ตอนที่ 87 — ตอนที่ 97 เธอไม่ได้ด้อยกว่าใคร (ครึ่งหลัง)

ความเจ็บปวดเหนือจินตนาการ ทำให้ร่างกายของเด็กสาวหลั่งอะดรีนาลีนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ลมปราณที่แต่เดิมคงที่อยู่ระดับ 1.5 กลับพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

รูปลักษณ์ของฮวงเหยาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง

ที่สะดุดตาที่สุดคือเส้นผมสีดำขลับที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

สันจมูกที่หักและบาดแผลบริเวณหัวไหล่ล้วนฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ความสามารถในการรักษาตัวเองที่น่ากลัวนี้ แทบจะไม่ด้อยไปกว่าเฉินอวี่สักเท่าไหร่...

'พรสวรรค์ทางสายเลือดที่น่ากลัวจริงๆ' ที่ข้างสนามประลอง แววตาของผู้คุมสอบหัวโล้นเป็นประกาย 'การที่ตระกูลฮวงสามารถกลายเป็นตระกูลชั้นแนวหน้าของประเทศได้นั้น ไม่ใช่แค่เพราะการปรากฏตัวของฮวงอี้เพียงอย่างเดียวหรอกนะ'

'แต่ทว่า...'

'จำนวนครั้งที่เซลล์ในร่างกายมนุษย์สามารถแบ่งตัวได้นั้นมีขีดจำกัด แล้วเธอจะทนไปได้อีกนานแค่ไหนกัน...'

...

ระดับลมปราณ 1.6 ทำให้ในที่สุดฮวงเหยาก็มีพละกำลังมากพอที่จะต่อกรกับพลังแก่นแท้ของเฉินอวี่

"ฮ้า!"

เมื่อฮวงเหยาดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เฉินอวี่ก็เริ่มทนไม่ไหว 'กรงขัง' จากท่อนแขนทั้งสองข้างจึงเกิดช่องโหว่ขึ้นเล็กน้อย

และเพียงช่องโหว่เล็กๆ นี้นี่เอง ที่ทำให้เด็กสาวขยับตัวได้ เธอแทงเข่าเข้าที่หน้าท้องของเฉินอวี่ ก่อนจะรวบเอาขาทั้งสองข้างเข้ามาอยู่ในระยะ 'ยืดขยาย' ด้วย

"กร๊อบ กรับ กรับ..."

"กร๊อบ กร๊อบ..."

การยื้อยุดฉุดกระชากระหว่างพลังกับพลัง เกินขีดจำกัดที่กล้ามเนื้อและกระดูกจะรับไหว

ไม่ว่าจะเป็นข้อต่อแขน กระดูกไหปลาร้า กระดูกหน้าอกและแผ่นหลังของเฉินอวี่ หรือกระดูกต้นขา กระดูกซี่โครง และกล้ามเนื้อแผ่นหลังของฮวงเหยา ต่างก็ส่งเสียงดังลั่นจนน่าหวาดเสียว

ความเจ็บปวดแสนสาหัส คอยเพิ่มพูนความแข็งแกร่งให้กับฮวงเหยาอย่างต่อเนื่อง

ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัส ก็ได้กระตุ้นความดุร้ายของเฉินอวี่ขึ้นมาอย่างเต็มที่เช่นกัน

ทั้งสองจ้องตากันเขม็ง อารมณ์อันซับซ้อนใดๆ ล้วนอันตรธานหายไป เหลือเพียงเจตจำนงเดียวที่ถาโถมเข้าปกคลุมทุกซอกทุกมุมในสมองของพวกเขา

"ต้องเอาชนะมัน (เธอ) ให้ได้!"

"อ๊ากกก!" เฉินอวี่คำรามลั่น เขาเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพุ่งหัวกระแทกเข้าที่กระดูกไหปลาร้าของเด็กสาวอย่างดุเดือด!

"กร๊อบ!"

กระดูกไหปลาร้าอันเซ็กซี่ทางฝั่งซ้ายของเด็กสาวหักสะบั้นลงในพริบตา

"อึก..."

ฮวงเหยาส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ทว่าก็โต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ เธออ้าปากกัดเข้าที่ซอกคอของเฉินอวี่อย่างแรง!

【ได้รับบาดเจ็บ: ปราณโลหิต +1357】

เลือดคาวคลุ้งกลิ่นเหล็กทะลักเข้าปาก ก่อนจะถูกพ่นออกมาจนย้อมร่างของทั้งคู่ให้กลายเป็นสีแดงไปกว่าครึ่ง

และฉากการต่อสู้เสี่ยงตายอันน่าตกตะลึงนี้ ก็ทำให้ผู้ชมทั้งสนามอึ้งงัน

"พวกเขายังเป็นเด็กมัธยมปลายกันอยู่จริงๆ เหรอ..."

ที่มุมหนึ่งบนอัฒจันทร์ ตำรวจหวังสูบบุหรี่พลางเริ่มครุ่นคิดถึงปัญหาข้อหนึ่ง

นิสัยของคนเรานั้นย่อมแตกต่างกัน

ทว่านักเรียนที่ชอบเอาชนะ กลับมักจะทำคะแนนได้ดีกว่า

เมื่อผู้เข้าสอบที่ทั้งเก่ง มีพรสวรรค์ และชอบเอาชนะมารวมตัวกันที่สนามสอบ จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่สู้กันจนกว่าจะตายกันไปข้าง

ความสูญเสียจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน

เดิมทีกำลังของมนุษยชาติในปัจจุบันก็อ่อนแออยู่แล้ว อัจฉริยะยิ่งมีจำกัด ตายไปหนึ่งคนก็ลดน้อยลงไปอีกคน

ถ้าอย่างนั้น... รูปแบบการสอบเกาเข่าแบบนี้ มันผิดหรือเปล่านะ...

"ฟู่..."

ตำรวจหวังพ่นควันบุหรี่เฮือกสุดท้าย ก่อนจะขยี้บุหรี่ดับ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากสนาม

การแข่งขันแบบเชือดเฉือนกันเองที่ดุเดือดเลือดพล่านขนาดนี้ ในฐานะตำรวจ เขาไม่สามารถทนดูต่อไปได้อีกแล้ว...

...

เมื่อสูญเสียกระดูกไหปลาร้าไปข้างหนึ่ง ร่างกายซีกซ้ายของฮวงเหยาก็เริ่มชา ต่อให้มีพละกำลังมากแค่ไหนก็ไม่สามารถใช้ได้ จึงถูกเฉินอวี่รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนเฉินอวี่เองก็ยังมีเรี่ยวแรงเหลือพอที่จะเดินมุ่งหน้าไปที่ขอบสนามประลองต่อไป

'เขาไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?'

แววตาของฮวงเหยาเต็มไปด้วยความสับสน

การใช้พละกำลังของคนปกติทั่วไป ควรจะผันผวนไปตามสภาพร่างกายและฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลง

เหมือนกับเธอเมื่อครู่นี้ ที่สามารถดิ้นรนจนเกิดช่องโหว่ขึ้นมาได้ภายใต้การระเบิดพลังอันถึงขีดสุด

และเพราะกระดูกไหปลาร้าแหลกละเอียด พละกำลังจึงถดถอย จนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบ

ทว่าเฉินอวี่กลับราวกับเครื่องจักร ไม่ว่าจะโดนเธอโจมตีแค่ไหน สภาพของเขากลับยังคงสมบูรณ์พร้อมอยู่ตลอดเวลา...

"ดูเหมือนว่าตำแหน่งจอหงวนจะเป็นของผมแล้วสินะ" เฉินอวี่กลั้นความเจ็บที่ซอกคอแล้วเอ่ยขึ้น "เธอถึงขีดจำกัดแล้ว"

ฮวงเหยาเหม่อมองร่างอันคุ้นเคยที่อยู่บนที่นั่งแขกวีไอพี นัยน์ตาทั้งสองข้างพร่ามัวเล็กน้อย

'ถ้าอย่างนั้น...'

เธอกัดกล้ามเนื้อบริเวณซอกคอของเฉินอวี่แน่น ก่อนจะชูมือขวาขึ้น แล้วค่อยๆ กางนิ้วทั้งห้าออก

"ตู้ม..."

ลมปราณสีแดงพวยพุ่งขึ้นปกคลุมไปทั่วร่าง

กลางอากาศรอบตัวของทั้งคู่ จู่ๆ ก็ปรากฏใบมีดน้ำแข็งอันแหลมคมนับสิบเล่มก่อตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า!

"นี่มัน..." เฉินอวี่ตกใจ "วิชายุทธ์?! เธอฝึกทั้งวิชายุทธ์และทักษะยุทธ์เลยงั้นเหรอ?"

"เปล่า..." เนื่องจากลิ้นขาดไปบางส่วน ฮวงเหยาจึงพูดอย่างอู้อี้ "นี่เป็นทักษะที่คนในตระกูลฮวงทุกคน... ต้องเรียน..."

"เธอจะทำอะไรน่ะ?!"

"จอหงวน... เป็นของฉัน..."

พูดจบ ฮวงเหยาก็กำหมัดดัง 'กร๊อบ'

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว—"

ใบมีดน้ำแข็งอันแหลมคมพุ่งตรงเข้าใส่ทั้งคู่ในพริบตา!

พุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง ครอบคลุมไปซะทุกมุม!

"แม่งเอ๊ย!"

เฉินอวี่รู้สึกชาวาบไปทั้งหนังหัว เขารีบคลายมือออกทันที ก่อนจะสะบัดหัวอย่างแรง โดยไม่สนว่าเนื้อบริเวณคอจะโดนอีกฝ่ายกัดขาดไป เขาตีลังกาหนีหัวซุกหัวซุน

"ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก..."

ใบมีดน้ำแข็งพุ่งเข้ามาแล้ว!

เฉินอวี่หลบพ้นไปได้อย่างทุลักทุเล ทว่าฮวงเหยาที่ยังคงอยู่ที่เดิม กลับถูกใบมีดน้ำแข็งนับสิบเล่มแทงทะลุไปทั้งร่าง...

เลือดสดๆ ผสมปนเปกับน้ำแข็งที่ละลาย ไหลนองไปทั่วพื้น

ร่างเล็กที่กำลังสั่นเทา พลังชีวิตค่อยๆ มอดดับลงจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เฉินอวี่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในใจรู้สึกปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

เด็กผู้หญิงคนนี้ เขาเพิ่งจะเคยเจอแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ครั้งแรก ในลานกว้างของสถานีตำรวจ เขาได้เห็นรูปร่างหน้าตาของเธอชัดๆ

ครั้งที่สอง ในโรงอาหารของสนามสอบ เขาได้เห็นจิตวิญญาณของเธอ

ครั้งที่สาม บนสนามประลองในตอนนี้ เขากลับมองไม่เห็นเจตจำนงของเธอ...

สรุปแล้วมันเพื่ออะไรกันแน่? ถึงขนาดทำได้ถึงขั้นนี้?

ความกระหายชัยชนะงั้นเหรอ?

ความดื้อรั้นงั้นเหรอ?

ความขบถงั้นเหรอ?

หรือว่า... มันจะเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ เพียงแค่ต้องการพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นเท่านั้น?

ภายในนัยน์ตาสีแดงของเด็กสาว ราวกับมีมหาสมุทรอันลึกล้ำไหลเวียนอยู่

และมหาสมุทรผืนนี้ เฉินอวี่ก็มองไม่ทะลุ

บางที... เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้มองให้ทะลุอีกแล้ว...

...

"อ่อก"

ฮวงเหยากระอักเลือดออกมาคำโต เธอตัวสั่นเทาพลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันไปมองเฉินอวี่ "ฉัน... ฉัน... ดิ้นหลุด... แล้ว..."

เฉินอวี่ทำได้เพียงเงียบ

เด็กสาวหันกลับไปมองฮวงเจิ้นบนที่นั่งวีไอพีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ กางแขนที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดออก

"ตู้ม!!"

พละกำลังอันน่าเกรงขามระดับ 1.9 ระเบิดขึ้นมาจากความว่างเปล่า!

พายุหมุนพัดกวาดเอาเศษหินที่กระจายอยู่เต็มลานประลองไปจนหมดเกลี้ยง!

เฉินอวี่เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ส่วนฮวงเจิ้นบนที่นั่งวีไอพีก็ยิ่งตกตะลึงจนต้องลุกพรวดขึ้นมา "จุด... จุดตันเถียนจุดที่เจ็ดงั้นเหรอ?!"

นี่เป็นครั้งแรก ที่เขามีอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงเพราะลูกสาวของตัวเอง

การที่สามารถเปิดจุดตันเถียนได้ถึงห้าจุด หมายความว่าจะต้องเปิดจุดที่หกได้แน่

ส่วนคนที่เปิดจุดตันเถียนจุดที่เจ็ดได้ ย่อมสามารถเปิดจุดที่แปดได้เช่นกัน!

ทว่าคนในตระกูลฮวงแบบนี้ ไม่เคยมีปรากฏมานานหลายสิบปีแล้ว...

ฮวงเจิ้นกำหมัดแน่น จิตใจเริ่มฮึกเหิม "นี่แหละสมบัติของตระกูล! สมบัติล้ำค่า! สมบัติล้ำค่าชัดๆ..."

...

"เคร้ง!"

"เคร้ง เคร้ง..."

บาดแผลที่สมานกันดีแล้ว ดีดใบมีดน้ำแข็งทั้งหมดกระเด็นออกไป

ฮวงเหยาลุกขึ้นยืน

เส้นผมยาวสลวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงไปจนหมด แต่มันกลับยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูซีดเซียวมากยิ่งขึ้นไปอีก

เฉินอวี่กัดฟันกรอด เขาย่อตัวลงเพื่อลดจุดศูนย์ถ่วง เตรียมพร้อมรับมือ

เขารู้ดีว่าต่อจากนี้ไป น่าจะเป็นการปะทะกันยกสุดท้ายแล้ว

แต่อีกฝ่ายกลับมีระดับลมปราณถึง 1.9...

พื้นที่บนลานประลองนั้นมีจำกัด ถ้าโดนซัดจนปลิวล่ะก็ จบเห่แน่ๆ...

"ความจริงแล้ว..." ฮวงเหยาเงยหน้าขึ้นมองเฉินอวี่ "ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับนายเยอะแยะเลย แต่เวลาคงไม่พอแล้ว โชคดีที่ฉันทิ้งจดหมายเอาไว้สองฉบับ ฉบับนึงเขียนถึงนายนะ"

"แต่มีประโยคนึง ที่ไม่ว่ายังไงฉันก็อยากจะบอกกับนายด้วยตัวเอง"

เด็กสาวโค้งคำนับเล็กน้อย "ขอบคุณนะ ที่นายปรากฏตัวขึ้นมา"

สิ้นเสียง ฮวงเหยาก็ระเบิดลมปราณออกมา ร่างของเธอพุ่งทะยานราวกับภูตผี ก่อนจะมาโผล่อยู่ตรงหน้าเฉินอวี่ในพริบตา

"ทักษะยุทธ์ เคล็ดวิชาตระกูลฮวง ฮวง·สะเทือน!"

"ครืน ครืน ครืน..."

พละกำลังอันมหาศาลน่าหวาดหวั่นที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือน ถาโถมเข้ามาประหนึ่งฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย

เฉินอวี่ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว

เขาทำได้เพียงแค่รีดเค้นลมปราณระดับ 0.7 ออกมาจนถึงขีดสุด เขาเลียนแบบทักษะของฮวงเหยา โดยนำฝ่ามือซ้ายทาบไว้ที่หน้าอก นำหมัดขวาทาบไว้บนฝ่ามือซ้าย แล้วตั้งข้อศอกอันแข็งแกร่งขึ้นมาให้กลายเป็นรูปสามเหลี่ยมที่มั่นคง

จากนั้นก็ออกแรงที่ส้นเท้า บิดเอว แล้วถ่ายทอดพละกำลังทั้งหมดในร่างกายไปรวมไว้ที่ข้อศอก ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะ!

"การโจมตีครั้งสุดท้าย"

"แค่ทนให้ได้ก็พอ..."

"ปัง!!"

ลานประลองใต้เท้าของทั้งคู่ระเบิดออกอย่างรุนแรง ท่ามกลางฝุ่นควันคละคลุ้ง เสียงกระดูกแตกหักก็ดังขึ้นมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน

"เฉินอวี่!"

เฉินซือเหวิน แม่เฉิน และพี่ฉีต่างก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกัน

ผู้คุมสอบหัวโล้นกับผู้คุมสอบที่อยู่รอบๆ อีกหลายคน รีบพุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มควันทันที

ผู้ชมทั้งสนามเองก็พากันลุกพรวดขึ้นมา แล้วพยายามชะเง้อมอง...

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปทีละวินาที

ฝุ่นควันเริ่มจางหายไป

ในที่สุดผู้คนก็มองเห็นภาพเหตุการณ์ที่อยู่ภายในกลุ่มฝุ่นควันได้ชัดเจนเสียที

เห็นเพียงคนสองคนที่ยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม

เพียงแต่การโจมตีของฮวงเหยานั้นพลาดเป้า

ส่วนเฉินอวี่นั้นโจมตีเข้าที่กลางอกของเด็กสาวอย่างจัง

กองเลือดกองใหญ่ย้อมลานประลองที่แตกละเอียดให้กลายเป็นสีแดง เลือดผสมเข้ากับฝุ่นดินจนกลายเป็นโคลนเลือดอันสกปรก

"เธอ... ทำไมถึง..."

เฉินอวี่กัดปลายลิ้นของตัวเองจนแตก ปล่อยให้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก

ดวงตาทั้งสองข้างของฮวงเหยาค่อยๆ เลื่อนลอย เธอฟุบหน้าลงบนร่างของเฉินอวี่ ปากขยับไปมาเบาๆ

เฉินอวี่ยื่นหูเข้าไปใกล้ๆ

ได้ยินเพียงเสียงพึมพำของเด็กสาว

"ฉัน..."

"ไม่ได้... ด้อยไปกว่า... พี่ชาย... เลยใช่ไหม..."

ความเงียบงันปกคลุมไปเนิ่นนาน

เฉินอวี่กอดร่างเล็กของเด็กสาวเอาไว้แน่น เขากำเส้นผมของเธอไว้ "เธอ..."

"ไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย"

"..."

"ไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย..."

...

จบเล่ม 1

...