ตอนที่ 165 — ตอนที่ 165 คือผู้ใด

หลังจากโม่ซานถูกลอบโจมตี เขาก็คอยระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา

เขาคาดเดาได้อย่างเลือนรางว่า ในหมู่ผู้บำเพ็ญรับจ้างของตระกูลเฉียน มีผู้บำเพ็ญที่เชี่ยวชาญการพรางกายคอยลอบโจมตีอยู่ในเงามืด ดังนั้นยามออกกระบวนท่าจึงระมัดระวังรอบคอบขึ้นมาก พยายามไม่เปิดเผยช่องโหว่ใดๆ ออกมา

ขณะเดียวกัน เขาก็คอยสังเกตการณ์สมรภูมิ ดูว่าจะสามารถหาเบาะแสของคนผู้นี้ได้หรือไม่

ทว่าแม้โม่ซานจะช่างสังเกตและสายตาเฉียบคม แต่สัมผัสญาณมิได้กล้าแข็ง จึงไม่อาจมองทะลุวิชาพรางกายได้

ในจังหวะนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นคาถาลูกไฟลูกหนึ่ง!

เพียงปราดตามองคราเดียว เขาก็จดจำได้ทันที ว่านี่คือคาถาลูกไฟของโม่ฮว่าบุตรชายตน

และหลังจากคาถาลูกไฟพุ่งออกไป ก็ระเบิดร่างผู้บำเพ็ญชุดดำร่างเตี้ยแคระคนหนึ่งออกมาจากช่องว่างที่เดิมทีว่างเปล่าไร้สิ่งใด

'สัมผัสญาณของโม่ฮว่า สามารถตรวจจับผู้บำเพ็ญที่ชำนาญการพรางกายผู้นี้ได้!'

โม่ซานพลันฮึกเหิมขึ้นมา ด้านหนึ่งเข้าปะทะกับผู้บำเพ็ญตระกูลเฉียน อีกด้านหนึ่งก็คอยจับตาดูวิถีของคาถาลูกไฟ

เป็นจริงดังคาด ทุกคราวที่คาถาลูกไฟพุ่งผ่านไป การลอบโจมตีของผู้บำเพ็ญชุดดำจะถูกขัดจังหวะลง และเผยร่างออกมาให้เห็นชั่วแวบหนึ่งเสมอ

โม่ซานเฝ้ามองภาพเหล่านั้นเงียบๆ และรอคอยให้ผู้บำเพ็ญชุดดำเผยช่องโหว่อย่างใจเย็น

กระทั่งเมื่อครู่นี้ ผู้บำเพ็ญชุดดำเกิดจิตใจปั่นป่วน พลังวิญญาณเสียสมดุล ร่างจึงพลันปรากฏขึ้นมา

โม่ซานสบโอกาสเหมาะ จึงคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่ของอีกฝ่าย แล้วทุ่มผู้บำเพ็ญชุดดำฟาดลงกับพื้นอย่างรุนแรง

ผู้บำเพ็ญชุดดำช่ำชองการพรางกายลอบโจมตี เพลงยุทธ์อำมหิตชั่วร้าย ทว่าสรีระเรือนกายมิได้แข็งแกร่งอันใด เมื่อถูกทุ่มลงพื้นเช่นนี้ กระดูกจึงหักสะบั้น กระอักโลหิตสดๆ ออกมาคำโต พร้อมกับความหนาวเหน็บที่แล่นวาบจับขั้วหัวใจ

ผู้บำเพ็ญที่ฝึกฝนวิชาพรางกาย หากร่องรอยถูกเปิดโปงเมื่อใด นั่นย่อมหมายถึงมหันตภัยมาเยือนถึงตัว!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมรภูมิที่ผู้บำเพ็ญตะลุมบอนกันเช่นนี้

ผู้บำเพ็ญชุดดำกัดฟันข่มความเจ็บปวดเจียนตาย โคจรพลังวิญญาณหวังจะร่ายวิชาพรางกายอีกครา

ทว่าอวี๋เฉิงอี้ที่อยู่อีกด้านหนึ่งพลันสาวเท้าก้าวยาวตามมาติดๆ แล้วหวดลูกเตะเข้าใส่หน้าท้องของเขาอย่างจัง

ผู้บำเพ็ญชุดดำรู้สึกราวกับอวัยวะภายในบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างคุดคู้ลอยละลิ่วไปด้วยแรงเตะนั้น แล้วร่วงผล็อยลงกลางวงล้อมของเหล่านักล่าอสูรพอดิบพอดี

เหล่านักล่าอสูรต่างอัดอั้นโทสะไว้นานแล้ว เมื่อเห็นภาพตรงหน้า จึงพากันเงื้อดาบฟันต้อนรับผู้บำเพ็ญชุดดำเป็นพัลวัน

รอจนกระทั่งผู้บำเพ็ญตระกูลเฉียนรุดมาถึงและตะเกียกตะกายช่วยดึงตัวผู้บำเพ็ญชุดดำออกไปได้ ทั่วทั้งร่างของเขาก็เต็มไปด้วยรอยแผลดาบฟันนับไม่ถ้วน รวยรินเหลือเพียงลมหายใจร่อแร่เฮือกสุดท้ายแล้ว

ผู้อาวุโสอวี๋มองดูอย่างสะใจยิ่งนัก หัวเราะร่าลั่น

เมื่อขาดผู้บำเพ็ญพรางกายผู้นี้ไป ตระกูลเฉียนก็ทำได้เพียงถูกกลืนกินบดขยี้ไปทีละน้อยเท่านั้น

ผู้อาวุโสอวี๋อดไม่ได้ที่จะหันไปมองโม่ฮว่าอีกครา

ในใจรำพึงว่า โม่ฮว่าเด็กคนนี้ใช้วิชาคาถาลูกไฟได้อย่างเจนจัดช่ำชอง ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ ภายภาคหน้าไม่แน่อาจจะกลายเป็นผู้ฝึกปราณที่ร้ายกาจยิ่งใหญ่คนหนึ่งจริงๆ ก็เป็นได้

ยามนี้เขายังเยาว์วัย ขอบเขตพลังยังต่ำเตี้ย พลังวิญญาณก็มิได้กล้าแข็ง คาถาลูกไฟนี้จึงนับได้เพียงพิสดารเจ้าเล่ห์ ใช้สำหรับขัดจังหวะหรือก่อกวนรูปขบวนศึกเท่านั้น

ทว่ารอจนกระทั่งภายภาคหน้าตบะของเขาสูงส่งขึ้น อานุภาพของคาถาลูกไฟมิได้ด้อยแล้ว จู่ๆ ซัดเข้าใส่จุดชีพจรหัวใจหรือจุดชี่ไห่ของเจ้าสักที…

แต่เจ้ากลับไม่รู้แม้กระทั่งว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ใด

ผู้อาวุโสอวี๋ลองจินตนาการเอาตนเองไปอยู่ในสถานการณ์นั้นดู เพียงแค่คิด ก็รู้สึกขนลุกและตึงมือยิ่งแล้ว

ขณะเดียวกัน เฉียนจ้งเสวียนยิ่งเดือดดาลจนแทบคลั่ง

คาถาลูกไฟอีกแล้ว!

เดิมทีเขายังคงยืนดูงิ้วฉากเด็ดอย่างเพลิดเพลิน ดูผู้บำเพ็ญชุดดำหยอกล้อสังหารเหล่านักล่าอสูร ดูเหล่านักล่าอสูรล้มตายลงทีละคน ในใจนึกกระหยิ่มถึงท่าทีเดือดดาลจนหน้าดำหน้าแดงทว่าจนปัญญาไร้ทางสู้ของตาเฒ่าอวี๋ฉางหลิน

ทว่าชั่วพริบตาเดียว คนที่เดือดดาลจนแทบคลั่งและจนปัญญาไร้ทางแก้ กลับกลายเป็นตัวเขาเองเสียแล้ว!

สายตาของเฉียนจ้งเสวียนเย็นเยียบ แผ่สัมผัสญาณออกไปอย่างกะทันหัน เขาต้องการจะดูให้เห็นกับตาว่า คนที่ใช้คาถาลูกไฟนั่นคือใครกันแน่?!

ทว่าในจังหวะที่สัมผัสญาณของเขากำลังจะกวาดไปถึงตัวโม่ฮว่า ผู้อาวุโสอวี๋ก็ปรากฏกายขึ้น ขวางอยู่เบื้องหน้าโม่ฮว่าทันควัน

เฉียนจ้งเสวียนรู้สึกเพียงว่าสัมผัสญาณถูกสกัดกั้น เพ่งตามองดูอีกที ก็เป็นใบหน้าแก่กะโหลกกะลาของอวี๋ฉางหลินอีกแล้ว!

ผู้อาวุโสอวี๋มองดูเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะ เฉียนจ้งเสวียนสัมผัสได้ถึงลางร้าย จึงรีบกัดฟันข่มความเจ็บช้ำตะโกนลั่น "ถอย!"

คำว่า "ถอย" คำนี้ เฉียนจ้งเสวียนตะโกนจนช่ำชองคล่องปากไปเสียแล้ว

เมื่อผู้อาวุโสอวี๋เห็นเฉียนจ้งเสวียนล่าถอยไป และไม่มีสัมผัสญาณสอดแนมแล้ว จึงอุ้มโม่ฮว่าทะยานกายกลับเข้าไปในถ้ำเหมืองแร่

"ภายภาคหน้ายังต้องระมัดระวังให้มาก อย่าได้เอาตัวเข้าไปเสี่ยงเป็นอันขาด หากไม่จำเป็นต้องลงมือก็อย่าลงมือ" ผู้อาวุโสอวี๋กำชับ

เขากลัวว่าหากโม่ฮว่าลงมือบ่อยๆ ตระกูลเฉียนจะมองเห็นพิรุธเข้า ด้วยนิสัยใจแคบคิดเล็กคิดน้อยของเจ้าเฒ่าเฉียนจ้งเสวียน คงไม่วายเล่นงานโม่ฮว่าอย่างหน้าด้านไร้ยางอายแน่

"ขอรับ" โม่ฮว่าผงกศีรษะน้อยๆ "ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่หากลงมือเมื่อใด ต้องเอาชีวิตของอีกฝ่ายให้ได้!"

โม่ฮว่าเอ่ยถ้อยคำอำมหิตเด็ดขาดด้วยน้ำเสียงใสซื่อไร้เดียงสา

ผู้อาวุโสอวี๋ได้ยินก็อดขำไม่ได้ "นี่ใครสั่งสอนเจ้ามากันเนี่ย?"

"ท่านพ่อของข้าสอนมาขอรับ!"

ผู้อาวุโสอวี๋ผงกศีรษะพลางหัวเราะชอบใจ "กล่าวได้ดี! โลกบำเพ็ญเพียรเต็มไปด้วยภยันตราย ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่หากลงมือแล้วย่อมต้องไม่ยั้งมือ บิดาของเจ้าสั่งสอนได้ไม่เลวเลย!"

เมื่อบิดาได้รับการเอ่ยชม โม่ฮว่าจึงพยักหน้ารับด้วยความภาคภูมิใจเป็นล้นพ้น

ผู้บำเพ็ญชุดดำถูกฟันจนพิการปางตาย เฉียนจ้งเสวียนตะโกนสั่งถอยทัพ ผู้บำเพ็ญตระกูลเฉียนจึงพากันล่าถอยร่นหนีเตลิดไปอย่างหมดรูป เพียงแต่ยามถอยทัพ ก็ถูกเหล่านักล่าอสูรไล่ฟันซ้ำจนสูญเสียกำลังคนไปอีกไม่น้อย

คราวนี้เฉียนจ้งเสวียนหมดสิ้นหนทางโดยสมบูรณ์ ทุนรอนที่ทุ่มไปมลายสิ้น กำลังคนล้มตายบาดเจ็บ เหมืองแร่วิญญาณก็คงหมดหวังจะได้ครอบครองแล้ว

ในตระกูล เขาย่อมไม่อาจเงยหน้าสบตาผู้ใดได้อีกต่อไป

เฉียนจ้งเสวียนเคียดแค้นจนแทบคลั่ง!

เขาแค้นตาเฒ่าอวี๋ฉางหลิน แค้นความประประมาทของผู้บำเพ็ญรับจ้าง แค้นความไร้ความสามารถของลูกสมุนใต้บังคับบัญชา

ทว่าสิ่งที่เขาคาใจที่สุด ก็คือใครกันที่ช่วยเหล่านักล่าอสูรวาดค่ายกล และใครกันที่แอบใช้วิชาคาถาอยู่ในเงามืด?

จะมีปรมาจารย์ค่ายกลคนใด ยอมลดตัวลงไปวาดค่ายกลให้พวกนักล่าอสูรจนกรอบเหล่านี้กัน?

และจะมีผู้บำเพ็ญคนใด ที่ใช้วิชาคาถาลูกไฟที่มีอานุภาพต่ำเตี้ยทว่าพิสดารเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้?

หากไม่มีค่ายกล และไม่มีคาถาลูกไฟ เหมืองแร่วิญญาณนี้เขาคงยึดครองมาได้ตั้งนานแล้ว

เฉียนจ้งเสวียนคิดวนเวียนจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออก จึงทำได้เพียงระบายโทสะใส่เฉียนจ้วง ด่ากราดเฉียนจ้วงจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

หากมิใช่เพราะเฉียนจ้วงทำงานไม่ได้เรื่อง มีหรือที่ตนจะต้องมารับเคราะห์กับเรื่องบัดซบเช่นนี้!

เดิมทีตกลงกับผู้นำตระกูลไว้ว่า หากตนยึดเหมืองแร่วิญญาณได้ จะได้ส่วนแบ่งศิลาวิญญาณเพิ่มอีกหนึ่งส่วน ยามนี้ต่อให้ได้เพิ่มอีกสองส่วน ก็ไม่อาจชดเชยความสูญเสียอันมหาศาลของเขาได้แล้ว

เฉียนจ้งเสวียนยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล

เฉียนจ้วงเอ่ยถามเสียงแผ่ว "ท่านผู้อาวุโส ต่อไปจะทำเช่นไรดีขอรับ"

เขาหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อมิให้เฉียนจ้งเสวียนเอาแต่จ้องจะด่าทอตนอยู่ฝ่ายเดียว

เฉียนจ้งเสวียนขมวดคิ้ว ยังไม่ทันได้คิดอ่านอันใด นอกค่ายพักก็พลันมีเสียงร้องโอดครวญดังแว่วเข้ามา

เป็นเสียงของผู้บำเพ็ญตระกูลเฉียนและผู้บำเพ็ญรับจ้างที่ได้รับบาดเจ็บ

เฉียนจ้งเสวียนทอดถอนใจ สะบัดแขนเสื้อกล่าวอย่างจนปัญญา "ไปรักษาคนก่อนเถอะ"

บนลานว่างนอกค่ายพัก คนเจ็บนอนเกลื่อนกลาด เสียงครวญครางระงมไปทั่ว

ผู้บำเพ็ญชุดดำผู้นั้นก็กำลังได้รับการรักษาเช่นกัน

นักหลอมโอสถตระกูลเฉียนป้อนยาเม็ดให้เขา ประคบสมุนไพร แล้วค่อยๆ ขับสลายพลังวิญญาณแปลกปลอมที่ตกค้างในร่างออกไป พร้อมกับช่วยตัดแต่งเส้นผมที่ถูกคาถาลูกไฟเผาจนไหม้เกรียมทิ้งไปเสีย

อาการบาดเจ็บของผู้บำเพ็ญชุดดำค่อยๆ ทรงตัว เนิ่นนานผ่านไป จึงค่อยฟื้นคืนสติกลับมาอย่างช้าๆ

ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วครู่ จากนั้นจึงค่อยๆ นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันได้

เรื่องราวสับสนปนเป ภาพของผู้บำเพ็ญหลายคนแล่นวาบผ่านเข้ามาในห้วงความคิด ทั้งคนที่ทุ่มเขา ทั้งคนที่เตะเขา และคนที่รุมฟันเขาไม่ยั้ง

และแน่นอนว่าย่อมต้องมีผู้บำเพ็ญที่ใช้คาถาลูกไฟผู้นั้นด้วย!

ในใจของผู้บำเพ็ญชุดดำพลันปะทุโทสะอันเคียดแค้นขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขาโลดแล่นหากินในแคว้นเฮยซานระดับสองมานานกว่าร้อยปี ราบรื่นไร้อุปสรรค แทบไม่เคยพลาดพลั้ง มาบัดนี้กลับถูกคนใช้คาถาลูกไฟลอบโจมตีจนเรือล่มในร่องน้ำตื้นอย่างน่ากังขาเช่นนี้

คาถาลูกไฟระดับเริ่มต้นพรรค์นั้น! คาถาลูกไฟที่มีอานุภาพเพียงขั้นหลอมรวมลมปราณช่วงกลางพรรค์นั้น!

ถูกคาถาลูกไฟลอบโจมตีเนี่ยนะ!

ผู้บำเพ็ญเฒ่าอายุร้อยปีอย่างเขา กลับถูกคาถาลูกไฟลอบโจมตี!

มันช่างเป็นความอัปยศอดสูครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตโดยแท้!

นอกจากความเคียดแค้นแล้ว ผู้บำเพ็ญชุดดำยังเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างที่สุด

เขาถูกลอบโจมตีได้อย่างไร วิชาพรางกายถูกมองทะลุได้อย่างไร คนที่ใช้คาถาลูกไฟเป็นใคร และไฉนจึงสามารถยิงเข้าใส่เขาได้อย่างแม่นยำทุกครั้งไป?

ผู้บำเพ็ญชุดดำคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ความอัดอั้นตันใจอัดแน่นเต็มอก จึงแหงนหน้าพ่นโลหิตออกมาคำโต แผดเสียงคำรามก้องอย่างคับแค้นว่า:

"มันเป็นมารดาใครกันแน่ที่ใช้คาถาลูกไฟวะ?!"

กล่าวจบ ไฟโทสะก็พุ่งขึ้นทำลายหัวใจ บาดแผลทั่วร่างปริแตกออกอีกครา สองตาพร่ามืดมิด แล้วสลบเหมือดไปอีกรอบ