ตอนที่ 88 — ตอนที่ 88 ตัวตนที่อยู่จุดสูงสุด

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม พุ่มเถาวัลย์หนาทึบก็เกิดเสียงสวบสาบขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ซอมบี้ที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์จะพากันก้าวออกมาจากที่ซ่อนตัวแล้วตัวเล่า

สิ่งที่ทำให้ซอมบี้กลุ่มนี้แตกต่างจากซอมบี้ทั่วไปก็คือ ร่างกายของพวกมันไม่ได้สกปรกโสมมเหมือนซอมบี้ทั่วไป ดวงตาก็ไม่ได้แข็งทื่อไร้แวว ซ้ำยังสามารถกลอกลูกตาไปมาได้เป็นครั้งคราวอีกด้วย

ซอมบี้แต่ละตัวก้าวออกมาจากมุมอับ ก่อนจะมายืนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยไม่ขยับเขยื้อน

เห็นได้ชัดว่านี่คือกลุ่มซอมบี้ระดับสูง แถมยังมีสติปัญญาสูงมากเสียด้วย

ใบหน้าที่เน่าเปื่อยและบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ของพวกมันดูน่าสยดสยองอย่างหาที่สุดมิได้

มีซอมบี้ระดับสูงทั้งหมดยี่สิบตัว และทุกตัวล้วนเป็นซอมบี้ระดับสี่ทั้งหมด

"คุณหมายความว่ายังไง ผมไม่รู้จักคุณมาก่อน"

จางอี้หมิงปรายตามองฝูงซอมบี้ที่ยืนเรียงแถวกันอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย โดยไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมามากนัก

"พวกเราต่างก็เป็นพวกเดียวกันทั้งนั้น ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรอกน่า" ชายหนุ่มรูปงามหัวเราะในลำคอเบาๆ "ขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน ฉันชื่อหวังตงหลี เป็นราชาซอมบี้เหมือนกับนาย ที่สามารถออกคำสั่งเจ้าพวกตัวน้อยที่หน้าตาอาจจะไม่ค่อยเป็นมิตรต่อสายตาคนดูพวกนี้ได้ยังไงล่ะ!"

จางอี้หมิงมองหวังตงหลีด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่เอ่ยคำใด

"นายเองก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่นา ว่าตามปกติแล้วซอมบี้จะไม่ทำร้ายพวกเดียวกันเอง พวกมันจะสนใจก็แค่มนุษย์ที่มีร่างกายเลือดเนื้อสดๆ เท่านั้น"

หวังตงหลีไม่สนใจว่าจางอี้หมิงจะมีสีหน้าอย่างไร เขายังคงพูดพล่ามของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ

"ซอมบี้ระดับสูงสามารถควบคุมสั่งการซอมบี้ระดับต่ำได้ เจ้าพวกตัวน้อยกลุ่มนี้ติดตามฉันมาตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้นแล้ว ถ้าหากฉันออกคำสั่งให้พวกมันโจมตีนาย พวกมันก็ย่อมต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันอย่างแน่นอน"

หวังตงหลีส่งยิ้มร้ายกาจชวนขนลุกให้จางอี้หมิง "ฉันมาจากเมือง M และนายก็แอบพาซอมบี้ระดับสูงออกไปจากอาณาเขตของฉันตั้งไม่น้อย บัญชีแค้นในครั้งนี้ เห็นทีพวกเราคงต้องมาสะสางกันหน่อยแล้วล่ะ"

"พวกมันจะยอมศิโรราบให้กับราชาที่พวกมันอยากจะศิโรราบให้เท่านั้น" ใบหน้าของจางอี้หมิงยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ดังเดิม

สำหรับซอมบี้ระดับสี่ทั้งยี่สิบตัวนี้ รวมถึงราชาซอมบี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ขอเพียงแค่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่มีจุดอ่อนใดๆ ทั้งสิ้น

และยิ่งไม่มีสิ่งใดที่เขาจะต้องหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

อย่างมากที่สุดก็แค่ความตาย เพราะร่างกายของเขาในตอนนี้มันช่างสกปรกโสมมเกินไปแล้ว

หากตายไปเสียได้ก็คงจะดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้

เพียงแต่ทุกครั้งที่ใบหน้าสวยหวานบริสุทธิ์ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด เขาก็กลับมีความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกครั้งเสมอ

บางที สักวันหนึ่ง เหล่านักวิทยาศาสตร์อาจจะคิดค้นยารักษาขึ้นมาได้สำเร็จ และเขาอาจจะได้หลุดพ้นจากร่างกายอันโสมมนี้เสียที

หรือบางที เขาอาจจะค้นพบจุดสูงสุดของการวิวัฒนาการของซอมบี้ จนสามารถกลับกลายเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจได้อีกครั้ง

ความหวังเหล่านี้ทำให้ความสามารถในการสะกดกลั้นตัวเองของเขาพุ่งสูงขึ้นจนถึงขั้นวิปริตผิดมนุษย์

เขากดทับสัญชาตญาณความกระหายเลือดเอาไว้ได้อย่างแนบสนิท

ไม่แตะต้องเลือดเนื้อสดๆ เพราะเขาต้องการกลับไปเป็นมนุษย์อย่างสะอาดบริสุทธิ์ไร้ราคี

"หึ ก็จริงอยู่ที่พวกมันจะยอมศิโรราบให้กับราชาที่พวกมันอยากศิโรราบให้เท่านั้น" หวังตงหลีแสยะยิ้มที่มุมปาก "แต่แล้วนายรู้หรือเปล่าล่ะ ว่าในหมู่ซอมบี้จะมีผู้ปกครองสูงสุดได้เพียงแค่ตนเดียวเท่านั้น"

"ราชาซอมบี้อาจจะมีได้หลายตน แต่จักรพรรดินั้นมีได้เพียงตนเดียว"

ดวงตาที่ดูเย้ายวนชวนหลงใหลของหวังตงหลีทอประกายคมกริบขึ้นเรื่อยๆ

ผู้ที่จะสามารถเหยียบย่ำเหล่าราชาซอมบี้ทั้งหลายเพื่อก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้ มีเพียงตนเดียวเท่านั้น และนั่นก็คือตัวเขาเอง

ตราบใดที่ยังเป็นซอมบี้ ก็ย่อมมีโอกาสที่จะถูกควบคุมสั่งการได้เสมอ

ซอมบี้ชั้นต่ำยอมศิโรราบต่อซอมบี้ระดับสูง และซอมบี้ระดับสูงก็ยอมศิโรราบต่อราชาซอมบี้

ส่วนจักรพรรดิซอมบี้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร จะมีได้เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

จักรพรรดิซอมบี้จะต้องเหยียบย่ำราชาซอมบี้ตนอื่นๆ เพื่อก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุด และตัวเขา ก็คือผู้ที่จะได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดนั้น

ทว่าจางอี้หมิงกลับไม่ได้มีความสนใจในฉายาราชาซอมบี้หรือจักรพรรดิซอมบี้อะไรนั่นเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่อยากรู้ว่า เมื่อซอมบี้วิวัฒนาการไปจนถึงจุดสูงสุดแล้ว จะสามารถกลับกลายเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจได้หรือไม่เท่านั้น

ในอาณาเขตของเมือง S มีซอมบี้ระดับสูงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก และการที่เขาคอยช่วยเหลือให้ซอมบี้เหล่านั้นวิวัฒนาการ ก็ไม่ได้ทำไปเพราะต้องการให้พวกมันมาสวามิภักดิ์ต่อเขาแต่อย่างใด

เขาเพียงแค่อยากจะเห็นจุดสิ้นสุดของการวิวัฒนาการด้วยตาตัวเองเท่านั้น

"ผมไม่ได้สนใจฉายาแปลกๆ พวกนั้นหรอก ถ้าคุณชอบฉายาจักรพรรดิซอมบี้อะไรนั่น ก็เอาไปใช้เองเลยเถอะ" น้ำเสียงของจางอี้หมิงฟังดูทุ้มต่ำและหนักอึ้งเล็กน้อย

"หึ เหล่าซอมบี้จะยอมศิโรราบให้กับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น ไม่ใช่ว่าพอนายเอ่ยปากยอมแพ้ แล้วฉันจะกลายเป็นผู้ชนะได้เสียเมื่อไหร่ล่ะ"

หวังตงหลียื่นนิ้วมือเรียวยาวออกมา ที่ปลายนิ้วมีกระแสสายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบออกมา

จางอี้หมิงยังคงไม่มีทีท่าว่าจะลงมือต่อสู้ เขาเพียงแค่มองกระแสสายฟ้าที่ปลายนิ้วของหวังตงหลีด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา

ดูราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนเวที

"จิ๊! ถ้านายไม่ยอมสู้ก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน เอาไว้เดี๋ยวฉันค่อยแวะไปหาแม่สาวน้อยคนเมื่อกี้เพื่อชวนคุยเล่นสักหน่อยดีกว่า เด็กผู้หญิงน่ะชอบผู้ชายแบบฉันที่สุดเลยล่ะ ไม่แน่ว่าพอฉันได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิซอมบี้แล้ว อาจจะแต่งตั้งให้เธอมาเป็นจักรพรรดินีซอมบี้คู่บัลลังก์ก็ได้นะ"

หวังตงหลียกยิ้มที่มุมปาก

หวังตงหลีในชุดสูทสีขาวดูโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางแสงแดด ดวงตาคู่งามดูเย้ายวนชวนหลงใหล ใบหน้าหล่อเหลางดงามจนน่าตื่นตะลึง ทว่ากลับไม่ได้ดูอ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิงจนเกินไป

ดวงตาที่เคยเย็นชาสงบนิ่งของจางอี้หมิงพลันฉายประกายอำมหิตวาบขึ้นทันที น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "แกพาพวกขยะไร้ค่ามาแค่นี้เองงั้นเหรอ!"

"จะเป็นขยะไร้ค่าหรือเปล่า เดี๋ยวอีกเดี๋ยวก็รู้แล้ว" แววตาของหวังตงหลีเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งดุร้าย "เจ้าพวกนี้ล้วนแต่เป็นเด็กน้อยน่ารักที่ฉันฟูมฟักดูแลมาอย่างดีทั้งนั้นเลยนะ"

พูดจบ หวังตงหลีก็สะบัดมือคราหนึ่ง

ซอมบี้ระดับสี่ทั้งยี่สิบตัวพลันแผดเสียงคำรามลั่น พุ่งกระโจนเข้าใส่จางอี้หมิงพร้อมกันทันที

จางอี้หมิงปรายตามองฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้นอย่างสุภาพเรียบร้อย พลางยืนมองซอมบี้ใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์เหล่านั้นพุ่งเข้ามาหาอย่างสงบนิ่ง

ดวงตาคู่คมสงบนิ่งดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น

นั่นคือสายตาที่กำลังมองดูฝูงมดปลวกไร้ค่า

…

ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนหลังคารถขนขยะสีเขียว ก่อนจะระดมปลดปล่อยพลังจิตเข้าใส่ฝูงซอมบี้ที่กำลังวิ่งไล่กวดตามมาทางด้านหลัง

ฝูงซอมบี้ล้มตึงลงไปกองกับพื้นเป็นแถบๆ ซอมบี้แถวหลังพากันเหยียบย่ำซากศพของซอมบี้แถวหน้าเพื่อพุ่งกระโจนเข้ามา ก่อนจะถูกเข็มเหล็กและสายฟ้าฟาดล้มคว่ำลงไปอีกระลอก

"ลุงหวัง จอดรถเถอะค่ะ!"

ไป๋ซีหนิงมองดูซอมบี้ที่ถูกเข็มเหล็กแทงทะลุขมับเหล่านั้นพลางขยับนิ้วมือเบาๆ ผลึกคริสตัลเม็ดแล้วเม็ดเล่าพลันลอยพุ่งออกมาจากขมับของพวกมันทันที

เอี๊ยด…

เสียงเบรกดังแหลมแสบแก้วหู เมื่อลุงหวังกระทืบแป้นเบรกจนมิดในคราวเดียว ส่งผลให้รถขนขยะหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน

ไป๋ซีหนิงและเหลิ่งเยี่ยไป๋เกือบจะเสียหลักทรงตัวไม่อยู่ แทบจะพุ่งหลาวลงไปสู่อ้อมกอดของฝูงซอมบี้ด้านล่างอยู่รอมร่อ

ประตูรถถูกเปิดออก ก่อนที่คุณปู่ทั้งสามท่านจะก้าวลงมาปรากฏตัวด้วยท่วงท่าสุดเท่

ไป๋ซีหนิงตวัดสายตาค้อนใส่ลุงหวังอย่างคาดโทษ "คุณลุงคะ คุณลุงมีใบขับขี่หรือเปล่าเนี่ย?"

"ก็ต้องมีสิวะ" ลุงหวังแคะขี้มูกหน้าตาเฉย "ทำไมเรอะ อยากให้ลุงช่วยสอนขับรถให้หรือไง?"

"หนูอยากให้คุณลุงไปสอนเสี่ยวฝานขับรถต่างหากล่ะคะ!" ไป๋ซีหนิงมุมปากกระตุกยิกๆ

"อ๋อ ไม่ต้องสอนหรอก เจ้าหนูนั่นสำเร็จวิชาจากสำนักลุงไปแล้ว!" ลุงหวังเลิกคิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ไป๋ซีหนิง "…"

"โฮก…"

ฝูงซอมบี้ยังคงดาหน้าพุ่งเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ดูราวกับว่าต่อให้ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมดสิ้น

เพียงแต่ซอมบี้ชั้นต่ำเหล่านี้ไม่อาจสร้างอันตรายใดๆ ให้กับพวกเขาได้เลย เพราะยังไม่ทันที่พวกมันจะวิ่งเข้ามาถึงตัว ก็ถูกพลังจิตนานาชนิดซัดจนล้มคว่ำไปเสียก่อนแล้ว

การจะผ่าเอาผลึกคริสตัลออกมาจากหัวของซอมบี้พวกนี้ จึงขึ้นอยู่กับเรื่องของเวลาเท่านั้น

ลุงหลิวได้รับความช่วยเหลือจากลุงหวังและไป๋เจิ้งเซวียน ช่วยกันฉุดดึงร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ของเขาให้ปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคารถขนขยะจนสำเร็จ

ส่วนไป๋เจิ้งเซวียนนั้นไม่ได้มีรูปร่างอ้วนท้วม การปีนขึ้นไปบนรถขนขยะจึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขามาก

กำไลสีเขียวมรกตบนข้อมือของไป๋เจิ้งเซวียนและลุงหลิวเปล่งประกายแสงสีเขียวสดใสออกมาพร้อมกัน

เถาวัลย์ของเถาตีนตุ๊กแกกลายพันธุ์และพลูด่างกลายพันธุ์ขยายขนาดเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งแทงทะลวงเข้าใส่ฝูงซอมบี้เบื้องหน้าโดยตรง

เถาวัลย์ที่ดูเผินๆ เหมือนจะอ่อนนุ่มเหล่านั้นกลับแหลมคมอย่างหาใดเปรียบ เพียงแค่ใบไม้ของมันก็สามารถแทงทะลุขมับของซอมบี้เข้าไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย

กระแสสายฟ้าขนาดใหญ่ทะลักออกมาจากปลายนิ้วของเหลิ่งเยี่ยไป๋ ฟาดกระหน่ำลงไปบนร่างของฝูงซอมบี้จนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ส่วนไป๋ซีหนิงก็ใช้พลังจิตสายควบคุมดึงเอาผลึกคริสตัลออกจากหัวของซอมบี้ทีละเม็ด

โดยมีลุงหวังคอยถือกระสอบป่านอ้ารอรับผลึกคริสตัลอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์

กลายเป็นระบบการทำงานแบบสายพานการผลิตที่ครบวงจรสมบูรณ์แบบ

ฝูงซอมบี้ยังคงดาหน้าบุกเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย เลือดสีดำสนิทไหลนองย้อมพื้นถนนจนกลายเป็นสีดำเมี่ยม

แต่ถึงกระนั้น พวกมันก็ยังคงพุ่งทะยานดาหน้าเข้ามาอย่างไม่รู้จักความตายต่อไป

"ไอ้ผลึกคริสตัลพรรค์นี้จะเก็บไปทำซากอะไรกันวะเนี่ย!" ลุงหวังบ่นอุบอิบด้วยสีหน้าขยะแขยงพลางกางปากกระสอบป่านรับผลึกคริสตัลที่ลอยตกลงมาเป็นระยะๆ

บนผลึกคริสตัลยังคงมีคราบเลือดสีดำเปรอะเปื้อนติดอยู่ มองดูแล้วชวนให้รู้สึกแหยงมือเป็นที่สุด

"เอาไว้ยกระดับพลังจิต! แล้วก็เอาไว้แลกขาหมูพะโล้กินยังไงล่ะ!" ไป๋เจิ้งเซวียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมที่สุด

เพราะนี่คือแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้เขาขยันขันแข็งในการยกระดับพลังจิตเลยทีเดียว!