ตอนที่ 13 — ตอนที่ 13 ความสนใจจากโลกภายนอก

【ฮอต#ดัน# คฤหาสน์ชานเมืองหลวนเหนี่ยว ปรากฏกล่องปริศนาสุดลึกลับ!】

【ผมชื่อจางจื่อฝาน เป็นผู้คลั่งไคล้ด้านการทหารคนหนึ่ง ปกติชอบไปกางเต็นท์แถบชานเมือง หรือไม่ก็ไปเดินป่าสำรวจตามแนวภูเขารอบเมืองหลวนเหนี่ยว เพื่อนๆ คนไหนไม่เชื่อสามารถย้อนกลับไปดูกระทู้ที่ผมเคยโพสต์ก่อนหน้านี้ได้

เช้าวันที่ 18 กันยายน เดิมทีผมตั้งใจจะไปถ่ายคลิปวิดีโอที่สตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์ร้างแถบชานเมือง แต่กลับพบว่าสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์ที่เคยทรุดโทรมแห่งนั้นแปรเปลี่ยนเป็นโฉมใหม่ บริเวณโดยรอบถูกล้อมรั้วป้องกันแน่นหนาราวกับกำแพงเหล็กกล้า มีกล้องวงจรปิดติดพรึบเต็มไปหมด จัดแต่งเสียจนเหมือนกับป้อมปราการทางทหาร

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เรื่องสำคัญคือผมได้เห็นกล่องสีม่วงเหมือนอย่างที่ system (ระบบ) กล่าวถึง ตั้งอยู่ริมลำธารเล็กๆ ใกล้กับสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์

ผมตั้งใจจะก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ แต่จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งพรวดออกมาจากคฤหาสน์ ในมือของเธอถือหน้าไม้ดัดแปลงอานุภาพร้ายแรง ข่มขู่บังคับให้ผมออกไปจากที่นั่น

ผมขอเอาหัวเป็นประกันเลยว่า หน้าไม้ดัดแปลงในมือของเธอต้องเป็นอาวุธที่เกินกว่ากฎหมายบ้านเมืองกำหนดไว้อย่างแน่นอน มีอานุภาพเพียงพอที่จะยิงสังหารมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย หลังจากที่เธอไล่ผมไปแล้ว เธอก็เอากล่องสีม่วงใบนั้นไป

เธอคือคนแรกของโลกที่ได้รับรางวัลจาก system เธอรู้ความลับของ system และกล่องพวกนั้น

เพื่อนๆ ชาวบอร์ดคนไหนที่สนใจเรื่อง system กับกล่องสมบัติ ก็ลองเดินทางไปยังสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์แห่งนั้นเพื่อหาคำตอบดูได้ ที่อยู่ผมแปะไว้ให้ด้านล่างนี้แล้ว

และเพื่อป้องกันไม่ให้กระทู้นี้ถูกทางการบล็อก รบกวนเพื่อนๆ ชาวบอร์ดทุกคนเวลาพูดคุยกัน อย่าพิมพ์คำต้องห้าม ขอบคุณครับ!】

เมื่อได้เห็นกระทู้นี้ ซูจิ่นอวี๋ก็นึกถึงชายหนุ่มที่เคยคิดจะแย่งชิงกล่องสมบัติกับเธอตอนที่วันสิ้นโลกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นได้ทันที ตอนนั้นเห็นว่าอีกฝ่ายรู้สถานการณ์และล่าถอยไปแต่โดยดี เธอจึงยอมไว้ชีวิตและปล่อยทางรอดให้เขา

นึกไม่ถึงเลยว่าการที่เธอปล่อยเขาไป อีกฝ่ายกลับคิดจะผลักเธอลงสู่ขุมนรก จิตใจช่างชั่วร้ายอำมหิตโดยแท้

เจ้านี่บังอาจเปิดเผยพิกัดตำแหน่งของเธอลงบนโลกออนไลน์อย่างโจ่งแจ้ง แถมยังป่าวประกาศไปทั่วว่าเธอคือคนแรกที่ได้รับกล่องสมบัติ นี่เท่ากับฉีกหน้าท้าชนกันอย่างแตกหักแล้ว!

"ช่างไม่รักชีวิตตัวเองจริงๆ ฉันเห็นแก่วันสิ้นโลกเพิ่งจะเริ่มต้นเลยไว้ชีวิตนายสักครั้ง แต่นายกลับรนหาที่ตายเอง อย่าให้ฉันได้เจอนายอีกก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายได้รู้ซึ้งว่าการอยู่ไม่สู้ตายมันเป็นยังไง!"

ซูจิ่นอวี๋ไม่มีอารมณ์จะมานั่งดูว่าผู้คนใต้กระทู้ในเถี่ยปาจะตอบกลับอย่างไรด้วยซ้ำ เธอคลิกกดรายงานในทันที ร้องเรียนว่ากระทู้นี้มีคำต้องห้ามอย่างคำว่า 'วันสิ้นโลก' 'ระบบ' และ 'กล่องสมบัติ'

จากนั้น เธอก็ไม่คิดแม้แต่จะรอผลการรายงาน ปิดคอมพิวเตอร์ลงอย่างไม่ยี่หระ แล้วอุ้มเจ้าซ่านเตี้ยนตัวน้อยกลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ประเทศหั่วหลู

ชานเมืองซูตัน โบสถ์ใต้ดินแห่งลัทธิเพลิงศักดิ์สิทธิ์

บนบัลลังก์ทองคำแท้ที่ประดับประดาด้วยอัญมณีหลากสีสัน มีสตรีรูปร่างเย้ายวนชวนหลงใหลผู้หนึ่งนั่งอยู่ ทั่วร่างของเธอถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมโปร่งบางสีทองผ่องอำไพ

บนศีรษะสวมมงกุฎสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่หล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ ยอดมงกุฎแกะสลักเป็นรูปงูเห่าชูคอแผ่แม่เบี้ยตระหง่านมองขึ้นสู่ฟากฟ้า ในมือของเธอกุมคทาทองคำยาวถึง 2 เมตรเอาไว้

เธอคือสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิเพลิงศักดิ์สิทธิ์—คารามัย อีมา ผู้ครอบครองกล่องสมบัติเป็นคนที่สามของโลก และกล่องที่เธอได้รับก็เป็นกล่องสมบัติระดับมหากาพย์เช่นเดียวกัน

เบื้องหลังบัลลังก์ทองคำอันโอ่อ่า มีนกยักษ์สุดอัศจรรย์ตัวหนึ่งสูงถึง 2 เมตรเกาะอยู่อย่างสงบนิ่ง ทั่วร่างของมันลุกท่วมด้วยเปลวเพลิงอันร้อนระอุ นกยักษ์ตัวนี้มีขนสีแดงเพลิงทั่วตัว จะงอยปากสีเหลืองทองมีปลายแหลมคมโค้งเป็นเงี่ยงงอ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นสัตว์ปีกกินเนื้อที่ดุร้ายยิ่ง

ดวงตาทั้งสองข้างของมันเป็นสีแดงก่ำ ส่องประกายแสงสีชาดเจิดจ้าบาดตาออกมาอย่างแผ่วเบา แม้แต่ลมหายใจที่มันพ่นระบายออกมาก็ยังแฝงกลิ่นอายจางๆ ของลาวาหลอมละลาย

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มสวมชุดเกราะสีเงินคนหนึ่งได้ก้าวเดินเข้ามาภายในโบสถ์ใต้ดิน เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเดียว ยกมือขวาทาบไว้แนบอก

"ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง เรื่องที่ท่านมอบหมายให้ผมไปสืบหาข้อมูล บัดนี้มีเบาะแสแล้วครับ ผู้หญิงที่รั้งอันดับหนึ่งบนตารางจัดอันดับคนนั้น อยู่ในประเทศตงหลงอันห่างไกล"

"ผมได้แกะรอยตามเบาะแสจนพบตำแหน่งที่แน่ชัดของเธอแล้ว เธอหลบซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์อันเงียบสงบห่างไกลผู้คนแห่งหนึ่ง ในเมืองหลวนเหนี่ยวของประเทศตงหลงครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คารามัยที่นั่งเอนกายอยู่บนบัลลังก์ทองคำก็ขยับตัวนั่งตรง ดวงตาเรียวยาวคู่งามตวัดมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า

"เซนิด ส่ง 12 อัศวินผู้พิทักษ์ออกเดินทางทันที ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องพาตัวผู้หญิงคนนั้นกลับมาให้ฉันให้ได้"

"จำไว้ ค้นที่กบดานของเธอให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม ห้ามละเว้นสิ่งใดที่มีพิรุธแม้แต่น้อย"

เซนิดกำหมัดขวาแล้วทุบลงบนเกราะอกสีเงินอันแข็งแกร่งของตนอย่างแรงหลายครั้ง เกิดเสียงดัง 'ตึงๆๆ' ทึบหนัก เขาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับคารามัยด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นลุกโชน

"ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์โปรดวางใจ พวกเราจะต้องนำตัวสตรีผู้นั้นมาอยู่เบื้องหน้าท่านให้ได้อย่างแน่นอนครับ"

"เพียงแต่ว่า… ในช่วงไม่กี่วันมานี้มีฝนตกหนักต่อเนื่องไม่หยุด เที่ยวบินของสายการบินทั่วประเทศระงับให้บริการทั้งหมด พวกเราทำได้เพียงเดินทางทางบกไปยังประเทศตงหลง อาจจะต้องใช้เวลาค่อนข้างนานสักหน่อยครับ"

คารามัยแย้มยิ้มบางๆ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนใจ เธอลุกขึ้นยืน ก้าวเรียวขายาวสวยเดินเข้าไปหาเซนิดอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยื่นมือขวาอันเรียวงามออกไป แล้วแตะปลายนิ้วลงบนหน้าผากของเซนิดเบาๆ

"เพลิงศักดิ์สิทธิ์เรืองรอง ส่องสว่างทั่วโลกา ผู้ศรัทธาทุกคน กายาแกร่งดั่งทองคำ"

"เทพีเอ็ดโจ* ผู้ยิ่งใหญ่จะคอยคุ้มครองคุณ ไปเถอะ หัวหน้าอัศวินผู้พิทักษ์ที่กล้าหาญที่สุดของฉัน คุณจะนำพาเกียรติยศและชัยชนะกลับมา!"

"น้อมรับบัญชาครับ ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์!"

ประเทศตงหลง เมืองหลวนเหนี่ยว

ซูจิ่นอวี๋ยังไม่รู้ตัวเลยว่าเธอถูกศัตรูจากต่างแดนอันไกลโพ้นหมายหัวเข้าเสียแล้ว หลังจากตื่นนอนในตอนเช้า เธอก็ฝ่าสายฝนออกไปปักป้ายเตือนภัยหลายป้ายไว้ตรงตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดบริเวณทางแยกเข้าคฤหาสน์

บนป้ายเตือนภัยเขียนกำกับไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงสดอย่างชัดเจนว่า ที่นี่คืออาณาเขตส่วนบุคคล ผู้บุกรุกทุกคน… ฆ่าสถานเดียว!

ภายในห้องควบคุมส่วนกลาง ซูจิ่นอวี๋ทิ้งตัวนอนคุดคู้อยู่บนโซฟาหนานุ่มตัวใหญ่ พาดเรียวขาขาวเนียนยาวสวยไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ เท้าขาวผ่องคู่น้อยแกว่งไปมาทางซ้ายขวาอย่างเป็นจังหวะ

มือขวาของเธอเลื่อนหน้าจอมือถือ 'ฟึ่บๆๆ' รัวเร็วไม่หยุด รีเฟรชดูความเคลื่อนไหวบนเว่ยป๋อและเถี่ยปาอย่างต่อเนื่อง

น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะเป็นเว่ยป๋อหรือเถี่ยปา ก็ไม่สามารถเลื่อนเจอกลุ่มเนื้อหาเกี่ยวกับวันสิ้นโลก ระบบ หรือกล่องสมบัติได้อีกเลย

เมื่อคืนวาน ยังพอมีคนอาศัยช่องโหว่ ใช้ภาษาอังกฤษหรือคำพ้องเสียงมาแทนที่คำสำคัญเหล่านี้เพื่อโพสต์เนื้อหาที่เกี่ยวข้องได้อยู่บ้าง

ทว่าผ่านไปเพียงชั่วข้ามคืน ขอบเขตเนื้อหาที่ถูกบล็อกกลับเพิ่มขึ้นอีก ภาษาอังกฤษ พินอิน หรือแม้แต่คำพ้องเสียงล้วนกลายเป็นคำต้องห้ามไปหมด กระทั่งตัวอักษรบางตัวที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับคำค้นสำคัญก็ยังพลอยโดนร่างแหเคราะห์ร้าย ถูกบล็อกปิดกั้นไปจนเกลี้ยง

"หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเคลื่อนไหวกันเร็วจริงๆ ผ่านไปแค่วันเดียว ก็บล็อกเนื้อหาที่เกี่ยวข้องซะเกลี้ยงเลย"

"ดูท่าแล้ว ความคิดที่จะกว้านซื้อกล่องสมบัติผ่านทางอินเทอร์เน็ตต่อไป คงหมดหวังแล้วล่ะ!"

ขณะพูด ซูจิ่นอวี๋ก็เงยหน้าขึ้นมองผนังหน้าจอโทรทัศน์ที่อยู่ไม่ไกล ด้านนอกสายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกแม้แต่น้อย ในป่าไผ่ด้านนอกคฤหาสน์ น้ำท่วมขังสูงมิดลำไผ่ไป 2 ข้อปล้อง ลึกพอๆ กับระดับหน้าแข้งของผู้ใหญ่แล้ว

รถสปอร์ตที่เธอจอดทิ้งไว้ตรงปากทางแยก ถูกกระแสน้ำฝนซัดไปชนติดอยู่ข้างเสาหินปากทาง ไม่รู้ว่าจะถูกกระแสน้ำพัดลอยหายไปตอนไหน

"เฮ้อ ไม่รู้ว่าทางฉู่หวินซานเป็นยังไงบ้างแล้ว การผ่าตัดของแม่เขาจะสำเร็จหรือเปล่านะ"

"เมื่อพายุฝนระลอกนี้สิ้นสุดลง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนดาวสีน้ำเงินจะเริ่มเข้าสู่วิวัฒนาการอย่างเต็มรูปแบบ ถึงตอนนั้นจะมีมนุษย์ สัตว์ และพืชพรรณจำนวนมากที่วิวัฒนาการล้มเหลว ซึ่งนั่นจะเป็นช่วงเวลาแห่งความบ้าคลั่งกลียุคระลอกแรกหลังวันสิ้นโลกอุบัติขึ้นบนดาวสีน้ำเงิน"

"ถ้าหากก่อนวันที่ฝนจะหยุดตกหนึ่งวัน ฉู่หวินซานยังไม่ติดต่อมาหาฉันเอง ฉันจะไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลสักรอบ นี่จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายสำหรับเราทั้งสองคนแล้ว"

หลังจากวางแผนเรียบร้อย ซูจิ่นอวี๋ก็สูดหายใจเข้าลึก ยืดแผ่นหลังตรง นั่งขัดสมาธิ หงายฝ่ามือทั้งสองขึ้นแล้ววางทาบลงบนหัวเข่า

"สูดเข้า—ผ่อนออก"

"สูดเข้า—ผ่อนออก"

เมื่อเธอปรับจังหวะลมหายใจของตัวเองอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนักก็ก้าวเข้าสู่สภาวะอันลึกล้ำพิศวง รอบกายของเธอราวกับมีสายธารที่มองไม่เห็นกำลังไหลรินอย่างแช่มช้า

"อี้หย่า!"

เจ้าซ่านเตี้ยนตัวน้อยที่ขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาสัมผัสได้ถึงสภาวะรอบตัวของซูจิ่นอวี๋ มันหันขวับมาด้วยความประหลาดใจ เบิ่งดวงตากลมโตสีน้ำเงินอมดำจ้องมองสำรวจซูจิ่นอวี๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า

จากนั้น มันก็ตะเกียกตะกายวิ่งม้วนตัวเข้ามาข้างกายซูจิ่นอวี๋ หมอบลงบนฝ่ามือขาวเนียนของเธอ แล้วบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์

"อี้หย่า!"

หมายเหตุ

• เทพีเอ็ดโจ: หรือวัดเจ็ต (Wadjet / Edjo) เทพีแห่งอียิปต์โบราณผู้พิทักษ์ฟาโรห์ มีสัญลักษณ์เป็นงูเห่าชูคอแผ่แม่เบี้ย (Uraeus) นิยมประดับบนมงกุฎฟาโรห์