ตอนที่ 39 — เฉียวอิง บทที่ 0027

บทที่ 27

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อีกอย่างก็มีคำกล่าวว่าไม่ตบหน้าคนที่ยิ้มให้ เฉียวอิงมองเฟิงเถิงที่ยิ้มเหมือนดอกทานตะวัน ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า

“ต้องรบกวนนายกเทศมนตรีเฟิงมาถึงที่นี่ ขอบคุณมากค่ะ”

“ไม่หรอกๆ เป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้ว” ตอนนี้เฟิงเถิงอารมณ์ดีเสียยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่หลายล้านเสียอีก

เพื่อจะได้คอยดูแลเฉียวอิงตลอดเวลา เฟิงเถิงจึงจัดคนไว้ในโรงเรียนตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่ว่าจะมีความเคลื่อนไหวอะไร เขาก็จะได้รับข่าวเป็นคนแรก ตอนนี้ดูแล้วได้ผลอย่างชัดเจน

“ต่อไปถ้าคุณหนูเฉียวมีปัญหาอะไร สามารถหาผมได้ทุกเมื่อ อย่าเกรงใจเด็ดขาดนะครับ”

เฟิงเถิงยื่นนามบัตรของตัวเองให้สำเร็จ “แล้วก็ยินดีต้อนรับคุณหนูเฉียวมาที่บ้านผมได้ทุกเมื่อ”

ระหว่างที่หนุ่มหล่อประจำโรงเรียน สวีหมิงเฉิน กำลังเดินไปห้องพักครูเพื่อเอาเอกสาร เขาก็บังเอิญเจอเฟิงเถิงที่กำลังลงบันไดออกจากโรงเรียน

“คุณอาเฟิง?”

พ่อสวีหมิงเฉินเป็นรองนายกเทศมนตรี ความสัมพันธ์ของสองครอบครัวค่อนข้างดีมาโดยตลอด สวีหมิงเฉินเองก็เคารพเฟิงเถิงมาก

แต่ลูกๆ ของทั้งสองบ้าน—สวีหมิงเฉินกับเฟิงเหวินจง กลับไม่ค่อยถูกกัน

“หมิงเฉินนี่เอง” เฟิงเถิงอารมณ์ดีมาก เดินเข้ามาตบไหล่สวีหมิงเฉินพลางหัวเราะ

“คุณอาเฟิง ทำไมท่านถึงมาที่โรงเรียนผม? มาตรวจงานหรือครับ?” สวีหมิงเฉินสงสัยว่าเรื่องอะไรถึงทำให้เขาอารมณ์ดีขนาดนี้

“ใช่ เรื่องงานนี่แหละ อ้อ~ ฉันจำได้ว่าหมิงเฉินก็อยู่ปีสามเหมือนกัน งั้นเธอรู้จัก…” เฟิงเถิงพูดได้ครึ่งหนึ่งก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยุดชะงัก

สวีหมิงเฉินถาม “รู้จักใครครับ?”

“เอ่อ ไม่มีอะไร ไม่มีใครหรอก”

เดิมทีเฟิงเถิงตั้งใจจะให้สวีหมิงเฉินช่วยดูแลเฉียวอิง ทั้งสองอายุพอๆ กัน ยังเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนกันอีก สวีหมิงเฉินก็เป็นเด็กนิสียดี เฉียวอิงต้องเต็มใจแน่

ถึงตอนนั้น…ถ้าสวีหมิงเฉินได้ใกล้ชิดเฉียวอิง…จากนั้นเขาก็คงเปลี่ยนจากนายกเทศมนตรีไปเป็นรองนายกเทศมนตรีแล้ว

ดีใจจนเกินไป สมองเลยเลอะเลือน

เฟิงเถิงคิดในใจว่า โชคดีจริงๆ เกือบทำลายอนาคตตัวเองแล้ว

จู่ๆ เฟิงเถิงก็นึกขึ้นได้ว่า ตัวเองก็มีลูกชายเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ได้เรื่อง เรียนก็ไม่ดี นิสัยก็ไม่ดี ตรงไหนก็ไม่ได้เรื่อง

แต่ถ้าเขาสามารถทำให้เฉียวอิงพอใจได้ ก็พอแล้ว!

ตอนนี้เฟิงเถิงยังไม่รู้ว่า ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของตัวเอง ซึ่งได้รับคำสั่งจากฮั่วเฉิงตง คุณชายฮั่ว กำลังเดินหาเฉียวอิงไปทั่วโรงเรียนหมายเลขเจ็ด

“ไม่พูดแล้ว ฉันต้องรีบไปสำนักงานการศึกษา เธอตั้งใจเรียนนะ”

สวีหมิงเฉินมองเฟิงเถิงที่กำลังพูดคุยหัวเราะกับผู้ช่วยอย่างอารมณ์ดี ด้วยความงุน งง

ในเวลานั้นเอง เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังขึ้น—

【สวัสดีนักเรียนทุกคน ผมคือฟางหลี่ ผู้อำนวยการของพวกคุณ วันนี้ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องการชี้แจง】

คุณครูรีบสั่งให้นักเรียนเงียบเพื่อฟังประกาศ

【นักเรียนเฉียวอิง ชั้นมัธยมปลายปีสามห้องแปด ของโรงเรียนเรา ได้คะแนนเต็มในการสอบคณิตศาสตร์เมื่อวานนี้ แต่กลับถูกครูคณิตศาสตร์ตัดสินว่าโกงข้อสอบ หลังจากการตรวจสอบพบว่า เฉียวอิงถูกใส่ร้าย ขณะนี้ได้มีการแก้ไขคะแนนเรียบร้อยแล้ว คะแนนจริงของนักเรียนเฉียวอิงคือ 150 คะแนน ณ ที่นี้ ผม ฟางหลี่ ในนามส่วนตัวและในนามของโรงเรียน ขอแสดงคำขอโทษอย่างจริงใจต่อนักเรียนเฉียวอิง…】

ฝีเท้าของสวีหมิงเฉินหยุดลงทันที เขาหันมองไปทางสถานีกระจายเสียง

หลังจากผู้อำนวยการขอโทษ ก็มีอีกเสียงดังตามมา

【ฉันคือครูคณิตศาสตร์ของเฉียวอิง แซ่เฉิน…】

หลังจากครูคณิตศาสตร์วิ่งตามเฉียวอิงออกจากห้องเรียนไป นักเรียนห้องแปดที่ไม่มีใครดูแลต่างก็พากันยืดคอฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก

ทุกคนอยากเห็นว่าเฉียวอิงจะถูกด่าจนเละขนาดไหน

แต่รอผ่านไปหนึ่งคาบเรียน ก็ยังไม่เห็นเฉียวอิงกลับมาด้วยสภาพหมดท่า ส่วนครูคณิตศาสตร์ก็หายตัวไปเช่นกัน กลับได้ยินจากนักเรียนห้องอื่นว่า ผู้บริหารโรงเรียนหลายคนไปที่ห้องผู้อำนวยการ ไม่รู้ว่ากำลังประชุมเรื่องอะไร

พวกเขาเดาว่าน่าจะเป็นเรื่องที่เฉียวอิงโกงข้อสอบ จึงอดนับถือความกล้าของเฉียวอิงไม่ได้ ถึงกับกล้าบุกไปถึงห้องผู้อำนวยการ

ถึงสุดท้ายจะถูกเรียกผู้ปกครอง หรือได้รับผลที่หนักกว่านั้น แต่แค่ความกล้าชั่วขณะนี้ ก็เพียงพอให้ทุกคนยอมรับแล้ว

ดังนั้น ตอนที่เสียงประกาศขอโทษของผู้อำนวยการดังขึ้น นักเรียนห้องแปดกว่าห้าสิบคนต่างอ้าปากค้างแทบกรามหลุด ทุกคนเริ่มสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหาหรือฟังผิดไปกันแน่

หลังจากช่วงเวลาเงียบงันอันแปลกประหลาดผ่านไปเพียงครู่เดียว ทั้งห้องเรียนก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที จนแทบควบคุมไม่ได้

แม้แต่เสียงครูตบโต๊ะยังถูกกลบด้วยเสียงถกเถียงอันดุเดือด

“ใครก็ได้บอกฉันทีว่าเฉียวอิงไปทำอะไรมา”

“เฉียวอิงโคตรเจ๋งเลยนะ ฟางจอมขูดรีดนั่นปากร้ายขนาดไหน ใครๆ ก็รู้ แต่เธอกลับทำให้เขาขอโทษต่อหน้าครูนักเรียนทั้งโรงเรียนได้ นี่แม่งไม่มีใครเคยทำได้มาก่อนแน่นอน ถ้าเป็นฉันนะ จะจารึกลงตระกูลไว้เป็นเกียรติบรรพบุรุษเลย”

“มีใครรู้บ้างว่าช่วงไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา ในห้องผู้อำนวยการเกิดอะไรขึ้น ฉันยอมจ่ายค่าข้าวเช้าหนึ่งเดือนเพื่อซื้อข่าวเลย”

“เธอทำได้ยังไงกัน?”

“เฉียวอิงได้ 150 คะแนน? ฮ่าๆ นี่เป็นเรื่องเหลวไหลที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย”

เมื่อเทียบกับเรื่องที่เฉียวอิงผู้แสนขี้ขลาดบุกห้องผู้อำนวยการ จนสุดท้ายทำให้ผู้อำนวยการกับครูต้องขอโทษแล้ว เรื่องที่เฉียวอิงซึ่งโง่เหมือนคนปัญญาอ่อนกลับสอบได้เต็ม 150 คะแนน ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงและไม่อยากเชื่อไม่แพ้กัน

“เธอได้ 150 คะแนน? ฉันได้ยินเฉียวหลิงหลิงจากห้องข้างๆ บอกว่า เธอออกจากห้องสอบในยี่สิบกว่านาที ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าเธอทำข้อสอบเสร็จแล้วได้คะแนนเต็มในยี่สิบกว่านาทีได้ยังไง ต่อให้ลอกคำตอบก็ยังไม่เร็วขนาดนี้เลยมั้ง”

“ผู้อำนวยการบอกว่าผ่านการตรวจสอบแล้ว เขาตรวจสอบกันยังไง? เปิดกล้องวงจรปิดเหรอ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เมื่อกี้ฉันเห็นตำรวจมา เพราะงั้น…”

“เพราะงั้นเฉียวอิงช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าจะโกงข้อสอบยังไงให้รอดทั้งกล้องวงจรปิดและตำรวจได้สมบูรณ์แบบ คนเรียนห่วยอย่างฉันต้องการมากจริงๆ”

“ในฐานะเพื่อนร่วมชั้นของเฉียวอิงมาสามปี สติปัญญาของเฉียวอิงบอกฉันว่า เธอไม่มีทางสอบได้ 150 คะแนนเด็ดขาด แต่คำชี้แจงจากปากผู้อำนวยการและครูคณิตศาสตร์ รวมถึงตำรวจที่เพิ่งกลับไป กลับบอกฉันว่าเธอได้ 150 คะแนนจริงๆ คำอธิบายเดียวที่อธิบายได้ก็คือ…นี่เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ”

“เป็นไปไม่ได้ สมองหมูแบบเฉียวอิงจะสอบได้เต็มได้ยังไง” เฉียวหลิงหลิงมีอารมณ์รุนแรงที่สุด

ตอนที่รู้ว่าเฉียวอิงโกงข้อสอบ ทั้งยังเถียงครูและวิ่งไปก่อเรื่องถึงห้องผู้อำนวยการ ความอัดอั้นในใจของเฉียวหลิงหลิงตลอดหลายวันที่ผ่านมาระเบิดออกมาเป็นความสะใจ ทำให้อารมณ์ของเธออยู่ในภาวะตื่นเต้นมาตลอด

จนกระทั่งได้ยินประกาศ เธอก็เสียการควบคุมอารมณ์ทันที

พอตั้งสติได้ ก็พบว่าเพื่อนทั้งห้องกำลังมองเธอพร้อมกัน ส่วนคุณครูก็กำลังขมวดคิ้วมองเธออยู่

ใบหน้าของเฉียวหลิงหลิงแดงลามไปถึงลำคอทันที

เธอรีบก้มหน้า นั่งลง คนที่ไม่เคยอับอายขนาดนี้มาก่อนอย่างเธอ ตอนนี้แทบอยากมุดแผ่นดินหนี

เฉียวอิง!

เฉียวหลิงหลิงกัดฟันแน่น อยากจะฉีกเฉียวอิงเป็นชิ้นๆ เคี้ยวให้แหลก เห็นได้ชัดว่าเธอโทษทุกอย่างไปที่เฉียวอิง

สวีหมิงเฉินถือเอกสารที่ครูต้องการ กำลังจะกลับห้องเรียน แต่กลับเห็นเฉียวอิงยืนอยู่ชั้นล่าง กำลังพูดอะไรบางอย่างกับชายวัยผู้ใหญ่ในชุดสูทที่ดูภูมิฐานไม่ธรรมดา

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ชายคนนั้นยังยื่นอะไรบางอย่างให้เธอด้วย

สวีหมิงเฉินยืนอยู่บนบันได มองเฉียวอิงที่หันหลังให้เขา มือทั้งสองล้วงกระเป๋า ยืนด้วยท่าทางสบายๆ ผ่อนคลาย

สิ่งแรกที่เขาสังเกตได้คือ เฉียวอิงดูเหมือนเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแล้ว

แต่พอนึกถึงประกาศเมื่อครู่ ในใจก็อดเกิดความรู้สึกรังเกียจขึ้นมาไม่ได้

เหมือนกับคนอื่นๆ สวีหมิงเฉินไม่เชื่อเลยว่าเฉียวอิงที่มีชื่อเสียงด้านเรียนห่วยประจำโรงเรียนหมายเลขเจ็ด จะสามารถสอบได้คะแนนเต็ม

ก็ไม่รู้ว่าใช้วิธีอะไร ถึงหลบกล้องวงจรปิดและครูคุมสอบมาได้

เฉิงจิ้นเหยียนพูดว่า “หวังว่าเราจะยังมีโอกาสได้พบกันอีก”

เฉียวอิงตอบ “ได้พบแน่นอน”

น้ำเสียงของเฉียวอิงมั่นใจอย่างมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิธีพูดของเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว หรือมีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่กันแน่