ตอนที่ 66 — ตอนที่ 66 หยอกเย้าภรรยา

ทันทีที่กลับถึงบ้าน เยี่ยเย่าตงก็รีบอาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคล จากนั้นจึงกลับเข้าห้องมาอบรมสั่งสอนลูกชายทั้งสองคนของตนทันที

"เจ้าใหญ่ แกยังว่ายน้ำไม่เป็นใช่ไหม อยากหัดว่ายน้ำหรือเปล่า"

"อยากครับพ่อ พี่อาไห่ว่ายน้ำเป็นแล้ว ผมก็อยากหัดว่ายน้ำเหมือนกัน!"

ส่วนเจ้าตัวเล็กเยี่ยเฉิงหยางก็กระโดดหยอยๆ อยู่บนเตียงพลางส่งเสียงร้องตาม "ผมด้วย ผมจะเอาด้วย!"

"กินตดแกไปก่อนแล้วกัน! ประเดี๋ยวเตียงหักขึ้นมา ข้าจะตีก้นให้ลายเลย" เยี่ยเย่าตงตวัดสายตาดุใส่เจ้าตัวเล็ก ก่อนจะหันไปพูดกับลูกชายคนโต "เมื่อกี้เด็กคนนั้นจมน้ำ แกเห็นแล้วกลัวหรือเปล่า"

เยี่ยเฉิงหูหดคอลง นึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ริมหาดทรายเมื่อครู่ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "พ่อครับ ถ้าผมว่ายน้ำเป็นแล้ว ผมจะไม่จมน้ำใช่ไหมครับ"

"เว้นเสียแต่ว่าแกจะพลัดตกไปในเขตน้ำลึก ไม่มีใครเห็น แรงหมด และไม่มีขอนไม้ให้เกาะพยุงตัว ไม่อย่างนั้นโดยทั่วไปแล้วก็ไม่มีทางจมน้ำหรอก"

"ผมกลัวนี่ครับ…"

"เป็นเด็กผู้ชายจะไปกลัวอะไร มีพ่อคอยสอนให้ทั้งคน ไม่ปล่อยให้เป็นอะไรไปหรอกน่า"

เขากลัวว่าเจ้าเด็กพวกนี้จะซุกซน แอบหนีไปหัดว่ายน้ำกันเองที่ทะเล แม้ว่าในชาติก่อนลูกชายทั้งสองคนของเขาจะว่ายน้ำเป็นทั้งคู่โดยที่เขาไม่รู้ว่าไปแอบหัดกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ใครจะไปรู้ว่าโชคชะตาจะเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่ อย่างวันนี้เด็กคนนั้นก็ได้รับการช่วยชีวิตกลับมาได้

หากเขาเป็นคนลงมือสอนด้วยตนเอง เขาย่อมจะสบายใจและวางใจได้มากกว่า

"ใช่แล้ว ให้พ่อแกสอนน่ะดีที่สุดแล้ว ห้ามแอบตามพวกพี่ๆ ไปหัดว่ายน้ำกันเองที่ทะเลเด็ดขาดนะ"

หลินซิ่วชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นพ้องอย่างหนักแน่น เมื่อกี้ที่ชายหาด เธอเองก็ใจหายใจคว่ำ กลัวเหลือเกินว่าเด็กที่จมน้ำจะเป็นลูกของตัวเอง คนที่อาศัยอยู่ริมทะเลหากินกับท้องน้ำ อย่างไรเสียก็ต้องว่ายน้ำให้เป็น

"ก่อนจะว่ายน้ำเป็น หากไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ใครหน้าไหนก็ห้ามแอบลงน้ำเด็ดขาด ถ้าข้ารู้เข้า ข้าจะตีขาให้หักเลยคอยดู"

เยี่ยเฉิงหูรีบหดขากลับพลางขานรับเสียงอ่อย "ทราบแล้วครับพ่อ"

"รอพรุ่งนี้ดูว่าพ่อต้องออกเรือไหม ถ้าไม่ต้องออกเรือ พรุ่งนี้พ่อจะพาแกไปหัดว่ายน้ำ เอาล่ะ ไปวิ่งเล่นได้แล้ว"

เมื่อได้รับอิสรภาพ เยี่ยเฉิงหูก็กระโดดผลุงลงจากเตียงด้วยความดีอกดีใจ เยี่ยเฉิงหยางเห็นพี่ชายทำก็ทำตามบ้าง หลินซิ่วชิงตกใจแทบแย่ รีบถลันเข้าไปรับตัวไว้ได้ทันท่วงที

"ไอ้เด็กทึ่ม พี่แกทำอะไรแกก็ทำตามไปหมด มันใช่เรื่องที่แกจะกระโดดตามได้ไหมเนี่ย เยี่ยเฉิงหู แกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ เป็นพี่ชายแท้ๆ ไม่รู้จักทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี…"

รู้ทั้งรู้ว่าแม่กำลังอ้าปากด่า มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมหยุดรอ เยี่ยเฉิงหูใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บหนีเตลิดไปทันที ทิ้งไว้เพียงเยี่ยเฉิงหยางที่ร้องแง้วๆ ตะโกนตามหลังว่ารอผมด้วย…

หลินซิ่วชิงโมโหจนควันแทบออกหู ฟาดก้นเจ้าตัวเล็กไปสองทีเน้นๆ ถึงได้ยอมปล่อยให้วิ่งตามพี่ชายไป

เด็กผู้ชายเนื้อตัวทนทาน ไม่ร้องไห้ไม่งอแงแต่อย่างใด ตัวกะเปี๊ยกเดียวแต่ซอยเท้าวิ่งแน่บอย่างว่องไว

เธอถึงได้หันกลับมามองเยี่ยเย่าตง "แกช่วยสอนท่าทางปฐมพยาบาลที่ทำตรงชายหาดเมื่อกี้ให้ฉันหน่อยสิ"

"เธออยากเรียนด้วยเหรอ"

"เรียนไว้ป้องกันตัวน่ะสิ ใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลทุกเมื่อเชื่อวัน ใครจะไปรู้ว่าวันไหนจะต้องเอามาใช้ช่วยคนบ้าง"

"ได้สิ ถ้างั้นเธอนอนลง เดี๋ยวฉันจะสาธิตให้ดู"

"อืม!"

ตอนแรกเริ่ม เยี่ยเย่าตงยังคงอธิบายอย่างจริงจังเป็นขั้นเป็นตอน ว่าต้องกู้ชีพอย่างไร ตำแหน่งการวางมือต้องกดตรงไหน เธอก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ ทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียว บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนรสชาติเสียแล้ว

"มือนี่วางตรงไหนของแกเนี่ย"

"ก็กำลังสอนอยู่นี่ไงจ๊ะ"

"ถอยไปเลยนะ นี่เรียกว่าสอนเรอะ ใช่ตำแหน่งนี้ที่ไหนกัน ชัดๆ เลยว่าแกกำลังแอบลูบคลำ…" หลินซิ่วชิงกดเสียงให้เบาลง กลัวคนอื่นจะได้ยินเข้า

"อยู่นิ่งๆ สิ การกู้ชีพต้องทำต่อเนื่องครึ่งชั่วโมงเชียวนะ จนกว่าจะหมดสัญญาณชีพถึงจะยอมแพ้ได้…"

"กู้ชีพกับผีแกน่ะสิ ถอยไปเลย ฉันจะต้องไปช่วยแม่ทำกับข้าวแล้ว…" ร่างของเธอแทบจะถูกเขาทาบทับลงมาทั้งตัวแล้ว เขายังมีหน้ามาพูดจาไร้สาระด้วยสีหน้าจริงจังอีก

"ยังมีพี่สะใภ้ใหญ่อยู่ทั้งคน!"

"พวกพี่สะใภ้ไปขายของที่ท่าเรือโน่นแล้ว…"

"วันนี้ฉันช่วยเธอหาเงินเข้ากระเป๋าตั้งสี่สิบหยวน เธอจะไม่คิดแสดงอะไรตอบแทนฉันหน่อยเหรอ"

หลินซิ่วชิงใช้สองมือดันไหล่เขาไว้แน่น ถลึงตาค้อนขวับใส่เขา "ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนเจอปลาหรอกเหรอ"

"แต่ฉันเป็นคนออกแรงนะ! อีกอย่างปูดำฉันก็เป็นคนจับ ปลากะพงฉันก็เป็นคนช้อนขึ้นมาด้วย!"

น่าโมโหจริงเชียว!

เยี่ยเย่าตงยิ้มตาหยีมองดูท่าทางเบิกตากลมโตอย่างแง่งอนของเธอ ก่อนจะเอียงใบหน้ายื่นแก้มเข้าไปใกล้ๆ เร่งเร้าว่า "เร็วเข้า รีบแสดงความขอบคุณฉันสักนิดแล้วฉันจะยอมปล่อยให้ไปทำกับข้าว ไม่อย่างนั้นประเดี๋ยวเจ้าสองคนนั้นวิ่งพรวดพราดเข้ามาเห็นเข้า จะมาตะโกนฟ้องคนอื่นอีกรอบนะ!"

ภรรยาของตัวเองแท้ๆ จะหยอกล้อสักนิดสักหน่อยไม่ได้เชียวหรือ มองดูสีหน้าท่าทางมีชีวิตชีวาของเธอแล้ว เขาก็รู้สึกเพลิดเพลินเจริญใจเป็นที่สุด

มีหรือหลินซิ่วชิงจะยอมให้เขาได้ใจง่ายๆ

เธอทาบฝ่ามือกดลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรง ดันศีรษะเขาไปแนบกับหมอนข้างๆ แล้วพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา

เขาครางอึดอัดออกมาคำหนึ่ง สองมือรีบคว้าเอวคอดกิ่วของเธอไว้ไม่ยอมให้หนี เอ่ยกระซิบเสียงแผ่ว "ที่แท้เธอก็ชอบท่านี้…"

ใบหน้าของหลินซิ่วชิงแดงก่ำขึ้นมาทันที ถ่มน้ำลายใส่เขาเบาๆ อย่างขวยเขิน แล้วรีบพลิกตัวกระโดดลงจากเตียง ใช้นิ้วมือสางผมลวกๆ สองสามทีแล้ววิ่งผลุบออกจากห้องไปทันควัน

เยี่ยเย่าตงนอนไขว่ห้างกระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์ ประสานมือไว้ใต้ท้ายทอยฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี หากไม่ใช่เพราะเขาแกล้งยอมปล่อยมือ มีหรือเธอจะหนีรอดไปได้

พ่อเยี่ยเดินไปที่อ่าวหลบลมพายุเพื่อไปตรวจดูเรือ ไม่รู้ว่าคืนนี้จะต้องออกเรือหรือไม่ เขาจึงกะว่าจะนอนหลับตาพักผ่อนเอาแรงสักหน่อย

ทว่าเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่ทันไร ก็ถูกภรรยาเข้ามาเขย่าตัวปลุก "พวกเพื่อนๆ ของแกมาหาแน่ะ"

เขาขยี้ตาพลางพึมพำอย่างงัวเงีย "ทำไมคราวนี้ถึงยอมมาปลุกฉันล่ะ ปกติเห็นชอบบ่นว่าไม่อยากให้ฉันอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ"

หลินซิ่วชิงตวัดสายตาดุ "ถ้างั้นฉันจะออกไปบอกพวกมันว่าแกไม่อยู่บ้านแล้วกัน"

หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าช่วงนี้พวกเพื่อนๆ ของเขาเริ่มทำตัวเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง อีกทั้งยังแวะเวียนไปช่วยแบกหินลงแรงที่แปลงดินสร้างบ้านอยู่บ่อยๆ เธอไม่มีทางยอมมาปลุกเขาหรอก คงได้ไล่ตะเพิดกลับไปตั้งแต่หน้าบ้านแล้ว!

เยี่ยเย่าตงรีบดึงแขนเสื้อเธอไว้ "อย่าเพิ่งสิ ฉันลุกแล้วเนี่ย เดี๋ยวออกไปดูหน่อยว่าพวกมันมีช่องทางหาเงินอะไรมาชวนหรือเปล่า"

"พอเถอะ พวกแกจับกลุ่มรวมหัวกันทีไร ถ้าไม่ตั้งวงเล่นไพ่ก็มีแต่กินๆ ดื่มๆ จะไปมีเรื่องทำมาหากินอะไรได้"

"ใครว่าไม่มีล่ะ วันก่อนเพิ่งจะแบ่งเงินให้เธอตั้งเกือบสี่ร้อยหยวนลืมไปแล้วหรือไง ไม่แน่อาจจะมีเรื่องดีๆ อีกก็ได้นะ"

"นั่นมันฟลุกต่างหาก ออกเรือไปบังเอิญเจอกลุ่มปลาเข้าพอดี"

"ถึงยังไงก็หาเงินก้อนโตมาได้ไม่ใช่เหรอจ๊ะ"

หลินซิ่วชิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา อย่างไรเสียอีกไม่นานก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว ในกระเป๋าเสื้อเขาก็ไม่มีเงินติดตัว "รีบกลับมากินข้าวล่ะ"

"จ้ะ"

เขาผูกเชือกกางเกงเรียบร้อยแล้วรีบก้าวเท้าเดินออกไป แม่เยี่ยที่อยู่ด้านหลังก็บ่นพึมพำตามหลังมา "สี่โมงเย็นเข้าไปแล้ว อีกประเดี๋ยวก็ต้องกินข้าวเย็น ยังไม่ยอมอยู่นิ่งๆ อีก จะร่อนออกไปไหนกัน…"

หน้าประตูบ้าน อากวง เสี่ยวเสี่ยว และพรรคพวกกำลังยืนพิงเสานั่งยองๆ รอกันอยู่อย่างเกเร

"มีธุระอะไรกันวะ กำลังนอนหลับสบายอยู่แท้ๆ"

อากวงลูบคางพลางเดินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ ทำเอาเยี่ยเย่าตงงงเป็นไก่ตาแตก

"ทำบ้าอะไรของแกวะ"

"ได้ยินว่าเมื่อบ่ายนี้แกแผลงฤทธิ์ช่วยชีวิตหลานชายผู้ใหญ่บ้านเฉินเอาไว้ พวกข้าเลยแวะมาขอยลโฉมเป็นบุญตาสักหน่อย"

"คิดตังค์เว้ย มองแวบละสองเฟิน!"

"ถุย นึกว่าตัวเองเป็นดาราหนังหรือไงวะ!"

เสี่ยวเสี่ยวยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ "ไปกันเถอะ สี่โมงเย็นแล้ว อย่ามัวชักช้าเสียเวลาเลย"

เยี่ยเย่าตงถูกดึงแขนลากตัวไปอย่างงงๆ "พวกแกยังไม่ได้บอกเลยว่าจะพาข้าไปไหนเนี่ย"

"ไปตกปลาไหลนากัน แกจะไปไหมล่ะ"

"พวกแกเป็นบ้ากันหรือไง สองวันก่อนพายุเพิ่งจะเทฝนลงมาห่าใหญ่ ในคันนาในท้องร่องน้ำเอ่อท่วมจนมิด จะไปตกบ้าตกบออะไร รูยังมองไม่เห็นเลยโว้ย!"

ขืนไปก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า สู้ขอนอนหลับอยู่ที่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ ไอ้พวกโง่เอ๊ย!