ตอนที่ 32 — 032

บทที่ 32 ความลับของบ้านเก่าตระกูลลู่

ทั้งสองสบตากัน ราวกับหัวใจสองดวงกำลังค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กัน ลู่หวยจิ่งประคองใบหน้าของเธอไว้ พลางพึมพำเสียงต่ำ

“ภรรยา”

เสียงทุ้มเปี่ยมเสน่ห์ของเขาทำให้ปลายหูของถังหว่านชาวาบเล็กน้อย ในที่สุดเธอก็เหมือนจะเข้าใจความรู้สึกที่ชาวเน็ตชอบพูดกันว่า เสียงดีจนหูแทบท้องเป็นอย่างไร

ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของเธอ นิ้วทั้งห้าลูบผ่านเส้นผมนุ่มสลวย ก่อนจะโอบเธอไว้แน่น

ลู่หวยจิ่งไม่เคยใกล้ชิดกับสหายหญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อน กลิ่นหอมบนตัวเธอชวนให้หลงใหลจนยากจะห้ามใจ

ระหว่างที่ริมฝีปากบดคลึงกัน ฝ่ามือใหญ่ของลู่หวยจิ่งประคองเอวบางของเธอไว้ ก่อนค่อย ๆ วางเธอลงนอนราบบนเตียง

“ลู่หวยจิ่ง ฉัน…”

จู่ ๆ ถังหว่านก็เริ่มตื่นตระหนก ท้องน้อยรู้สึกอืดแน่นขึ้นมา ทั้งยังมีอาการปวดหน่วงเบา ๆ

ปลายนิ้วของลู่หวยจิ่งลูบริมฝีปากของเธอแผ่วเบา พลางปลอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ภรรยา ไม่ต้องกลัว”

พูดจบก็อดก้มลงจูบเธออีกครั้งไม่ได้ จากนั้นลู่หวยจิ่งก็ยื่นมือที่สั่นเล็กน้อยไปปลดชุดนอนของถังหว่าน

แต่ถังหว่านกลับเบิกตากว้างทันที

“ลู่หวยจิ่ง!”

บ้าจริง! ไม่ใช่ว่าเธอเสแสร้งหรือไม่อยากเข้าหอกับเขา แต่สวรรค์ไม่อนุญาตต่างหาก!

เธอผลักลู่หวยจิ่งออกอย่างแรง ก่อนพลิกตัวกระโดดลงจากเตียง ทำเอาลู่หวยจิ่งงุนงงไปหมด

“เป็นอะไร?”

แววตาของเขาปิดบังความผิดหวังไม่มิด ภรรยาแต่งกับเขาเพราะไม่มีทางเลือก หากเธอไม่เต็มใจก็เป็นเรื่องปกติ

ลู่หวยจิ่งจึงกดความเสียใจไว้ในใจแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่ามันกะทันหันไปหน่อย ถ้าเธอยังรับไม่ได้ ฉันจะไม่บังคับเธอ รอจนกว่าเธอจะเต็มใจ ฉันถึงจะแตะต้องเธอ”

“ไม่…ไม่ใช่”

สีหน้าของถังหว่านเหมือนคนท้องผูกไม่มีผิด เธอรู้สึกว่ากางเกงของตัวเองคงเปื้อนไปแล้ว

“ลู่หวยจิ่ง ป้าใหญ่ของฉันมาแล้ว”

“เธอยังมีป้าใหญ่อีกเหรอ?”

ลู่หวยจิ่งมีสีหน้าตกใจ “มาตอนไหน? จะให้ฉันไปตำบลรับเธอไหม? งานแต่งก็ไม่ได้มากินเลี้ยง ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือเปล่า”

ถังหว่านพูดไม่ออก

เธอแทบจะถูกเขาทำให้ทั้งโมโหทั้งขำ!

“ไม่ใช่”

ใบหน้าของถังหว่านยิ่งแดงกว่าเดิม เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนมาใช้คำที่คนยุคนี้เข้าใจกัน

“ฉันมีประจำเดือน”

“หา?”

ลู่หวยจิ่งอยู่ในค่ายทหารมาหลายปี รอบตัวแทบไม่มีผู้หญิง จึงยังไม่เข้าใจในทันที

ผ่านไปหลายวินาที ใบหน้าสีข้าวสาลีของเขาก็แดงวาบ สายตาเลื่อนไปยังบริเวณที่ถังหว่านเพิ่งนอนอยู่เมื่อครู่

ตรงนั้นมีรอยแดงอยู่เล็กน้อยจริง ๆ ที่แท้เมื่อครู่เธอผลักเขาออกไม่ได้ตั้งใจปฏิเสธเขา

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อารมณ์ของลู่หวยจิ่งก็พลันดีขึ้น ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างอย่างคนซื่อบื้อ

“เธอรออยู่นี่ ฉันจะไปขอกระดาษชำระจากแม่…”

ดูเหมือนแม่ของเขาจะทำผ้าซับประจำเดือนไว้ด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่าถังหว่านจะใช้จนเคยชินหรือไม่

“ไม่ต้อง ฉันมี”

ถังหว่านกระอักกระอ่วนจนแทบอยากหายตัวไป เธออาศัยกระเป๋าเดินทางบังสายตา ก่อนหยิบผ้าอนามัยหนึ่งห่อออกมาจากมิติ

จากนั้นก็รีบยัดลงในกระเป๋าเสื้อ หยิบเสื้อผ้าอีกชุดแล้ววิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำ

หวังต้านีที่เพิ่งล้มตัวลงนอนได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็สะดุ้งเฮือก!

เจ้าสามเพิ่งเข้าไปได้ไม่นาน ลูกสะใภ้เจ้าสามก็ออกมาแล้วหรือ?

แย่แล้ว ลูกชายของเธอดีไปเสียทุกอย่าง หรือว่าเรื่องอย่างว่านั่นจะใช้ไม่ได้?

หวังต้านีหลับตาลงอย่างหนักอกหนักใจ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร ส่วนอีกด้านหนึ่ง ถังหว่านอาศัยห้องอาบน้ำเป็นฉากบังแล้วเข้าไปในมิติ

เมื่อเปลี่ยนกางเกงเสร็จ เธอก็นำกางเกงที่เปื้อนออกมาซักจนสะอาด จากนั้นจึงถือกะละมังเคลือบกลับเข้าห้องของตัวเอง

ลู่หวยจิ่งที่เมื่อครู่ถูกเธอดึงเสื้อผ้าจนหลุด ตอนนี้กลับแต่งตัวเสียมิดชิด ดูท่าทางเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก

“นายจะออกไปเหรอ?”

ถังหว่านค่อนข้างโชคดีที่เจ้าของร่างเดิมถูกเลี้ยงดูอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นทันทีที่ช่วงพิเศษมาถึง ร่างกายจึงส่งสัญญาณเตือนเธอ ตอนนี้เธอแทบไม่รู้สึกไม่สบายอะไรแล้ว

“วันนี้หลิวหลานฮวาถูกเธอทำให้ตกใจ คืนนี้เธอต้องไปหาผู้ชายคนนั้นแน่ ฉันก็ต้องแก้แค้นให้พ่อสักหน่อย”

เดิมทีลู่หวยจิ่งวางแผนจะให้สหายของเขาล่อคนไปที่นั่น

แต่ตอนนี้ในใจของเขาร้อนรุ่มจนสงบไม่ลง ออกไปตากลมข้างนอกเสียหน่อยคงดีกว่า

“งั้นนายระวังตัวด้วย”

หัวใจของถังหว่านเต้นแรง พอลู่หวยจิ่งออกไปแล้ว เธอก็ตากเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนค่อย ๆ ย่องออกจากบ้านอย่างเงียบเชียบ

ลู่หวยจิ่งเป็นทหาร ความสามารถในการต่อต้านการสอดแนมของเขายอดเยี่ยมมาก ถังหว่านไม่กล้าหาเรื่องใส่ตัวด้วยการสะกดรอยตามเขาไป

แต่ตอนกลางวันที่เดินผ่านบริเวณนี้ มีคนบอกตำแหน่งบ้านเก่าตระกูลลู่ให้เธอรู้แล้ว

เพราะอย่างนั้น ถังหว่านจึงอาศัยความมืดเดินไปยังบ้านเก่าตระกูลลู่ ระยะทางไม่ได้ไกลนัก ตอนนี้ภายในบ้านยังมีแสงจากตะเกียงน้ำมันส่องอยู่

ถังหว่านสังเกตอย่างละเอียด ลู่หวยจิ่งคงไม่ได้อยู่ทางนี้ แม้แต่หลิวหลานฮวาเองก็น่าจะออกไปแล้ว

ถังหว่านพลันตื่นเต้นขึ้นมา เธอยืนอยู่ตรงมุมกำแพง ได้ยินหญิงชราลู่กำลังสาปแช่งหวังต้านีกับลู่หวยจิ่งเสียงต่ำ

“ตอนนั้นฉันก็บอกแล้วว่าหวังต้านีคนนี้ใช้ไม่ได้ เป็นคนเลือดเย็นจริง ๆ เธอทำแบบนี้จะมีหน้าไปเจอเจี้ยนกั๋วได้ยังไง”

“เจี้ยนกั๋วเจ้าคนอายุสั้นนั่นก็ใจดำเหมือนกัน ไม่รู้จักเหลือของไว้กตัญญูกับพวกเราบ้าง”

“เจ้าสามบ้านลู่ก็ได้พ่ออายุสั้นของเขามาเต็ม ๆ ใจร้ายกับพวกเรานัก ไอ้พวกไร้สำนึก ต่อไปต้องได้รับกรรมแน่ ฟ้าผ่าตายเสียให้หมด!”

ถังหว่านฟังจนไฟโทสะพุ่งขึ้นสูง เธอล้วงกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากมิติ แต่กลับชะงักกึก เพราะจู่ ๆ ผู้เฒ่าลู่ก็พูดขึ้นว่า

“ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตัวเอง จะให้สนิทใจก็คงไม่ได้”

ถังหว่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

พ่อตาของเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตาเฒ่าคนนี้อย่างนั้นหรือ?

มิน่าเล่าถึงได้ลำเอียงขนาดนี้ แล้วพ่อตาของเธอเป็นลูกของใครกันแน่?

“สมแล้วที่เป็นลูกของคนนั้น พากันเข้าทหารทีละคน แล้วทำไมเจี้ยนเซ่อของบ้านเราถึงไม่ได้ดีแบบนั้นมาบ้างเลย”

หญิงชราลู่ถอนหายใจ ทำให้ผู้เฒ่าลู่ไม่พอใจขึ้นมาทันที

“เธอหมายความว่าลูกของฉันไม่ดีอย่างนั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ ๆ ฉันจะคิดแบบนั้นได้ยังไง”

หญิงชราลู่กลัวสามีโกรธ รีบพูดปลอบเขาทันที ถังหว่านที่แอบฟังอยู่ด้านนอกถึงกับพูดไม่ออก

ตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าลู่ก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “ของพวกนั้นเธอต้องเก็บไว้ให้ดี ถ้าวันหนึ่งพวกเขากลับมาตามหาคน ก็ให้เจี้ยนเซ่อสวมรอยเป็นเขาเสีย เจี้ยนกั๋วก็ตายไปแล้ว แบบนี้ก็ตายไม่มีหลักฐาน”

“วางใจเถอะ ฉันซ่อนไว้มิดชิดมาก”

หญิงชราลู่พูดอย่างได้ใจ “สองผัวเมียเจี้ยนเซ่อขี้เกียจจะตาย ไม่มีทางเข้าครัวหรอก ทุกวันก็มีแต่ฉันที่เข้าใกล้เตา ไม่มีใครหาเจอแน่นอน”

หัวใจของถังหว่านกระตุกวูบ

พูดแบบนี้ก็หมายความว่าของดีซ่อนอยู่ในเตาครัวอย่างนั้นหรือ?

เธอยกกระบอกไม้ไผ่ขึ้นอีกครั้ง แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนแหลมดังมาจากด้านนอก มีคนวิ่งพรวดเข้ามาในลานบ้าน

“ลู่เจี้ยนเซ่อ! เมียของนายไปมุดกองฟางกับผู้ชายแล้ว ยังไม่รีบไปจับชู้อีก!”

เสียงตะโกนนี้ทำให้ทุกคนในบ้านเก่าตระกูลลู่สะดุ้งตื่นตัวขึ้นทันที

ถังหว่านที่ซ่อนอยู่ตรงมุมกำแพงหลังบ้านรีบหลบเข้าไปในมิติอย่างเงียบเชียบ

เป็นอย่างที่คิด ผ่านไปไม่นาน ทุกคนในบ้านเก่าตระกูลลู่ รวมทั้งลูกชายกับลูกสาวของหลิวหลานฮวาก็รีบร้อนออกไปกันหมด พวกเขาวิ่งออกไปอย่างรีบร้อนจนแม้แต่ประตูห้องก็ยังล็อกไม่เรียบร้อย

ถังหว่านคิดในใจว่าคราวนี้สวรรค์ช่วยเธอจริง ๆ พอทุกคนออกไปแล้ว เธอก็รีบอาศัยความมืดเข้าไปในครัวของบ้านเก่าตระกูลลู่ ยุคนี้อาหารมีค่ามาก การล็อกครัวถือเป็นเรื่องปกติ

ถังหว่านหยิบค้อนออกมาจากมิติ ไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย เธอฟาดค้อนลงไปครั้งเดียวจนประตูครัวเปิดออก จากนั้นก็ตรงไปยังเตาที่แทบไม่ได้ใช้งาน ก่อนฟาดค้อนลงไปอีกครั้ง เป็นอย่างที่คาด ข้างในซ่อนหีบไม้ทรงยาวที่ห่อไว้อย่างแน่นหนาอยู่จริง ๆ ถังหว่านโยนมันเข้าไปในมิติทันทีโดยยังไม่มีเวลาดูว่าข้างในคืออะไร

จากนั้นเธอลองทุบค้นหาตรงจุดอื่นอีกหลายแห่ง แต่ไม่พบอะไรเพิ่มเติม พอเหลือบมองครัวที่เต็มไปด้วยข้าวของ เธอก็ตัดสินใจขนทุกอย่างไปจนเกลี้ยงเสียเลย ทั้งเสบียงอาหาร ถ้วยชาม โถน้ำตาล โถเกลือ ขวดซีอิ๊ว แม้แต่ฟืนสักท่อนก็ไม่เหลือไว้ หลังเก็บทุกอย่างจนหมด เธอก็หมุนตัวตรงไปยังห้องของผู้เฒ่าลู่กับหญิงชราลู่ทันที เงินชดเชยจากการพลีชีพของพ่อตา รวมถึงเงินและคูปองที่ “ลุง” ผู้ใจดีคนนั้นส่งมาให้ จะต้องถูกหญิงชราลู่เก็บเอาไว้แน่นอน