ตอนที่ 33 — ตอนที่ 33 เปิดศึกปะทะ

ซูหว่านหนิงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับของรถหุ้มเกราะ เมื่อเห็นซูจิ่นอวี๋ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา ราวกับเห็นศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าบิดา อารมณ์ก็พลันพลุ่งพล่านเดือดดาลขึ้นมาในชั่วพริบตา

เธอออกแรงผลักประตูด้านข้างคนขับของรถหุ้มเกราะเปิดออก กระโดดลงจากรถด้วยความโกรธเกรี้ยว แล้วชี้นิ้วใส่หน้าซูจิ่นอวี๋จากระยะไกลพลางก่นด่า "ซูจิ่นอวี๋ นังลูกทิ้งตระกูลซูไร้ยางอาย กล้าดียังไงถึงมาหลอกต้มฉัน!"

"วันนี้ฉันจะลากตัวแกกลับไปคฤหาสน์ตระกูลซู ตัดลิ้นแกออกมา แล้วถอนฟันแกออกทีละซี่ๆ ดูซิว่าแกยังจะปากดีได้อีกไหม!"

คุณหนูใหญ่ตระกูลผู้ดีอย่างซูหว่านหนิงที่เติบโตมาในโถน้ำผึ้งตั้งแต่เด็ก ถ้อยคำก่นด่าก็วนเวียนซ้ำซากอยู่แค่ไม่กี่คำ ไม่มีพลังทำลายล้างหรือเจ็บแสบอะไรเลยสักนิด

ซูจิ่นอวี๋ทำราวกับไม่ได้ยินคำด่าทอนั้น เธอสาวเรียวขายาวอย่างสง่างาม เดินตรงไปยังทิศทางที่ซูหว่านหนิงยืนอยู่โดยไร้ซึ่งความเกรงกลัว

"น้องสาวแสนโง่เขลาของฉัน ดูท่าแม่เลี้ยงคงจะตามใจเธอดีเกินไปตั้งแต่เด็กสินะ ถึงได้เลี้ยงดูเธอมาจนสมองเรียบเนียนไร้รอยหยัก แถมในสมองน้อยยังมีน้ำขังจนเลี้ยงปลาได้ขนาดนี้"

"สุภาษิตว่าไว้ พี่สาวคนโตเปรียบประดุจแม่ หากตอนนี้เธอเปลี่ยนคำเรียกขาน มาเรียกว่าแม่ ฉันก็ยินดีจะเริ่มอบรมสั่งสอนเธอตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป"

"ฉันรับประกันได้เลยว่า จะสามารถยกระดับสติปัญญาของเธอให้ขึ้นมาเทียบเท่ากับหมาฮัสกี้ได้แน่นอน!"

คำพูดของซูจิ่นอวี๋นั้นมีพลังโจมตีรุนแรงยิ่งกว่าซูหว่านหนิงมากนัก เมื่อเห็นว่าซูจิ่นอวี๋อยู่ท่ามกลางวงล้อมของฝ่ายตนแท้ๆ แต่กลับยังกล้ากำแหงอวดดีถึงเพียงนี้ ซูหว่านหนิงก็โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ซิลิโคนเสริมเต้าสองเต้าที่ยัดไว้ถึงกับเบี้ยวผิดตำแหน่งไปเลยทีเดียว

"ซูจิ่นอวี๋ ฉันจะฆ่าแก!"

ท่ามกลางเสียงแผดกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของซูหว่านหนิง กระสุนเจาะเกราะนัดหนึ่งที่มีอานุภาพรุนแรงพอจะทะลวงรถหุ้มเกราะได้ ก็พุ่งตรงดิ่งเข้าหาหว่างคิ้วของซูจิ่นอวี๋ทันที

ซูจิ่นอวี๋จับสัมผัสกระสุนที่ลอบยิงมาได้ตั้งแต่แรกแล้ว ทว่าเธอไม่ได้ขยับหลบแต่อย่างใด หากแต่เลือกที่จะยืนกอดอกนิ่งอยู่กับที่ มองดูกระสุนที่พุ่งทะยานเข้ามาหาอย่างเงียบงัน

"วึ้ง~"

ในวินาทีที่กระสุนเจาะเกราะนัดนี้พุ่งมาถึงระยะห่างหนึ่งเมตรเบื้องหน้าของซูจิ่นอวี๋ 'แหวนผู้พิทักษ์' ของเธอก็เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติ สร้างม่านพลังงานสีฟ้ากึ่งโปร่งใสขึ้นมาโอบล้อมรอบกายเธอไว้

กระสุนเจาะเกราะตรงหน้าเธอราวกับชนเข้ากับกำแพงยางโปร่งใส ไม่อาจเจาะทะลวงคืบหน้าเข้าไปได้แม้แต่นิ้วเดียว

ซูจิ่นอวี๋ยกมือขวาขึ้นด้วยรอยยิ้มละไม ขณะที่เธอยกมือขึ้นนั้น มือขวาอันขาวเนียนเรียวบางก็ถูกปกคลุมด้วยแสงสีฟ้าน้ำแข็งในพริบตา เธอคีบจับกระสุนเจาะเกราะที่ยังคงหมุนคว้างและแรงส่งยังไม่หมดสิ้นกลางอากาศเอาไว้ ราวกับกำลังหยิบก้อนกรวดเล็กๆ ขึ้นมาเม็ดหนึ่ง

"สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด ก็คือไอ้พวกคนถ่อยที่ชอบลอบกัดข้างหลังนี่แหละ!"

สิ้นเสียงพูด เธอก็ขว้างกระสุนเจาะเกราะในมือที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นสีฟ้าน้ำแข็ง พุ่งตรงไปยังต้นไม้แห้งเหี่ยวต้นหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป 300 เมตรนอกคฤหาสน์อย่างรวดเร็วและรุนแรง

เสียง "ฉึก" ดังขึ้น กระสุนสีฟ้าน้ำแข็งทะลวงกะโหลกศีรษะของชายที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้แห้งเหี่ยวอย่างจัง ชายที่ลอบโจมตีซูจิ่นอวี๋ผู้นั้น ร่างกายถูกย้อมด้วยสีฟ้าน้ำแข็ง เพียงชั่วพริบตาก็กลายสภาพเป็นรูปสลักน้ำแข็งสีน้ำเงินเข้มไปในทันที

การลงมืออย่างกะทันหันของซูจิ่นอวี๋สะกดข่มซูหว่านหนิงและคนของกองทัพจนตกตะลึงกันถ้วนหน้า พวกเขารู้เพียงว่าซูจิ่นอวี๋มีแมงมุมหมาป่าจักรกลที่แข็งแกร่งกาจกล้า และกระรอกน้อยที่สามารถปล่อยสายฟ้าได้อีกหนึ่งตัว

ทว่ากลับไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ฝีมือส่วนตัวของซูจิ่นอวี๋เองจะร้ายกาจถึงขั้นนี้

แม้กระทั่งซูหว่านหนิงที่เอาแต่ร้องแรกแหกกระเชอจะฆ่าซูจิ่นอวี๋มาตลอด ก็ยังรับรู้ได้ว่าสถานการณ์เริ่มชักจะไม่เข้าที เธอจึงหันขวับไปมองชายที่อยู่บนรถหุ้มเกราะ

เซียวทั่วไห่สบถด่าในใจด้วยความหงุดหงิดซวยบัดซบ ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าซูจิ่นอวี๋จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ เขาไม่มีทางจับมือกับนังโง่ซูหว่านหนิงแล่นมารนหาเรื่องซูจิ่นอวี๋เด็ดขาด

แต่น่าเสียดาย ยามนี้ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้าประจันศึกกันแล้ว เรื่องราวคงไม่อาจยุติลงด้วยดีได้อีก

เขาโบกมือส่งสัญญาณไปทางด้านหลัง ชายผู้สวมชุดเกราะดวงดาวซูเปอร์อัลลอยคนหนึ่งกับหลิวซิงเย่ ทั้งสองคนค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเขา

"คุณซู ผมคือเซียวทั่วไห่ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพชิงหลวนเมืองหลวนเหนี่ยว คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าให้ที่พักพิงซ่อนเร้นแก่คนร้ายผู้ทำลายล้างฐานวิจัยทางทหารของเมืองหลวนเหนี่ยว นั่นก็คือหวงฝู่ชิง"

"ขณะนี้ผมมีความจำเป็นต้องเข้าจับกุมคุณและทุกคนที่อยู่ภายในคฤหาสน์ หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับการปฏิบัติหน้าที่ของผม และอย่าได้ขัดขืนโดยเปล่าประโยชน์"

"ฮ่าๆๆ——"

ได้ยินดังนั้น ซูจิ่นอวี๋ก็แหงนหน้าหัวเราะร่า เมื่อครู่ยังป่าวประกาศว่าจะมายึดคฤหาสน์ของเธออยู่หยกๆ พอเห็นว่าเธอมีฝีมือเข้าหน่อย ก็เริ่มสรรหาข้ออ้างบีบให้เธอยอมจำนนแต่โดยดี ช่างน่าขันสิ้นดี!

"อยากจะปล้นเสบียงของฉัน แย่งอุปกรณ์ของฉัน ชิงสัตว์เลี้ยงของฉัน ก็พูดออกมาตรงๆ เถอะ จะต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีกอบกู้มวลมนุษยชาติเพื่ออะไรกัน ตัวคุณเองไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนบ้างเหรอไง?"

"ฉันไม่สนหรอกว่าก่อนหน้านี้หวงฝู่ชิงจะเคยทำอะไรมา แต่ตอนนี้เธอคือคนของฉัน ซูจิ่นอวี๋! คิดจะมาลากตัวคนของฉันไปจากอาณาเขตของฉันเนี่ย ฉันว่าคุณคงจะกระดกเหล้าปลอมมากเกินไปจนเพ้อแล้วล่ะ"

"ฉันเองก็จะให้โอกาสคุณเลือกสักครั้ง สั่งให้ไอ้คนที่อยู่ข้างหลังคุณนั่นถอดชุดเกราะจักรกลบนตัวออกมาให้เรียบร้อยแต่โดยดี แล้วฉันจะไว้ชีวิตคุณสักหนึ่งชีวิต"

"สามหาว!"

ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งเมืองหลวนเหนี่ยว มีหรือที่เซียวทั่วไห่จะเคยถูกใครหยามเหยียดดูแคลนถึงเพียงนี้ เขาโบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนด้านหลังทันที เตรียมระดมยิงปูพรมเต็มอัตราศึก

"ผมเห็นแก่ที่คุณยังเด็กและไม่ประสีประสา จะให้โอกาสคุณเลือกเป็นครั้งสุดท้ายอีกสักครั้ง คุณ…"

"น่ารำคาญ!"

"เจ้าแมงมุมยักษ์ จัดการพวกปลาซิวปลาสร้อยรอบนอกให้หมด แล้วค่อยไปเล่นงานไอ้คนใส่เกราะนั่น"

"หวินซาน ฝั่งโน้นมีอาวุธหนัก นายอย่าเพิ่งรีบร้อนลงมือ รอสัญญาณจากฉันก่อน"

สิ้นเสียงคำสั่งของซูจิ่นอวี๋ แมงมุมหมาป่าจักรกลที่เฝ้าอารักขาอยู่หน้าประตูคฤหาสน์อย่างเงียบงันเพื่อรอคำสั่งของเธอมาโดยตลอด ก็พุ่งทะยานออกไปในพริบตา มันปฏิบัติตามคำสั่งของซูจิ่นอวี๋อย่างเคร่งครัด พุ่งเป้าเล่นงานเฉพาะกองกำลังติดอาวุธที่อยู่รอบนอก

อาวุธยุทโธปกรณ์ที่ฝ่ายตรงข้ามใช้นั้น ล้วนเป็นของดั้งเดิมที่ผลิตขึ้นบนดาวสีน้ำเงิน แม้จะยิงโดนก็ไม่อาจเจาะทะลวงเกราะป้องกันของมันได้ เพียงชั่วพริบตาเดียว กองกำลังเหล่านั้นก็ถูกสังหารราบคาบจนแตกกระเจิง ได้แต่วิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันอย่างทุลักทุเล

"หลิวซิงเย่ นายไม่ใช่บอกว่าจัดการนังนี่ได้งั้นเหรอ มัวรออะไรอยู่เล่า!"

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตนสูญเสียอย่างหนัก ซูหว่านหนิงก็ร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด รีบเร่งเร้าให้หลิวซิงเย่ลงมือทันที

"บุกเข้าไปพร้อมกัน!"

หลิวซิงเย่ส่งเสียงเรียกชายผู้สวมชุดเกราะจักรกลข้างกาย แล้วสาวเท้ากระโจนพรวดพุ่งตรงไปยังทิศทางของซูจิ่นอวี๋ ความเร็วของเขาปราดเปรียวว่องไวยิ่งนัก เพียงกระโดดดีดตัวไม่กี่ครั้งก็เข้าประชิดตัวซูจิ่นอวี๋ได้แล้ว

ทว่าชายผู้สวมชุดเกราะจักรกลกลับถูกน้ำหนักของชุดเกราะหน่วงความเร็วไว้ ทำให้ตามหลังหลิวซิงเย่อยู่หลายช่วงตัว

"นังเด็กเมื่อวานซืนปากกล้า ลองลิ้มรสหมัดเพลิงของปู่หลิวหน่อยเป็นไง!"

วูบหนึ่ง หมัดขวาที่หลิวซิงเย่เหวี่ยงซัดออกมาพลันถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน แผ่ซ่านคลื่นพลังงานธาตุไฟอันร้อนระอุออกมา

ซูจิ่นอวี๋มองดู 'หมัดเพลิง' ที่พุ่งตรงเข้ามา มุมปากยกยิ้มจางๆ เพียงเห็นท่วงท่าการลงมือของหลิวซิงเย่ เธอก็สามารถประเมินระดับพลังคร่าวๆ ของเขาได้ทันที

หมอนี่คงเพิ่งจะปลุกพลังพิเศษตื่นขึ้นมาได้ไม่นาน สิ่งที่เรียกว่า 'หมัดเพลิง' ก็ไม่ใช่สกิลที่ระบบมอบให้เป็นรางวัล คาดว่าคงเป็นสิ่งที่เขาคลำทางฝึกฝนขึ้นมาเอง โดยการนำพลังพิเศษธาตุไฟมาห่อหุ้มกำปั้นของตน เพื่อให้เกิดอานุภาพคล้ายคลึงกับสกิลเท่านั้น

ผู้มีพลังพิเศษในระดับอย่างหลิวซิงเย่นี้ แม้แต่ฉู่หวินซานที่ไม่ต้องเปิดใช้สกิลก็ยังสามารถสังหารได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องพูดถึงซูจิ่นอวี๋เลย

ร่างของซูจิ่นอวี๋เบี่ยงเอียงไปทางขวาเล็กน้อย หลบหลีกหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดันของหลิวซิงเย่ได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะอาศัยจังหวะนั้นสลับร่างวูบไปอยู่ด้านหลังของเขา มือขวาที่เคลือบด้วยพลังเยือกแข็งผลักเข้าใส่บั้นเอวที่ไร้การป้องกันของหลิวซิงเย่อย่างจัง

ในพริบตานั้น หลิวซิงเย่พลันรู้สึกได้ถึงมวลพลังเย็นเยียบสุดขั้วที่แผ่ซ่านเข้ามาจากบั้นเอว พลังเยือกแข็งสายนี้มีฤทธิ์ทำให้ชาด้านและลุกลามแทรกซึมได้อย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

บริเวณบั้นเอวด้านหลังของเขาเหมือนถูกฉีดยาชา ไร้ความรู้สึกไปอย่างสิ้นเชิง

ขณะเดียวกัน พลังเยือกแข็งอันน่าสะพรึงกลัวนี้ยังคงแผ่ลามไปยังหัวไหล่ทั้งสองข้างและท่อนล่างของเขาด้วยความเร็วสูง

เขารีบเร่งเร้าพลังพิเศษธาตุไฟของตัวเองทันควัน รวบรวมพลังธาตุไฟปริมาณมหาศาลมาปกคลุมบั้นเอวเพื่อต้านทานไอเย็นไม่ให้ลุกลาม

"หมัดทั้งปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง การใช้พลังพิเศษธาตุไฟก็เละเทะไม่ได้เรื่อง ฝีมือแค่นี้ เมียอาจารย์สอนให้บนเตียงมารึไง?"*

หมายเหตุ

• เมียอาจารย์สอนให้บนเตียงมารึไง — ดัดแปลงมาจากสำนวนเปรียบเปรยของจีนที่มักล้อเลียนคนที่ฝีมือการต่อสู้อ่อนหัดว่าเรียนวิชามาจากภรรยาของอาจารย์ แต่ซูจิ่นอวี๋จงใจเติมคำว่า 'บนเตียง' เข้าไปเพื่อเหน็บแนมและเหยียดหยามให้อีกฝ่ายเจ็บแสบยิ่งขึ้น