ตอนที่ 18 — ตอนที่ 18 ประตูมิติ 341B

ค่ำ เวลาทุ่มครึ่ง

พี่ฉีกลับมาแล้ว

เฉินอวี่พอมองดูสีหน้าของเธอก็รู้ทันทีว่าเรื่อง 'ไปโรงเรียน' คงคว้าน้ำเหลวอีกตามเคย

"ไปถามมาอีกสี่โรงเรียน ก็ยังไม่ได้อยู่ดีนะเฉินอวี่" พี่ฉีทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงมุมห้องแล้วยักไหล่ "ช่วงเวลานี้มันใกล้จะสอบเกาเข่าแล้ว จัดการยากมากจริงๆ"

"งั้นเหรอ..."

เฉินอวี่รินน้ำหนึ่งแก้วแล้วส่งให้พี่ฉี ในหัวเริ่มครุ่นคิดหาวิธีรับมือ

ถ้าหมดหวังเรื่องไปเรียนจริงๆ เขาคงต้องรีบวางแผนไว้แต่เนิ่นๆ...

"โรงเรียนมัธยมปลายในเมืองชิงเฉิง ยังเหลือมัธยมเก้า มัธยมสิบสอง แล้วก็โรงเรียนสาธิตที่ยังไม่ได้ไป พรุ่งนี้ลองไปถามดูด้วยกันเถอะ"

"แล้วถ้ายังไม่ได้อีกล่ะ?"

"ถ้าอย่างนั้น..." พี่ฉีจิบน้ำ "ก็คงต้องไปหาโรงเรียนในเมืองหรืออำเภออื่นแล้วล่ะ"

"..." เฉินอวี่หรี่ตา ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

เนื่องจากภัยคุกคามจากสัตว์อสูรในป่า ปัจจุบันมนุษยชาติจึงใช้เมืองเดี่ยวๆ เป็นฐานที่มั่น

ระหว่างเมืองกับเมือง การไปมาหาสู่กันมีไม่มากนัก การเดินทางก็ไม่ค่อยสะดวก

ไม่ว่าจะเป็นทางบก ทางรถไฟ หรือทางอากาศ ล้วนมีความเสี่ยงที่จะถูกสัตว์อสูรโจมตีทั้งสิ้น

การเดินทางไปกับขบวนรถ 'ขนส่ง' ทางบก น่าจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด แต่ราคาค่าโดยสารก็ไม่ใช่สิ่งที่เฉินอวี่ในตอนนี้จะจ่ายไหวอย่างแน่นอน

ดังนั้นการไปเรียนที่เมืองอื่น จึงไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก...

หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ สองสามประโยค พี่ฉีก็เสนอให้ปิดร้านไปกินข้าว ซึ่งเฉินอวี่ก็ตอบตกลงอย่างยินดี

ทั้งสองคนเลือกร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่างแห่งหนึ่ง

ตั้งแต่ทุ่มตรงกินลากยาวไปจนถึงสามทุ่มครึ่ง

ช่วงเวลานี้ เฉินอวี่เอาแต่กิน กิน แล้วก็กินไม่หยุด

ยิ่งกินยิ่งหิว ยิ่งหิวยิ่งกินได้เยอะ

จนกระทั่งเถ้าแก่ร้านปิ้งย่างและพนักงานหลายคนเริ่มส่ง 'สายตาอาฆาต' ออกมา เฉินอวี่ถึงได้ยอมจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์...

"นายมีสกิลกินไปขี้ไปหรือไง?" เมื่อกลับมาถึงร้านขายบุหรี่ พี่ฉีก็ถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

เฉินอวี่ "..."

...

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จและหลบเข้ามาในห้องของตัวเอง เฉินอวี่ก็เล่นเครื่องสวิตช์ (Switch) อยู่พักหนึ่ง

จนกระทั่งถึงห้าทุ่ม เมื่อแน่ใจแล้วว่าพี่ฉีหลับไปแล้ว เขาก็ผลักหน้าต่างออก กระโดดลงไปอย่างแคล่วคล่องว่องไว แล้วหายวับไปในเงามืดที่แสงไฟริมถนนสาดส่องไปไม่ถึง

ด้วยความแข็งแกร่งที่ใกล้เคียงกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 0.4 ทำให้เฉินอวี่วิ่งได้เร็วมาก

ผ่านการนำทางของ 'แผนที่ส้นตีน'[1] เพียงแค่สิบกว่านาที เขาก็มาถึงบริเวณใกล้ๆ กับประตูมิติ 【หมายเลข 341B】

ที่นี่ เดิมทีเคยเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่

เมื่อครึ่งปีก่อน 【ประตูมิติหมายเลข 341B】 ปรากฏขึ้นมากลางห้างสรรพสินค้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้เกิดผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตอย่างรุนแรง

ประตูมิติสามารถสุ่มปรากฏขึ้นได้ทุกที่บนโลก

ไม่ว่าจะเป็นแผ่นดิน มหาสมุทร ยอดเขา หนองน้ำ ทะเลทราย หรือแม้แต่กลางอากาศ... ล้วนมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

แต่ 【หมายเลข 341B】 เป็นหนึ่งในประตูมิติเพียงไม่กี่แห่งที่มีบันทึกไว้ว่า 'โผล่' ขึ้นมาในสิ่งก่อสร้างของมนุษย์

หลังจากผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้วว่าประตูมิตินี้ 'สามารถเข้าไปได้' รัฐบาลเมืองชิงเฉิงก็ระดมกำลังตำรวจและกองกำลังก่อสร้างเข้าดัดแปลงห้างสรรพสินค้าเดิมให้กลายเป็นโถงพลาซ่าทันที

ดึงดูดทั้งบริษัท 'ขนส่ง' บริษัท 'อุปกรณ์' บริษัท 'ยา' ธุรกิจบันเทิง ธุรกิจช้อปปิ้ง อสังหาริมทรัพย์ รวมถึงโรงพยาบาลหลายแห่งให้เข้ามาตั้งสาขา

รอเพียงแค่ให้ 【ประตูมิติหมายเลข 341B】 เปิดออกอัตโนมัติ เมืองชิงเฉิงก็จะมีต้นไม้เขย่าเงิน...

น่าเสียดายที่ฟ้าไม่เป็นใจ

ใครจะไปคิดว่าไอ้ประตู 'B' นี่แม่งจะมีพิษ...

บรรดา 'ผู้กล้ารุ่นแรก' ที่เข้าไปเป็นกลุ่มแรก ล้วนตายอย่างอนาถกันหมด

ด้วยปริมาณรังสีระดับ 8000 mSv ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ที่ต่ำกว่าระดับ 1 ถูกกวาดล้างจนตายเกลี้ยงในทันที

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 1 ขึ้นไปก็บาดเจ็บล้มตายกันอย่างหนัก

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 2 ขึ้นไป แม้จะไม่มี 'บาดแผลภายนอก' แต่ก็ต้องไปต่อคิวรับการตรวจร่างกายกันถ้วนหน้า

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งรัฐบาลและบริษัทใหญ่ๆ รอบข้างต่างก็พากันแตกตื่น หวาดกลัวว่าเงินลงทุนทั้งหมดจะละลายแม่น้ำไปเปล่าๆ

มีเพียงโรงพยาบาลไม่กี่แห่งเท่านั้นที่ยิ้มกริ่มจนหุบปากไม่ลง...

เขาหยุดฝีเท้า หลบซุ่มดูอยู่หลังต้นไม้พักใหญ่ จากนั้นเฉินอวี่ก็สวมหน้ากากอนามัยที่เตรียมไว้ แล้วเดินเข้าไปในประตูพลาซ่า

การตกแต่งของพลาซ่านั้นดูโอ่อ่าหรูหรา

โคมไฟแชนเดอเลียร์นับร้อยดวงส่องสว่างจนภายในอาคารสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

กระเบื้องปูพื้นแต่ละแผ่น พรมแต่ละผืน ของประดับตกแต่งแต่ละชิ้น ไม้กระถางแต่ละต้น... ล้วนมีความประณีตงดงาม มูลค่าในการสร้างต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

แต่ปัญหาก็คือมันไม่มีคนเลย

ว่างเปล่าโล่งเตียน

"ทำไมถึงมีรังสีได้วะเนี่ย... เสียของชะมัด"

เขามองซ้ายมองขวา เฉินอวี่เดาะลิ้นด้วยความเสียดาย

ในฐานะคนท้องถิ่นที่เกิดและโตในเมืองชิงเฉิง การที่อุตสาหกรรมในบ้านเกิดถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงขนาดนี้ เขาก็รู้สึกเสียดายมากเช่นกัน

เฉินอวี่บีบลวดตรงสันจมูกของหน้ากากอนามัยให้แน่นขึ้น แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บริการ กดเสียงต่ำเอ่ยถามพนักงานหญิงที่อยู่ด้านในว่า "ตอนนี้ยังเข้าไปได้อยู่ไหมครับ?"

"เข้าได้ค่ะ" พนักงานหญิงเงยหน้าขึ้นมาเหลือบมองเฉินอวี่แวบหนึ่ง

"ค่าตั๋วเท่าไหร่ครับ"

"ตอนนี้ไม่เก็บค่าตั๋วแล้วค่ะ แต่คุณต้องซื้อหรือเช่าชุดป้องกันรังสีหนึ่งชุดนะคะ"

"งดเว้นค่าตั๋วแล้วเหรอ?" เฉินอวี่ตะลึง

ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมือง

ประตูมิติที่สามารถเข้าไปได้นั้น ถือเป็นอุตสาหกรรมที่หลายฝ่ายต่างแย่งชิงกันมาโดยตลอด

ซึ่งรายได้จากการขายตั๋ว ก็ถือเป็นผลผลิตที่สำคัญมากทีเดียว

การที่รัฐบาลเมืองยกเลิกการเก็บค่าตั๋วในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ามาถึงจุดที่ 'ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย' แล้ว

"อืม..." เฉินอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "เช่าชุดป้องกันชุดนึงราคาเท่าไหร่ครับ"

"วันละ 100 หยวนค่ะ"

"ขอผมชุดนึงครับ"

"รอสักครู่นะคะ" พนักงานหญิงพยักหน้า ก่อนจะหยิบชุดป้องกันรังสีที่ทั้งหนาและหนักอึ้งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ "คุณลูกค้าคะ ขอแจ้งล่วงหน้าก่อนนะคะว่า ชุดป้องกันรังสีนี้ทางเมืองชิงเฉิงผลิตขึ้นมาใช้ชั่วคราว ยังไม่ผ่านการปรับปรุงและทดสอบจากผู้เชี่ยวชาญ จึงไม่รับประกันประสิทธิภาพในการป้องกันรังสีค่ะ คุณลูกค้ายังยืนยันที่จะเช่าอยู่ไหมคะ?"

"ยืนยันครับ" เฉินอวี่ล้วงแบงก์ร้อยหยวนออกมาหนึ่งใบ "จ่ายเงินสดครับ"

"ตกลงค่ะ รับชุดป้องกันไปได้เลยค่ะ เดินเข้าประตูฮอลล์ 1 ทางซ้ายมือ ด้านในจะมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชั่วคราวตั้งอยู่ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

เฉินอวี่อุ้มชุดป้องกันรังสีแล้วหันหลังเดินจากไป

และแว่วเสียงพนักงานหญิงบ่นพึมพำเบาๆ ตามหลังมา

"พวกไม่กลัวตายมาอีกคนแล้ว..."

เฉินอวี่ "..."

เขาเดินเข้ามาในฮอลล์ แล้วมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

เฉินอวี่ถอดหน้ากากอนามัยออก ฉีกถุงพลาสติกที่ห่อชุดป้องกันรังสี แล้วสวมทับลงบนร่างกายทีละชิ้น

"เชี่ย โคตรหนัก..."

เขาลุกขึ้นยืน ลองขยับไหล่ดูคร่าวๆ ก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกพันธนาการไว้ทั้งหมด

"มีผลกับการเคลื่อนไหวมากเกินไปแล้ว ข้างในนี่บุตะกั่วไว้หรือไง?"

"ก๊อกๆ!"

เขาเคาะแผ่นป้องกันรังสี สวมหมวกกันน็อกแบบปิดทึบทั้งใบ แล้วหมุนตัวไปมาอยู่กับที่สองสามรอบ

"ระบบจ่ายออกซิเจนก็ไม่มี มิน่าล่ะยัยนั่นถึงบอกว่าฉันไม่กลัวตาย ขืนไม่โดนรังสีสิถึงจะแปลก"

แต่การมาของเฉินอวี่ในครั้งนี้ก็เพื่อ 'รังสี' อยู่แล้ว ธรรมชาติย่อมไม่ล้มเลิกความตั้งใจกลางคัน

เขาเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เอาโทรศัพท์มือถือไปเก็บไว้ในล็อกเกอร์เล็กๆ

เขาถือลูกกุญแจ เดินโซเซออกจากฮอลล์ 1 ท่ามกลางสายตาอันซับซ้อนของพนักงานหลายคน แล้วเดินขึ้นบันไดเลื่อนไป...

เมื่อไปถึงชั้นสอง

เฉินอวี่ก็มองเห็นประตูมิติที่อยู่เบื้องหน้าในทันที!

ความสูงสิบเมตร

ความกว้างอย่างน้อยยี่สิบเมตร

ถึงจะบอกว่าเป็นประตู

แต่มันดูเหมือนรอยแยกของมิติที่บิดเบี้ยวมากกว่า!

แรงดูดเป็นระลอกส่งผ่านมาจากรอยแยก ทำให้เฉินอวี่รู้สึกราวกับว่าเลือดในกายของเขากำลังถูกดูดไปรวมกันที่ด้านหน้า

"นี่น่ะเหรอประตูมิติ..."

เขาเงียบไปเนิ่นนาน กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วก้าวขาเดินไปข้างหน้าอีกสิบกว่าก้าว พอเงยหน้าขึ้น วิสัยทัศน์ทั้งหมดก็ถูกรอยแยกของมิติกลืนกินไปจนหมดสิ้น

จู่ๆ ขาทั้งสองข้างของเฉินอวี่ก็สั่นเทาขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

นั่นคือความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยเมื่อเผชิญหน้ากับอานุภาพของธรรมชาติ...

"ฟู่!"

เฉินอวี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองผู้ฝึกยุทธ์สองสามคนที่อยู่รอบๆ ซึ่งอยากเข้าไปแต่ไม่กล้า เขาเบิกตากว้าง กัดฟันกรอด! แล้วกระโดดพุ่งตัวออกไปสุดแรง!

"ฟิ้ว!"

---

หมายเหตุ

• [1] แผนที่ส้นตีน (缺德地圖): ล้อเลียนแอปนำทางชื่อดัง "เกาเต๋อตี้ถู (高德地图/Amap)" โดยเปลี่ยนคำว่าเกาเต๋อ (คุณธรรมสูงส่ง) เป็น เชวียเต๋อ (ไร้คุณธรรม/ส้นตีน) ให้ดูตลก