ตอนที่ 107 — ตอนที่ 107 ประลองฝีมือ

“โม่ฮว่า!” ไป๋จื่อเซิ่งเอ่ยอย่างดีใจ “เจ้าเอาของกินมาด้วยหรือเปล่า”

“ไม่มี…”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ามาหาข้าเพื่อเล่นสนุกรึ”

“ไม่ใช่… ข้ามาพบอาจารย์จวงต่างหาก” โม่ฮว่าตอบตามความจริง

ไป๋จื่อเซิ่งพลันรู้สึกกร่อยสนิท

“การบ้านของเจ้าทำเสร็จแล้วหรือ” โม่ฮว่าถาม

“ยังเลย ขาดอีกนิดหน่อย ไม่อยากทำแล้ว” ไป๋จื่อเซิ่งพูดจบก็นอนแผ่ลงไปตามเดิม

ดวงตาของโม่ฮว่าทอประกาย “ถ้าเช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็ไม่มีอะไรทำใช่หรือไม่”

“ก็ทำนองนั้น” ไป๋จื่อเซิ่งพยักหน้า

“งั้นพวกเรามาประลองฝีมือกันเถอะ!”

“ประลองฝีมือ!” ไป๋จื่อเซิ่งกระตือรือร้นลุกขึ้นมานั่งตัวตรง ทว่าพอมองโม่ฮว่าที่อยู่เพียงขั้นหลอมรวมลมปราณชั้นห้า พลังวิญญาณเบาบาง รูปร่างผอมบาง ก็ขมวดคิ้วพลางกล่าว “เจ้าจะประลองอะไรกับข้าเล่า”

โม่ฮว่าเอ่ยเสียงเบา “พวกเราประลองวิชาท่าร่างกัน”

ไป๋จื่อเซิ่งหมดความกระตือรือร้นลงเล็กน้อย “น่าเบื่อจะตายไป”

“หากเจ้าไม่ยินยอม เช่นนั้นก็ช่างเถอะ” โม่ฮว่าหมุนตัวทำท่าจะเดินจากไป

ไป๋จื่อเซิ่งรีบลุกขึ้นมาคว้าตัวโม่ฮว่าไว้ พลางกล่าว

“ไม่น่าเบื่อๆ อย่างไรก็ยังดีกว่าข้านอนว่างๆ ไม่มีอะไรทำอยู่ตรงนี้”

ไป๋จื่อเซิ่งคิดดูแล้วก็ถามอีก “แต่ว่า พวกเราจะประลองกันอย่างไรล่ะ วิชาท่าร่าง…มีอะไรให้เทียบกันได้หรือ”

“ข้าเพิ่งเรียนรู้วิชาท่าร่างมาวิชาหนึ่ง เอาไว้ใช้เอาชีวิตรอด” โม่ฮว่าหยิบป้ายหยกราคาถูกชิ้นหนึ่งออกมา ใช้เศษผ้าสอดร้อย ผูกปลายทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน แล้วคล้องไว้ที่คอ

“เจ้าลองมาแย่งป้ายหยกชิ้นนี้ของข้าดู หากแย่งได้ถือว่าเจ้าชนะ”

“มีของเดิมพันไหม”

โม่ฮว่ารู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “ข้ามีศิลาวิญญาณไม่มากหรอกนะ”

ไป๋จื่อเซิ่งโบกมือ “ศิลาวิญญาณข้าไม่ได้สนใจอยู่แล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นหากเจ้าชนะ ข้าจะเลี้ยงเนื้อวัวเจ้าก็แล้วกัน แถมสุรากุ้ยฮวาให้อีกหนึ่งกา”

“ตกลงตามนี้!”

ทั้งได้กิน ทั้งได้เล่นสนุก แถมยังได้ประลองวิชาท่าร่าง ไป๋จื่อเซิ่งจึงเบิกบานใจยิ่งนัก เขาใคร่ครวญชั่วครู่ จู่ๆ ก็ปรึกษาโม่ฮว่าขึ้นมาว่า “ขอเพิ่มขนมไห่ถังซูอีกกล่องหนึ่งด้วยนะ เอาให้จื่อซี”

“ได้สิ” โม่ฮว่าตอบรับอย่างใจกว้าง

ทั้งสองวาดเส้นแบ่งเขตบนลานโล่งข้างต้นหวายใหญ่ แล้วยืนประจำอยู่ที่ปลายแต่ละด้าน

พอโม่ฮว่าเอ่ยคำว่า “เริ่ม” ก็เห็นแววตาของไป๋จื่อเซิ่งเปลี่ยนไป ร่างในชุดขาวโผพุ่งเข้ามาดุจพยัคฆ์ร้ายอย่างรวดเร็วยิ่งยวด

เปลือกตาของโม่ฮว่ากระตุก เขากลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ สัมผัสญาณคาดการณ์วิถีการเคลื่อนไหวของไป๋จื่อเซิ่งล่วงหน้า จึงเอี้ยวตัวหลบไปได้อย่างแผ่วเบา จากนั้นใช้ปลายเท้าแตะพื้น ถอยร่นออกไปไกลถึงสามจั้งอย่างนุ่มนวล

“เอ๊ะ?”

ไป๋จื่อเซิ่งประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่าคราวนี้ย่อมคว้าตัวโม่ฮว่าได้แน่ คาดไม่ถึงว่าโม่ฮว่าเพียงขยับกายเบาๆ ก็หลบพ้นไปจากข้างตัวเขาได้แล้ว

“เจ้าไปเรียนวิชาท่าร่างนี้มาจากไหนกัน”

“ท่านอาผู้ใจดี ไม่ประสงค์ออกนามที่ผ่านมาท่านหนึ่งสอนให้น่ะ” โม่ฮว่าตอบไปตามนั้น

ไป๋จื่อเซิ่งฟังแล้วงุนงงไปหมด ทว่าก็คร้านจะซักไซ้ไล่เลียง แต่ความกระหายชัยชนะถูกกระตุ้นขึ้นมาแล้ว แววตาจึงยิ่งทอประกายเจิดจ้าขึ้น

“ระวังให้ดี!”

ไป๋จื่อเซิ่งถีบเท้าส่งแรง พลังวิญญาณสีทองจางๆ บนร่างเปล่งประกายวูบ เพียงชั่วพริบตาเดียวก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าโม่ฮว่าอีกครั้ง มือขวายื่นออกไปหมายจะชิงป้ายหยกที่คอของโม่ฮว่า

โม่ฮว่าเอนกายไปด้านหลัง ในจังหวะที่ร่างเกือบจะล้มลงกับพื้น เขาก็ใช้พลังวิญญาณเหนี่ยวนำร่างกาย ถอยร่นแนบพื้นไปด้านหลังอย่างแผ่วเบา

ไป๋จื่อเซิ่งคว้าลม ร่างหมุนวูบ พลันโผเข้าใส่โม่ฮว่าด้วยความเร็วที่เร่งเร้าขึ้นกว่าเดิม

กระบวนท่าแรกของโม่ฮว่ายังไม่สิ้นสุด พลังวิญญาณโคจรตามไม่ทัน ยามคิดจะพลิกแพลงวิชาท่าร่างอีกคราก็ไม่ทันการเสียแล้ว จึงถูกไป๋จื่อเซิ่งโถมทับจนล้มลงกับพื้น ป้ายหยกที่คอก็ถูกชิงไปจนได้

ไป๋จื่อเซิ่งดึงตัวโม่ฮว่าลุกขึ้น พลางเอ่ยอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง “เมื่อครู่ข้ายั้งมือไม่ทัน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

โม่ฮว่าลูบแขนตัวเอง แม้จะเจ็บอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก จึงกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอก แค่ประลองฝีมือกันเท่านั้น”

ไป๋จื่อเซิ่งจึงค่อยเบาใจ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแกว่งป้ายหยกในมือไปมา พลางกล่าวอย่างได้ใจเล็กน้อย “เนื้อวัวกับขนมอย่าลืมเสียล่ะ”

โม่ฮว่าเห็นท่าทางเหมือนเด็กของเขา ก็อดหัวเราะไม่ได้ “วางใจเถอะ พรุ่งนี้จะเอามาให้”

“อืมๆ” ไป๋จื่อเซิ่งพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างยังไม่หนำใจ “ยังเล่นอีกไหม ไม่สิ… ต้องเรียกว่าประลอง!”

ไป๋จื่อเซิ่งรีบแก้คำพูด การประลองวิชาเต๋าถือเป็นเรื่องจริงจัง ย่อมไม่เหมือนกับการเล่นสนุก

โม่ฮว่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ไม่เอาแล้ว ระดับการบำเพ็ญเพียรของพวกเราห่างชั้นกันเกินไป ลองอีกกี่รอบข้าก็มีแต่แพ้”

ไป๋จื่อเซิ่งถือกำเนิดในตระกูลใหญ่ภายนอกหลีโจว ทั้งรากวิญญาณ เคล็ดวิชา และวิชาเต๋าที่เล่าเรียนล้วนเป็นชั้นเลิศ ตัวเขาเองก็เป็นผู้โดดเด่นในตระกูล ความเข้าใจรู้แจ้งย่อมสูงส่งยิ่ง แม้บางคราจะดูเปิดเผยไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่ฝีมือย่อมไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง

เมื่อครู่โม่ฮว่าใช้ย่างก้าววารีรินรับมือไปไม่กี่กระบวนท่า ในใจก็กระจ่างชัดแล้วว่า ด้วยวิชาท่าร่างของตนในยามนี้ อย่างไรก็ไม่อาจเทียบกับไป๋จื่อเซิ่งได้

ยิ่งไปกว่านั้น ขอบเขตพลังของไป๋จื่อเซิ่งยังสูงกว่าเขาอยู่ไม่น้อย

โม่ฮว่าอดถอนหายใจไม่ได้

ไป๋จื่อเซิ่งเห็นโม่ฮว่าดูผิดหวังอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะสะกดระดับพลังลงมาประลองกับเจ้าก็แล้วกัน”

โม่ฮว่าชะงักไป “แบบนี้จะดีหรือ”

“ในเมื่อเป็นการประลองฝีมือ ย่อมต้องยุติธรรมถึงจะถูก หากอาศัยว่าระดับพลังเหนือกว่ามารังแกกัน นั่นก็เป็นการเอาเปรียบแล้ว” ไป๋จื่อเซิ่งกล่าวอย่างหนักแน่นมีเหตุผล “อีกอย่างพวกเราประลองวิชาท่าร่าง ยิ่งไม่อาจพึ่งพาการบำเพ็ญเพียร มิฉะนั้นก็หมดสนุกกันพอดี”

โม่ฮว่าพยักหน้า “ตกลงเช่นนั้น แต่ต้องรอให้ข้าพักสักครู่ก่อน”

โม่ฮว่าลูบแขนตัวเองอีกครั้ง มองไป๋จื่อเซิ่งพลางอดถามไม่ได้ “จื่อเซิ่ง เจ้าเป็นผู้ฝึกกายหรือ”

ไป๋จื่อเซิ่งไม่ค่อยพอใจ “เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่ใหญ่สิ!”

โม่ฮว่ากลอกตาใส่เขาทีหนึ่ง

ไป๋จื่อเซิ่งจนปัญญา จึงเอ่ยกระซิบกระซาบอย่างลับๆ ว่า

“ข้าตั้งใจจะเป็นผู้ฝึกกาย บำเพ็ญวิชาการต่อสู้สายยุทธ์ ทว่าเรื่องนี้ไม่อาจบอกคนนอกได้หรอกนะ ข้าเคยบอกแค่กับจื่อซีเท่านั้น แม้แต่น้าเสวี่ยข้ายังไม่ได้บอกเลย”

โม่ฮว่าพูดไม่ออกไปชั่วขณะ คิดในใจว่านิสัยที่อะไรๆ ก็เขียนไว้บนใบหน้าอย่างเจ้านี่นะ น้าเสวี่ยจะไม่รู้ก็แปลกแล้ว…

“ข้าได้ยินมาว่าอัจฉริยะของบางตระกูลสามารถบำเพ็ญควบคู่ทั้งปราณและกายได้ เจ้าทำไม่ได้รึ” โม่ฮว่าเอ่ยถามเสียงเบา

ไป๋จื่อเซิ่งแค่นเสียงอย่างไม่ยี่หระ “บำเพ็ญควบคู่ทั้งปราณและกายมันจะไปน่าสนใจตรงไหน ครึ่งๆ กลางๆ ไม่เข้าท่า จะสู้ผู้ฝึกกายที่บริสุทธิ์เด็ดขาดสะใจได้อย่างไร! หนึ่งพลังสยบสิบปัญญา หนึ่งหมัดทลายหมื่นวิชา ไม่ว่าจะเป็นการบำเพ็ญคู่หรือบำเพ็ญเดี่ยว หากบังอาจมาแหยมกับข้า ข้าจะต่อยหมัดเดียวให้ดั้งจมูกหักไปเลย!”

โม่ฮว่ามองแล้วรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง เขาก็อยากจะ ‘หนึ่งหมัดทลายหมื่นวิชา’ เหมือนกัน

คราวก่อนที่เฉียนซิงมาก่อเรื่องหาเรื่อง หากโม่ฮว่ามีพละกำลังอย่างไป๋จื่อเซิ่ง ย่อมจะชกหมัดเดียวจนดั้งจมูกของอีกฝ่ายหักสะบั้นไปแล้วอย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่ทำได้แค่คิดฝันไปเท่านั้น…

หลังจากโม่ฮว่าพักผ่อนจนหายเหนื่อย ก็ประลองกับไป๋จื่อเซิ่งที่สะกดระดับพลังลงมาอีกหลายรอบ

ผลลัพธ์พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ระดับการบำเพ็ญเพียรของไป๋จื่อเซิ่งถูกสะกดลงมาเหลือเพียงขั้นหลอมรวมลมปราณชั้นห้า แม้ระดับชั้นของเคล็ดวิชาและวิชาท่าร่างจะไม่ธรรมดา แต่ก็ขาดพลังการบำเพ็ญคอยเกื้อหนุน ทุกท่วงท่าและกระบวนท่าจึงช้าลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

สัมผัสญาณของโม่ฮว่าจึงสามารถมองเห็นได้อย่างกระจ่างชัด

กระบวนท่าส่วนใหญ่ของไป๋จื่อเซิ่ง สัมผัสญาณของโม่ฮว่าล้วนคาดการณ์ได้ล่วงหน้า และใช้ย่างก้าววารีรินหลบหลีกไปได้ ทว่าก็ยังมีบางกระบวนท่าที่จู่โจมเข้ามาในมุมพิสดารยิ่งยวดจนโม่ฮว่าหลบไม่พ้น ได้แต่ยอมรับความพ่ายแพ้ไป

ทั้งสองตกลงกติกาตัดสินผลแพ้ชนะกันภายในยี่สิบกระบวนท่า หากแย่งป้ายหยกได้ถือว่าไป๋จื่อเซิ่งชนะ หากแย่งไม่ได้ก็ถือว่าโม่ฮว่าชนะ

ล่วงเลยจนถึงยามเย็น ทั้งสองผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ ผลการประลองโดยรวมสูสีคู่คี่ แต่ไป๋จื่อเซิ่งน่าจะยังคงเหนือกว่าอยู่ก้าวหนึ่ง

ไป๋จื่อเซิ่งเล่นสนุกอย่างเต็มอิ่ม โม่ฮว่าเองก็ได้ความรู้ความเข้าใจในย่างก้าววารีรินเพิ่มพูนขึ้นมาก

ไป๋จื่อเซิ่งยังอยากจะประลองฝีมือต่อไป ทว่าไป๋จื่อซีที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเตือนเบาๆ คำหนึ่งว่า “การบ้าน” ประโยคนี้ก็ประดุจน้ำเย็นราดรดศีรษะ ไป๋จื่อเซิ่งจึงได้แต่ล้มเลิกความคิด อาศัยช่วงที่ฟ้ายังไม่มืดรีบไปทำการบ้านให้เสร็จสิ้น

โม่ฮว่ากล่าวลาทั้งสอง นัดแนะกันว่าจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้ และท่ามกลางคำกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าของไป๋จื่อเซิ่ง เขาก็ตอบตกลงว่าจะนำสุรา เนื้อสัตว์ และขนมไห่ถังซูมาให้

ทุกสิ่งทุกอย่างใต้ต้นหวายใหญ่ ล้วนตกอยู่ในสายตาของเฒ่าขุยที่อยู่ในศาลาไผ่ด้านข้าง

เฒ่าขุยมองแผ่นหลังของโม่ฮว่าที่เดินไกลออกไป แววตาลึกล้ำมีความหมาย “ย่างก้าววารีรินของตระกูลจางอย่างนั้นรึ…”