ตอนที่ 38 — ตอนที่ 38 หนึ่งในสาม

เหมืองเพชรแบ่งออกเป็นสี่ประเภทหลัก ได้แก่ การทำเหมืองเปิด การทำเหมืองใต้ดิน การทำเหมืองทางทะเล และการทำเหมืองลานแร่พลัดพา*

เหมืองเพชรเอลวิราจัดเป็นเหมืองเพชรแบบขุดเจาะใต้ดินที่ได้มาตรฐานอย่างยิ่ง บริเวณใกล้ปากทางเข้าอุโมงค์เหมืองยังคงหลงเหลือร่องรอยการชะล้างของน้ำฝนอย่างเด่นชัด

มองปราดเดียวก็รู้ว่าถูกมวลน้ำฝนหลั่งรดในช่วงที่พายุฝนกระหน่ำติดต่อกันตอนวันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น ทว่าเนื่องจากสภาพอากาศในท้องถิ่นแห้งแล้ง น้ำฝนบนผิวดินจึงเหือดแห้งไปอย่างรวดเร็ว

เหมืองแห่งนี้ขาดแคลนกระแสไฟฟ้าหล่อเลี้ยงมานานแล้ว ภายในอุโมงค์เหมืองใต้ดินจึงมืดมิดสนิท ต้องอาศัยเพียงไฟฉายส่องเหมืองแบบพกพาในมือของซูจิ่นอวี๋และดลามินีคอยส่องทางเท่านั้น

เมื่อเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินได้ราวหนึ่งร้อยเมตร ซูจิ่นอวี๋ก็สัมผัสได้ถึงไอชื้นที่เอ่อล้นขึ้นมาจากใต้ดินอย่างชัดเจน ผืนดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มเปียกชื้นและลื่นไถลยิ่งขึ้น

ในจังหวะนั้นเอง ดลามินีที่รับหน้าที่นำทางก็หยุดฝีเท้าลง เขาค่อยๆ หันกลับมามองซูจิ่นอวี๋ด้วยสีหน้าประหม่าหวาดเกรง

"ท่านครับ อุโมงค์ใต้ดินข้างล่างถูกน้ำท่วมมิดไปหมดแล้ว พวกเราเลยขนย้ายแร่เพชรทั้งหมดมาไว้ที่โพรงถ้ำข้างหน้านี้ ด้านในยังมีผู้รอดชีวิตคนอื่นอยู่อีก พวกเขาล้วนเป็นสมาชิกทีมติดอาวุธของเหมืองครับ"

ซูจิ่นอวี๋พยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย จุดประสงค์ที่เธอมาที่นี่คือการชิงทรัพยากรเพชร ไม่ใช่มาเล่นบทผู้กอบกู้โลก

ความลับของ 'ไททันจันทราดารา' ย่อมไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้เด็ดขาด และทุกคนที่เคยเห็นหน้าเธอจะต้องหุบปากเงียบตลอดกาล!

"นำทางต่อ ฉันต้องการคนนำทางแค่คนเดียว"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกของซูจิ่นอวี๋ ดลามินีก็พลันสะท้านวาบในอก บังเกิดลางสังหรณ์อันเลวร้ายขึ้นมาทันใด

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าความแข็งแกร่งอันไร้เทียมทานของเธอ เขาไหนเลยจะกล้าขัดขืน ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตานำทางไปอย่างเงียบเชียบ

เลี้ยวผ่านหัวมุมทางเดินแคบๆ ในอุโมงค์ ทั้งสองก็มาถึงหน้าโพรงถ้ำที่ค่อนข้างแห้งแห่งหนึ่ง

เมื่อก้าวมาถึงปากโพรง ซูจิ่นอวี๋ก็อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้ ภายในโพรงถ้ำโชยกลิ่นเหม็นตลบอบอวลจนชวนสะอิดสะเอียน

แม้ซูจิ่นอวี๋จะปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกได้นานแล้ว แต่เมื่อได้กลิ่นเน่าเปื่อยผสมผักดองเน่า กลิ่นเท้าไม่ได้ซักสิบวัน น้ำเน่าในท่อระบายน้ำ และคาวเลือดคลุ้งรวมกันเช่นนี้ เธอก็ยังต้องชะงักฝีเท้าลงอย่างอดไม่ได้

เธอส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ดลามินีเดินเข้าไปก่อน ดลามินีไม่กล้าขัดขืน จำใจต้องก้าวเข้าไปในโพรงถ้ำเป็นคนแรก

"เฮ้ย ดลามินี แกโผล่หัวลงมาทำไมวะ ยังไม่ถึงเวลาเปลี่ยนเวรเลยนี่หว่า"

"สารเลวเอ๊ย ที่เวรตะไลมืดแปดด้านแบบนี้ ข้าไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียวแล้ว จะขึ้นไปสูดอากาศข้างบนบ้างโว้ย"

"นี่ก็สามวันติดแล้วที่ไม่มีคนหน้าใหม่หลงมาเลย เพชรพวกนี้มันก็แค่กองขยะชัดๆ ทำไมพวกเราต้องมานั่งเฝ้าขยะพวกนี้ด้วยวะ"

"…"

ท่ามกลางโพรงถ้ำสลัวราง ดลามินีพยายามขยิบหูขยิบตาส่งซิกให้พรรคพวกไม่หยุด เพื่อส่งสัญญาณเตือนไม่ให้พวกมันพล่ามเรื่องไร้สาระไปมากกว่านี้

แต่น่าเสียดายที่บรรยากาศรอบด้านมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงส่องเหมืองไม่กี่ดวง จึงไม่มีใครทันสังเกตเห็นสัญญาณที่ดลามินีพยายามส่งมาเลยสักคน

ด้านนอกโพรงถ้ำ ซูจิ่นอวี๋เรียกแมงมุมหมาป่าจักรกลออกมา "เจ้าแมงมุมยักษ์ ไปกวาดล้างสนามรบซะ นอกจากดลามินีแล้ว จัดการเก็บกวาดที่เหลือให้หมด!"

【รับคำสั่ง กวาดล้างสนามรบ บุคคลปลอดภัย——ดลามินี!】

เมื่อได้รับคำสั่ง แมงมุมหมาป่าจักรกลก็พุ่งทะยานเข้าไปในโพรงถ้ำทันที!

"โอ้ พระเจ้า นั่นมันตัวอะไรวะนั่น!"

"ดลามินี แกพาตัวบ้าอะไรกลับมาเนี่ย!"

"ฟักเอ๊ย!"

"ปังๆๆๆๆ!"

"อ๊ากกก!"

ตามมาด้วยเสียงปืนกลสาดกระสุนรัวกระหน่ำดังกึกก้อง ทว่าอาวุธในมือของคนพวกนี้ไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้แก่แมงมุมหมาป่าจักรกลได้เลยแม้แต่น้อย

สมาชิกกลุ่มติดอาวุธหลายคนในโพรงถ้ำจึงถูกแมงมุมหมาป่าจักรกลสังหารเรียบวุธในชั่วพริบตา

กระทั่งภายในถ้ำกลับคืนสู่ความเงียบสงบ ซูจิ่นอวี๋จึงค่อยก้าวเข้าไปในโพรงถ้ำอันมืดสลัว เพดานถ้ำแห่งนี้ค่อนข้างสูง จุดสูงสุดสูงถึง 5 เมตร โครงสร้างภายในถูกขุดเจาะแบ่งออกเป็นโพรงย่อยขนาดเล็กใหญ่ 5 ห้อง คล้ายกับช่องเก็บของในกล่องแบ่งช่อง

สายตาของซูจิ่นอวี๋กวาดผ่านกองศพไปรอบๆ ก่อนจะสังเกตเห็นโพรงถ้ำขนาดเล็กทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือได้อย่างรวดเร็ว ยามที่แสงไฟสาดกระทบ มันจะหักเหแสงสะท้อนประกายระยิบระยับหลากสีสันออกมา

เธอสาวเรียวขายาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังโพรงถ้ำที่เก็บแร่เพชรด้วยความใจร้อนแทบรอไม่ไหว

แร่หินที่เคยล้ำค่ามหาศาลในยามสงบสุข ยามนี้กลับถูกกองทิ้งไว้ตามซอกมุมถ้ำอย่างไม่ไยดีราวกับกองมันฝรั่งเน่าไร้ราคา

แร่เพชรเหล่านี้มีทั้งขนาดเล็กและใหญ่ รูปทรงแตกต่างกันไป โดยส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นผลึกหลายเหลี่ยมไร้รูปทรงคล้ายก้อนน้ำตาลกรวด

ซูจิ่นอวี๋ปลดเป้สะพายหลังจากแผ่นหลัง จากนั้นหยิบเอาไข่สัตว์เลี้ยง 'ไททันจันทราดารา' ที่แผ่ละอองแสงจันทร์นวลตาจางๆ ออกมาจากด้านใน

"เด็กดี สิ่งนี้แข็งแกร่งกว่าพวกโลหะธรรมดาเยอะเลยนะ ได้ชื่อว่าเป็นแร่ที่แข็งแกร่งที่สุดบนดาวสีน้ำเงินเชียว ลองดูสิว่าชอบไหม!"

เธอเอ่ยพลางค่อยๆ วางไข่สัตว์เลี้ยงทรงจันทร์เสี้ยวลงบนยอดกองแร่เพชรอย่างทะนุถนอม

วินาทีที่ไข่สัตว์เลี้ยงสัมผัสกับกองแร่เพชร แสงจันทร์สีขาวบริสุทธิ์บนเปลือกไข่พลันสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นมาทันใด สาดส่องขับไล่ความมืดมิดจนทั่วทั้งโพรงถ้ำสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน

จากนั้น ภาพอันน่าตื่นตะลึงยิ่งก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาของซูจิ่นอวี๋

เพชรที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดบนผิวดาวสีน้ำเงิน กลับละลายตัวลงราวกับก้อนน้ำแข็ง กลายสภาพเป็นของเหลวกึ่งโปร่งใสที่ส่องประกายแสงสีรุ้งเจ็ดสีไหลรินเข้าสู่ไข่สัตว์เลี้ยงอย่างช้าๆ

ภายใต้การซึมซับของเหลวประกายเพชรหลากสีสัน ไข่สัตว์เลี้ยงทรงจันทร์เสี้ยวก็เริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงทีละน้อย ปลายแหลมฝั่งหนึ่งของเสี้ยวจันทร์ได้แปรเปลี่ยนเป็นประกายเพชรใสกระจ่างตา

แม้ในยามที่ไร้แสงไฟส่องกระทบ มันก็ยังสามารถเปล่งประกายเจิดจรัสระยิบระยับออกมาได้ด้วยตนเอง

ผ่านไปราวห้านาที กองแร่เพชรบนพื้นทั้งหมดก็ถูกไข่สัตว์เลี้ยง 'ไททันจันทราดารา' ดูดซับไปจนเกลี้ยง ไข่ทรงจันทร์เสี้ยวได้แปรสภาพกลายเป็นเนื้อโปร่งใสแวววาว เปล่งประกายรัศมีดุจเพชรน้ำงามไปแล้วหนึ่งในสามส่วน

ในยามนี้ แม้ระบบจะไม่ส่งเสียงแจ้งเตือน ซูจิ่นอวี๋ก็รู้ได้ทันทีว่าเพชรเท่านี้ยังไม่เพียงพอต่อการฟักตัวของ 'ไททันจันทราดารา' เธอจำเป็นต้องหาแร่เพชรมาเพิ่มอีกอย่างน้อยสองเท่า จึงจะฟักมันออกมาได้สำเร็จ

เธอค่อยๆ ประคองหยิบไข่สัตว์เลี้ยงบนพื้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง สัมผัสได้ว่าเจ้าตัวเล็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลกตัวนี้กำลังสั่นไหวเบาๆ คล้ายกับพออกพอใจในแร่เพชรเมื่อครู่นี้เป็นอย่างยิ่ง

ซูจิ่นอวี๋ไม่อยากเสียเวลา เธอเก็บไข่สัตว์เลี้ยงใส่เป้สะพายหลัง แล้วเดินกลับออกมายังโพรงถ้ำด้านนอกอีกครั้ง

"เพชรข้างในไม่พอ ฉันยังต้องการเพชรมากกว่านี้!"

ดลามินีที่เห็นพรรคพวกของตนถูกซูจิ่นอวี๋กวาดล้างจนหมดสิ้นในพริบตา ย่อมตระหนักดีว่าชะตากรรมที่รอคอยตนเองอยู่ก็คงไม่ต่างกัน แต่เขายังไม่อยากตาย

"ท่านครับ ถ้าต้องการแร่เพชรเพิ่มละก็ มีแต่ต้องไปเก็บกวาดจากเหมืองใหญ่อีกสองแห่ง หรือไม่ก็ไปที่ศูนย์การค้าเพชรเบธเลเฮม ที่นั่นมีสต็อกเพชรสำรองไว้มหาศาลเลยครับ"

ได้ยินเช่นนั้น ซูจิ่นอวี๋ก็ฉุกคิดในใจ ตอนนี้ความคืบหน้าในการฟักตัวของ 'ไททันจันทราดารา' อยู่ที่ราวหนึ่งในสามส่วน

เหมืองเพชรอีกสองแห่งมีขนาดไม่ใหญ่เท่าเหมืองเอลวิรา ปริมาณสต็อกอาจไม่เพียงพอ เห็นทีเธอคงต้องมุ่งหน้าไปยังศูนย์การค้าเพชรประจำท้องถิ่นเสียแล้ว

"วันสิ้นโลกปะทุมาครบหนึ่งเดือนแล้ว ศูนย์การค้าเพชรป่านนี้คงถูกทิ้งร้างไปแล้วมั้ง"

"ศูนย์การค้ายังอยู่ครับ เพียงแต่ถูกกลุ่มผู้มีพลังพิเศษที่เก่งกาจเหมือนท่านยึดครองเอาไว้ แต่ด้วยฝีมือระดับท่าน ผมเชื่อว่าพวกนั้นต้องยอมมอบเพชรให้ท่านแต่โดยดีแน่ครับ"

เมื่อได้ยินว่ามีผู้มีพลังพิเศษยึดครองอยู่ ซูจิ่นอวี๋ก็ยกยิ้มเย็นที่มุมปาก เพื่อฟัก 'ไททันจันทราดารา' ให้สำเร็จ ผู้มีพลังพิเศษเพียงไม่กี่คนจะนับเป็นตัวอะไรได้

"อีกฝ่ายมีกี่คน มีพลังอะไรกันบ้าง"

"พวกนั้นมีผู้มีพลังพิเศษทั้งหมดสามคนครับ ควบคุมเปลวเพลิง สายน้ำ และผืนดินได้ตามลำดับ ล้วนเป็นผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งมากครับ"

พอรู้ว่าอีกฝ่ายมีแค่สามคน ซูจิ่นอวี๋ก็เบาใจลง

"นำทางไป ไปศูนย์การค้าแห่งนี้แหละ!"

ได้ยินดังนั้น ประกายเหี้ยมเกรียมพลันวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของดลามินี เขาก้มหน้าลงเอ่ยเสียงเบา "ท่านครับ เส้นทางไปที่นั่นค่อนข้างไกล ระหว่างทางอาจเจอพวกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์สารพัดชนิด พวกเรารอให้ถึงตอนกลางคืนค่อยออกเดินทางดีไหมครับ"

ซูจิ่นอวี๋โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะ ฉันกำลังรีบ ออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย!"

"ครับ ท่าน!"