ตอนที่ 59 — ตอนที่ 59 ฝีมือสูงส่งจิตใจจึงกล้าแกร่ง

“เอ็งช่วยต้านไว้ก่อนสักแป๊บนะ! เดี๋ยวข้ากลับเข้าไปเก็บข้าวของก่อน!”

ลุงหลิวยกเท้าถีบปิดประตูรถกลับเข้าไปทันที ก่อนที่แสงสีเขียวจะแผ่ซ่านออกมาจากระหว่างนิ้วมืออันอวบอูมของเขา

เถาวัลย์สีเขียวพุ่งทะลักออกมาจากปลายนิ้ว เข้าโอบล้อมหน้าร้านซาลาเปาและรถขนขยะสีเขียวไว้อย่างแน่นหนาจนมิดชิดไร้ช่องโหว่ในพริบตา

ลุงหวังเบิกตากว้าง เมื่อมองลอดผ่านช่องว่างของเถาวัลย์สีเขียวออกไป ก็เห็นฝูงซอมบี้จำนวนมืดฟ้ามัวดินพุ่งกระโจนเข้ามาถึงตัวรถเรียบร้อยแล้ว

ทว่าเถาวัลย์เหล่านี้มีความเหนียวแน่นทนทานมาก ฝูงซอมบี้จึงยังไม่สามารถกัดกระชากเถาวัลย์ให้ขาดเพื่อบุกเข้ามาได้ในเร็วๆ นี้

“เฒ่าหลิว เร็วๆ เข้าหน่อยสิวะ!”

ลุงหวังตะโกนเร่งเข้าไปในร้านซาลาเปาสุดเสียง

หลังจากได้ยินเสียงขานรับจากด้านใน ลุงหวังก็อ้าปากหาวหวอดออกมาคำหนึ่ง

ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ ต้องมาคอยขับรถชนซอมบี้ แถมยังต้องมาทำความดีช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์อีก ลุงหวังขอประกาศเลยว่าตอนนี้เขาเริ่มจะเพลียขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

ลุงหวังจึงเลิกสนใจฝูงซอมบี้หน้าตาบิดเบี้ยวที่กำลังตะกุยอยู่ด้านนอกเถาวัลย์ แล้วฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยหลับปุ๋ยไปในทันที

ภายในร้านซาลาเปา ลุงหลิวกำลังเร่งมือเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว มือซ้ายแบกถุงแป้งสาลีสองกระสอบ ส่วนมือขวาหิ้วกระเป๋าผ้าใบใหญ่ แล้วรีบวิ่งออกมาข้างนอก

“ตาเฒ่าหวัง! เปิดประตูเร็ว!”

ลุงหลิวตะโกนเรียกรถขนขยะสีเขียวเสียงดังลั่น

“โฮก——”

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมาหาเขากลับมีเพียงเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของฝูงซอมบี้เท่านั้น

พอลุงหลิวแหงนหน้าขึ้นมอง ก็รู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะทันที

กำแพงเถาวัลย์ที่เขาสร้างไว้ยังคงห่อหุ้มรถขนขยะสีเขียวและพื้นที่หน้าประตูร้านซาลาเปาขนาดไม่กี่ตารางเมตรนี้ไว้อย่างแน่นหนา

แต่มองลอดออกไปเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ด้านนอกเถาวัลย์อัดแน่นไปด้วยฝูงซอมบี้ที่กำลังแยกเขี้ยวขบกัดเถาวัลย์อย่างเอาเป็นเอาตาย

พวกมันจะกัดเถาวัลย์ขาดหรือไม่นั้นเขาไม่รู้หรอก

เขารู้แค่ว่า ถ้าขืนยังไม่รีบเผ่นออกไปตอนนี้ เถาวัลย์ของเขาคงรับน้ำหนักของฝูงซอมบี้ที่ถาโถมทับลงมาไม่ไหวแน่!

“ตาเฒ่าหวัง! รีบเปิดประตูสิวะ!”

ลุงหลิวยกเท้าถีบประตูรถเข้าเต็มแรง จนตัวถังรถขนขยะส่งเสียงดังสนั่น

ทว่าพอถีบรถขนขยะเสร็จ ใบหน้าของลุงหลิวก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที!

เจ็บเท้าชะมัด!

“หา? เอ็งเก็บของเสร็จแล้วเรอะ”

ลุงหวังยกมือเช็ดน้ำลายที่มุมปาก พลางกลอกตาใส่ลุงหลิวทีหนึ่ง

“นี่ข้าก็เปิดให้แล้วไงเล่า! อยู่ดีไม่ว่าดีจะมาถีบรถข้าทำซากอะไรวะ!”

ลุงหวังบ่นพึมพำพลางผลักเปิดประตูรถออก

ลุงหลิวโยนสัมภาระที่เก็บมาเข้าไปในห้องโดยสารด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ

“รีบออกรถเร็วเข้า!” ลุงหลิวกุมเท้าของตัวเองด้วยใบหน้าดำทะมึน พลางกัดฟันถามเสียงเขียว “แล้วนี่เอ็งจะเสริมความแข็งแกร่งให้รถขนขยะไปทำหอกอะไรของเอ็งวะ!”

“ฮ่าๆ! ของหลวงที่ทางการเขามอบให้ดูแล ข้าจะปล่อยให้พังเสียหายได้ยังไงกันเล่า!”

ลุงหวังเหยียบคันเร่งมิดไมล์ หน้ารถขนขยะพุ่งทะยานออกไปพร้อมกับหอบเอาพุ่มเถาวัลย์สีเขียวสดติดไปด้วย และบนเถาวัลย์ก็มีฝูงซอมบี้เกาะติดห้อยต่องแต่งถูกลากตามหลังมาเป็นพรวนยาวเหยียด

ลุงหลิวรีบลดกระจกหน้าต่างลง ปล่อยพลังจิตสีเขียวออกจากปลายนิ้ว สลัดเถาวัลย์บนตัวรถพร้อมกับฝูงซอมบี้ทิ้งลงไปกองกับพื้นถนนจนหมด

“ปัง! ปัง! โครม!”

รถขนขยะสีเขียวพุ่งชนฝูงซอมบี้ที่กระโจนขวางทางข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงคำรามโหยหวนของซอมบี้ดังระงมไปทั่วไม่ขาดสาย

“นี่เอ็งไปทำอีท่าไหนมาวะเนี่ย? ไปแหย่รังซอมบี้ที่ไหนแตกมาหรือไง?”

ลุงหลิวมองดูฝูงซอมบี้เบื้องหน้าที่แห่แหนกันมาอย่างไม่รู้จักหมดจักสิ้นด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเห็นซอมบี้ในเมืองนี้มีความสามัคคีกลมเกลียวกันถึงเพียงนี้ ถึงขั้นแห่กันมารุมโจมตีพวกเขาสองคนราวกับนัดกันไว้!

“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด!” ลุงหวังเกาหัวแกรกๆ “ข้าก็แค่ทำความดีช่วยเหลือสังคม ด้วยการช่วยชีวิตพ่อหนุ่มคนหนึ่งไว้ก็เท่านั้นเอง!”

“ทำความดีช่วยเหลือสังคมเรอะ?” ลุงหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง

ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ มันจะมีโอกาสทำความดีช่วยเหลือสังคมที่ไหนโผล่มาให้ตาเฒ่านี่ทำกันเล่า!

“ใช่แล้ว ข้าแค่เหยียบคันเร่งพุ่งเข้าไปทีเดียว ก็ดึงดูดฝูงซอมบี้ที่กำลังไล่กวดพ่อหนุ่มคนนั้นให้หันมาตามข้าแทนได้หมดเลยล่ะ” ลุงหวังกล่าวอวดด้วยความภาคภูมิใจไม่น้อย

การได้ทำความดีช่วยเหลือผู้อื่นตามกำลังความสามารถที่ตนมี ทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง

“ข้าชักสงสัยแล้วสิว่าเอ็งเผลอขับรถไปชนหัวหน้าซอมบี้เข้า แต่ข้าแค่ยังไม่มีหลักฐานเท่านั้นแหละ”

ลุงหลิวกลอกตาใส่เพื่อนยาก ก่อนจะปรายตามองฝูงซอมบี้ที่ดาหน้าเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเห็นฝูงซอมบี้ทำท่าทางเคียดแค้นเหมือนพ่อแม่ถูกฆ่าตาย แล้วรวมพลังกันวิ่งไล่ล่าสังหารรถขนขยะแบบถวายหัวเช่นนี้

“หัวหน้าซอมบี้อะไรกันเล่า?” ลุงหวังแคะขี้หูอย่างไม่ยี่หระ พลางกลอกตาใส่ฝูงซอมบี้หน้าตาบิดเบี้ยวเบื้องหน้า “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ข้ามองดูพวกมันแต่ละตัวก็มีแต่หน้าตาโง่ๆ เหมือนกันหมด จะไปมีหัวหน้าซอมบี้อะไรได้ยังไงกัน!”

ลุงหลิวถอนหายใจยาวด้วยแววตาอ่อนอกอ่อนใจ

เพื่อนยากคนนี้ของเขาดีไปหมดเสียทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือเป็นคนโผงผางไม่คิดหน้าคิดหลังนี่แหละ

ไม่รู้จริงๆ ว่าหมอนี่ไปเผลอแหย่รังแตนที่ไหนเข้า ถึงได้รู้สึกเหมือนลากเอาซอมบี้ทั้งเมืองให้วิ่งตามมาที่นี่จนหมดแบบนี้

ยังดีที่เพื่อนยากคนนี้ของเขายังมีข้อดีอยู่อีกข้อหนึ่ง

นั่นก็คือเป็นคนดวงแข็งชะตาเหนียวแน่นไม่ยอมตายง่ายๆ!

พื้นผิวด้านนอกของรถขนขยะสีเขียวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำเมี่ยม จากคราบเลือดสีดำของซอมบี้ที่สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งคันรถ

ฝูงซอมบี้ยังคงถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย มีอยู่หลายครั้งที่เกือบจะรุมกลืนกินรถขนขยะเข้าไปได้สำเร็จ แต่ทุกครั้งรถขนขยะคันนี้ก็สามารถพุ่งชนฝ่าเปิดช่องว่างทะลวงหนีออกมาได้เสมอ

สองชั่วโมงให้หลัง ในที่สุดรถขนขยะที่ย้อมจนกลายเป็นสีดำทั้งคันก็พุ่งฝ่าออกมาจากเขตเมือง M ได้สำเร็จ

โดยที่ด้านหลังยังมีซอมบี้วิ่งไล่กวดตามมาอีกเพียงสิบกว่าตัวเท่านั้น

“ดูสิ เจ้าพวกนี้ยังไม่ยอมโดนสลัดหลุดอีก แสดงว่าพวกมันต้องเก่งกว่าซอมบี้ทั่วไปแน่ๆ!”

ลุงหลิวคาบบุหรี่ไว้ในปาก ดวงตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาเล็กน้อย

ผลึกคริสตัลในสมองของพวกมันจะต้องอัดแน่นไปด้วยพลังงานพลังจิตจำนวนมากอย่างแน่นอน!

“เฮอะ! ถือว่าพวกมันดวงแข็งก็แล้วกัน!” ลุงหวังเบะปาก

ทำไมเมื่อกี้ถึงชนพวกมันให้ตายๆ ไปเสียให้หมดไม่ได้นะ!

“จอดรถ!”

ลุงหลิวพับแขนเสื้อขึ้น ที่ฝ่ามือมีแสงสีเขียวจางๆ แผ่ซ่านออกมา

ลุงหวังไม่คิดจะเอ่ยถามเลยว่าจะให้จอดทำไม เขาเหยียบเบรกมิดทันทีจนรถขนขยะจอดสนิทลงกลางถนน

ลุงหวังเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร อยากทำอะไรก็ทำทันที ต่อให้เมื่อครู่นี้จะเกือบถูกฝูงซอมบี้กลืนกินไปทั้งคันรถ แต่พอบอกให้จอด เขาก็กล้าจอดรถลงตรงนี้ในทันที

ไม่ต้องถามหรอกว่าเพราะอะไร

แต่ถ้าจะให้ตอบจริงๆ ก็คงเป็นเพราะลุงหวังถือคติว่าฝีมือสูงส่งจิตใจจึงกล้าแกร่งนั่นเอง!

ลุงหลิวสวมรองเท้าแตะบุผ้าฝ้ายก้าวลงมาจากรถขนขยะ แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาซอมบี้สิบกว่าตัวนั้นทันที

ทันทีที่ซอมบี้สิบกว่าตัวนั้นมองเห็นลุงหลิว พวกมันก็พลันคลุ้มคลั่งขึ้นมาในพริบตา พุ่งกระโจนเข้าใส่ลุงหลิวเป็นเส้นตรงทันที

ซอมบี้กลุ่มนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นซอมบี้ระดับหนึ่ง ซึ่งมีความเร็วสูงกว่าซอมบี้ระดับต่ำมากนัก พริบตาเดียวก็จวนเจียนจะกระโจนมาถึงตัวลุงหลิวอยู่แล้ว

ลุงหลิวยื่นมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้า เถาวัลย์สีเขียวพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง ปลายรากอันแหลมคมแทงทะลุเข้าใส่กะโหลกศีรษะของซอมบี้แต่ละตัวตรงๆ

ฉึก! ฉึก!

ซอมบี้สิบกว่าตัวสิ้นใจตายคาที่ในพริบตา

ลุงหลิวเดินอาดๆ เข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน หยิบมีดพกเล่มเล็กออกมาผ่ากะโหลกควักผลึกคริสตัลออกมาทีละเม็ด

“อยู่ดีไม่ว่าดี เอ็งจะเก็บผลึกคริสตัลพวกนี้มาเยอะแยะไปทำไมกันวะ?”

ลุงหวังปรายตามองผลึกคริสตัลที่ลุงหลิวโยนมาให้ด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์

บนผลึกยังมีคราบเลือดสีดำของซอมบี้ติดอยู่เลยนะนั่น!

ทำเอาเปื้อนเปรอะสกปรกไปหมด แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ออกมาอีกต่างหาก

“นี่เอ็งไม่รู้หรือไงว่าใช้ผลึกคริสตัลช่วยยกระดับพลังจิตได้น่ะ!” ลุงหลิวหยิบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งออกมาเช็ดทำความสะอาดผลึกคริสตัลทุกเม็ดจนเกลี้ยงเกลา พลางกลอกตาใส่ลุงหวัง

“รู้สิ!” ลุงหวังแคะขี้มูกด้วยท่าทางเกียจคร้าน “แต่ข้าไม่เคยเอามาดูดซับเลยสักครั้ง มันยุ่งยากน่ารำคาญจะตาย แถมยังต้องเดินลงจากรถไปผ่าหัวควักผลึกคริสตัลด้วยตัวเองอีก!”

“นี่เอ็งไม่เคยดูดซับผลึกคริสตัลเลยสักเม็ดเรอะ?”

มุมปากของลุงหลิวกระตุกอย่างรุนแรง

ก็เมื่อครู่นี้เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานพลังจิตสายโลหะอันเปี่ยมล้นที่แผ่ออกมาจากร่างของลุงหวังอย่างชัดเจนเลยนี่นา!

“ไม่เคย!” ลุงหวังยักไหล่ “มีเวลาว่างเอาไปนอนหลับพักผ่อนไม่ดีกว่าหรือไง? ต้องมานั่งกำผลึกคริสตัลดูดซับพลังงานตั้งนาน ยุ่งยากจะตายชัก ดูเหมือนคนโง่ไม่มีผิด!”

ลุงหลิว:……

ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกันเลยทีเดียว!

“วันสิ้นโลกมาตั้งขนาดนี้แล้ว ทำไมเอ็งถึงยังไม่โดนซอมบี้จับกินไปอีกวะเนี่ย?”

ลุงหลิวนิ่งอึ้งไปนานกว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้

เรื่องการยกระดับพลังจิตก็ไม่เคยใส่ใจ อยากทำอะไรก็ทำ อยากออกไปซ่าที่ไหนก็ไป การที่หมอนี่ยังมีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้นับว่าเป็นปาฏิหาริย์ชัดๆ!

“ก็เพราะหัวของพวกมันไม่แข็งพอ ส่วนฟันก็เปราะบางเกินไป ชนสู้รถขนขยะของข้าก็ไม่ได้ แถมยังกัดผิวหนังทองแดงกระดูกเหล็กของข้าไม่เข้าด้วยยังไงล่ะ!” ลุงหวังเชิดหน้าเลิกคิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ลุงหลิว: ！！！！！

ไอ้แก่คนนี้ดูน่าหมั่นไส้ชวนให้ซัดสักหมัดจริงๆ เลยให้ตายเถอะ!

“แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันต่อดีล่ะ?”

ลุงหวังเอนหลังพิงเบาะคนขับอย่างเกียจคร้าน พลางอ้าปากหาวหวอด

ที่เขาเดินทางมาเมือง M ก็เพื่อตามหาลุงหลิวตามแผนที่ที่ไป๋ซีหนิงให้มา ตอนนี้เจอตัวคนแล้ว จะไปที่ไหนต่อก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ