ตอนที่ 25 — ตอนที่ 25 ปะทะสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดา (บน)

สามวันต่อมา

ภายในห้องควบคุมส่วนกลาง ซูจิ่นอวี๋ชี้ไปยังภาพบนหน้าจอกล้องวงจรปิดที่ปรากฏร่างของ 'ปีศาจไผ่เขียว' หลายตัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง "นายมีความเร็วสูง อีกเดี๋ยวนายรับหน้าที่ล่อ 'ปีศาจไผ่เขียว' ทั้ง 8 ตัวนี้ไปที่จุดซุ่มโจมตีใกล้ๆ กับฝูง [อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้] ตรงฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำนะ"

"ฉันจะรับหน้าที่ล่อพวก 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' เอง พอพวกมันสองฝ่ายเริ่มปะทะกันเมื่อไหร่ พวกเราค่อยหาจังหวะเก็บกวาดพวกมันทีละตัว"

"ตกลงครับ!"

ฉู่หวินซานพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น หลังจากได้รับการชี้แนะจากซูจิ่นอวี๋ติดต่อกันถึงสามวัน เขาก็สามารถควบคุมวิธีใช้พลังพิเศษสายวายุได้อย่างเชี่ยวชาญช่ำชองแล้ว จนแทบจะอดใจรอพิสูจน์ฝีมือของตัวเองไม่ไหว

เมื่อเห็นใบหน้าของฉู่หวินซานไร้ซึ่งแววแห่งความหวาดกลัว ซูจิ่นอวี๋ก็พยักหน้ารับด้วยความโล่งอกระคนพึงพอใจ เธอตบไหล่ของเขาเบาๆ พลางเอ่ยปลอบว่า "ไม่ต้องเกร็งล่ะ ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเสมอ พอมีประสบการณ์ครั้งนี้แล้ว ต่อไปนายก็จะไม่หวาดกลัวสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาพวกนี้อีก"

สีหน้าของฉู่หวินซานแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนเล็กน้อย เขาไม่ได้หวาดกลัวการต่อสู้ เพียงแต่วางใจเรื่องจวงเสี่ยวเหมยไม่ได้ต่างหาก

"ผมไม่ได้กลัวครับ เพียงแต่เป็นห่วงแม่… พวกเราต่างก็ปลุกพลังพิเศษสำเร็จกันหมดแล้ว แต่แม่ของผมกลับยังไม่สำเร็จเสียที ผมกลัวว่าวันหนึ่งแม่จะกลายเป็นเหมือนพวกสัตว์ประหลาดที่คลุ้มคลั่งพวกนั้น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของซูจิ่นอวี๋ก็พลันหุบลงทันที

เรื่องการวิวัฒนาการของมนุษยชาตินี้ แม้แต่เธอที่เป็นผู้เกิดใหม่ก็ยังไม่อาจอธิบายได้อย่างแน่ชัดว่ามันเป็นเพราะเหตุใดกันแน่ บอกได้เพียงแค่ว่าพรสวรรค์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน คนที่มีพรสวรรค์ดี ย่อมสามารถปลุกพลังสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว

ส่วนคนที่มีพรสวรรค์ด้อยกว่า อาจต้องใช้เวลานานมากถึงจะปลุกพลังได้สำเร็จ หรือกระทั่งตลอดทั้งชีวิตนี้อาจไม่มีวันปลุกพลังได้เลยด้วยซ้ำ

ซูจิ่นอวี๋ไม่อยากให้ฉู่หวินซานจมอยู่กับความผิดหวังและท้อแท้ จึงเอ่ยปลอบโยนว่า "นายอย่าเพิ่งกังวลจนเกินไปเลย ตอนนี้คุณน้าก็ยังปกติดีไม่ใช่เหรอ ให้ท่านช่วยดูแลงานฝ่ายสนับสนุนในคฤหาสน์ของพวกเราก็ดีเหมือนกันนะ"

"เรื่องการออกไปเสี่ยงตายต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาในสนามรบแบบนี้ ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนหนุ่มสาวอย่างพวกเราดีกว่า"

คำอธิบายจากอีกมุมมองหนึ่งของซูจิ่นอวี๋ได้เปิดมุมมองใหม่ให้แก่ฉู่หวินซาน แต่เดิมเขากังวลว่าหากจวงเสี่ยวเหมยไม่สามารถปลุกพลังได้สำเร็จ เธอจะกลายเป็นมนุษย์คลุ้มคลั่งเหมือนที่ปรากฏในโทรทัศน์

ทว่าพอลองคิดตามมุมมองที่ซูจิ่นอวี๋วิเคราะห์ ฉู่หวินซานก็รู้สึกว่าการให้จวงเสี่ยวเหมยอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบสงบและปลอดภัยก็เป็นเรื่องดีไม่น้อย การอยู่บ้านย่อมดีกว่าออกไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายปะทะกับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาที่แข็งแกร่งพวกนั้นอยู่แล้ว

"อื้ม! ผมเข้าใจแล้วครับ พวกเราเริ่มลงมือกันเถอะ!"

"ดี!"

หลังจากตกลงแผนการกันเรียบร้อยแล้ว ซูจิ่นอวี๋ก็นำแมงมุมหมาป่าจักรกลและหนูสายฟ้าซ่านเตี้ยน มุ่งหน้าไปยังฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำสายเล็กซึ่งอยู่ห่างจากคฤหาสน์ไปร้อยกว่าเมตรทันที ก่อนจะซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าใกล้กับ 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' ทั้ง 7 ตัว

'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' เหล่านี้ล้วนวิวัฒนาการมาจากตั๊กแตนกิ่งไม้ พวกมันมีความสูงราว 2 เมตร และวิวัฒนาการจนอยู่ในสภาพครึ่งคนครึ่งสัตว์อสูร

ลำตัวของพวกมันเป็นสีน้ำตาลไหม้ตลอดทั้งร่าง ปกคลุมด้วยเกราะหนาแข็งแกร่ง ท่อนล่างยังคงรักษารูปลักษณ์ดั้งเดิมเอาไว้ เป็นขาคู่หลังอันกำยำสองข้างที่คล้ายคลึงกับขาตั๊กแตน บนขาสีน้ำตาลทั้งสองข้างนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคมงอกยื่นออกมาอย่างหนาทึบ

ส่วนท่อนบนของพวกมันวิวัฒนาการจนคล้ายคลึงกับมนุษย์ แผ่นอกด้านหน้าปกคลุมด้วยเกราะอกอันหนาเตอะและแข็งแกร่ง สองข้างลำตัวบริเวณทรวงอกคือขาหน้าสองคู่ที่มีลักษณะเป็นเคียวตะขอแหลมคม

ส่วนหัวของพวกมันดูราวกับหมวกเหล็กขนาดยักษ์ ซ้ำยังมีระยางค์ปากแหลมคมอีกหนึ่งคู่ ดูแล้วชวนให้ขนหัวลุกเป็นอย่างยิ่ง

เจ้าพวกนี้จัดอยู่ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาที่อ่อนแอที่สุด พวกมันควบคุมพลังพิเศษได้ในระดับต่ำมาก ทว่าข้อดีคือมีร่างกายที่แข็งแกร่งทนทาน ซึ่งจุดนี้ถูกแมงมุมหมาป่าจักรกลข่มทางได้พอดี

อีกด้านหนึ่ง ฉู่หวินซานค่อยๆ ลอบย่องเข้าใกล้กลุ่ม 'ปีศาจไผ่เขียว' อย่างระมัดระวัง เขายกหน้าไม้ดัดแปลงในมือขึ้น เล็งยิงเข้าใส่ลำคอของ 'หัวหน้าปีศาจไผ่เขียว' ที่กำลังถือดาบหัวตัดเล่มใหญ่สีเขียวมรกตอยู่

เสียง "กริ๊ง!" ใสกังวานดังขึ้น ลูกศรหน้าไม้ที่มีอานุภาพรุนแรงพอจะยิงทะลุกระดูกขาช้างได้กลับหักสะบั้นลงทันที แม้กระทั่งหัวลูกศรโลหะผสมอันคมกริบยังงอพับไปเล็กน้อย ก่อนจะร่วงไถลตามร่างของ 'หัวหน้าปีศาจไผ่เขียว' ตกลงสู่พื้นดิน

"จี๊~"

"จี๊ๆ ว้าๆ~!"

ฝูง 'ปีศาจไผ่เขียว' ที่ถูกโจมตีพลันแตกตื่นโกลาหลในทันที พวกมันหันรีหันขวางมองหาศัตรูอย่างลนลาน ฉู่หวินซานที่ซ่อนตัวอยู่ไกลๆ จึงลั่นไกยิงซ้ำอีกครั้ง ลูกศรสองดอกพุ่งเข้าปะทะร่างของ 'หัวหน้าปีศาจไผ่เขียว' ตรงใจกลางอย่างแม่นยำจนเกิดเสียง "กริ๊ง! กริ๊ง!"

"จี๊ว้า~!"

ไม่นานนัก ปีศาจไผ่เขียวตัวหนึ่งที่ถือหอกไม้ไผ่เขียวอยู่ในมือก็สังเกตเห็นฉู่หวินซานที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด มันจึงชี้หอกไม้ไผ่เขียวพุ่งทะยานเข้ามาด้วยโทสะอันเดือดดาล

ปีศาจไผ่เขียวตัวอื่นๆ พากันกรูตามหลังมาติดๆ ต่างกวัดแกว่งอาวุธในมือ พุ่งตรงเข้าใส่ฉู่หวินซานอย่างบ้าคลั่ง

มุมปากของฉู่หวินซานยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบระคนพึงพอใจ เขาโคจรพลังพิเศษสายวายุภายในกาย พลางวิ่งนำหน้าและคอยหาจังหวะหันกลับไปโจมตีฝูงปีศาจไผ่เขียวด้านหลังเป็นระยะ เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าพวกนี้ล้มเลิกการไล่ล่าไปกลางคัน

เขาไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย ก็สามารถล่อปีศาจไผ่เขียวทั้ง 8 ตัวมาจนถึงบริเวณใกล้เคียงกับที่ซูจิ่นอวี๋ซุ่มอยู่ได้สำเร็จ

วินาทีที่ซูจิ่นอวี๋มองเห็นฉู่หวินซาน เธอก็เรียกหอกผลึกน้ำแข็งออกมาทันที พร้อมกับขว้างปาเข้าใส่เจ้าตัวยักษ์ใหญ่ที่อยู่ใจกลางฝูง 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' อย่างฉับไว

หอกน้ำแข็งของเธอแตกต่างจากหน้าไม้ดัดแปลงของฉู่หวินซาน หอกผลึกน้ำแข็งที่ควบแน่นขึ้นจากพลังพิเศษสายน้ำแข็งเล่มนี้ สามารถสร้างความเสียหายให้แก่ 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' ได้อย่างแท้จริง

อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้ตัวที่ถูกหอกผลึกน้ำแข็งปักเข้าใส่พลันถูกย้อมร่างไปด้วยไอเย็นสีฟ้าคราม การเคลื่อนไหวของมันเชื่องช้าลงในบัดดล

เมื่ออสูรตั๊กแตนกิ่งไม้ตัวอื่นๆ เห็นลูกพี่ของตนถูกศัตรูเล่นงาน ก็พากันยืดร่างตรง หันซ้ายแลขวาเพื่อมองหาศัตรูที่บังอาจลอบโจมตีลูกพี่ของพวกมันทันที

เป้าหมายของซูจิ่นอวี๋คือการล่อลวงพวก 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' อยู่แล้ว เธอจึงก้าวออกไปยืนในจุดที่สังเกตเห็นได้ชัดเจนอย่างเปิดเผยผึ่งผาย ก่อนจะเรียกหอกผลึกน้ำแข็งออกมาอีกเล่ม แล้วขว้างซัดเข้าใส่อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้อีกตัว

"แกร๊ก! แกร๊ก!"

ฝูง 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' มองเห็นร่างของซูจิ่นอวี๋ได้ในทันควัน ต่างพากันกวัดแกว่งกรงเล็บคม วิ่งกรูกันตรงมายังทิศทางที่เธออยู่อย่างเกรี้ยวกราด

เมื่อเห็นว่าพวก 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' ติดเบ็ดแล้ว ดวงตาหงส์ดอกท้อคู่งามของซูจิ่นอวี๋* ก็โค้งลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เธอหมุนตัววิ่งหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามทันที แล้วผลุบเข้าไปซ่อนตัวในจุดกำบังที่ตระเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เธอหลบเข้าไปในที่ซ่อนใต้ดิน ฉู่หวินซานก็วิ่งตามหลังมาติดๆ และผลุบเข้าไปซ่อนตัวในที่ซ่อนใต้ดินเช่นเดียวกัน

เมื่อสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาทั้งสองกลุ่มด้านนอกคลาดสายตาจากเป้าหมายที่ตนกำลังไล่ล่า พวกมันก็เปิดฉากตะลุมบอนเข้าใส่กันอย่างดุเดือด!

ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ทว่าฝั่ง 'ปีศาจไผ่เขียว' มีกำลังรบมากกว่าฝั่ง 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' อยู่หนึ่งตัว จึงเป็นฝ่ายชิงความได้เปรียบไปได้อย่างรวดเร็ว

ฝั่ง 'อสูรตั๊กแตนกิ่งไม้' ที่กำลังรบด้อยกว่าถูกไล่ต้อนจนถอยร่นไม่เป็นขบวน เพียงชั่วครู่เดียวก็มีอสูรตั๊กแตนกิ่งไม้บาดเจ็บไปถึงสองตัว สถานการณ์ยิ่งทวีความคับขันขึ้นเรื่อยๆ

และในจังหวะนั้นเอง แมงมุมหมาป่าจักรกลที่ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายแสงโลหะแวววาวก็พลันผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ปรากฏตัวขึ้นตรงขอบสนามรบ มันลงมือลอบโจมตีจากด้านหลังอย่างฉับไว ฟันฉับๆ เพียงสองครา ก็ตัดศีรษะของปีศาจไผ่เขียวสองตัวขาดสะบั้นกระเด็นไปทันที!

"พายุมังกรวายุ!"

พริบตานั้น พายุทอร์นาโดสีเขียวมรกตสูง 3 เมตรก็หมุนวนทะยานขึ้นจากพื้นดิน ปรากฏขึ้นตรงหน้ากลุ่ม 'ปีศาจไผ่เขียว' พลังดูดกลืนของมันมหาศาลยิ่งนัก พัดพาทั้งเศษหินและต้นไม้โดยรอบหมุนเคว้งเข้าไปภายในทันที

ปีศาจไผ่เขียว 3 ตัวที่พุ่งทะยานอยู่หน้าสุดหลบไม่ทัน ถูกดูดกลืนเข้าไปในพายุ หมุนเคว้งคว้างไปตามแรงลมอย่างไม่อาจควบคุม

"จี๊ว้า!"

หัวหน้า 'ปีศาจไผ่เขียว' ที่กวัดแกว่งดาบหัวตัดเล่มใหญ่สีเขียวมรกตตั้งสติได้เป็นตัวแรก มันเงื้อดาบเล่มใหญ่ในมือขึ้นทันควัน ก่อนจะฟันตวัดเข้าใส่ทิศทางที่ฉู่หวินซานอยู่อย่างสุดกำลัง

ชั่วพริบตา คลื่นดาบแสงสีเขียวมรกตอันน่าสะพรึงกลัวความยาวกว่า 10 เมตรก็พุ่งทะยานเฉียงเข้าใส่ฉู่หวินซานอย่างเกรี้ยวกราด

เสียงดัง "โครม!" สนั่นหวั่นไหว คลื่นดาบแสงสีเขียวฟาดฟันลงบนพื้นดินจนเกิดเป็นร่องลึกแคบยาว กว้างถึง 3 เมตรและยาวถึง 10 เมตร

โชคดีที่ฉู่หวินซานมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็ว ทั่วร่างของเขาถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียววายุ อาศัยแรงส่งของสายลมหลบหลีกการโจมตีของปีศาจไผ่เขียวไปได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว

"วิชาเถาวัลย์น้ำแข็ง!"

ยามนี้ ซูจิ่นอวี๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ลงมือเช่นกัน เธอปลดปล่อย 'วิชาเถาวัลย์น้ำแข็ง' เข้าใส่หัวหน้าปีศาจไผ่เขียวที่เพิ่งจะใช้ทักษะออกไปจนหมดแรงหน่วงพอดี

พลันปรากฏเถาวัลย์สีฟ้าครามสามสายผุดขึ้นมาจากใต้ดิน เลื้อยรัดราวกับอสรพิษ ป่ายปีนขึ้นไปตามเรือนร่างสีเขียวมรกตของปีศาจไผ่เขียวอย่างรวดเร็ว ทุกจุดที่เถาวัลย์น้ำแข็งสัมผัสผ่าน ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดผลึกน้ำแข็งบางๆ ในทันที

เพียงชั่วพริบตา หัวหน้าปีศาจไผ่เขียวที่ถือดาบใหญ่ในมือก็ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีฟ้าคราม

"อี้หย่า!" (ลูกบอลสายฟ้า!)

หมายเหตุ

• ดวงตาดอกท้อ (เถาฮวาเหยี่ยน): ลักษณะดวงตาตามคตินิยมจีนที่มีรูปทรงคล้ายกลีบดอกท้อ หัวตาแหลมและหางตาเรียวโค้งชี้ขึ้นเล็กน้อย เมื่อยิ้มจะโค้งงอคล้ายเสี้ยวพระจันทร์ จัดเป็นรูปตาที่เปี่ยมเสน่ห์และสื่อถึงความอ่อนหวานงดงาม