ตอนที่ 35 — 035

บทที่ 35 ตำรวจมาถึง

“นั่นสิ ใคร ๆ ก็รู้ว่าแม่ฉันกับบ้านพวกคุณมีเรื่องกัน พวกเรายังเดินหลบบ้านพวกคุณเลยด้วยซ้ำ”

หลี่ชุ่ยฮาเบ้ปาก ในใจก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เมื่อคืนเธอน่าจะแอบแวะเข้าไปในบ้านนั้นสักรอบ ไม่แน่อาจเก็บของติดมือกลับมาได้บ้าง

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นหลังจากพวกแกกลับมาแล้ว ฉวยโอกาสตอนพวกเราไม่อยู่บ้านแอบเข้าไปขโมยของ!”

ผู้เฒ่าลู่ใจหายวาบ ก่อนหน้านี้พวกเขาปักใจเชื่อว่าหวังต้านีพาคนไปเป็นขโมย แต่พอดูสีหน้าของคน เหล่านี้แล้ว เหมือนจะไม่ใช่ฝีมือพวกเขาจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นเป็นใครกันแน่? ตอนนี้ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว สมาชิกกองการผลิตที่กำลังจะออกไปทำงานเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้ ต่างก็อดเข้ามามุงดูไม่ได้

หวังต้านีกลัวเรื่องนี้จะทำลายชื่อเสียงลูกชาย จึงพูดอย่างหงุดหงิดว่า “หัวหน้ากองการผลิต อย่าปล่อยให้เรื่องนี้ทำให้ทุกคนเสียเวลาทำงานเลย”

“ไม่ได้!” แม่เฒ่าลู่ไม่ยอมเด็ดขาด ต่อให้ไม่ใช่ฝีมือของครอบครัวนี้ เธอก็ต้องรีดอะไรออกจากพวกเขาให้ได้สักอย่าง

“ถ้ายังสืบเรื่องนี้ไม่กระจ่าง พวกแกก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น!”

“ดูท่าพวกคุณตั้งใจจะโยนความผิดให้บ้านเราให้ได้ งั้นแจ้งสถานีตำรวจเถอะ”

ลู่หวยจิ่งแบมือ คำพูดประโยคเดียวทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง เพราะในชนบท หากบ้านไหนมีเรื่องอะไรก็มักขอให้หัวหน้ากองการผลิตช่วยตัดสิน ต่อให้หนักกว่านั้นก็ส่งเรื่องไปที่ชุมชน ไม่มีใครคิดจะไปแจ้งสถานีตำรวจ เพราะหากเรื่องแพร่ออกไปย่อมฟังไม่ดี และอาจกระทบต่อการแต่งงานของหนุ่มสาวในกองการผลิต

“หวยจิ่ง ลุงรู้ว่าพวกเธอถูกใส่ร้าย แต่การแจ้งสถานีตำรวจเป็นเรื่องใหญ่ จะกระทบต่อการคัดเลือกกองการผลิตดีเด่นของเรา”

หัวหน้ากองการผลิตลู่ร้อนใจ รีบถลึงตาใส่คนแก่สองคนของบ้านลู่แรง ๆ เรื่องทั้งหมดก็เพราะสองคนนั้นก่อขึ้นมา

“ถ้าแจ้งสถานีตำรวจจริง กองการผลิตสือผิงของเราคงดังไปทั่วกองการผลิตแถวนี้แน่”

“แม่เฒ่าลู่คงไม่ได้จงใจใส่ร้ายหลานชายเพื่อรีดเงินหรอกนะ?”

“ก็เป็นไปได้ ลูกชายตายไปแล้ว ก็เลยหันมาเรียกเงินจากหลานชายแทน”

“เธอก็เลอะเลือนจริง ๆ หลานที่ไม่ใช่สายเลือดตัวเองกลับเลี้ยงมาตั้งหลายปี ทั้งรักทั้งทะนุถนอม ส่วนหลานแท้ ๆ ของตัวเองกลับทำเหมือนเป็นต้นหญ้าข้างทาง”

คำตำหนิถาโถมใส่แม่เฒ่าลู่ราวกับพายุ ทำเอาเธอโมโหจนหน้ามืดเป็นพัก ๆ

“แจ้งสิ! ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครขโมยของบ้านฉัน ถ้าไม่ใช่บ้านพวกเขา ไม่แน่อาจเป็นพวกแกก็ได้!”

แม่เฒ่าลู่ถลึงตาใส่คนที่กำลังพูดกันอยู่ ตอนนี้คนทั้งกองการผลิตสือผิงล้วนอยู่ในข่ายต้องสงสัยของเธอหมดแล้ว คำพูดนี้ทำให้สมาชิกกองการผลิตขุ่นเคืองทันที ต่างพากันโต้กลับอย่างเดือดดาล

“หัวหน้ากองการผลิต ให้เธอแจ้งไปเลย ฉันไม่ได้ทำเรื่องผิด จะกลัวอะไร!”

“ใครไม่รู้บ้างว่าเมื่อก่อนเธอเกือบบีบหลานชายหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองจนตาย ถ้าจะพูดเรื่องใจร้าย ใครจะสู้เธอได้?”

“คนไร้สำนึกแบบนี้ คิดว่าพวกเราเป็นคนซื่อแล้วจะรังแกกันได้หรือไง?”

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังจะทะเลาะกันใหญ่โต หัวหน้ากองการผลิตลู่ก็ตะโกนอย่างโมโห

“หยุดกันให้หมด! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเธอ ก็ไปทำงานกันดี ๆ!”

“ไม่ได้สิ หัวหน้ากองการผลิต ต้องช่วยพวกเราหาเงินกับคูปองกลับมาก่อน”

ผู้เฒ่าลู่ถลึงตาใส่แม่เฒ่าลู่ แล้วรีบพูดกลบเกลื่อน “ยัยแก่นี่พูดไม่เป็น ทุกคนอย่าโกรธเลย เพียงแต่เงินก้อนนั้นบ้านเรามีเรื่องจำเป็นต้องใช้ หลิวหลานฮวาคนนั้นกล้าไปเล่นชู้ ตอนนี้เจี้ยนเซ่ออยู่กับเธอต่อไม่ได้แล้ว แถมเด็ก ๆ ยังไม่ใช่ลูกบ้านลู่ ต่อไปเจี้ยนเซ่อจะแต่งงานใหม่ก็ต้องใช้เงิน!”

ลู่เจี้ยนเซ่ออายุไม่น้อยแล้ว หากคิดจะแต่งภรรยาใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ถังหว่านมองผู้เฒ่าลู่ที่พูดจนน้ำตาคลอ ด้านการพูดจาเขาเหนือกว่าแม่เฒ่าลู่หลายขั้นจริง ๆ เป็นอย่างที่คิด หลายคนในฝูงชนเริ่มใจอ่อน

“เฮ้อ บ้านเขาก็ซวยจริง ๆ เงินนั่นไม่น้อยเลยนะ”

“พูดไปแล้วเจี้ยนเซ่อก็น่าสงสาร ภรรยากับลูกกลับไม่ใช่ของตัวเอง เลี้ยงลูกให้คนอื่นมาตั้งหลายปี”

“แต่เงินก็ไม่ใช่พวกเราเอาไปนี่”

ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด ถังหว่านตาไวเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาแต่ไกล จึงแอบดึงแขนเสื้อของลู่หวยจิ่งเบา ๆ

“ลู่หวยจิ่ง คนจากสถานีตำรวจมาแล้ว”

ลู่หวยจิ่งหรี่ตาลง ก่อนปลอบเธอเสียงเบา “ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่ใช่คนบ้านเราเอาไป”

“อืม” ถังหว่านพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง ไม่เห็นความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ท่าทีของเธอทำให้ความสงสัยที่เคยผุดขึ้นในใจลู่หวยจิ่งสลายไปจนหมด

ความจริงถังหว่านไม่กังวลเพราะมีมิติอยู่ ของทุกอย่างล้วนเก็บอยู่ในมิติของเธอ ต่อให้คนจากสถานีตำรวจมาก็หาไม่พบ

“พ่อ แม่ ฉันกลับมาแล้ว!” ลู่เจี้ยนเซ่อเดินนำหน้ามา เพียงผ่านไปคืนเดียว เขากลับดูแก่ลงราวกับสิบปี

ถูกภรรยาทรยศ แถมยังเลี้ยงลูกของชายอื่นมาตลอด คนปกติย่อมรับแรงกระแทกแบบนี้ได้ยาก

“เจี้ยนเซ่อ เรื่องในกองการผลิตของเรา นายไปแจ้งสถานีตำรวจทำไม?”

หัวหน้ากองการผลิตลู่แทบระเบิดด้วยความโมโห เมื่อคืนเขาอุตส่าห์ห้ามลู่เจี้ยนเซ่อไว้แทบตาย แต่พอเช้ามาหมอนี่กลับเล่นงานเขาแบบนี้เสียได้

“หัวหน้ากองการผลิต เงินสองพันหยวนไม่ใช่เงินน้อย ๆ สหายจากสถานีตำรวจเองก็ยินดีมาช่วยผม”

ลู่เจี้ยนเซ่ออัดอั้นจนแทบทนไม่ไหว เรื่องกองการผลิตดีเด่นอะไรนั่นเกี่ยวอะไรกับเขา?

เขาต้องการเพียงให้หลิวหลานฮวาผู้หญิงสารเลวนั่นได้รับกรรม และต้องการได้เงินสำหรับแต่งภรรยาใหม่ของตัวเองกลับคืนมา!

“ได้ เรื่องบ้านพวกนายฉันไม่ยุ่งแล้ว!”

หัวหน้ากองการผลิตลู่สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป คนบ้านเก่าตระกูลลู่คราวนี้ถือว่าล่วงเกินหัวหน้ากองการผลิตลู่เข้าเต็ม ๆ แล้ว คนจากสถานีตำรวจที่มากับลู่เจี้ยนเซ่อมีสองคน คนหนึ่งชื่อจ้าวปิน อีกคนคือเหยียนฟู่เซิง รุ่นพี่ผู้มีประสบการณ์ของเขา

เหยียนฟู่เซิงเป็นสหายอาวุโสที่มีประสบการณ์มาก เขาไม่ได้รีบพูดอะไร เพียงกวาดตามองผู้คนที่อยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ ทุกคนมีท่าทีเปิดเผย ไม่มีใครแสดงความรู้สึกผิดหรือพิรุธออกมาทางสายตาเลย กลับทำให้เขาจัดการเรื่องนี้ยากขึ้นเสียอีก พอเห็นคนจากสถานีตำรวจมาแล้ว แม่เฒ่าลู่ก็ลุกขึ้นจากพื้น ชี้หน้าหวังต้านีแล้วพูดว่า

“สหาย ของบ้านฉันต้องเป็นบ้านพวกเขาขโมยไปแน่ คนที่เกลียดฉันที่สุดในทั้งกองการผลิตก็คือเธอ!”

“ฉันเกลียดเธอจริง แต่ฉันไม่ได้ขโมยของ!”

หวังต้านียืนอย่างมั่นคง ไม่รู้สึกร้อนตัวแม้แต่น้อย ก่อนแค่นเสียง “ไม่แน่ว่าพวกเธอทำเรื่องเลวไว้มาก ล่วงเกินคนไว้เยอะ ถึงได้ถูกคนขนของไปจนเกลี้ยงทั้งบ้านก็ได้”

ผู้เฒ่าลู่เหลือบมองหวังต้านี ก่อนพูดกับเหยียนฟู่เซิงอย่างสุภาพ “สหาย พวกเราเถียงกันมาตั้งแต่เช้า เถียงไปเถียงมาก็ไม่มีประโยชน์ สู้ค้นบ้านดูเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ?”

เขาดูออกว่าคนที่อายุมากกว่าผู้นี้ต่างหากเป็นคนมีอำนาจตัดสินใจ

“ไม่ได้ บ้านฉันเจ้าสามยังต้องกลับหน่วยทหารวันนี้”

หวังต้านีถูกคนบ้านเก่าก่อกวนจนรำคาญแทบตาย เช้าตรู่วันเดินทางกลับหน่วยทหารยังมาเจอเรื่องอัปมงคลแบบนี้อีก เธอกลัวว่าจะกระทบเจ้าสาม

พอได้ยินคำว่า “หน่วยทหาร” สายตาของเหยียนฟู่เซิงก็ชะงัก ก่อนหันไปมองลู่หวยจิ่ง

“คุณเป็นทหารหรือ?”

คนที่เคยเป็นทหารมีท่ายืนต่างจากคนทั่วไป เขามองเพียงแวบเดียวก็เห็นความแตกต่าง

“ใช่ครับ”

ลู่หวยจิ่งพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนหันไปพูดกับหวังต้านี “แม่ ฉันเองก็อยากให้สหายจากสถานีตำรวจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้บ้านเรา ถ้าวันนี้ไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไปดู ต่อไปคนทั้งกองการผลิตคงคิดว่าพวกเราทำเรื่องผิดจริง”

ลู่เจี้ยนเซ่อคิดอย่างมุ่งร้ายในใจว่า พูดเสียสวยหรู รอค้นเจอของแล้วค่อยร้องไห้เถอะ!

ทั่วทั้งกองการผลิต มีเพียงลู่หวยจิ่งเท่านั้นที่มีความสามารถขนบ้านของเขาจนเกลี้ยงได้ หากเป็นฝีมือของลู่หวยจิ่งจริง เขาจะไปร้องเรียนถึงหน่วยทหาร ทำให้ลู่หวยจิ่งชื่อเสียงป่นปี้ให้ได้!

“พวกคุณวางใจได้ เราจะระวังให้มาก ไม่ทำของในบ้านเสียหาย”

สหายจ้าวที่ยืนอยู่ด้านหลังเหยียนฟู่เซิงมีท่าทีสดใสเป็นมิตร และปฏิบัติต่อลู่หวยจิ่งกับครอบครัวค่อนข้างดี ถังหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปทางคนบ้านเก่าตระกูลลู่แล้วพูดแทรกขึ้นว่า

“สหาย ถ้าตรวจแล้วพบว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนในครอบครัวฉัน พวกเขาต้องขอโทษใช่ไหมคะ?”