ตอนที่ 50 — 050

บทที่ 50 การค้าครั้งแรก

“ได้ งั้นฉันกลับก่อนนะ เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ ไม่คุ้นทั้งคนทั้งสถานที่ ระวังตัวด้วย”

จางหงเยี่ยนเตือนด้วยความหวังดี เพราะถังหว่านเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้ เธอกลัวว่าจะถูกคนอื่นรังแก

“ขอบคุณนะพี่สะใภ้”

ถังหว่านโบกมือลาจางหงเยี่ยน ตะกร้าในมือเต็มไปด้วยของจนค่อนข้างหนัก

เธอเดินไปตามถนนที่แทบไม่มีคนตลอดทาง จนมาถึงบริเวณด้านหลังห้องน้ำสาธารณะ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็แอบเข้าไปในมิติ ถือแต่ตะกร้าดูจะไม่สะดวกนัก เธอจึงค้นในมิติแล้วเจอตะกร้าสะพายหลังที่ไม่รู้ว่าเก็บมาจากบ้านใคร จากนั้นก็เข้าไปในห้าง เลือกสบู่ก้อน สบู่ซักผ้า ยาสีฟัน แปรงสีฟัน ผ้าขนหนู และของใช้อื่น ๆ โดยพยายามเลือกแบบที่ใกล้เคียงกับของในยุคนี้มากที่สุด

จากนั้นเธอแกะบรรจุภัณฑ์ทั้งหมดออก แล้วเตรียมไข่สามสิบฟอง ธัญพืชชั้นดีห้าจิน น้ำตาลทรายแดง และของอื่น ๆ วางไว้อีกด้าน เพื่อรอเอาออกมาตอนกลับ

สุดท้ายถังหว่านก็รีบจัดการหมูป่าที่เหลือจนเรียบร้อย ได้เนื้อหมูป่าหนึ่งพันจิน และยังมีเครื่องในอีกไม่น้อย คืนนี้กลับไปค่อยเอาเครื่องในพวกนั้นมาพะโล้แล้วกัน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ถังหว่านก็เริ่มคัดแยก “ของที่ต้องกำจัด” ออกมาอีก ทั้งหม้อ ชาม เครื่องครัวที่เก็บมา รวมถึงเสื้อผ้า รองเท้า และของของคนพวกนั้นอีกมากมาย

เธอกองทุกอย่างรวมไว้ด้วยกัน ก่อนครุ่นคิดแล้วไปหยิบเครื่องสำอางบางอย่างจากห้าง

ถังหว่านแต่งหน้าให้ตัวเองกลายเป็นหญิงวัยกลางคน จากนั้นสวมเสื้อผ้าของแม่เจ้าของร่างเดิม พอแน่ใจว่าด้านนอกไม่มีคน จึงสะพายตะกร้าที่ใส่ของไว้เพียงครึ่งหนึ่ง พร้อมถือหม้อหนึ่งใบออกมา

เธอเองก็ไม่รู้ว่าตลาดมืดอยู่ตรงไหน จึงทำได้เพียงลองเสี่ยงดวงดู

พอออกจากตรอก ถังหว่านก็เดินไปพลางจดจำเส้นทางไว้ในใจ สถานที่ที่อาจต้องมาอีกในอนาคตจะมองข้ามไม่ได้

ขณะกำลังเดิน หญิงชราคนหนึ่งก็โบกมือเรียกเธอขึ้นมา “แม่หนู”

ถังหว่านชะงักด้วยความสงสัย แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย “ป้า”

“แม่หนู หม้อใบนี้ขายไหม?”

หญิงชราลดเสียงลง ที่แท้เธอหมายตาหม้อใบนี้ไว้ ถังหว่านแอบพิจารณาอีกฝ่ายอยู่สองสามวินาที

หญิงชราสวมเสื้อผ้าผ้าฝ้ายสีน้ำเงินกับรองเท้าผ้าสีดำ ดูเรียบง่ายซื่อตรง แต่บุคลิกกลับไม่เหมือนหญิงชราชนบทที่ชอบยืนด่าคนตามถนน

“ป้า ลูกชายฉันกำลังจะแต่งงาน หม้อใบนี้ฉันหามาได้อย่างยากลำบาก ตั้งใจจะให้ลูกชายกับลูกสะใภ้”

ถังหว่านกดเสียงให้แหบลงเล็กน้อย แต่ในใจกำลังดีใจ ช่างเหมือนง่วงแล้วมีคนส่งหมอนมาให้พอดีจริง ๆ

หญิงชรามีสีหน้าผิดหวัง ถังหว่านจึงถอนหายใจเบา ๆ “น่าเสียดายที่บ้านฝ่ายหญิงไม่ค่อยมีเหตุผล ยังยืนกรานจะเอาจักรยานอีก เงินกับคูปองในบ้านก็ไม่พอ ถ้าป้าชอบหม้อใบนี้ ฉันก็ขายให้ แล้วค่อยไปยืมเงินเพิ่มเพื่อซื้อจักรยาน”

“จริงเหรอ?”

หญิงชราดีใจขึ้นมาทันที เดิมทีก็แค่ลองถามดู เพราะหม้อเหล็กสมัยนี้หาซื้อยากมาก แถมยังต้องใช้คูปองสินค้าอุตสาหกรรมอีก

“แม่หนู อุตส่าห์มาเยี่ยมอาทั้งที เข้าไปดื่มน้ำที่บ้านก่อนสิ”

หญิงชราดึงแขนถังหว่านเบา ๆ แล้วจงใจพูดเสียงดัง เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่เห็นพวกเธอสงสัยว่ากำลังแอบซื้อขายกันเป็นการส่วนตัว

“ได้ค่ะ แม่ยังบ่นอยู่เลยว่าอาไม่ได้กลับไปหาเสียนาน ให้ฉันอยู่คุยเป็นเพื่อนอานาน ๆ หน่อย”

ถังหว่านเข้าใจเจตนาทันที เธอเองก็ใจกล้าไม่น้อย ถึงกับเดินตามหญิงชราเลี้ยวเข้าไปในตรอกด้านข้างจริง ๆ ระหว่างทางเธอแอบสอดมือเข้าไปในตะกร้าสะพาย แล้วเอาของบางส่วนจากมิติใส่เพิ่มเข้าไป

“แม่หนู เข้ามาคุยข้างในเถอะ”

หญิงชราหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูลาน บ้านด้านในสร้างด้วยอิฐดินดิบ ถังหว่านกวาดตามองอย่างระแวดระวังอยู่หลายครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตราย จึงเดินตามเข้าไป

หญิงชราดูเหมือนจะมองความระแวงของเธอออก จึงเป็นฝ่ายปิดประตูลาน แล้วลดเสียงถามว่า

“แม่หนู ฉันเองก็อยากซื้อหม้อให้ลูกชายกับลูกสะใภ้ที่แยกบ้านออกไปอยู่ แต่ไม่มีคูปองสินค้าอุตสาหกรรม”

เธอถูมือไปมาอย่างเก้อเขิน ต่อให้มีคูปอง หากอยากซื้อหม้อเหล็กก็ยังต้องต่อแถวรออีก

“ฉันเข้าใจ”

ถังหว่านพยักหน้า พลางได้ยินเสียงไอดังแว่วมาจากในบ้าน หากเธอฟังไม่ผิด บ้านนี้น่าจะยังมีผู้สูงอายุอีกคนอาศัยอยู่

“ฉันเองก็รีบหาเงินไปซื้อจักรยาน หม้อใบนี้ไม่ต้องใช้คูปอง ป้าให้สิบห้าหยวนก็พอ”

การรณรงค์ถลุงเหล็กครั้งใหญ่จบไปสิบปีแล้ว แต่หม้อเหล็กก็ยังเป็นของขาดแคลน

หม้อเหล็กของแต่ละบ้านล้วนใช้จนพังแล้วซ่อม ซ่อมแล้วใช้อีก โดยเฉพาะกองการผลิตในชนบทที่แทบไม่มีโอกาสได้คูปองสินค้าอุตสาหกรรมเลย เพราะอย่างนั้นราคาหม้อเหล็กในตลาดมืดจึงยังสูง หม้อที่ตามปกติราคาเพียงไม่กี่หยวนถูกขายกันถึงสิบกว่าหรือยี่สิบหยวน

“ตกลง!” หญิงชรากัดฟันตอบรับ แม้จะแพงไปหน่อย แต่ไม่ต้องใช้คูปอง หากต้องไปหาซื้อคูปองแยกต่างหากก็ต้องเสียเงินอีกหลายหยวน

“ป้าเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดดี”

อีกฝ่ายตอบตกลงง่ายเกินไปเสียจนถังหว่านกลับรู้สึกเกรงใจ เธอยื่นหม้อให้ แล้ว “เผลอ” เปิดมุมตะกร้าสะพายออกเล็กน้อย หญิงชราตาไว มองเห็นเนื้อที่อยู่ด้านในทันที ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง

“แม่หนู เนื้อนี่ขายไหม?”

“ป้า เนื้อนี่ฉันตั้งใจเอากลับไปใช้จัดงานเลี้ยง”

ถังหว่านแสร้งทำเป็นลังเล ต่างฝ่ายต่างก็รู้ทันกัน หญิงชราเองก็ไม่ได้โง่ ไม่นานก็เข้าใจว่าคำพูดเหล่านั้นคงเป็นเพียงข้ออ้าง ของที่ถังหว่านเอาออกมาพวกนี้ เดิมทีก็ตั้งใจขายอยู่แล้ว

“แบ่งให้ฉันครึ่งจินได้ไหม?”

ดวงตาของหญิงชราแทบเป็นประกาย ถังหว่านจึงไม่แสร้งทำอีก เธอเปิดตะกร้าสะพายออก

ด้านในมีหมูสามชั้นชั้นดี ไข่ และธัญพืชชั้นดี ทำเอาหญิงชราเบิกตากว้างแทบถลน

“แม่หนู หลานชายฉันเพิ่งสามขวบ ช่วงนี้อยากกินของดี ๆ มาก ไข่แบ่งขายให้ฉันสักหน่อยได้ไหม?”

ในเมืองหาซื้อไข่ยากมาก

“ฉันถูกชะตากับป้า แล้วเงินซื้อจักรยานของฉันก็ยังขาดอยู่ งั้นแบ่งให้ป้าบ้างก็ได้”

ถังหว่านทำสีหน้าจนใจ “หมูนี่เป็นส่วนดีที่สุด จินละเก้าเหมากับสี่เฟิน”

ในยุคนี้เนื้อหมูแบ่งออกเป็นสามระดับ ราคาก็แบ่งเป็นเจ็ดเหมาแปดเฟิน แปดเหมาเจ็ดเฟิน และเก้าเหมากับสี่เฟินตามลำดับ

“ที่บ้านเงินไม่พอ ของเก่า ๆ เอาไหม?”

หญิงชราได้ยินราคาแล้วปวดใจอยู่บ้าง แต่ราคาตลาดมืดยังแพงกว่านี้เสียอีก จึงนึกถึงสินเดิมของตัวเองขึ้นมา

“ถ้าเป็นของดีหน่อย ฉันเอากลับไปให้ลูกสะใภ้ก็ได้”

ถังหว่านดีใจในใจ แต่ไม่กล้าแสดงออกมา เธอชี้ของในตะกร้าแล้วพูดว่า “ไข่ฟองละแปดเฟิน ธัญพืชชั้นดีจินละแปดเหมา น้ำตาลทรายแดงจินละเจ็ดเหมา”

ธัญพืชชั้นดีกับน้ำตาลทรายแดงเองก็ต้องใช้คูปองธัญพืชและคูปองน้ำตาล สำหรับหญิงชราที่อาศัยอยู่ในเมืองก็ยังถือว่าหาซื้อยากมาก

เธอกัดฟันแล้วพูดว่า “แม่หนู รอฉันก่อน ฉันจะไปเอาเงินกับของมา”

“ได้เลย”

ถังหว่านอารมณ์ดีมาก การค้าครั้งแรกครั้งนี้นับว่าเริ่มต้นได้สวยทีเดียว

เธอรออยู่ครู่หนึ่ง หญิงชราก็กลับมายื่นเงินสิบห้าหยวนให้

“นี่เงินค่าหม้อเหล็ก”

พูดจบ เธอก็ยื่นห่อผ้าให้ถังหว่านอย่างอาลัยอาวรณ์ ถังหว่านรับมาแล้วค่อย ๆ เปิดดู ด้านในเป็นกำไลทองลายมังกรหงส์หนึ่งวง ฝีมือทำไม่ได้หยาบเลย ถังหว่านลองชั่งน้ำหนักด้วยมือ คาดว่าน่าจะหนักยี่สิบถึงสามสิบกรัม ดูท่าเธอจะเดาไม่ผิด หญิงชราคนนี้มีทรัพย์สินเก็บไว้อยู่ไม่น้อย

“แม่หนู ของแบบนี้ตอนนี้เอาออกมาให้คนเห็นไม่ได้ ถือว่าป้าเอาเปรียบเธอหน่อยแล้วกัน เธอดูเองว่าจะให้ของแลกมาเท่าไร”

ของเหล่านี้ในยุคนี้ถูกจัดเป็นสิ่งล้าหลัง หากเอาออกมาไม่ระวัง ไม่แน่อาจนำภัยมาถึงตัว

หญิงชราจึงตัดใจคิดว่าเอาออกมาแลกอาหารให้หลานชายเสียยังดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครหมายตาของเหล่านี้

“ฉันจะเอากลับไปซ่อนให้ลูกสะใภ้ ต่อไปเก็บไว้เป็นสมบัติประจำตระกูล”

ถังหว่านดีใจอยู่ในใจ ของแบบนี้ตอนนี้แทบไม่มีราคา แต่หลังจากเปิดประเทศและปฏิรูปเศรษฐกิจแล้ว มูลค่าจะสูงขึ้นมาก

เธอลองกะน้ำหนักด้วยมืออีกครั้ง ก่อนหยิบเนื้อหมูป่าห้าจิน ธัญพืชชั้นดีสิบจิน ธัญพืชหยาบห้าจิน ไข่ยี่สิบฟอง และน้ำตาลทรายแดงครึ่งจินออกมาให้ เมื่อคิดว่าบ้านหญิงชรายังมีหลานชาย ถังหว่านจึงหยิบลูกอมคละรสให้อีกหนึ่งกำมือ