ตอนที่ 220 — ตอนที่ 220 การไปมาหาสู่

ทว่าอย่างไรเสียนี่ก็เป็นเรื่องราวหลังจากพ้นเทศกาลปีใหม่ไปแล้ว

ช่วงนี้มีเรื่องราวประเดประดังเข้ามามากมาย วุ่นวายสับสน ทั้งยังวาดค่ายกลจนเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย อย่างน้อยในช่วงปีใหม่นี้ โม่ฮว่าก็สามารถพักผ่อนให้สบายใจ โดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ

ทว่าในเวลาต่อมา โม่ฮว่ากลับพบว่า แม้จะไม่ต้องใส่ใจเรื่องการบำเพ็ญเพียรและศาสตร์ค่ายกล ก็ยังมีเรื่องราวอีกมากมายให้ต้องวิ่งวุ่นอยู่ดี

นั่นเป็นเพราะต้องส่งมอบของขวัญและมอบของขวัญตอบแทน

อีกทั้งของขวัญหลายชิ้นล้วนต้องให้โม่ฮว่าเป็นผู้นำไปมอบ และของขวัญอีกหลายชิ้นก็ต้องให้โม่ฮว่าเป็นผู้นำไปตอบแทนด้วยตนเอง

แต่เดิมเขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรอิสระตัวน้อยธรรมดาสามัญที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม ย่อมไม่ต้องสนใจสิ่งใด

ทว่ายามนี้เขาได้กลายเป็นอาจารย์ค่ายกลน้อยที่มีชื่อเสียงพอตัว รู้จักมักจี่กับผู้บำเพ็ญเพียรมากมาย การไปมาหาสู่ผูกสัมพันธ์จึงเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

อาทิเช่นท่านเจ้ากรมผู้เฒ่าแห่งที่ทำการศาลเต๋า มอบป้ายหยกให้เขาหนึ่งชิ้น ตระกูลอันมอบสุราเลิศรสและเนื้อสัตว์อสูรวิญญาณมาให้จำนวนหนึ่ง รวมถึงตระกูลขนาดเล็กอื่นๆ ก็ส่งของขวัญปีใหม่มาให้มากบ้างน้อยบ้างตามสมควร

แม้จะมิได้มีค่าสูงลิบลิ่วอันใด ทว่าล้วนเป็นน้ำใจอันแท้จริง

โม่ฮว่าจึงคัดเลือกบรรดาตระกูลหรือผู้บำเพ็ญเพียรที่คุ้นเคยสนิทสนมเป็นพิเศษ เดินทางไปคารวะขอบคุณถึงเรือนทีละแห่ง

อย่างเช่นท่านเจ้ากรมผู้เฒ่าและผู้เฒ่าอัน ต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่มีฐานะสูงส่งในเมืองทงเซียน ในเมื่อพวกเขาส่งของขวัญมา โม่ฮว่าย่อมไม่อาจละเลยไม่มอบของขวัญตอบแทนได้

โม่ฮว่าจึงนำของขวัญติดตัวไปด้วย

ของขวัญเหล่านี้ค่อนข้างเรียบง่าย เป็นของที่เขาเจียดหินวิญญาณไปเลือกซื้อมาตามสะดวก ทว่าสิ่งที่ไม่ธรรมดาคือ ภายในสิ่งของเหล่านั้นล้วนถูกเขาวาดค่ายกลลงไปด้วย

เช่นโคมไฟอักษรมงคล 'ฝู' ที่วาดค่ายกลเพลิงสว่างไว้ด้านใน ทันทีที่จุดไฟ ตัวอักษรฝูก็จะเปล่งประกายแสงเจิดจ้างดงาม ทั้งยังมีฉากกั้นขนาดเล็กที่ลงค่ายกลไอเย็นไว้ รวมถึงผ้าห่มผืนหนาที่ลงค่ายกลไออุ่น สารพัดสิ่งของ

ไม่หรูหราฟุ่มเฟือย ทั้งยังใช้งานได้จริงเป็นประโยชน์ แม้จะดูเรียบง่าย ทว่าเห็นได้ชัดว่าใส่ใจในรายละเอียดอย่างยิ่ง

ช่างเหมาะสมกับสถานะอาจารย์ค่ายกลน้อยของเขาเป็นที่สุด และที่สำคัญที่สุดคือเหมาะสมกับกำลังทรัพย์ของเขา เพราะเขาไม่ได้มีหินวิญญาณมากมายถึงขั้นจะไปซื้อของขวัญราคาแพงลิบลิ่วมาแจกจ่ายผู้อื่น

ทั้งท่านเจ้ากรมผู้เฒ่าและผู้เฒ่าอันต่างก็พึงพอใจและมีความสุขยิ่ง

ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ เพียงแค่ได้รับของขวัญตอบแทนจากโม่ฮว่า เดิมทีก็พึงพอใจมากแล้ว ครั้นเห็นว่าในของขวัญยังมีค่ายกลที่โม่ฮว่าลงมือวาดด้วยตนเอง ก็ยิ่งดีใจจนแทบเนื้อเต้น

โม่ฮว่ายังนำของบางอย่างไปมอบให้ช่างเฉินด้วยเช่นกัน

ช่วงใกล้สิ้นปีเช่นนี้ ช่างเฉินยังคงง่วนอยู่กับงานในโรงหลอมอุปกรณ์ บรรดาช่างหลอมอุปกรณ์ต่างก็กำลังหลอมสร้างอาวุธวิญญาณ คาดว่าคงต้องรอจนถึงคืนส่งท้ายปีเก่าจึงจะเสร็จสิ้น และได้หยุดพักผ่อนฉลองปีใหม่อย่างสบายใจ

แม้จะตรากตรำไปบ้าง ทว่าเมื่อจำหน่ายอาวุธวิญญาณได้ หินวิญญาณที่พวกเขาได้รับส่วนแบ่งก็ย่อมมากขึ้นตามไปด้วย จึงไม่ได้รู้สึกว่าเหน็ดเหนื่อยสาหัสอันใด

ช่างเฉินไร้บุตรไร้ธิดา มีเพียงต้าจู้เป็นลูกศิษย์คนเดียว ยิ่งไม่รู้สึกเดือดร้อนอันใด

โม่ฮว่านำของอร่อยๆ มากมายไปมอบให้ช่างเฉิน ทั้งยังมีสุราเลิศรสอีกหลายไห ทำเอาช่างเฉินยิ้มจนแก้มแทบปริ หุบปากไม่ลง

"สุราพวกนี้ยอดเยี่ยมยิ่ง มีสุราก็เพียงพอแล้ว!"

ตัวคนเดียว มีสุราและเนื้อเป็นเพื่อนคู่ใจ ก็นับว่าได้ฉลองปีใหม่แล้ว

หลายปีมานี้ช่างเฉินใช้ชีวิตเช่นนี้มาโดยตลอด จึงไม่รู้สึกอ้างว้างแต่อย่างใด อีกทั้งเมื่อพ้นปีใหม่ไปแล้ว บรรดาลูกศิษย์ลูกหาก็จะแห่แหนมาคารวะอวยพรปีใหม่ ถึงเวลานั้นย่อมคึกคักครึกครื้นยิ่งนัก

โม่ฮว่าสนทนากับช่างเฉินอยู่สองสามประโยค ช่างเฉินจึงเอ่ยถามขึ้นว่า:

"เจ้าอยากได้อาวุธวิญญาณสักชิ้นหรือไม่?"

"อาวุธวิญญาณแบบใดหรือขอรับ?"

"อะไรก็ได้ แต่ทางที่ดีอย่าเลือกกระบี่เลย สิ่งนี้หลอมยากเกินไป ข้าเองก็หลอมได้ไม่ดีนัก"

"พวกดาบ ทวน พลอง กระบอง อะไรทำนองนี้หรือขอรับ?"

ช่างเฉินพยักหน้า "ต้องขอบคุณเตาหลอมอุปกรณ์ของเจ้านี่แหละ ฝีมือการหลอมอุปกรณ์ของข้าช่วงนี้จึงรุดหน้าขึ้นมากโข จนสามารถหลอมอาวุธวิญญาณขั้นหนึ่งได้แล้ว เจ้าเลือกมาสักอย่างเถิด ข้าจะช่วยหลอมให้เจ้าไว้ใช้ป้องกันตัว"

โม่ฮว่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ยังคงไม่รู้ว่าจะเลือกสิ่งใดดี

"ข้ามิใช่ผู้บำเพ็ญสายกายาเสียหน่อย เลือกของพวกนี้มาก็คงไม่มีประโยชน์กระมังขอรับ…"

"ไม่เป็นไรหรอก" ช่างเฉินหัวเราะร่วน "ที่จริงคือข้าคันไม้คันมือ อยากจะหลอมอาวุธวิญญาณเพิ่มเพื่อลองวิชาดูบ้างน่ะ"

โม่ฮว่าไม่รู้จะเอ่ยคำใดดี…

"แล้วท่านไม่ช่วยหลอมให้ผู้อื่นหรือขอรับ?"

"ก็มีคนมาขอร้องให้ข้าช่วยหลอมอยู่เหมือนกัน ทว่าเรื่องพวกนั้นไม่รีบร้อน ช้าเร็วก็ไม่เป็นไร ข้าจะช่วยหลอมให้เจ้าก่อนสักชิ้นหนึ่ง"

ในใจโม่ฮว่าอยากจะให้หลอม 'หอกเหล็กยาวจั้งแปด' หรือไม่ก็ 'ง้าวชิงหลงเหยี่ยนเยวี่ย' ทว่าของพรรค์นี้หลอมออกมาแล้วเขาก็ใช้การไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อเขาหาใช่ผู้บำเพ็ญสายกายาไม่

"เช่นนั้นท่านช่วยหลอมให้ท่านพ่อของข้าสักชิ้นได้หรือไม่ขอรับ?"

"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล ทางฝั่งผู้อาวุโสอวี๋มีการจัดสรรไว้อยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเป็นห่วงหรอก"

โม่ฮว่าขมวดคิ้วมุ่น

ช่างเฉินจึงกล่าวว่า "หากคิดไม่ออกจริงๆ ข้าหลอมมีดเล่มเล็กให้เจ้าสักเล่ม ไว้ใช้หั่นเนื้อวัว ปอกผลไม้ ก็ได้เหมือนกันนะ"

โม่ฮว่ามีสีหน้าพิลึกก้ำกึ่ง "ข้าขอคิดดูอีกทีแล้วกันขอรับ"

นานๆ ทีจะได้หลอมอาวุธวิญญาณขั้นหนึ่งสักชิ้น อย่างน้อยก็ควรหลอมของที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันเสียหน่อย จะให้หลอมมีดปอกผลไม้นี่มันเรื่องอะไรกัน…

ช่างเฉินพยักหน้า "ได้ คิดออกเมื่อใดค่อยมาบอกข้า"

โม่ฮว่ากล่าวลาช่างเฉิน แล้วมุ่งหน้าไปหาผู้เฒ่าเฝิงต่อ

แต่เดิมผู้เฒ่าเฝิงจะนั่งตรวจคนไข้อยู่แต่ในร้านยาซิ่งหลินถังเท่านั้น นอกจากตรวจรักษาโรคแล้ว ก็ไม่เคยย่างกรายออกไปที่ใด

ยามนี้เมื่อโรงปรุงโอสถสร้างเสร็จสิ้น ยามว่างผู้เฒ่าเฝิงจึงมักแวะเวียนมาที่นี่ ผู้บำเพ็ญเพียรที่เจ็บป่วยบางคนถึงกับตามมาหาที่โรงปรุงโอสถ เพื่อขอให้ผู้เฒ่าเฝิงช่วยตรวจรักษาและปรุงโอสถให้

ผู้เฒ่าเฝิงอยู่ในโรงปรุงโอสถที่อยู่ติดกัน กำลังตรวจนับเม็ดยา จัดระเบียบตำรับโอสถ และตรวจสอบคุณภาพของโอสถที่หลอมเสร็จสมบูรณ์

โม่ฮว่ามอบของขวัญปีใหม่ให้แก่ผู้เฒ่าเฝิง ส่วนผู้เฒ่าเฝิงก็กวาดเอาเม็ดยามากองหนึ่งยัดใส่มือโม่ฮว่า

มีทั้งยารักษาพิษเพลิงและพิษวารี ยาขับไอพิษ ยาสงบจิตทำสมาธิ ยาปี้กู่สำหรับประทังความหิว ยาห้ามเลือด รวมถึงเม็ดยาเสี่ยวหวนตันสำหรับช่วยชีวิตในยามคับขันอีกสองสามเม็ด

โอสถแต่ละชนิดล้วนจัดแยกหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบ แปะป้ายกำกับและระบุสรรพคุณการใช้งานไว้อย่างชัดเจน

โม่ฮว่ากล่าวขอบคุณผู้เฒ่าเฝิง ก่อนจะก้าวเดินจากไป ผู้เฒ่าเฝิงก็เรียกเขาไว้อีกครั้ง แล้วยัดขวดยาขวดหนึ่งใส่มือเขา

โม่ฮว่ายกขึ้นมาดมฟุดฟิด แล้วเอ่ยถามว่า:

"ปู่เฝิง นี่คือโอสถอะไรหรือขอรับ กลิ่นหอมเปรี้ยวๆ หวานๆ น่ากินยิ่งนัก"

"ยาช่วยย่อย บำรุงกระเพาะและช่วยย่อยอาหารน่ะ ข้ากลัวว่าเจ้าจะกินมากเกินไปจนแน่นท้อง วันปกติหลังมื้ออาหารก็กินสักสองสามเม็ด หรือเวลาอยากกินของว่าง ก็หยิบมากินเล่นได้เหมือนกัน"

โม่ฮว่ายิ้มร่าอย่างมีความสุข "ขอบคุณปู่เฝิงขอรับ"

เรื่องการมอบของขวัญและตอบแทนของขวัญวุ่นวายอยู่พักใหญ่ โม่ฮว่าลอบถอนหายใจ เดิมทีนึกว่าจัดการจนหมดสิ้นแล้ว ทว่ากลับได้รับของขวัญปีใหม่ที่ปรมาจารย์ลั่วส่งคนนำมามอบให้อีก

หีบเก็บของสีแดงชาดขลิบทองวางตระหง่านอยู่กลางลานเรือนบ้านโม่ฮว่า ดูแล้วหรูหราอลังการและอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก

เมื่อโม่ฮว่าเปิดออกดู ก็ต้องประหลาดใจ

ภายในนั้นไม่เพียงมีของขวัญของปรมาจารย์ลั่วเท่านั้น ทว่ากลับมีของขวัญที่อาจารย์เฉียนฝากมาร่วมด้วย…

คาดว่าคงกลัวผู้อื่นจะล่วงรู้ จึงอาศัยชื่อของปรมาจารย์ลั่วส่งมารวมกัน

ของขวัญของปรมาจารย์ลั่วเป็นไปตามแบบแผนธรรมเนียม ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับศาสตร์ค่ายกล

ทว่าของขวัญของอาจารย์เฉียนกลับล้ำค่ากว่ามากโข มีทั้งอาหารการกิน เครื่องนุ่งห่ม และของใช้สอย พร้อมสรรพทุกสิ่งอย่าง คาดว่าคงต้องการขอขมาและแสดงเจตจำนงของตนต่อโม่ฮว่า

โม่ฮว่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงยอมรับไว้

ระหว่างเขากับอาจารย์เฉียนมิได้มีข้อขัดแย้งบาดหมางโดยตรง การผูกสัมพันธ์อันดีไว้ย่อมเป็นเรื่องดี อีกทั้งในภายภาคหน้า เขาอาจมีบางเรื่องที่ต้องพึ่งพาให้อาจารย์เฉียนช่วยเหลืออีกด้วย

ในเมื่อปรมาจารย์ลั่วมอบของขวัญมาให้ โม่ฮว่าจึงตระเตรียมของขวัญบางส่วน เดินทางไปคารวะขอบคุณถึงถ้ำพำนักด้วยตนเอง

ปรมาจารย์ลั่วมีอายุมากกว่าเขาหลายเท่านัก นี่ถือเป็นมารยาทพื้นฐานที่พึงกระทำ

ถ้ำพำนักของปรมาจารย์ลั่วนับเป็นหนึ่งในถ้ำพำนักที่หรูหราโอ่อ่าที่สุดในเมืองทงเซียน โอ่โถงภูมิฐาน งดงามวิจิตรตระการตายิ่งนัก

หน้าประตูมีทั้งรถม้าและราชรถเมฆาจอดเรียงรายอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นศิษย์หรือพ่อบ้านของตระกูลต่างๆ ที่เดินทางมาส่งมอบของขวัญ

ทว่าปรมาจารย์ลั่วเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลขั้นหนึ่ง บารมีสูงส่ง กฎเกณฑ์เข้มงวด คนเหล่านั้นจึงไม่อาจก้าวพ้นประตูเข้าไปได้ตามใจชอบ บ้างก็ถูกปฏิเสธ บ้างก็ต้องเข้าแถวรอคอยอยู่ภายนอกประตู เพื่อรอให้ปรมาจารย์ลั่วอนุญาตให้เข้าพบ

รถม้าหน้าประตูเบียดเสียดแน่นขนัด ขบวนโอ่อ่ายิ่งใหญ่ ทำเอาโม่ฮว่าเปิดหูเปิดตาเป็นอย่างยิ่ง

ฐานะของปรมาจารย์ค่ายกลช่างสูงส่งสมคำร่ำลือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งปรมาจารย์ค่ายกลขั้นหนึ่งที่ผ่านการประเมินระดับขั้นจากศาลเต๋าอย่างแท้จริง

เพียงแต่ผู้คนที่รออยู่หน้าประตูมีมากเกินไป โม่ฮว่าคาดว่าแม้แต่ธรณีประตูก็คงยากจะเบียดเข้าไปได้

ขณะที่โม่ฮว่ากำลังใคร่ครวญว่าจะกลับไปก่อนแล้วค่อยมาใหม่ในอีกสองสามวันดีหรือไม่ ก็มีลูกศิษย์ของปรมาจารย์ลั่วเหลือบมาเห็นโม่ฮว่าเข้าพอดี