวนี้มีแต่เลือดสีดำเต็มไปหมด ถ้าขืนกินเข้าไปคงได้กลายเป็นซอมบี้กันพอดี!

“เอาไว้ให้เสี่ยวฝานกินค่ะ จะได้ช่วยยกระดับพลังจิตสายโลหะของเขา!” ไป๋ซีหนิงปรายตามองไป๋อีฝานด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แค่ควักเอาเลือดสีดำในปากกับในกระเพาะออกให้หมดก็พอแล้ว แต่ถ้าเสี่ยวฝานกินแล้วกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมา ก็คงต้องโทษที่เขาดวงกุดเองแล้วล่ะค่ะ!”

ไป๋อีฝาน:……

เขาขอไม่กินก็ได้นะ!

“ที่จริงมีคนบางกลุ่มที่ต่อให้ถูกซอมบี้กัด ก็จะไม่กลายเป็นซอมบี้เหมือนกันนะ” ไป๋ซีหนิงตบไหล่ไป๋อีฝานเบาๆ ด้วยสีหน้าปลอบโยน

“จริงเหรอครับ งั้นผมก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนซอมบี้ข่วนเอาแล้วใช่ไหม” สีหน้าของไป๋อีฝานผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขาคิดว่าตัวเองเป็นถึงน้องชายของผู้ที่สวรรค์ประทานพร ก็น่าจะมีความพิเศษแตกต่างจากคนทั่วไปบ้างแหละน่า

อย่างไรเสียพี่สาวของเขาก็เป็นผู้หยั่งรู้อนาคตเชียวนะ

“พี่ว่าคนในบ้านเราไม่น่าจะโชคดีขนาดนั้นหรอก” ไป๋ซีหนิงกล่าวอย่างสุขุมเยือกเย็น “นายลืมสุภาษิตที่ว่า ‘น้ำดีไม่ไหลเข้านาคนอื่น’ ไปแล้วหรือไง”

ไป๋อีฝาน:……

“ใครอยากกินก็กินไปเถอะ แม่คนหนึ่งล่ะที่ไม่ขอกินเด็ดขาด!”

หวังอีอวิ๋นลูบแผลของตัวเองด้วยความรู้สึกขวัญผวาที่ยังไม่ทันจางหาย

“เสี่ยวฝานวางใจเถอะ ถึงเวลาเดี๋ยวพี่ลงมือเข้าครัวทำเองกับมือ รับรองว่าไม่ปล่อยให้นายกลายเป็นซอมบี้แน่นอน!” ไป๋ซีหนิงเอ่ยเย้าแหย่

ไป๋อีฝาน:……

แค่โยนมาให้ผมกินอย่างเดียวก็จบเรื่องแล้วเหรอครับเนี่ย

ทว่าเหลิ่งเยี่ยไป๋กลับปรายตามองไป๋อีฝานแวบหนึ่ง ในแววตาของเขาแฝงไว้ด้วยความรู้สึก… อิจฉาอย่างนั้นหรือ

ใช่แล้ว การที่ไป๋อีฝานได้รับ ‘ความรักใคร่เอ็นดู’ จากเสี่ยวหนิงถึงเพียงนี้ ทำให้เขารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง

ทั้งโยนผลึกคริสตัลให้ ทั้งจะทำเนื้อให้กิน เหลิ่งเยี่ยไป๋ขอลงชื่ออิจฉาอย่างเป็นทางการเลยทีเดียว

ไป๋อีฝานถูกสายตาของเหลิ่งเยี่ยไป๋จ้องมองจนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว จึงตัดสินใจวิ่งเผ่นกลับขึ้นไปเฝ้ารถบัสต่อทันที

เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพี่เขยตัวซวยจะมาอิจฉาบ้าบอคอแตกอะไรกับเรื่องพรรค์นี้!

“แม่คะ ขอหนูดูแผลหน่อย”

ไป๋ซีหนิงประคองแขนของหวังอีอวิ๋นขึ้นมา

บนท่อนแขนมีรอยข่วนโชกเลือดอยู่สายหนึ่ง โชคดีที่หวังอีอวิ๋นหลบได้ไว มิฉะนั้นบาดแผลคงน่าสยดสยองกว่านี้มาก

ไป๋ซีหนิงวางปลายนิ้วทาบทับลงบนบาดแผล พลังงานสีเขียวอ่อนแผ่ซ่านออกมา ค่อยๆ โอบล้อมรอยข่วนที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดอย่างช้าๆ

“เอ๊ะ แม่รู้สึกว่าไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แล้วนะ!”

หวังอีอวิ๋นมองมือสีเขียวดุจหัตถ์เทวะของไป๋ซีหนิงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“พลังจิตสายพฤกษาเป็นตัวแทนของพลังชีวิต สามารถสมานบาดแผลและเร่งการเจริญเติบโตของพืชพันธุ์ได้ค่ะ” ไป๋ซีหนิงอธิบาย

“จริงเหรอเนี่ย” ไป๋เจิ้งเซวียนพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ปู่ก็มีพลังจิตสายพฤกษาเหมือนกันนะ!”

ความฝันตั้งแต่วัยเยาว์ของเขาคือการได้เป็นหมอผู้ช่วยชีวิตคนเจ็บไข้ได้ป่วย

ไม่นึกเลยว่าพออายุย่างเข้าวัยเจ็ดสิบปีแล้ว จะยังมีโอกาสได้ทำความฝันในการเป็นหมอให้เป็นจริง!

พอตื่นเต้นเข้าหน่อย ท่ามกลางเส้นผมสีดอกเลาของไป๋เจิ้งเซวียน ก็มีเถาวัลย์สีเขียวสดเส้นหนึ่งงอกทะลุขึ้นมาอีกแล้ว

เมื่อเทียบกับช่วงก่อนวันสิ้นโลก เถาวัลย์สีเขียวเส้นนี้ดูเขียวชอุ่มขึ้นกว่าเดิมมาก

“ขอแค่ควบคุมพลังจิตสายพฤกษาให้ดี ก็สามารถเป็นหมอที่ยอดเยี่ยมได้ค่ะ” ไป๋ซีหนิงกล่าว “เพียงแต่ต้องควบคุมพลังจิตให้แม่นยำ ไม่อย่างนั้นพลังจิตสายรักษาจะกลายเป็นพลังจิตสายโจมตีแทน”

ในยุคสุดท้ายมีผู้มีพลังจิตสายพฤกษาอยู่มากมาย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วผู้มีพลังจิตสายพฤกษาที่เป็นผู้หญิงมักจะรับหน้าที่เป็นหมอ

เพราะผู้หญิงมีความละเอียดอ่อนและควบคุมพลังได้ดีกว่า

ส่วนผู้มีพลังจิตสายพฤกษาที่เป็นผู้ชายส่วนใหญ่จะเน้นฝึกฝนด้านการโจมตีเป็นหลัก น้อยคนนักที่จะหันมาเป็นหมอโดยเฉพาะ

“มาเลย ให้พ่อลองดูหน่อย!”

ไป๋เจิ้งเซวียนพูดจบก็ทำท่าจะเข้าไปรักษาแผลที่แขนให้หวังอีอวิ๋น

“อย่าๆๆ ค่ะคุณพ่อ หนูว่าหนูทนไหว ไม่ต้องรักษาก็ได้ค่ะ!”

หวังอีอวิ๋นรีบก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างรวดเร็ว ปฏิเสธทันควัน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจพ่อสามีหรอกนะ เธอแค่รักชีวิตของตัวเองก็เท่านั้นเอง

ในฐานะผู้สูงอายุที่มีพลังจิตถึงสามสาย เพื่อจะได้กินขาหมูพะโล้อย่างถูกต้องชอบธรรม ไป๋เจิ้งเซวียนจึงดูดซับพลังจิตอย่างรวดเร็วปานติดจรวด

พลังงานในร่างกายของเขาพองโตขึ้นมาเป็นระยะๆ ดูโผงผางไม่ประณีต บางครั้งเจ้าตัวยังควบคุมพลังจิตในร่างของตัวเองไม่อยู่ด้วยซ้ำ

เธอกลัวจริงๆ ว่าจู่ๆ พ่อสามีจะเผลอปล่อยเถาวัลย์สีเขียวออกมารัดคอเธอจนตายคาที่

แต่ไหนแต่ไรมา ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ก็มี ปัญหาพ่อผัวลูกสะใภ้ก็ใช่ว่าจะไม่มี

ตระกูลไป๋เป็นครอบครัวใหญ่ที่รักใคร่กลมเกลียวกันดี ตามหลักแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาขัดแย้งใดๆ หรอก

แต่หวังอีอวิ๋นอดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าพ่อสามีอาจจะกำลังหาโอกาสล้างแค้นที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ยอมให้ท่านกินขาหมูพะโล้!

“พ่อดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเชียวเหรอ” ไป๋เจิ้งเซวียนเอื้อมมือไปเด็ดเถาวัลย์บนศีรษะทิ้ง ก่อนจะเบนสายตาไปมองไป๋อันไห่ “ไว้แกบาดเจ็บเมื่อไหร่ก็อย่าเพิ่งพันแผลนะ มาบอกพ่อคำหนึ่ง เดี๋ยวพ่อรักษาแผลให้เอง!”

ไป๋อันไห่:……

เห็นหรือยังล่ะ

นี่แหละพ่อแท้ๆ!

วันๆ เอาแต่ตั้งตารอให้ลูกชายแท้ๆ ของตัวเองได้รับบาดเจ็บ!

หลังจากผ่านเหตุการณ์สุนัขโกลเด้นกลายพันธุ์มา ทุกคนในครอบครัวก็เพิ่มความระมัดระวังในการลงมือมากขึ้นอีกขั้น

เวลาไปเก็บรวบรวมผลึกคริสตัลตามห้องอื่นๆ ก็จะให้ไป๋อันไห่และไป๋เจิ้งเซวียนเดินนำหน้าไปเคลียร์ทางก่อน

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว หลิวจิ้งและหวังอีอวิ๋นจึงค่อยตามเข้าไปเก็บผลึกคริสตัล

ไป๋ซีหนิงสูบเอาน้ำมันเบนซินและน้ำมันดีเซลส่วนใหญ่ของปั๊มน้ำมันเก็บเข้ามิติไปจนเกือบหมด ทั้งยังแวะไปกวาดเสบียงที่ร้านขายของชำข้างๆ มาอีกเล็กน้อย

ได้ของติดไม้ติดมือกลับมาเต็มคันรถ

ทุกคนในครอบครัวกลับขึ้นไปบนรถบัสอีกครั้ง ไป๋ซีหนิงพับแขนเสื้อขึ้น แล้วหยิบขาของสุนัขกลายพันธุ์ข้างหนึ่งมาเริ่มลงมือทำอาหาร

สุนัขกลายพันธุ์มีขนาดตัวใหญ่มาก แค่ขาข้างเดียวก็เพียงพอสำหรับทุกคนในครอบครัวแล้ว

กลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสออบอวลไปทั่วรถบัส เนื้อของสัตว์กลายพันธุ์มีความแน่นอวบอิ่ม ถึงหน้าตาของมันจะดูน่าเกลียดน่ากลัว แต่เนื้อกลับส่งกลิ่นหอมสดใหม่น่ารับประทานยิ่งนัก

ยิ่งเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่มีพลังจิตระดับสูงเท่าไหร่ รสชาติเวลานำมากินก็จะยิ่งหอมอร่อยมากขึ้นเท่านั้น

ทันทีที่ใส่ลงไปผัดในกระทะ กลิ่นหอมที่โชยออกมาก็คว้าหัวใจของคนตระกูลไป๋ไปครองได้ในพริบตา

“หอมจังเลย!”

หวังอีอวิ๋นยืนอยู่ข้างกายไป๋ซีหนิงพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ