ตอนที่ 27 — ตอนที่ 27 อาการบาดเจ็บ

"แม่ของเจ้าตรากตรำทำงานหนักเกินไป ใช้พลังวิญญาณเร่งไฟในเตาติดต่อกันเป็นเวลานาน ปอดและหัวใจจึงถูกไอเพลิงรุกรานจนได้รับความเสียหาย ทำให้ไอเรื้อรัง ร่างกายอ่อนแอ หายใจติดขัด"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงอธิบายอาการป่วยให้โม่ฮว่าฟัง ก่อนจะกล่าวต่อว่า

"ตอนที่ส่งตัวมาถึงที่นี่แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว ผู้เฒ่าอย่างข้าจึงได้หลอมโอสถช่วยบรรเทาอาการไปชั่วคราว ในระยะเวลาอันสั้นนี้ไม่ต้องเป็นกังวล ทว่าหลังจากนี้จำต้องฟื้นฟูบำรุงร่างกายให้ดี ไม่อาจใช้พลังวิญญาณเร่งไฟเตาได้อีกต่อไป และงานช่วยในครัวของหอเสบียงก็ไม่อาจทำต่อไปได้แล้ว มิเช่นนั้นไม่ช้าก็เร็ว ปอดและหัวใจย่อมพังทลายจนสุดจะเยียวยาแก้ไข"

โม่ฮว่าฟังแล้วก็หวาดผวากับภัยร้ายที่เกือบเกิดขึ้น อดไม่ได้ที่จะค้อมกายคารวะอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง พลางกล่าวว่า "บุญคุณของท่านปู่เฟิง โม่ฮว่าขอจดจำไว้ในใจมิรู้ลืมขอรับ!"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงประคองโม่ฮว่าขึ้นมา ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า "การรักษาคนเจ็บช่วยชีวิตคนป่วยย่อมเป็นหน้าที่ของปรมาจารย์โอสถ จะพูดถึงบุญคุณอันใดกัน เจ้าเด็กคนนี้ตัวแค่นี้ แต่คำพูดคำจาช่างเคร่งครัดจริงจังนัก กว่าจะรอให้เจ้ามาตอบแทน ผู้เฒ่าอย่างข้าก็คงลงโลงไปนานแล้วกระมัง"

โม่ฮว่าในยามนี้ลอบถอนหายใจโล่งอก จึงแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านปู่เฟิงเปี่ยมด้วยจิตใจเมตตาของปรมาจารย์โอสถ ย่อมต้องมีอายุยืนยาวต่อไปอีกหลายร้อยปีแน่นอนขอรับ!"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงหัวเราะร่วนออกมา "เจ้าเด็กคนนี้ ตั้งแต่เล็กแต่น้อยก็ช่างพูดช่างจาจริงเชียว"

"ปกติท่านแม่ของข้าช่วยงานในครัวที่หอเสบียงวันละเพียงสี่ชั่วยาม ก่อนหน้านี้ก็ปกติดีทุกอย่าง เหตุใดจู่ๆ ปอดและหัวใจจึงเสียหายหนักถึงเพียงนี้ได้เล่าขอรับ" โม่ฮว่าอดถามขึ้นมาไม่ได้

ท่านผู้เฒ่าเฟิงตอบว่า "ข้าถามแม่ครัวของหอเสบียงมาแล้ว ตั้งแต่ต้นปีนี้เป็นต้นมา มารดาของเจ้าเพิ่มเวลาช่วยงานในครัวจากวันละสี่ชั่วยามเป็นหกชั่วยาม นานวันเข้า พลังวิญญาณจึงยิ่งเหือดแห้งได้ง่าย ประกอบกับตรากตรำทำงานหนักเกินไป อาการจึงยิ่งทรุดหนักขึ้นเป็นธรรมดา"

"แล้วปิ่นปัดเพลิงใช้ไม่ได้ผลหรือขอรับ"

"เจ้าหมายถึงปิ่นปักผมที่แม่เจ้าสวมใส่อยู่น่ะหรือ" ท่านผู้เฒ่าเฟิงลูบเครา พยักหน้าอธิบายว่า

"ปิ่นเล่มนั้นย่อมต้องได้ผลอยู่แล้ว เพียงแต่ปิ่นปัดเพลิงนั้นเป็นเพียงอาวุธวิญญาณธรรมดา ยังไม่ได้รับการประเมินระดับขั้น สรรพคุณในตัวจึงมีจำกัด ทว่ายังนับว่าโชคดีที่มีปิ่นเล่มนี้ มิเช่นนั้นอาการป่วยของแม่เจ้าคงจะสาหัสยิ่งกว่านี้ ต่อให้รักษาหาย ปอดและหัวใจก็คงมีปัญหาเรื้อรังตกค้างอยู่ดี"

โม่ฮว่ารู้สึกโล่งอกอยู่บ้าง ขณะเดียวกันก็ยังคงหวาดผวาอยู่ในใจ จากนั้นจึงเอ่ยถามถึงค่าใช้จ่ายในการตรวจรักษา ท่านผู้เฒ่าเฟิงกล่าวว่า "เมื่อครู่ผู้ดูแลของหอเสบียงมาที่นี่แล้ว เรื่องของแม่เจ้า พวกเขาก็รู้สึกผิดและละอายใจอยู่ไม่น้อย ดังนั้นค่าใช้จ่ายเรื่องโอสถทั้งหมดพวกเขาจะเป็นผู้ออกให้ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงขยิบตาให้โม่ฮว่าเงียบๆ ก่อนจะลดเสียงลงต่ำ "ในเมื่อพวกเขามีเจตนาเช่นนี้ ผู้เฒ่าอย่างข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว ย่อมต้องเลือกใช้สมุนไพรชั้นดีในการหลอมโอสถ และจะรักษาแม่ของเจ้าให้หายขาดอย่างแน่นอน"

โม่ฮว่าวางใจลงได้ในที่สุด จึงกล่าวขอบคุณท่านผู้เฒ่าเฟิงด้วยความซาบซึ้งใจอีกครั้ง จากนั้นจึงเอ่ยถามเสียงเบาว่า "ข้าไปเยี่ยมท่านแม่ได้หรือไม่ขอรับ"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงพยักหน้า "ไปเถอะ แม่เจ้าเพิ่งกินโอสถแล้วล้มตัวลงนอน จำไว้ว่าให้ทำตัวเงียบๆ หน่อยเล่า"

ห้องปีกของร้านยาซิ่งหลินถังเปิดทะลุถึงกัน มีเตียงคนไข้วางเรียงรายอยู่สองสามหลัง ใช้สำหรับให้ผู้ป่วยพักผ่อนโดยเฉพาะ แม้จะดูเรียบง่ายธรรมดา ทว่าสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ทั้งยังมีกลิ่นกำยานหอมกรุ่นอบอวลจางๆ

ยามที่โม่ฮว่าแลเห็นหลิวหรูฮว่า นางกำลังนอนหลับอยู่อย่างเงียบสงบบนเตียงหลังหนึ่งด้านใน ลมหายใจแผ่วเบา ใบหน้าซีดขาวและแลดูทรุดโทรมอิดโรยอยู่บ้าง

โม่ฮว่ายกม้านั่งตัวเล็กมานั่งลงข้างๆ อย่างแผ่วเบา ทอดสายตามองดูใบหน้าของหลิวหรูฮว่า

โม่ฮว่ายังจำได้ว่าในตอนที่ตนเพิ่งลืมตาดูโลก ท่านแม่ยังสาวสะพรั่ง อ่อนโยนและงดงาม ยามแย้มยิ้มช่างดูน่ามองยิ่งนัก

บัดนี้เวลาผ่านพ้นไปสิบปีโดยไม่รู้ตัว

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่มีอายุขัยยืนยาวแล้ว สิบปีแท้จริงแล้วมิได้นับเป็นสิ่งใดเลย ผู้บำเพ็ญเพียรบางคนผ่านไปสิบปี รูปร่างหน้าตากลับไม่แปรเปลี่ยนไปแม้แต่เศษเสี้ยว

ทว่ามารดาของโม่ฮว่ากลับซูบเซียวอิดโรยลงไปมาก บริเวณขมับถึงกับมีผมขาวแซมขึ้นมาสองสามเส้น

เมื่อนึกถึงว่าตนเองค่อยๆ เติบโตขึ้น ทว่าท่านพ่อท่านแม่กลับค่อยๆ ชราภาพลงไปในยามที่ตนไม่เคยรับรู้ ครั้นเมื่อตนสะดุดตาสังเกตเห็นเข้า พวกท่านก็มิใช่ภาพจำในความทรงจำอีกต่อไปแล้ว

ในใจของโม่ฮว่าพลันบังเกิดความปวดร้าว ขอบตารื้นขึ้นด้วยม่านน้ำตา

หลิวหรูฮว่าไม่รู้ว่าตนเองหลับไปนานเท่าใด ครั้นเมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าโม่ฮว่าฟุบอยู่ข้างกาย ดวงตาแดงก่ำ ในใจของนางทั้งรู้สึกอบอุ่นใจระคนปวดใจสงสาร

หลิวหรูฮว่าลูบศีรษะของโม่ฮว่า "เหตุใดเจ้าจึงมาได้เล่า มิใช่ควรจะบำเพ็ญเพียรอยู่ที่สำนักหรอกหรือ"

โม่ฮว่ามองดูนางเงียบๆ หลิวหรูฮว่ารู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง จึงเอ่ยว่า "แม่ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

"ท่านผู้เฒ่าเฟิงบอกว่า ท่านแม่ต้องช่วยงานในครัวที่หอเสบียงวันละถึงหกชั่วยาม"

"หกชั่วยามไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก เจ้าดูพวกท่านลุงท่านป้าข้างบ้านสิ งานที่พวกเขาทำบางทียังเหน็ดเหนื่อยกว่านี้เสียอีก พ่อเจ้าออกไปล่าสัตว์อสูร บางคราไม่ได้ข่มตานอนติดต่อกันหลายวันหลายคืน ทุกคนต่างก็เป็นเช่นนี้กันทั้งนั้น…"

โม่ฮว่าส่ายหน้า "สุขภาพของท่านแม่ไม่ดี จะเหมือนกันได้อย่างไรกันขอรับ ที่บ้านขาดแคลนหินวิญญาณหรือขอรับ"

หลิวหรูฮว่าถอนหายใจเบาๆ "ที่บ้านไม่ได้ขาดแคลนหินวิญญาณหรอก เพียงแต่เจ้าใกล้จะต้องร่ำเรียนเคล็ดวิชาแล้วมิใช่หรือ เคล็ดวิชาระดับกลางขั้นต่ำ คงต้องใช้หินวิญญาณถึงสองร้อยกว่าก้อน แม่ก็แค่คิดอยากจะเก็บสะสมไว้ให้มากขึ้นหน่อย ถึงเวลานั้นจะได้ให้เจ้าเลือกวิชาที่ดีกว่าเดิมได้"

โม่ฮว่าชะงักไปเล็กน้อย "ข้ายังไม่เคยเอ่ยเรื่องเคล็ดวิชาเลย ท่านแม่รู้ได้อย่างไรขอรับ"

หลิวหรูฮว่าลูบศีรษะของโม่ฮว่าอีกครา "เด็กโง่ แม่จะไม่รู้ได้อย่างไรกัน เจ้าไม่เอ่ยปากก็เพราะเจ้าเป็นเด็กรู้ความ ทว่าพ่อแม่จะไม่อนาทรร้อนใจวางแผนเผื่อเจ้าได้อย่างไร พ่อกับแม่ต่างเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมลมปราณ ไม่อาจมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่เจ้าได้ ทว่าตราบเท่าที่กำลังความสามารถของพวกเราจะเอื้อมถึง ก็ยังอยากจะมอบสิ่งที่ดีกว่าให้แก่เจ้าเสมอ"

จมูกของโม่ฮว่าพลันแสบร้อนขึ้นมา จากนั้นจึงหยิบถุงเก็บสิ่งของใบหนึ่งออกมา พลางกล่าวว่า

"ท่านแม่ ข้าหาเองได้ขอรับ ข้าหาหินวิญญาณมาได้ตั้งหนึ่งร้อยแปดสิบก้อนแล้ว!"

คราวนี้กลับเป็นหลิวหรูฮว่าที่ตกตะลึง นางอ้าปากค้างเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า

"เจ้าหามาได้มากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร…"

อารมณ์ของโม่ฮว่าค่อยผ่อนคลายดีขึ้นมาบ้าง "ข้าช่วยผู้อื่นวาดค่ายกลขอรับ"

"ยังคงเป็นร้านโหย่วหยวนไจที่ถนนสายเหนือแห่งนั้นหรือ"

"ใช่ขอรับ"

โม่ฮว่าตอบ แล้วก็พลันชะงักงันไปอีกรอบ "ท่านแม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกันขอรับ"

หลิวหรูฮว่ายิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า "พ่อเจ้าบอกกับแม่เอง วันนั้นเขาเห็นเจ้านำหินวิญญาณออกมามากมายขนาดนั้น ก็สงสัยว่าอาจมีคนหลอกลวงเจ้าและคิดมิดีมิร้าย จึงแอบตามเจ้าไปที่ร้านค้านั้น แล้วถามไถ่ผู้ดูแลสองสามประโยค ถึงได้รู้ว่าเจ้ามิได้ถูกหลอก ตรงกันข้ามกลับเป็นผู้ดูแลที่ถูกเจ้าหลอกต่างหาก แม่คนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเจ้าไปมีพี่ชายมาตั้งแต่เมื่อใด…"

โม่ฮว่าอ้าปากค้างตาค้าง เขานึกว่าตนเองปกปิดทุกอย่างไว้อย่างมิดชิดแล้ว ที่ไหนได้กลับไม่มีสิ่งใดที่ปกปิดได้เลยสักนิด เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านพ่อแอบตามตนไปที่หอค่ายกลตั้งแต่เมื่อใด…

หลิวหรูฮว่าลูบแก้มของโม่ฮว่า กล่าวด้วยความปลาบปลื้มใจ "ตอนเจ้ายังเล็ก เห็นเจ้าตัวผอมกะหร่องบอบบางเพียงนั้น ก็กังวลว่าเจ้าจะถูกคนรังแก และกลัวว่าในวันข้างหน้าเจ้าจะหาเลี้ยงชีพไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าอายุยังน้อยเพียงแค่นี้ เจ้าจะสามารถหาหินวิญญาณได้มากมายถึงเพียงนี้ แม่ก็หมดห่วงไปเปลาะหนึ่งแล้ว"

"ทว่าหินวิญญาณเหล่านี้ เจ้าจงเก็บสะสมเอาไว้ใช้เองเถิด อย่าเห็นว่าตอนนี้มีไม่น้อยเลยนะ เมื่อเจ้ามีระดับการบำเพ็ญสูงขึ้นในวันข้างหน้า หรือกระทั่งยามแต่งคู่บำเพ็ญเต๋า มีลูกมีหลาน ล้วนต้องใช้จ่ายหินวิญญาณอีกมาก สะสมไว้ตั้งแต่ตอนนี้ จะได้ไม่ชักหน้าไม่ถึงหลังในภายภาคหน้า"

โม่ฮว่าส่ายหน้า "ท่านแม่ ในวันข้างหน้าข้าต้องหาหินวิญญาณได้มากกว่านี้อย่างแน่นอน เรื่องนี้ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวลเลยขอรับ สิ่งสำคัญที่สุดของท่านแม่ในยามนี้คือรักษาฟื้นฟูร่างกายให้หายดี เรื่องอื่นไม่ต้องเก็บมาใส่ใจให้เหนื่อยแรงหรอกขอรับ"

หลิวหรูฮว่ามองดูโม่ฮว่าด้วยสายตาอ่อนโยน คิดจะเอ่ยสิ่งใดอีก ทว่ากลับอดไม่ได้ที่จะไอออกมา โม่ฮว่าจึงไม่ยอมให้นางพูดอีก กำชับให้นางพักผ่อนให้สบาย