ตอนที่ 76 — ตอนที่ 76 หน้าเลือดชะมัด!

ทันทีที่ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋เดินเข้าไปใกล้ประตูใหญ่ของสวนสัตว์ ร่างอ้วนกลมพุงพลุ้ยสายหนึ่งก็ก้าวออกมาขวางทางคนทั้งสองเอาไว้

มันคือเจ้าแพนด้ากลายพันธุ์ที่พวกเขาเคยเห็นเมื่อคราวก่อนนั่นเอง

แพนด้ากลายพันธุ์จ้องมองไป๋ซีหนิงด้วยใบหน้าบ้องแบ๊วไร้เดียงสา ร่างอ้วนกลมของมันยืนนิ่งไม่ไหวติง

“พวกเรา——ขอเข้าไปเดินดูข้างในหน่อยได้ไหม?”

ไป๋ซีหนิงพยายามเอ่ยปากสื่อสารกับแพนด้ากลายพันธุ์

หลังจากเข้าสู่ยุควันสิ้นโลก สัตว์กลายพันธุ์ยิ่งมีความแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดมากขึ้นเท่านั้น ถึงขั้นที่สัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงบางตัวสามารถฟังภาษามนุษย์เข้าใจได้เลยทีเดียว

ทว่าแพนด้ากลายพันธุ์ตัวอ้วนกลมกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น มันยังคงยืนปักหลักนิ่งอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งมาที่ไป๋ซีหนิงไม่วางตา

มนุษย์คนนี้ มันเคยเห็นหน้ามาก่อน

เหลิ่งเยี่ยไป๋ก้าวเข้าไปยืนขวางอยู่ด้านหน้าไป๋ซีหนิง เพื่อบดบังสายตาของแพนด้ากลายพันธุ์เอาไว้

แพนด้าที่มีอีกชื่อหนึ่งว่าสัตว์กลืนเหล็กนั้นมีพลังโจมตีรุนแรงมหาศาล เพียงแค่ตบอุ้งเท้าลงไปฉาดเดียวก็มีแรงกระแทกมากพอที่จะพังกำแพงฐานที่มั่นที่ผู้มีพลังจิตสายดินช่วยกันเสริมความแข็งแกร่งมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนลงได้

ดังนั้นระมัดระวังตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่า

พอแพนด้ากลายพันธุ์เห็นว่าเหลิ่งเยี่ยไป๋ก้าวเข้ามาขวางสายตาของตัวเอง ใบหูของมันก็ขยับดุ๊กดิ๊กเบาๆ ท่าทางดูไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย

ปึก!

หน่อไม้สดต้นอวบอ้วนน่ากินหน่อหนึ่งถูกโยนลงไปกองอยู่ข้างกายแพนด้ากลายพันธุ์

แพนด้ากลายพันธุ์เอียงหัวกลมๆ มองตาม ก็เห็นเพียงนิ้วมือขาวผ่องของไป๋ซีหนิงที่โผล่พ้นออกมาจากด้านหลังเหลิ่งเยี่ยไป๋เท่านั้น

ใบหูอ้วนป้อมขยับดุ๊กดิ๊กไปมา ลูกตาดำขลับของแพนด้ากลายพันธุ์ค่อยๆ เหลือบลงไปมองหน่อไม้สดที่วางอยู่ข้างเท้า

อุ้งเท้าสีดำอ้วนป้อมทั้งสองข้างค่อยๆ ขยับเลื่อนลงต่ำอย่างเชื่องช้าที่สุด ขยับเข้าไปใกล้หน่อไม้สดต้นอวบอ้วนนั้นทีละนิดๆ

ยี่สิบเซนติเมตร สิบเซนติเมตร ห้าเซนติเมตร หนึ่งเซนติเมตร……

ในที่สุด อุ้งเท้าสีดำอ้วนป้อมก็คว้าจับหน่อไม้สดต้นอวบใหญ่นั้นขึ้นมาจนได้

สองอุ้งเท้าอ้วนป้อมประคองหน่อไม้เอาไว้แน่น ดวงตาจ้องมองหน่อไม้เขม็งไม่กะพริบ

ยังไม่ทันจะได้เริ่มกัดกิน น้ำลายในปากของแพนด้ากลายพันธุ์ก็ไหลย้อยออกมาเสียแล้ว

แควก——

แพนด้ากลายพันธุ์ปอกเปลือกหน่อไม้ออก แล้วเริ่มเคี้ยวหน่อไม้สดกรอบอย่างเอร็ดอร่อยจนดังกร้วมๆ

ดวงตาของมันยิ่งทอประกายสดใสขึ้นเรื่อยๆ

ตึง! ร่างอันใหญ่โตดั่งเนินเขาย่อมๆ หย่อนก้นนั่งแหมะลงบนพื้น เจ้าแพนด้ากลายพันธุ์สุดโหดเหี้ยมกำลังนั่งแทะหน่อไม้ด้วยท่าทางบ้องแบ๊วน่ารักน่าชัง

ไม่ว่าใครที่ได้เห็นภาพนี้ ต่างก็ดูออกทันทีว่ามันกำลังมีความสุขกับการกินหน่อไม้มากเพียงใด

ไป๋ซีหนิงชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังเหลิ่งเยี่ยไป๋ มองเห็นเจ้าแพนด้ากลายพันธุ์ที่กำลังนั่งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างน่ารักตั้งแต่แรกมอง

นิ้วมือเรียวเล็กค่อยๆ ยื่นออกไปข้างหน้า หมายจะไปลูบหัวเจ้าแพนด้ากลายพันธุ์สักหน่อย

แพนด้ากลายพันธุ์ไซส์ยักษ์แบบนี้ มีเสน่ห์ดึงดูดใจยิ่งกว่าตุ๊กตาหมีขนปุยตัวใหญ่ยักษ์เสียอีก!

ทว่าแพนด้ากลายพันธุ์กลับชะงักกึก แล้วรีบเอียงหัวหลบอย่างเด็ดขาด ไม่ยอมให้ไป๋ซีหนิงแตะต้องตัว แถมยังปรายตามองไป๋ซีหนิงด้วยสายตาหยิ่งยโสอวดดีเล็กน้อยอีกด้วย

หลังจากทำท่าหยิ่งใส่เสร็จ มันก็ก้มหน้าก้มตาแทะหน่อไม้ต่อด้วยท่าทางบ้องแบ๊วเหมือนเดิม

ไป๋ซีหนิงถูนิ้วมือที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศเข้าด้วยกันเบาๆ ก่อนจะดึงหน่อไม้สดต้นใหญ่ออกมาจากในมิติอีกหนึ่งต้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วโยนเข้าไปในอ้อมแขนอ้วนป้อมของมันทันที

แพนด้ากลายพันธุ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เหลือบมองไป๋ซีหนิงตาแป๋ว ก่อนจะแอบเอาหน่อไม้ต้นใหม่ที่ยังไม่ได้กินในอ้อมแขนไปซ่อนไว้ที่ด้านหลังตัวเองอย่างเงียบเชียบ

เก็บเอาไว้กินมื้อหน้า

ไป๋ซีหนิงยื่นนิ้วมือออกไปอีกครั้ง พยายามจะขอลูบขนมันสักที

แต่แพนด้ากลายพันธุ์ก็ยังคงเอียงหัวหลบด้วยท่าทางบ้องแบ๊ว ไม่ยอมให้ไป๋ซีหนิงแตะต้องตัวเหมือนเดิม

หึ มันไม่ใช่พวกเจ้าโง่ไม่กี่ตัวในสวนสัตว์ที่วันๆ เอาแต่แทะไผ่ไปวันๆ สักหน่อยนะ!

จะยอมให้คนอื่นมาลูบหัวเล่นง่ายๆ ได้อย่างไรกัน!

ตัวมันคือจ้าวผู้ครองอาณาจักรสัตว์เชียวนะ!

ไป๋ซีหนิงแค่นหัวเราะหึในลำคอ

เพียงแค่ตวัดปลายนิ้วขาวผ่องชี้ไปข้างหน้า หน่อไม้สดต้นอวบอ้วนก็ร่วงหล่นลงมาทับร่างของแพนด้ากลายพันธุ์ลูกแล้วลูกเล่าไม่หยุด

ตุบ~ ตุบ~

คราวนี้ไป๋ซีหนิงทุ่มโยนหน่อไม้ออกมาให้ถึงหนึ่งร้อยเอ็ดต้นพอดิบพอดี ซึ่งเป็นตัวเลขที่ชวนให้พวกย้ำคิดย้ำทำต้องอกแตกตาย

แต่อย่างไรเสียแพนด้าก็อ่านหนังสือไม่ออกนับเลขไม่เป็นอยู่แล้ว

นี่เป็นเพียงรสนิยมชอบแกล้งเล็กๆ น้อยๆ ของไป๋ซีหนิงเท่านั้นเอง

กองหน่อไม้ที่ทับถมกันเป็นเนินเขาย่อมๆ ทำให้แพนด้ากลายพันธุ์ถึงกับอึ้งค้างไปพักใหญ่ มันจ้องมองกองหน่อไม้สดที่ทับอยู่บนตัวด้วยสีหน้าบ้องแบ๊วมึนงง

ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เต็มปอด

หอมชะมัด!

แพนด้ากลายพันธุ์เอียงหัวกลมๆ หันไปมองทางไป๋ซีหนิง

ไป๋ซีหนิงถูมือเข้าด้วยกันเบาๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่ศีรษะของแพนด้ากลายพันธุ์อย่างมีความหมาย

เห็นได้ชัดเจนว่าเธอกำลังอยากจะลูบหัวเจ้าแพนด้าตัวนี้นั่นเอง

แพนด้ากลายพันธุ์ยืนนิ่งอึ้งคิดอยู่หนึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะกวาดเอาหน่อไม้ที่กองอยู่บนตัวไปวางรวมกันไว้ด้านข้างทั้งหมด

จากนั้น แพนด้ากลายพันธุ์ก็หลับตาลงแล้วล้มตัวลงนอนหงายแผ่หราอยู่บนพื้น อวดพุงกลมป่องนุ่มฟู พร้อมกับขยับแขนขาทั้งสี่ข้างไปมาช้าๆ อย่างน่าเอ็นดู

ดูราวกับว่า——มันกำลังออดอ้อนอยู่ไม่มีผิด

ไป๋ซีหนิงชะงักไปเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ตอนที่แพนด้ากลายพันธุ์ต่อสู้ห้ำหั่นกับงูอนาคอนดาน้ำอย่างดุเดือดยังคงติดตาเธออยู่เลย

แต่มาตอนนี้มันกลับมานอนหงายท้องทำตัวออดอ้อนขายความน่ารักใส่เธอเสียอย่างนั้น!

บอกตามตรงว่า——ปรับตัวตามแทบไม่ทันเลยจริงๆ!

แพนด้ากลายพันธุ์แอบหรี่ตาขึ้นข้างหนึ่งเพื่อชำเลืองมองไป๋ซีหนิง เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่เดินเข้ามาลูบพุงสักที มันก็ขยับใบหูไปมาเบาๆ

ก่อนที่แพนด้ากลายพันธุ์จะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ฟังดูเหมือนเสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายของมนุษย์ไม่มีผิด

มนุษย์คนนี้ ช่างไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย!

ร่างอันใหญ่โตดั่งเนินเขาย่อมๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เจ้าแพนด้าอ้วนกลมขยับเดินเข้ามาใกล้ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋อีกหลายก้าว แล้วทิ้งตัวลงนอนหงายชิดติดอยู่ข้างเท้าของพวกเขาเสียเลย

อวดพุงกลมป่องขาวจั๊วะให้เห็นตรงหน้าชัดๆ

และเพื่อดึงดูดให้มือของไป๋ซีหนิงยื่นเข้ามาลูบไวๆ แพนด้ากลายพันธุ์ถึงขั้นลงทุนกลิ้งตัวไปมาบนพื้นโชว์อีกหนึ่งตลบ

ท่าทางแสนซื่อและน่ารักน่าชังของมันหลอมละลายหัวใจของไป๋ซีหนิงไปในพริบตา

มีโอกาสให้ลูบทั้งที ถ้าไม่ลูบก็ขาดทุนแย่สิ

ไป๋ซีหนิงจึงตัดสินใจยื่นมือออกไปลูบไล้ขนนุ่มฟูของมันอย่างเด็ดขาด แถมยังออกแรงบีบขยำเบาๆ อีกด้วย

สัมผัสเวลานวดขยำช่างนุ่มมือสุดยอดไปเลย!

ดวงตาบนศีรษะกลมป้อมหรี่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนมันกำลังเคลิบเคลิ้มเพลิดเพลินกับการถูกไป๋ซีหนิงจกพุงลูบขนอยู่ไม่น้อย

หนึ่งที สองที

นิ้วมือของไป๋ซีหนิงลูบไล้ไปมาบนขนสีขาวดำอย่างรวดเร็วด้วยความสนุกสนานเพลิดเพลินใจ

มุมปากของเหลิ่งเยี่ยไป๋กระตุกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไป๋ซีหนิงกำลังลูบขนแพนด้าอย่างมีความสุขขนาดนั้น เขาจึงยื่นนิ้วมือออกไป หมายจะลองสัมผัสความนุ่มฟูดูบ้าง

ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของเหลิ่งเยี่ยไป๋เกือบจะแตะโดนขนของแพนด้าอยู่รอมร่อ จู่ๆ ดวงตาของแพนด้ากลายพันธุ์ก็ลืมโพลงขึ้นพร้อมกับตวัดสายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เหลิ่งเยี่ยไป๋ทันที

มนุษย์ตัวผู้คนนี้ขี้โกงชะมัด!

แกไม่ได้เป็นคนเอาหน่อไม้มาให้ข้าสักหน่อย แล้วจะมาแอบลูบตัวข้าฟรีๆ ทำไมฮะ!

ใบหน้าของเหลิ่งเยี่ยไป๋แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ย้ายมือที่ค้างอยู่กลางอากาศไปวางทาบลงบนศีรษะของไป๋ซีหนิงอย่างเงียบเชียบ

แล้วลูบไปลูบมาเบาๆ สองที

อื้ม สัมผัสนุ่มมือไม่เลวเหมือนกัน เพียงแต่เสี่ยวหนิงน่าจะถึงเวลาต้องสระผมได้แล้วล่ะ

เก้าสิบเก้า หนึ่งร้อย หนึ่งร้อยเอ็ด

ทันใดนั้นแพนด้ากลายพันธุ์ก็พลิกตัวกลิ้งหลบออกจากที่เดิมทันที ในวินาทีที่ไป๋ซีหนิงลูบตัวมันครบหนึ่งร้อยเอ็ดครั้งพอดิบพอดี แพนด้ากลายพันธุ์ก็ผละหนีออกจากปลายนิ้วของไป๋ซีหนิงอย่างรวดเร็ว

บางทีตัวไป๋ซีหนิงเองก็อาจจะไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าตัวเองลูบขนมันไปกี่ครั้งแล้ว

แพนด้ากลายพันธุ์กลิ้งหลุนๆ กลับไปหยุดอยู่ข้างกองหน่อไม้ ก่อนจะหยิบหน่อไม้ต้นที่เพิ่งแทะค้างไว้เมื่อครู่นี้ขึ้นมา แล้วก้มหน้าก้มตาเคี้ยวกร้วมๆ ต่อไปด้วยท่าทางบ้องแบ๊ว

ไป๋ซีหนิงมองกองหน่อไม้ที่อยู่ด้านหลังแพนด้ากลายพันธุ์ พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ “แกนี่หน้าเลือดชะมัดเลย! ฉันเอาหน่อไม้ให้แกตั้งเยอะแยะ แต่แกยอมให้ฉันลูบตัวแค่แป๊บเดียวเองเนี่ยนะ!”

การค้าขายรอบนี้แกฟันกำไรเกินควรไปหน่อยแล้วมั้ง!

แพนด้ากลายพันธุ์ที่กำลังแทะหน่อไม้อยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวหันก้นอ้วนๆ มาทางไป๋ซีหนิง แล้วเคี้ยวหน่อไม้กร้วมๆ ต่อไปอย่างไม่สนใจใยดี

ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋หันมาสบตากัน ก่อนจะตัดสินใจเดินอ้อมร่างของแพนด้ากลายพันธุ์เพื่อเข้าไปด้านในสวนสัตว์

เนื้อของสัตว์กลายพันธุ์นั้นมีรสชาติอร่อยเลิศล้ำเป็นที่สุด แถมยังมีส่วนช่วยในการยกระดับพลังจิตได้อย่างมหาศาลอีกด้วย

ทว่าใบหูอ้วนป้อมของแพนด้ากลายพันธุ์กลับขยับดุ๊กดิ๊ก ก่อนที่มันจะดีดตัวลุกพรวดขึ้นยืนขวางทางไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋เอาไว้ในพริบตา

เจ้ามนุษย์ ที่นี่คืออาณาเขตของข้านะ!

ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋ชะงักฝีเท้าหยุดลง ไม่ได้ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอีก

สัตว์กลายพันธุ์ทุกตัวล้วนมีสัญชาตญาณการหวงอาณาเขตของตัวเองอย่างแรงกล้า เมื่อใดก็ตามที่มันประกาศว่าสถานที่แห่งนี้คืออาณาเขตของมันแล้ว

ผู้ใดก็ตามที่ก้าวรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของมัน ย่อมถือเป็นศัตรูทั้งหมด

ไป๋ซีหนิงปรายตามองหน่อไม้ในอ้อมกอดของแพนด้ากลายพันธุ์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “หน่อไม้หอมอร่อยไหมล่ะ?”

แพนด้ากลายพันธุ์จ้องมองไป๋ซีหนิงตาแป๋ว อุ้งเท้าทั้งสองข้างกระชับหน่อไม้ในมือแน่นขึ้นอีกนิด

แพนด้ากลายพันธุ์พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะเร่งสปีดเคี้ยวหน่อไม้ในอุ้งเท้ากร้วมๆ อย่างรวดเร็ว แต่ร่างของมันก็ยังคงยืนปักหลักขวางอยู่ด้านหน้าไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋ไม่ยอมถอย

อย่างไรเสียมันก็ไม่ยอมให้พวกเขาผ่านเข้าไปข้างในเด็ดขาด

หลังจากทั้งสองฝ่ายยืนจ้องตากันอยู่นานถึงห้านาที จู่ๆ แพนด้ากลายพันธุ์ก็ออกตัววิ่งตะบึงมุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

รูปร่างที่อ้วนกลมพุงพลุ้ยไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความเร็วในการวิ่งของมันเลยแม้แต่น้อย

การที่ชือโหย่วเลือกขี่สัตว์กลืนเหล็กออกศึกสงคราม นับว่ามีเหตุผลรองรับอย่างแท้จริง

ไป๋ซีหนิงกะพริบตาปริบๆ ก้มมองกองหน่อไม้ที่ยังวางอยู่บนพื้น แล้วเลือกที่จะยืนรออยู่ที่เดิม

เธอมีลางสังหรณ์ว่า เดี๋ยวอีกสักพักมันจะต้องวิ่งกลับมาอีกอย่างแน่นอน

และก็เป็นไปตามคาด เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาที แพนด้ากลายพันธุ์ก็วิ่งตึงตังกลับมาจริงๆ โดยที่บนแผ่นหลังอ้วนกลมของมันมีสัตว์สองตัวถูกแบกกลับมาด้วย