ตอนที่ 40 — 040

บทที่ 40 ระหว่างทางบนรถไฟ

“พ่อแม่เป็นอะไรไป?”

ถังโจวรีบร้อนพูดแทรกลู่หวยจิ่ง ถังหว่านจึงยกมือดึงเขาไว้

“โจวโจว นายอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังพี่เขยพูดให้จบก่อน”

“เมื่อกี้ฉันโทรหาสหายร่วมรบ เขาบอกว่าแม่ของนายร่างกายอ่อนแอ พอถูกส่งไปถึงกองการผลิตก็ถูก…”

ลู่หวยจิ่งพูดอย่างรู้สึกผิด “ถึงฉันจะฝากสหายร่วมรบให้ช่วยดูแล แต่เขาก็ช่วยพ่อแม่ของพวกนายอย่างเปิดเผยไม่ได้ เพราะงั้นสมาชิกกองการผลิตพวกนั้นจึงจัดประชุมวิพากษ์วิจารณ์ ตอนนี้แม่ของนายล้มป่วยแล้ว ฉันขอโทษ”

แม้เขาจะพูดอย่างอ้อมค้อม แต่ถังหว่านไม่ได้โง่ ย่อมฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดออก

เธอเงียบไป หัวใจหนักอึ้ง ยุคสมัยนี้ก็เป็นเช่นนี้เอง

เธอต้องหาทางช่วยพ่อแม่ให้หลุดพ้นจากสถานะนั้นให้ได้

“นายไม่ต้องรู้สึกผิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย”

ถังหว่านถอนหายใจ ก่อนยกมือลูบถังโจวที่ตาแดงก่ำเบา ๆ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“โจวโจว อย่าร้อง พ่อแม่ยังรอพวกเราอยู่”

“อืม”

ถังโจวพยักหน้าแรง ๆ แววตาของสองพี่น้องเต็มไปด้วยความแน่วแน่ไม่ต่างกัน

เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว พวกเขาจะต้องหาโอกาสไปเยี่ยมพ่อแม่ให้ได้ บรรยากาศค่อนข้างหดหู่ โชคดีที่ไม่นานก็ถึงเวลาขึ้นรถไฟ ลู่หวยจิ่งหอบสัมภาระห่อเล็กห่อใหญ่เต็มสองมือ

คนที่เบียดขึ้นรถไฟมีมากจนแน่นขนัด ถังหว่านถูกเบียดจนมึนหัวตาลาย ครั้งนี้พวกเขายังได้นอนตู้นอนชั้นแข็งเหมือนเดิม ถังหว่านให้ลู่หวยจิ่งนอนเตียงล่าง ถังโจวนอนเตียงบน ส่วนเธอนอนเตียงกลาง

ก่อนหน้านี้เธอเมารถมาจึงรู้สึกไม่ค่อยสบาย พอขึ้นรถไฟได้ก็หลับไปพักหนึ่ง

เมื่อตื่นขึ้นมา ลู่หวยจิ่งไม่อยู่ ส่วนถังโจวยังหลับสนิท ฝั่งตรงข้ามมีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงกลาง บนเตียงชั้นบนวางข้าวของเอาไว้ แต่เจ้าของไม่อยู่ เตียงล่างมีคนนอนหันหลังให้พวกเธอ ถังหว่านมองเห็นไม่ชัดนัก และยังมีเด็กคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย ถังหว่านลงจากเตียงกลาง หยิบน้ำที่เตรียมไว้ออกจากกระเป๋าแล้วดื่มไปหนึ่งอึก

“แม่ แม่ ผมหิวมาก”

เด็กคนนั้นดูอายุเพียงห้าหกขวบ เขายื่นมือไปเขย่าผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงล่างเบา ๆ

ผู้หญิงคนนั้นส่งเสียงตอบอย่างงัวเงีย “เซิ่งลี่ น้ำอยู่ในกระเป๋า ลูกหยิบเองนะ”

น้ำเสียงของเธออ่อนแรงผิดปกติ ถังหว่านได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หวังเซิ่งลี่ยังเด็ก เขาพยายามลากห่อผ้าออกมาจากใต้เตียงล่างอย่างยากลำบาก กว่าจะหากระบอกน้ำเจอก็ใช้เวลาไม่น้อย

“แม่ ดื่มน้ำหน่อย”

หวังเซิ่งลี่เขย่าจางหงเยี่ยนเบา ๆ จางหงเยี่ยนพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

“เซิ่งลี่ ลูกดื่มก่อนเถอะ”

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ มองอย่างไรก็รู้ว่าผิดปกติ ถังหว่านจึงอดเตือนไม่ได้

“สหาย ร่างกายไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

พอได้ยินเธอถาม หญิงชราบนเตียงกลางฝั่งตรงข้ามก็รีบชะโงกหน้าลงมาดูทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ฉันไม่เป็นไร…”

ในที่สุดจางหงเยี่ยนก็ฝืนลุกขึ้นนั่ง แต่รู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างไม่มีแรง แม้แต่กระบอกน้ำก็ถือไม่อยู่

“แม่ เป็นอะไรไป?”

หวังเซิ่งลี่เบะปากอย่างหวาดกลัว ถังหว่านมองสีหน้าของจางหงเยี่ยนแล้วคิดว่าน่าจะเป็นลมแดด

ถึงตอนนี้จะยังไม่ใช่ช่วงที่ร้อนที่สุดของปี แต่อากาศก็ร้อนมากอยู่ดี อีกทั้งตอนขึ้นรถไฟก็มีคนเบียดเสียดกันแน่นขนัด

ทั้งคนเยอะทั้งอากาศร้อน เป็นลมแดดจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

“สหาย อาการแบบนี้น่าจะเพราะร้อนเกินไป รีบดื่มน้ำหน่อยค่ะ”

ถังหว่านรีบเข้าไปช่วยประคองกระบอกน้ำให้ จางหงเยี่ยนดื่มลงไปหลายอึก รู้สึกราวกับมีกระแสน้ำเย็นไหลลงสู่ท้อง

“ขอบคุณนะ สหาย”

เพียงพูดจบ เธอก็หอบหายใจแรง ดูแล้วยังไม่มีเรี่ยวแรง เห็นได้ชัดว่าอาการลมแดดค่อนข้างหนัก

“สหาย ฉันว่าอาการคงเป็นลมแดด เดี๋ยวฉันไปเรียกพนักงานรถไฟให้ ลองดูว่าบนรถไฟมียาแก้ลมแดดหรือเปล่า”

ถังหว่านมีความรู้ด้านการแพทย์ อีกทั้งครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมก็สืบทอดวิชาแพทย์กันมา แต่ในยุคสมัยนี้ การมีความสามารถโดดเด่นเกินไปอาจนำภัยมาสู่ตัว

เพราะอย่างนั้นเธอจึงพยายามไม่แสดงให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองมีวิชาแพทย์

“ไม่ต้อง ๆ ขอบคุณนะสหาย ฉันพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”

จางหงเยี่ยนรีบห้ามถังหว่านไว้ อาการแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก พักไปสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น จะเสียเงินไปทำไม

เมื่อเจ้าตัวพูดขนาดนี้ ถังหว่านก็ไม่สะดวกจะฝืน จึงได้แต่พยักหน้า

พอดีกับตอนนั้นลู่หวยจิ่งกลับมาจากห้องน้ำ เขาหยิบกล่องข้าวออกจากกระเป๋าแล้วบอกถังหว่าน

“ฉันไปซื้อข้าว เธอปลุกโจวโจวให้ลุกมาล้างหน้าแล้วเตรียมกินข้าวนะ”

“ได้” ถังหว่านเพิ่งตอบตกลง จางหงเยี่ยนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็พูดอย่างเกรงใจ

“สหาย รบกวนช่วยซื้อข้าวให้ฉันสักชุดได้ไหมคะ? ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ลูกชายก็ดูเหมือนจะหิวแล้ว”

พอพูดถึงเรื่องนี้ จางหงเยี่ยนก็รู้สึกเกรงใจอยู่มาก แต่ตอนนี้ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงไปหมด

เธอคงเดินไปไกลขนาดนั้นไม่ไหว จะให้ลูกไปคนเดียวก็ไม่วางใจ

“ได้” ตอนลู่หวยจิ่งเดินกลับมา เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างถังหว่านกับจางหงเยี่ยนแล้ว ที่รีบเข้ามาพอดีก็เพราะกลัวถังหว่านจะลำบากใจ

“ขอบคุณ” จางหงเยี่ยนหยิบเงินสองหยวนกับคูปองอาหารหนึ่งใบยื่นให้ลู่หวยจิ่ง แต่เขารับมาเพียงเงิน

“เมื่อกี้ฉันผ่านไปดูแล้ว ไม่ต้องใช้คูปองอาหาร หนึ่งหยวนก็พอ”

“ขอบคุณมากค่ะ”

จางหงเยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งต่อถังหว่านกับลู่หวยจิ่งมาก จึงให้เซิ่งลี่หยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมออกมาจากถุงผ้า

ลู่หวยจิ่งกำลังจะหมุนตัวออกไป หญิงชราที่นั่งอยู่บนเตียงกลางของฝั่งจางหงเยี่ยนก็พูดขึ้นกะทันหัน

“พ่อหนุ่ม ไหน ๆ ก็ซื้อให้คนหนึ่งแล้ว ซื้อเพิ่มอีกคนก็เหมือนกัน ช่วยซื้อข้าวกล่องให้ฉันด้วยสิ”

เธอยื่นกล่องข้าวอะลูมิเนียมของตัวเองให้ลู่หวยจิ่ง แต่กลับไม่ยื่นเงินมาให้ ดวงตาเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความคิดคำนวณ

ถังหว่านพลันกังวลขึ้นมาว่าหญิงชราคนนี้จะเอาเปรียบลู่หวยจิ่ง

“ขอโทษครับ ผมถือของมากขนาดนั้นไม่ไหว”

ลู่หวยจิ่งไม่ได้โง่ หญิงชราคนนี้พูดเสียงดังฟังชัด ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จำเป็นต้องให้ผู้อื่นช่วยเหลือ

มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนประเภทชอบเอาเปรียบ!

“นี่! ทำไมช่วยเธอได้ แต่ช่วยฉันไม่ได้?”

ชิวต้าเจ่าโมโห ชี้หน้าลู่หวยจิ่ง “รู้จักเคารพคนแก่เอ็นดูเด็กหรือเปล่า?”

เสียงของเธอดังมากจนคนจากช่องเตียงข้าง ๆ ต่างชะโงกหน้ามาดูเรื่องสนุก

แม้แต่ถังโจวยังถูกเสียงนั้นปลุกให้ตื่น เขามองหญิงชราที่มีสีหน้าดุดันอย่างงุนงง

“หวยจิ่ง อย่าลืมเอาน้ำมาด้วยนะ”

ถังหว่านหยิบกระติกน้ำทหารสีเขียวสองใบออกมาจากถุงผ้า ความจริงข้างในมีน้ำอยู่แล้ว

แต่เธอจงใจทำแบบนี้ เพราะไม่อยากให้หญิงชราคนนั้นสมหวัง

เวลาเดินทางอยู่ข้างนอก การช่วยเหลือคนอื่นเป็นน้ำใจ ส่วนจะไม่ช่วยก็ไม่ใช่ความผิด

“ได้”

ลู่หวยจิ่งไม่แม้แต่จะมองหญิงชรา ก่อนหมุนตัวเดินออกไป ทำเอาชิวต้าเจ่าโมโหจนตบโครงเหล็กของเตียงเสียงดังแล้วร้องโวยวาย

“ทุกคนดูสิ พวกเขารังแกคนแก่!”

“สหาย สามีฉันมีแค่สองมือ ถือของมากขนาดนั้นไม่ไหว ถ้าสหายต้องการจริง ๆ ฉันช่วยเรียกพนักงานรถไฟมาให้ได้นะคะ แบบนี้ได้ไหม?”

ถังหว่านยิ้มอย่างสุภาพ ทำเอาคนที่มุงดูเรื่องสนุกหลุดหัวเราะออกมา

“ใช่ ๆ พอถึงเวลาอาหาร พนักงานรถไฟก็เข็นข้าวมาขายอยู่แล้ว รอสักหน่อยก็ได้”

“คนเขาต้องถือข้าวตั้งหลายกล่อง แขนขาก็ดีอยู่แท้ ๆ ไปซื้อเองสิ”

จางหงเยี่ยนรู้สึกเกรงใจมาก คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้คนอื่นต้องเดือดร้อน จึงจับขอบเตียงฝืนลุกขึ้นยืน

“สหาย งั้นฉันไปซื้อเองดีกว่า”

“ไม่เป็นไร”

ลู่หวยจิ่งก้าวขายาว ๆ เดินออกไปไกลแล้ว จางหงเยี่ยนจึงหันมาพูดกับถังหว่านอย่างรู้สึกผิด

“ขอโทษนะสหาย ทำให้พวกคุณต้องลำบากไปด้วย”

“ยังรู้ตัวด้วยเหรอว่าทำให้คนอื่นลำบาก ป่วยกระเสาะกระแสะขนาดนี้แล้วยังออกเดินทางมาทำไม?”

เห็นได้ชัดว่าชิวต้าเจ่าเอาความโมโหทั้งหมดมาลงที่จางหงเยี่ยน

ปกติจางหงเยี่ยนเองก็ไม่ใช่คนอารมณ์ดีนัก แต่วันนี้ร่างกายไม่สบายมากจริง ๆ จึงได้แต่ฝืนมองชิวต้าเจ่า

“ป้า ฉันไม่สบายจริง ๆ ถึงได้ขอให้สหายหนุ่มช่วย”