ตอนที่ 255 — ตอนที่ 255 กักขัง

กวงโถวถัวเคลื่อนไหวกายว่องไวดุจสายลม หลบหนีเตลิดไปในระยะไกล ลู่ฮุ่ยและจางหลันจึงรีบพุ่งทะยานไล่กวดตามไป

ส่วนโม่ฮว่าเลือกที่จะรั้งอยู่ด้านหลัง

การต่อสู้ภายในหุบเขาค่อยๆ ดำเนินมาถึงช่วงท้าย พวกผู้กระทำผิดหากไม่ตกตายก็ล้วนถูกสยบจับกุมจนสิ้น ทางฝั่งที่ทำการศาลเต๋าจึงมีความสูญเสียเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ครู่ต่อมา โม่ซานและจี้ชิงไป๋ก็ก้าวออกมาถึงปากหุบเขา ทั้งสองคิดจะออกไล่ล่ากวงโถวถัว ทว่ากลับถูกโม่ฮว่าขวางไว้เสียก่อน

"ท่านพ่อ ข้าไปกับท่านเองขอรับ ท่านอาจี้มิต้องไปหรอก"

จี้ชิงไป๋รีบเอ่ยแย้งทันควัน "จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน"

โม่ซานปรายตามองโม่ฮว่าแวบหนึ่ง คล้ายจะฉุกคิดสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า "พี่จี้ ท่านมิต้องไปหรอก"

"เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะข้า…"

โม่ซานส่ายหน้า "ตระกูลข่งอาศัยอำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้อื่น เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะตระกูลข่ง มิใช่เกิดขึ้นเพราะท่าน ความผิดย่อมตกอยู่ที่พวกมัน"

จี้ชิงไป๋ขมวดคิ้ว "แต่ว่า…"

โม่ฮว่าเผยรอยยิ้มลึกลับออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ท่านอาจี้ ท่านวางใจเถิดขอรับ"

จี้ชิงไป๋ยังคิดจะดึงดัน ทว่าโม่ซานและโม่ฮว่าต่างก็โคจรวิชาตัวเบา มุ่งหน้าไล่ตามกวงโถวถัวไปเสียแล้ว

จี้ชิงไป๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ หวนนึกถึงรอยยิ้มของโม่ฮว่า ในใจพลันบังเกิดความฉงนสงสัย 'เด็กคนนี้ คิดจะทำอันใดกันแน่?'

โม่ฮว่าและโม่ซานโคจรวิชาตัวเบาเร่งรุดไล่ตามไปตลอดทาง เป็นระยะๆ ที่ต้องหยุดฝีเท้าลงเพื่อตรวจดูจานเข็มทิศแม่ลูก เพื่อกำหนดทิศทางคร่าวๆ

กวงโถวถัวถูกจางหลันและลู่ฮุ่ยไล่ล่าตามฆ่า ทั้งยังต้องทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดในการใช้วิชาหลบหนี ย่อมต้องก่อให้เกิดความผันผวนของพลังวิญญาณ และหลงเหลือร่องรอยอันชัดเจนไว้บนจานเข็มทิศแม่ลูกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผ่านไปได้ไม่นาน ในห้วงสัมผัสญาณของโม่ฮว่า ก็พลันปรากฏภาพเงาตกค้างของพลังวิญญาณของกวงโถวถัวขึ้นมา

รากวิญญาณธาตุวายุ พลังวิญญาณเป็นแสงสีขาวจางผืนหนึ่ง จึงสามารถจำแนกออกได้ง่ายดายยิ่งนัก

กวงโถวถัวอยู่เพียงลำพัง ซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาอย่างระมัดระวังรอบคอบ ทว่ารอบด้านกลับไร้ซึ่งร่องรอยของจางหลันและลู่ฮุ่ย

คาดว่าคงถูกกวงโถวถัวอาศัยวิชาตัวเบา สลัดหลุดพ้นไปได้ชั่วคราวแล้ว

"ท่านพ่อ อยู่ทางนั้นขอรับ"

โม่ฮว่าชี้นิ้วบอกตำแหน่งของกวงโถวถัว

สัมผัสญาณของโม่ซานมิอาจเทียบเคียงโม่ฮว่าได้ ทว่าสายตากลับเฉียบคมยิ่งนัก ครั้นได้ยินคำบอกของโม่ฮว่า เพียงกวาดมองแวบเดียว ก็พบเห็นกวงโถวถัวที่กำลังหมอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้

ร่างของเขาพลันพุ่งวาบ ตรงดิ่งเข้าหากวงโถวถัวในทันที

ขณะเดียวกัน กวงโถวถัวก็สังเกตเห็นเงาร่างของโม่ซานเช่นกัน มันสบถด่าคำหนึ่ง จำต้องโคจรพลังวิญญาณเพื่อใช้วิชาตัวเบาหลบหนีไปในระยะไกลอีกครา

กวงโถวถัวก่นด่าอยู่ในใจไม่หยุดหย่อน

เดิมทีมันหลอกล่อจนสลัดจางหลันและลู่ฮุ่ยหลุดไปได้แล้ว ตั้งใจจะพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณเสียหน่อย ทว่านึกไม่ถึงว่าจะถูกผู้อื่นตามรอยมาพบอีกจนได้

ทว่ากวงโถวถัวก็ยังคงมีความมั่นใจในวิชาตัวเบาของตนเป็นอย่างยิ่ง หลายปีมานี้ที่มันสามารถโลดแล่นเอาตัวรอดมาได้ ล้วนพึ่งพาวิชาหลบหนีธาตุวายุนี้ทั้งสิ้น

ในฐานะผู้กระทำผิด ต่อให้ตบะจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังมิอาจเทียบเท่ากับการวิ่งหนีได้รวดเร็วพอ

ขอเพียงวิ่งหนีได้ไวพริบตาเดียว ย่อมไม่มีทางถูกคู่อริไล่ล่าตามทัน และไม่มีทางถูกที่ทำการศาลเต๋าจับกุมได้

หลายปีมานี้ บรรดาผู้กระทำผิดที่มีตบะสูงกว่ามัน และมีวิชาอาคมเก่งกาจกว่ามัน ต่างก็ทยอยล้มตายบ้าง พิกลพิการไปบ้าง

มีเพียงมันเท่านั้นที่อาศัยวิชาตัวเบารักษาชีวิตรอดมาได้จนถึงที่สุด ซ้ำยังก้าวขึ้นมาเป็นลูกพี่ใหญ่ได้สำเร็จ!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันถูกตามล่าสังหารมานับครั้งไม่ถ้วน สถานการณ์เช่นนี้ในยามนี้ จึงเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญราวกับอาหารประจำมื้อเท่านั้น

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปทีละน้อย มันกลับเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง

วิชาตัวเบาของมันรวดเร็วกว่านักล่าอสูรที่ตามหลังมาอย่างเห็นได้ชัด ทว่าไม่ว่ามันจะวิ่งหนีไปอย่างไร ขอเพียงหยุดพักหายใจ นักล่าอสูรผู้นั้นก็มักจะตามมาทันในเวลาอันรวดเร็วเสมอ

ราวกับมีดวงตาคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องมันอยู่อย่างไม่คลาดสายตา

'เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?' กวงโถวถัวรู้สึกใจหายวาบ

มันลอบสำรวจร่างกายของตนเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็พบว่าบนร่างของตนคล้ายกับมีสัมผัสญาณสายหนึ่ง กำลังเกาะติดแน่นประหนึ่งหนอนแทะกระดูก ไม่ยอมหลุดพ้นไปเสียที

หากมิใช่ว่ามันมีสมาธิระแวดระวังอย่างเต็มเปี่ยม เกรงว่าจะไม่อาจตรวจพบได้เลยแม้แต่น้อย

ยิ่งสัมผัสญาณซ่อนเร้นมิดชิดเพียงใด ก็ยิ่งแสดงว่าแข็งแกร่งลึกล้ำเพียงนั้น!

เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลังของกวงโถวถัว 'นี่เป็นสัมผัสญาณของผู้ใดกันแน่? หรือว่ามีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานกำลังจับจ้องข้าอยู่?'

กวงโถวถัวบังเกิดความตื่นตระหนกขึ้นในใจ จังหวะก้าวเท้าจึงพลันรวนเรเสียหลักไป โม่ซานมองเห็นช่องโหว่เข้าพอดี จึงพุ่งตัวประชิดในพริบตาเดียว เงื้อดาบเพลิงโหมฟันตรงลงมาทันที

ประกายดาบเจิดจ้าดั่งเปลวเพลิง พลังวิญญาณสีแดงชาดซัดสาดดุดัน

กวงโถวถัวเห็นแล้วใจสั่นสะท้าน เค้นพลังขับเคลื่อนวิชาตัวเบาอย่างสุดกำลังเพื่อหวังจะหลบคมดาบนี้ ทว่าก็ยังช้าไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด คมดาบเฉือนเข้าที่แขนของมัน ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนพลันแล่นพล่าน โลหิตไหลทะลักออกมาทันใด

กวงโถวถัวจำต้องหยุดฝีเท้าลง เพื่อหาทางรับมือกับโม่ซาน

โม่ซานไม่ยอมเสียเวลาพูดจาพร่ำเพรื่อ ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งประโยค ตวัดดาบพุ่งเข้าจู่โจมอย่างต่อเนื่องทันที

กวงโถวถัวยังคิดจะเอ่ยปากถ่วงเวลา ทว่าเมื่อเห็นโม่ซานไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่น้อย ก็ได้แต่เคียดแค้นอยู่ในใจ กัดฟันปะทะฝีมือกับโม่ซานอย่างดุเดือด

ดาบกับกระบี่เข้าปะทะกัน พลังวิญญาณสายลมและเปลวเพลิงปะทุพลุ่งพล่าน พลังปราณกระจัดกระจายไปทั่วสารทิศ

เพียงประมือกันได้ไม่กี่กระบวนท่า กวงโถวถัวก็ตระหนักได้ว่าตนมิใช่คู่ต่อสู้ของโม่ซาน การพ่ายแพ้ย่อมเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

ในเมื่อจะต้องพ่ายแพ้ ย่อมต้องรีบวางแผนหาทางหนีทีไล่ล่วงหน้า

กวงโถวถัวประมือกับโม่ซานไปอีกสองสามกระบวนท่า ทันใดนั้นก็ดีดตัวถอยหลัง ยกมือขวาขึ้น ปรากฏแผ่นยันต์วิเศษขึ้นมาหลายใบ

โม่ซานตกใจเล็กน้อย ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไป

ขณะเดียวกัน กวงโถวถัวก็ได้กระตุ้นแผ่นยันต์แล้ว

เศษฝุ่นดินบนพื้นพลันตลบอบอวล คลื่นพลังวิญญาณธาตุดินแผ่ซ่านขึ้นมาจากใต้พื้นดิน โหมซัดเข้าใส่โม่ซานระลอกแล้วระลอกเล่า

โม่ซานทำได้เพียงก้าวถอยร่นออกมา

แววตาของกวงโถวถัวทอประกายวับ พลิกตัวเตรียมจะเตลิดหนี

แผ่นยันต์ใบนี้มีนามว่ายันต์สะเทือนปฐพี เป็นสิ่งที่มันค้นเจอจากถุงเก็บสมบัติของครอบครัวผู้บำเพ็ญสามพ่อแม่ลูกหลังจากที่มันลงมือสังหารไป

ยามนี้มันกระตุ้นยันต์ใบนี้ขึ้นมา ก็เพื่อบีบให้โม่ซานถอยร่น จะได้ฉวยโอกาสหลบหนี

ขอเพียงได้ขับเคลื่อนวิชาตัวเบาอีกครา ทิ้งระยะห่างออกไป โม่ซานคิดจะไล่ตามมาอีกย่อมไม่ง่ายดายปานนั้นแล้ว

ในบรรดาวิชาตัวเบาหมื่นพัน วิชาหลบหนีธาตุวายุรวดเร็วเป็นเลิศที่สุด!

ในเทือกเขาต้าเฮยซานแห่งนี้ มันปล้นฆ่าชิงทรัพย์มานับครั้งไม่ถ้วน จนถึงบัดนี้ ยังไม่เคยมีผู้ใดสามารถรั้งตัวมันไว้ได้เลยสักคนเดียว

มุมปากของกวงโถวถัวยกยิ้มเย้ยหยัน พลังวิญญาณธาตุวายุหมุนวนรอบกาย พลิกตัวเตรียมจะจากไป ก่อนไปมิวายส่งสายตาเหยียดหยามให้แก่โม่ซานแวบหนึ่ง

ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป มันกลับพบว่ามีบางสิ่งผิดปกติ

ร่างกายของมันคล้ายกับถูกบางสิ่งเหนี่ยวรั้งไว้ พลันขยับเขยื้อนไม่ได้ในทันใด!

กวงโถวถัวก้มลงมอง ม่านตาพลันหดลีบเล็กลง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด รอบกายของมันกลับปรากฏโซ่ตรวนที่ควบแน่นจากไอวารีขึ้นมากลางอากาศ รัดตรึงมันไว้กับที่อย่างแน่นหนา!

"แย่แล้ว!"

กวงโถวถัวตระหนกตกใจอย่างยิ่ง เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก ก็พบว่าโม่ซานเงื้อดาบโหมกระหน่ำดั่งเปลวเพลิง ฟาดฟันตรงเข้ามาหามันแล้วจริงๆ

กวงโถวถัวดิ้นรนอย่างสุดกำลัง ในที่สุดก็สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของวิชาอาคมได้ก่อนที่คมดาบของโม่ซานจะฟันลงมาถึง

มันรีบยกดาบขึ้นปัดป้อง สกัดกั้นดาบนี้ของโม่ซานเอาไว้ได้ทันควัน

หลุดพ้นจากวิชาอาคมได้แล้ว ดาบนี้ก็ต้านรับไว้ได้แล้ว ทว่าโอกาสในการหลบหนีกลับสูญสิ้นไปแล้วเช่นกัน

กวงโถวถัวเจ็บแค้นจนแทบคลั่ง ด้านหนึ่งประมือกับโม่ซาน อีกด้านหนึ่งก็แผดเสียงคำรามลั่น "ผู้ใดกันแน่ที่ลอบกัดข้า?!"

เสียงคำรามเปี่ยมโทสะของกวงโถวถัวดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ

ทว่าโม่ฮว่าที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ในป่าย่อมไม่มีทางเอ่ยปากตอบคำ ในเมื่อเป็นการลอบลงมือ ย่อมไม่มีทางปรากฏตัวให้เห็นอย่างแน่นอน

หากปรากฏตัวให้เห็น จะเรียกว่าเป็นการลอบลงมือได้อย่างไรกันเล่า?

โม่ฮว่านั่งเอ้อระเหยอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ มือซ้ายถือผลไม้ป่าที่เพิ่งเก็บมาสดๆ มือขวายกขึ้นกำหลวมๆ ไปเบื้องหน้า สัมผัสญาณยังคงล็อกเป้าหมายจับจ้องกวงโถวถัวไว้ตลอดเวลา

บนใบหน้าของโม่ฮว่าปรากฏสีหน้าสนุกสนานราวกับแมวหยอกหนู

สิ่งที่เขาคิดไว้ไม่ผิดเลย วิชาคุกวารีสามารถข่มผู้บำเพ็ญเพียรที่เชี่ยวชาญวิชาตัวเบาและลื่นไหลคล้ายปลาไหลเช่นนี้ได้อย่างชะงัดนัก ซ้ำยังใช้งานได้ดียิ่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก

ขอเพียงกวงโถวถัวคิดจะหลบหนี เขาก็จะใช้วิชาคุกวารีออกไป เพื่อตรึงมันไว้กับที่ในทันที

วิชาคุกวารีสามารถพันธนาการมันไว้ได้ราวสองลมหายใจ ในช่วงเวลาสองลมหายใจนี้ กวงโถวถัวย่อมไม่มีทางหลบหนีไปจากเงื้อมมือของโม่ซานผู้เจนจัดประสบการณ์ได้อย่างแน่นอน

กวงโถวถัวพยายามลองหาจังหวะหนีอยู่อีกหลายครา ทว่าก็ไม่อาจหลบหนีไปได้จริงๆ

ทุกครั้งที่มีโอกาสแม้เพียงเศษเสี้ยว วิชาอาคมอันพิลึกพิลั่นนี้ก็จะพุ่งเข้ามาพันธนาการมันไว้เสมอ

ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ จนยากจะคาดเดาและป้องกันได้

กวงโถวถัวยิ่งสู้ก็ยิ่งตื่นตระหนก ยิ่งสู้หัวใจก็ยิ่งหนาวเหน็บ

วิชาตัวเบาที่มันภาคภูมิใจจนใช้โลดแล่นไปทั่วเทือกเขาต้าเฮยซาน กลับถูกวิชาอาคมประหลาดที่มิอาจทราบชื่อนี้ข่มสะกดไว้จนอยู่หมัด!

หากขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป วันนี้มันคงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เป็นแน่