ตอนที่ 26 — 026

บทที่ 26 ลู่หงอิงขัดขวางงานแต่ง

ทุกคนต่างอึ้งไปกับเสียงตะโกนของลู่หงอิง!

พอตั้งสติได้ หวังต้านีก็รีบเดินเข้าไปขวางลู่หงอิงไว้ “หงอิง อย่าล้อเล่น”

พวกเธอไม่ได้เชิญลู่หงอิงมาแท้ ๆ แล้วลู่หงอิงมาได้อย่างไร?

“ป้า ป้าก็รู้ว่าฉันมีใจให้พี่หวยจิ่ง”

ตอนมาก่อนหน้านี้ลู่หงอิงยังพร่ำบอกตัวเองว่าต้องมีสติ แต่เมื่อเห็นลู่หวยจิ่งเอาอกเอาใจถังหว่านอย่างอ่อนโยน เธอก็สูญเสียเหตุผลไปหมดสิ้น

เธอแทบอยากเข้าไปแทนที่ถังหว่านเสียเดี๋ยวนั้น

ลู่หวยเหมยสนิทกับลู่หงอิง กำลังจะก้าวเข้าไป “แม่...”

“หุบปาก!”

หวังต้านีตัดบทลู่หวยเหมยอย่างดุดัน แววตานั้นน่ากลัวไม่น้อย จนลู่หวยเหมยตกใจไม่กล้าอ้าปากอีก

ลู่หงอิงอาศัยจังหวะนี้พุ่งไปขวางหน้าจักรยานของลู่หวยจิ่ง

“พี่หวยจิ่ง ฉันมีตรงไหนสู้เธอไม่ได้?”

ลู่หงอิงชี้ไปที่ถังหว่าน แต่เมื่อสบเข้ากับใบหน้างดงามสะดุดตาของอีกฝ่าย เธอก็เกิดความรู้สึกด้อยขึ้นมาเล็กน้อย จนนิ้วมือขยำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว

“เธอไม่มีตรงไหนสู้พี่ฉันได้สักอย่าง!”

ถังโจวตัวเล็กนิดเดียว แต่กลับแหวกฝูงชนเดินเข้ามา เขายืนตัวตรง ใบหน้าเล็กขึงตึง

“พี่ฉันไม่เพียงมีการศึกษา ยังหน้าตาดีอีกด้วย พี่ลู่ต้องตาบอดเท่านั้นแหละถึงจะเลือกเธอแทนพี่ฉัน!”

คำพูดนั้นแทงใจดำลู่หงอิงอย่างจัง เธอจึงรีบเถียงเสียงดัง “หน้าตาดีแล้วมีประโยชน์อะไร คนชนบทอย่างพวกเราหาภรรยาก็ต้องหาคนสะโพกใหญ่ คลอดลูกง่าย ฉันขยันนะ หลังแต่งงานฉันดูแลเรื่องกินเรื่องเสื้อผ้าให้พี่ได้ ฉันยังดูแล...”

“ลู่หงอิง!”

หัวหน้ากองการผลิตกับภรรยารีบเร่งมาถึง พอได้ยินถ้อยคำไร้ยางอายของลู่หงอิง ทั้งคู่ก็โมโหจนหน้าแดงคอแดง

“พ่อ แม่ ฉันอยากกล้าหาญไล่ตามความสุขของตัวเอง มันผิดตรงไหน?”

ลู่หงอิงร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ เธอมองลู่หวยจิ่งอย่างเต็มไปด้วยความหวัง หวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

ลู่หวยจิ่งจับมือถังหว่านไว้เป็นการปลอบ ก่อนทอดสายตาเย็นชาไปยังลู่หงอิง

“ฉันกับเธอไม่ได้สนิทกัน อย่าพูดอะไรคลุมเครือแบบนี้ เดี๋ยวภรรยาฉันจะเข้าใจผิด”

“พี่เคยกอดฉัน!”

ลู่หงอิงหน้าแดงคล้ำ จงใจพูดให้ถังหว่านได้ยิน “ตอนก่อนหน้านี้ที่พี่ช่วยฉัน พี่เผลอถูกตัวฉัน”

ถังหว่านถึงกับตกตะลึง

อย่าว่าแต่เธอมาจากยุคปัจจุบันที่เปิดกว้างเลย ต่อให้เธอเป็นคนยุคเจ็ดสิบจริง ๆ ก็ไม่มีทางถือสาที่ลู่หวยจิ่งช่วยคนด้วยความหวังดี

“ภรรยา ฉันไม่ได้กอดเธอ”

ลู่หวยจิ่งรีบอธิบาย กลัวว่าถังหว่านจะเข้าใจผิด แต่ถังหว่านกลับยิ้มอย่างสงบนิ่ง งดงามราวกับเทพธิดาในภาพมงคลปีใหม่

“ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่ได้กอดเลย ต่อให้เผลอถูกมือเธอ ฉันก็ไม่ถือสา ถ้าช่วยใครสักคนแล้วต้องรับผิดชอบแต่งงานกับคนนั้น ต่อไปถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ ใครจะยังกล้าช่วยคนอีก?”

เธอเงยหน้ามองใบหน้าแดงก่ำของลู่หงอิง “ถ้าคนที่ช่วยเป็นสหายชายที่แต่งงานแล้วล่ะ? หรือช่วยใครหนึ่งคนก็ต้องแต่งกับหนึ่งคน แบบนั้นเป็นเหตุผลอะไรกัน?”

“พรืด...”

มีคนฟังเหตุผลของถังหว่านแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ส่วนถังโจวยิ่งยืนหยัดอยู่ตรงหน้าถังหว่านอย่างแน่วแน่

“พี่ พี่ไม่ต้องกลัว ใครกล้ารังแกพี่ ฉันจะต่อยมันเอง”

“ขอบใจนะ โจวโจว”

ถังหว่านอดซาบซึ้งไม่ได้ ก่อนหน้านี้เธอมักรู้สึกราวกับตัวเองเป็นคนนอกมาตลอด แต่ตอนนี้เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองคือถังหว่านจริง ๆ

“ฉัน...”

ลู่หงอิงถูกถังหว่านพูดเป็นเหตุเป็นผลจนสมองสับสนไปหมด แต่ยังคงยืนกรานเรื่องหนึ่ง

“ฉันรอพี่หวยจิ่งมาสามปี เขาต้องรับผิดชอบฉัน”

คนทั้งลานต่างตกตะลึงกับความกล้าของลู่หงอิง

เคยได้ยินแต่เรื่องแย่งคนรักของคนอื่น แต่ไม่เคยเห็นใครมาถึงงานแต่งของเขาแล้วค่อยแย่งเจ้าบ่าว

เธอมั่นใจในตัวเองขนาดไหนกัน?

“นึกไม่ถึงเลยว่าลูกสาวหัวหน้ากองการผลิตจะหน้าด้านขนาดนี้”

“สหายสาวคนนี้ถึงจะมาจากในเมือง แต่หน้าตาดีออกขนาดนั้น ถ้ามีลูก ลูกต้องขาวผ่องเหมือนเธอแน่”

“ลู่หงอิงตัวดำขนาดนั้น ไม่ลองฉี่แล้วส่องดูเงาตัวเองบ้าง”

เสียงซุบซิบนินทานับไม่ถ้วนดังเข้าหูหัวหน้ากองการผลิตลู่ เขาถลึงตาใส่ภรรยาตัวเองอย่างแรง

“ลูกสาวดี ๆ ที่เธอเลี้ยงมา ยังไม่รีบพากลับบ้านอีก?”

“หงอิง พวกเรากลับบ้านกัน”

หวังติงเซียง ภรรยาของหัวหน้ากองการผลิต ดึงลู่หงอิงจะพากลับ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมไป

“ฉันไม่กลับ!”

“ลู่หงอิง!”

หัวหน้ากองการผลิตลู่โมโหจัด ตบหน้าลู่หงอิงไปฉาดหนึ่ง “พ่อเคยบอกลูกว่ายังไง? ลูกแต่งไม่ออกหรือยังไง ถึงต้องยึดติดกับผู้ชายคนเดียวไม่ยอมปล่อย?”

“คุณตีลูกทำไม?” หวังติงเซียงปวดใจแทบแย่ รีบกอดลู่หงอิงที่น้ำตาไหลพรากเอาไว้

“เขาตาถึงสูง มองลูกสาวคุณไม่เข้าตา แล้วคุณจะเอาความโมโหมาลงกับลูกสาวตัวเองทำไม?”

พูดไปพูดมา หวังติงเซียงก็ยังอดโกรธบ้านลู่ไม่ได้ ทั้งที่อยู่กองการผลิตเดียวกันแท้ ๆ กลับต้องไปแต่งกับหญิงสาวในเมืองที่ไม่รู้มาจากไหน หงอิงของเธอด้อยตรงไหนกัน?

“พ่อ พ่อชอบพูดไม่ใช่หรือว่าอะไร ๆ ก็ต้องมาก่อนได้ก่อน ทั้งที่ฉันรู้จักพี่หวยจิ่งก่อนแท้ ๆ”

ลู่หงอิงเช็ดน้ำตา ร้องไห้อย่างน่าสงสารเสียจนดูราวกับถังหว่านเป็นฝ่ายรังแกเธอ

“หัวหน้ากองการผลิต”

หวังต้านีทนไม่ไหวอีกต่อไป ต่อให้ต้องทำให้คนอื่นไม่พอใจก็ช่าง ใครก็ห้ามพูดให้เจ้าสามของเธอเสียหาย

“เรื่องแต่งงานของเจ้าสามบ้านฉัน เจี้ยนกั๋วเป็นคนตกลงไว้ตั้งแต่ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ เพราะเด็กสองคนอยู่ไกลกัน เรื่องแต่งงานถึงได้ยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้ ถ้าจะพูดเรื่องมาก่อนได้ก่อน หว่านหว่านต่างหากที่มาก่อน”

คำพูดนี้ทำให้หัวหน้ากองการผลิตลู่รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ส่วนลู่หงอิงยิ่งรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงอีกครั้ง

“ปู่ของสะใภ้เจ้าสามเคยช่วยเจี้ยนกั๋วบ้านฉันไว้”

น้ำเสียงของหวังต้านีเจือความเศร้า “ถ้าจะพูดว่าใครคู่ควรกับใคร ก็เป็นเจ้าสามบ้านฉันต่างหากที่คู่ควรกับสะใภ้เจ้าสามไม่พอ เด็กสาวดี ๆ แบบเธอยอมมองเจ้าสามของฉัน ฉันดีใจจนแทบนอนไม่หลับ พวกเราก็เป็นคนกองการผลิตเดียวกัน อย่าให้เรื่องแค่นี้ทำลายความสัมพันธ์กันเลย”

“แม่”

ลู่หวยจิ่งทนเห็นคนของตัวเองถูกรังแกไม่ได้ เขามองหัวหน้ากองการผลิตลู่อย่างหนักแน่น

“ลุง ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับลู่หงอิงเลย รบกวนลุงพาเธอกลับไปด้วย อย่าให้เธอมารบกวนงานแต่งของฉัน”

เขาเป็นทหาร เวลาเผชิญหน้ากับเขา คนในกองการผลิตจึงเกรงอยู่หลายส่วน

“เฮ้อ เป็นลุงที่ผิดต่อนาย”

หัวหน้ากองการผลิตลู่เป็นคนรู้เหตุรู้ผล เขาจึงเรียกลูกชายหลายคนในบ้านมา

“ลากเธอกลับไปขังไว้ให้ฉัน!”

หวังติงเซียงสงสารลูกสาวจับใจ และแอบผูกใจเจ็บบ้านลู่ไปแล้ว ก่อนจากไปยังไม่ลืมถลึงตาใส่ถังหว่านผู้มีใบหน้างดงามอย่างแรง ถังหว่านถูกจ้องจนงุนงง แทบอดกลอกตาไม่ได้

เมื่อคนเหล่านั้นจากไป หวังต้านีก็ปรายตามองลู่หวยเหมย ทำให้ลู่หวยเหมยตัวสั่นทันที

“แม่...”

“รอฉันจัดการทุกอย่างเสร็จก่อน แล้วจะคิดบัญชีกับแก!”

หวังต้านีแทบอยากจับลูกสาวคนเล็กมาตีให้หนักสักยก แต่ตอนนี้เธอยังต้องต้อนรับแขก งานแต่งของเจ้าสามจะเกิดปัญหาอีกไม่ได้

“ภรรยา ขอโทษนะ”

ลู่หวยจิ่งรู้สึกผิดอยู่ในใจ วันสำคัญอย่างงานแต่งของพวกเขากลับต้องมาเจอเรื่องน่าหงุดหงิดแบบนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองทำให้เธอต้องลำบาก

“นายพูดอะไรน่ะ”

ถังหว่านหลุดหัวเราะ “นายไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย ก่อนหน้านี้ช่วยคนก็เป็นสัญชาตญาณของทหารอยู่แล้ว ฉันจะโทษนายได้ยังไง ไปกันเถอะ นายไม่ได้จะพาฉันวนรอบกองการผลิตหรือ?”

“งั้นเธอนั่งให้ดีล่ะ!”

เมื่อเห็นว่าถังหว่านเข้าอกเข้าใจขนาดนี้ ลู่หวยจิ่งก็รู้สึกราวกับตัวเองเก็บสมบัติล้ำค่าได้ เขาปั่นจักรยานอย่างรวดเร็ว ราวกับแรงเหลือเฟือจนใช้ไม่หมด

ความจริงกองการผลิตสือผิงไม่ได้ใหญ่นัก และตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกงาน ผู้คนจำนวนมากจึงได้เห็นลู่หวยจิ่งปั่นจักรยานพาภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านไปด้วยสีหน้ามีความสุข