ตอนที่ 28 — 028

บทที่ 28 ถังหว่านย้อนศรคนบ้านเก่า

“เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นป้าเองที่ไม่ยอมให้ปู่กับย่ามา”

ลู่จวี๋เบ้ปาก หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าลู่หวยจิ่งมีอนาคต เธอก็ไม่อยากมาหรอก

ได้ยินว่าทหารได้เงินเดือนกับเบี้ยเลี้ยงสูง ถ้าลู่หวยจิ่งช่วยแนะนำสหายร่วมรบดี ๆ ให้เธอสักคนก็คงดี

ความคิดคำนวณของคนบ้านเก่าตระกูลลู่แทบจะเขียนอยู่บนหน้า หวังต้านีเห็นแล้วสีหน้าก็มืดครึ้ม

หลิวหลานฮวายกมือปิดใบหน้าที่ถูกข่วนจนเป็นรอย “พี่สะใภ้ใหญ่ เด็ก ๆ ต้องการญาตินะ ถึงอย่างไรก็เป็นคนครอบครัวเดียวกัน ต่อให้กระดูกหัก เส้นเอ็นก็ยังเชื่อมถึงกันอยู่ดี”

หวังต้านีกล้าตีเธอ เธอก็จะบีบให้หวังต้านีต้องฝืนใจยอมรับพ่อแม่สามีกลับมาให้ได้

“ตอนที่ฉันลำบากเลี้ยงพวกเขาจนโต พวกเขาไม่มีทั้งปู่ย่าและญาติ ตอนนี้โตกันหมดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีเหมือนกัน”

ไม่ว่าอย่างไร หวังต้านีก็ไม่มีวันยอมให้ครอบครัวสูบเลือดพวกนี้มาเกาะเกี่ยวกับบ้านของเธอเด็ดขาด

ผู้เฒ่าลู่โมโหจนเส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ กำลังจะยกมือกุมอกแล้วด่าหวังต้านีว่าอกตัญญู

ถังหว่านเห็นดังนั้นจึงเข้าไปประคองหวังต้านี “แม่ เรื่องนี้จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกค่ะ”

เพียงประโยคเดียว สายตาของทุกคนก็หันขวับมาที่ถังหว่าน แม้แต่ผู้เฒ่าลู่ก็เลิกแกล้งป่วยทันที

สะใภ้ใหม่คนนี้ไม่รู้เรื่องในอดีต นี่แหละคือช่องทางที่พวกเขาจะเจาะเข้าไปได้

หลี่ชุ่ยฮวากับหวังซูฮวามองถังหว่านอย่างไม่เห็นด้วย ส่วนลู่หวยเหมยยิ่งโมโหจนแทบอยากด่าออกมา

ท่ามกลางสายตาของคนบ้านลู่ที่กำลังรอว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถังหว่านกลับยิ้มแย้มแล้วมองคนบ้านเก่า

“สหายคนนี้พูดถูก ต่อให้กระดูกหัก เส้นเอ็นก็ยังเชื่อมถึงกันอยู่ดี”

พูดต่อสิ พูดต่อเลย...

ผู้เฒ่าลู่จ้องถังหว่านด้วยสีหน้าตื่นเต้น ส่วนหวังต้านีก็กระชับมือที่จับถังหว่านแน่นขึ้น

“หวยจิ่ง ในเมื่อผู้เฒ่ากับคนอื่น ๆ ตั้งใจมาร่วมอวยพรพวกเรา ในฐานะคนรุ่นหลังก็ควรเคารพผู้ใหญ่”

ลู่หวยจิ่งเงียบไป

พอเห็นถังหว่านกะพริบตาให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์ สัญชาตญาณก็บอกทันทีว่าเธอกำลังจะก่อเรื่อง

และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ท่ามกลางสายตาเป็นประกายของคนบ้านเก่า ถังหว่านยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อพวกคุณตั้งใจมาอวยพรฉันกับหวยจิ่งจริง ๆ ก็คงเตรียมเงินช่วยงานกับเงินรับขวัญตอนเปลี่ยนคำเรียกญาติไว้แล้วใช่ไหม?”

ทุกคนอึ้งไปพร้อมกัน

ถังหว่านพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน “อ้อ นอกจากฉันกับหวยจิ่งแล้ว ของบ้านพี่ใหญ่กับพี่รองก็ต้องชดเชยให้ด้วย ฉันมาจากต่างถิ่น ไม่รู้ธรรมเนียมของกองการผลิตนี้ แต่บ้านฉันอย่างน้อยก็ต้องให้หกสิบแปดหยวนต่อบ้าน”

สามบ้านรวมกันก็มากกว่าสองร้อยหยวน คนบ้านเก่าตระกูลลู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนหวังต้านีกับคนอื่น ๆ กลับรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง

“หกสิบแปดหยวน? ทำไมเธอไม่ไปปล้นเลยล่ะ!”

หลิวหลานฮวาขึ้นเสียงสูง เห็นได้ชัดว่าโกรธคำพูดหน้าด้านของถังหว่านจนแทบทนไม่ไหว

หญิงชราลู่เองก็หน้าเขียวคล้ำ “คนแก่สองคนอย่างพวกเราจะไปมีเงินมากขนาดนั้นจากไหน?”

ถังหว่านยกมือปิดปากด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เยอะมากหรือคะ? อย่างไรก็คงไม่มากกว่าเงินชดเชยที่พ่อสามีฉันทิ้งไว้หรอกมั้ง?”

เมื่อเช้าหลิวหลานฮวามาก่อเรื่อง ถังหว่านไม่ใช่คนโง่ จึงตั้งใจถามเรื่องราวจากลู่หวยจิ่งไว้แล้ว

แม้ความจริงหวังต้านีจะได้รับเงินชดเชยมาเกือบครึ่งอย่างลับ ๆ แต่ในสายตาของทุกคน เงินชดเชยก้อนนั้นก็คือเงินที่คนแก่สองคนนี้ยึดเอาไป!

เป็นอย่างที่คิด พอถังหว่านพูดถึงเงินชดเชยจากการพลีชีพของลู่เจี้ยนกั๋ว สายตาของคนรอบข้างที่มองคนบ้านเก่าก็เปลี่ยนไปทันที

“ถ้าจะให้ฉันพูด คนแก่สองคนนี่ใจดำจริง ๆ ตอนเจี้ยนกั๋วพลีชีพ พวกเขาไม่เหลือเงินชดเชยให้ต้านีแม้แต่หยวนเดียว”

“ก็ใช่น่ะสิ ยังไล่ครอบครัวเธอออกจากบ้านแบบไม่มีอะไรติดตัวอีก ผู้หญิงคนเดียวต้องเลี้ยงลูกตั้งหลายคน จะลำบากแค่ไหน ตอนนี้ชีวิตเพิ่งจะดีขึ้นหน่อยก็รีบเข้ามาหวังผลประโยชน์อีก คิดเสียสวยเลย!”

เสียงซุบซิบนินทารอบด้านไม่น่าฟังแม้แต่น้อย ผู้เฒ่าลู่เป็นคนรักหน้ามาตลอดชีวิต เขาขมวดคิ้วเตรียมจะอธิบาย

แต่ถังหว่านจะเปิดโอกาสให้พวกเขาได้อย่างไร เธอจ้องตรงไปที่หลิวหลานฮวากับลู่จวี๋

“นี่ลูกสาวของคุณใช่ไหม? ต่อไปเวลาเธอแต่งงาน พวกคุณก็คงต้องเตรียมสินเดิมให้ แต่ทำไมแม่ลูกถึงหน้าตาไม่เหมือนกันเลยล่ะ?”

คำพึมพำของถังหว่านทำให้หัวใจหลิวหลานฮวากระตุกแรง เธอฝืนทำใจให้สงบ พลางกำมือลู่จวี๋แน่น

ไม่มีทาง ไม่มีทาง ถังหว่านเพิ่งแต่งเข้ามาจากต่างถิ่น จะไปรู้เรื่องของเธอได้อย่างไร

แต่ในวินาทีต่อมา คำพูดที่ถังหว่านยิ้มแล้วกระซิบข้างหูก็ทำให้ขาของหลิวหลานฮวาแทบอ่อนแรง

“เมื่อคืนหวยจิ่งนึกถึงกับดักที่เคยขุดไว้บนเขา คุณลองเดาดูสิว่าพวกเราเห็นอะไร?”

“ฉัน...”

หลิวหลานฮวารู้สึกหน้ามืดเป็นระลอก เธอไม่กล้าเสี่ยง หากสามีรู้ว่าเธอทำอะไรไว้ เขาต้องตีเธอจนตายแน่!

ดังนั้นหลิวหลานฮวาจึงหันไปพูดกับผู้เฒ่าลู่และหญิงชราลู่อย่างติด ๆ ขัด ๆ “พ่อ แม่ เงินรับขวัญที่สะใภ้เจ้าสามต้องการ พวกเราก็จ่ายไม่ไหว ไม่อย่างนั้นกลับกันเถอะ?”

“จะกลับอะไร งานแต่งหลานชายแท้ ๆ ของฉัน ฉันยังมาร่วมไม่ได้หรือ?”

หญิงชราลู่ไม่ยอมแพ้ หลังงานแต่งจบ เธอยังคิดจะให้ลู่หวยจิ่งช่วยหางานดี ๆ ให้หลานชายคนโตอยู่เลย

“หลานฮวา...”

ลู่เจี้ยนเซ่อไม่เข้าใจว่าทำไมภรรยาถึงเปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน ก่อนมาไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนี้นี่?

“ฉัน...ฉันรู้สึกไม่สบายมาก!”

หลิวหลานฮวากลัวจนแทบขวัญหนี จึงทำได้เพียงเอียงตัวแล้วแกล้งเป็นลม

ถ้าเธอเป็นลมไปแล้ว พ่อแม่จะก่อเรื่องอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้วใช่ไหม?

“แม่!”

ลู่จวี๋ตกใจมาก ก่อนจะถลึงตาใส่ถังหว่าน “เป็นเธอ! เธอทำให้แม่ฉันเป็นลม!”

“อย่างนั้นหรือ?”

ถังหว่านมีสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนนั่งยองลงตรงหน้าหลิวหลานฮวาแล้วถอนหายใจ “เป็นความผิดของฉันจริง ๆ ฉันไม่ควรพูดตรงขนาดนี้ คนถูกฉันทำให้เป็นลม ฉันก็ต้องรับผิดชอบ”

“งั้นก็ชดใช้เงินมา!”

ดวงตาของหญิงชราลู่เป็นประกายทันที สาวในเมืองคนนี้หลอกง่ายจริง ๆ ราวกับเธอเพิ่งค้นพบหนทางสร้างเงินสร้างทอง

แต่ถังหว่านกลับมองเธออย่างประหลาดใจ “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ”

นิ้วโป้งของเธอกดลงตรงร่องเหนือริมฝีปากของหลิวหลานฮวาอย่างแรง หลิวหลานฮวาเด้งตัวพรวดขึ้นมาราวกับติดสปริง

“โอ๊ย!”

เล็บของถังหว่านกดจนบริเวณนั้นมีเลือดซึม หลิวหลานฮวาเจ็บจนน้ำตาแทบไหล

“โอ้ ที่แท้ก็แกล้งเป็นลมนี่เอง”

หวังต้านีกลอกตาอย่างสะใจ “ดูท่าเมื่อก่อนที่เธอชอบเป็นลมเป็นพัก ๆ ก็คงแกล้งเหมือนกันสินะ”

“ฉันไม่ได้แกล้ง!”

หลิวหลานฮวาสบเข้ากับสายตาล้อเลียนของผู้คนที่มุงดูอยู่ อยากหาหลุมมุดลงไปเสียเดี๋ยวนั้น

เธอทั้งอายทั้งโกรธ ยกมือปิดหน้าแล้วอยู่ต่อไม่ไหวอีก

“ฮือ...”

พอเห็นหลิวหลานฮวาวิ่งหนีไปไกล ลู่จวี๋ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รีบวิ่งตามไป อย่างไรก็ปล่อยแม่ตัวเองไว้ไม่ได้

“แม่...”

ลู่เจี้ยนเซ่อเหลือบมองหญิงชราลู่ “ฉันไปดูหลานฮวาก่อน...”

เมื่อเห็นครอบครัวนั้นวิ่งตามหลิวหลานฮวาออกไปจนหมด หญิงชราลู่ก็เบ้ปาก “พวกไม่ได้เรื่อง!”

“ไม่ได้เรื่องจริง ๆ”

ถังหว่านพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง ก่อนเดินเข้าไปประคองหวังต้านีอีกครั้ง

“แม่ พวกเราอย่าไปถือสาพวกเขาเลย ในเมื่อผู้ใหญ่สำนึกผิดจากใจจริงแล้ว แม่ก็เห็นแก่พ่อแล้วปล่อยเรื่องเก่าไปบ้างเถอะค่ะ”

“ถังหว่าน เธอพูดอะไรของเธอ?!”

แม้ลู่หวยเหมยจะรู้สึกสะใจที่ถังหว่านจัดการหลิวหลานฮวาได้ แต่เธอเกลียดปู่ย่าคู่นี้เข้าไส้

จะให้พวกเขากลับมายอมรับกันใหม่ได้อย่างไร?

“หวยเหมย เธอจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น”

ถังหว่านมองเธอด้วยสีหน้าราวกับกำลังมองเด็กไม่รู้เรื่อง “ผู้เฒ่ากับคนอื่น ๆ สำนึกผิดจากใจจริงแล้ว ใช่ไหมคะ?”

เธอหันไปมองหญิงชราลู่กับผู้เฒ่าลู่ หญิงชราลู่กำลังจะเถียง แต่ถูกผู้เฒ่าลู่ดึงเอาไว้เสียก่อน

“ยอมรับผิดกับลูกสะใภ้และหลานของตัวเอง ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร”

“ใช่”

หญิงชราลู่พยักหน้าอย่างอับอายและฝืนใจ พร้อมจดบัญชีถังหว่านไว้ในใจ คอยดูเถอะ ต่อไปต้องสั่งสอนกฎระเบียบให้สะใภ้คนนี้รู้เสียบ้าง

“แม่ ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ?”

ถังหว่านพูดอย่างตื่นเต้น “ในเมื่อผู้เฒ่ากับคนอื่น ๆ ยอมรับแล้วว่าตอนนั้นตัวเองทำผิด ไม่เพียงแต่จะให้เงินรับขวัญฉัน พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รอง แต่ก็คงจะคืนเงินชดเชยจากการพลีชีพของพ่อทั้งหมดให้พวกเราด้วยใช่ไหม?”

ทุกคนตกตะลึงพร้อมกัน