ตอนที่ 428 — ตอนที่ 428 ลงมือ

วันรุ่งขึ้น โม่ฮว่าก็เดินทางไปยังที่ทำการศาลเต๋าเพื่อแจ้งความ

เขาไปพบซือถูฟาง เล่าเรื่องที่ผู้บำเพ็ญเพียรชุดเทาว่าจ้างคนฆ่าคน หลบซ่อนตัวอยู่ในสถานรื่นรมย์ ทั้งยังเข่นฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรสตรีในสถานรื่นรมย์จนตายให้นางฟัง

ซือถูฟางมองดูโม่ฮว่าอย่างอึ้งงัน "เหตุใดเจ้าจึงรู้เรื่องมากมายถึงเพียงนี้"

ที่ทำการศาลเต๋าของพวกนางยังสืบหาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

โม่ฮว่ากล่าว "ข้าไปสถานรื่นรมย์มาเที่ยวหนึ่ง บังเอิญ เผลอไผล ประจวบเหมาะได้ยินเข้าพอดีขอรับ…"

ซือถูฟางเบิกตากว้างพลางเอ่ยขึ้นว่า

"เจ้าไปสถานรื่นรมย์มาอย่างนั้นรึ?!"

"เพียงแค่ไปฟังดนตรี ชมดูการร่ายรำ พอฟ้ามืดค่ำ ก็กลับบ้านแล้วขอรับ…" โม่ฮว่าเอ่ยด้วยความรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง

สายตาของซือถูฟางเคร่งขรึมจริงจัง "คราวหน้าห้ามไปอีกเด็ดขาด!"

เดินเลียบริมแม่น้ำจนคุ้นชิน ย่อมมีคราวที่รองเท้าต้องเปียกน้ำ ซือถูฟางเกรงว่าโม่ฮว่าจะมีนิสัยเสเพลเสียคน

โม่ฮว่าพยักหน้ารัวๆ "วางใจเถิดขอรับ ข้ามีธุระจริงจังจึงค่อยไป หากไม่มีธุระ ใครจะไปสถานรื่นรมย์กันเล่าขอรับ ข้าน่ะมีธุระยุ่งมากเชียวนะ"

เขาต้องบำเพ็ญเพียร ต้องเรียนรู้ค่ายกล ต้องทำอาหารให้ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ชาย และศิษย์พี่หญิง ทั้งยังต้องคั่วเมล็ดสนให้ผู้เฒ่าหุ่นเชิด อ้อ จริงสิ ยังต้องให้อาหารหญ้าแก่เจ้าต้าไป๋อีกด้วย

ช่างมีธุระยุ่งมากจริงๆ

ซือถูฟางถอนหายใจ "เอาเถอะ ในใจเจ้ารู้จักขอบเขตก็พอแล้ว"

โม่ฮว่าถามอีกว่า "ท่านคิดหาวิธีจับกุมผู้บำเพ็ญเพียรชุดเทาคนนั้นได้แล้วหรือยังขอรับ"

ซือถูฟางขมวดคิ้ว "เรื่องนี้ที่ทำการศาลเต๋าจะหาวิธีการจัดการเอง เจ้าอย่าได้…"

"ที่ทำการศาลเต๋าไม่มีปัญหาแน่หรือขอรับ"

สายตาของโม่ฮว่าแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่บ้าง

ซือถูฟางชะงักไป นางตั้งใจใคร่ครวญดู ก็ชักจะไม่มั่นใจขึ้นมาบ้าง

ว่าจ้างคนฆ่าคน ค้าขายซากศพมายาวนานหลายสิบปี ผู้บำเพ็ญเพียรชุดเทาผู้นี้มีฐานะใด มีภูมิหลังเช่นไร แท้จริงแล้วมีความเกี่ยวข้องกับที่ทำการศาลเต๋าหรือไม่ นางเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน

หากเกิดมีการสมรู้ร่วมคิดภายในที่ทำการศาลเต๋าขึ้นมา การที่นางรายงานเรื่องนี้ต่อท่านจ่างซือ ก็เท่ากับตีงูให้ตื่น ต่อให้วางแผนรอบคอบเพียงใด ก็ย่อมหนีไม่พ้นการตักน้ำด้วยตะกร้า เสียแรงเปล่าโดยแท้

ซือถูฟางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ข้าจะขอกำลังคนจากตระกูลมา"

"ตระกูลหรือขอรับ"

ซือถูฟางพยักหน้า "ตระกูลซือถูมีผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานอยู่ในเมืองหนานเยว่ ข้าจะขอให้เขาลงมือ หลังจากนั้นค่อยรายงานต่อที่ทำการศาลเต๋า ลงมือก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลัง"

โม่ฮว่าจึงค่อยวางใจ

ที่ทำการศาลเต๋าของเมืองหนานเยว่ เขาไม่ค่อยไว้วางใจเท่าใดนัก ทว่าสำหรับซือถูฟาง เขายังคงเชื่อมั่นในตัวนาง

โม่ฮว่าจึงบอกเล่าข้อมูลเกี่ยวกับชิงหลานให้ซือถูฟางฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกประการ จากนั้นจึงปรึกษาหารือกันเรื่องเวลา สถานที่ และวิธีการจับกุม

หลังจากตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ซือถูฟางขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับโม่ฮว่า

"วันขึ้นสี่ค่ำ เจ้าอย่าไปเลยนะ"

โม่ฮว่าส่ายหน้า "ข้าต้องไปขอรับ อีกทั้งหากข้าไม่ไป ท่านจะติดต่อเชื่อมโยงกับพี่สาวชิงหลานได้อย่างไรเล่าขอรับ"

ซือถูฟางลังเลอยู่บ้าง "ทว่าอีกฝ่ายอย่างไรก็เป็นถึงขั้นสร้างรากฐาน…"

"วางใจเถิดขอรับ" โม่ฮว่าเอ่ยอย่างสุขุม "ต่อให้เป็นขั้นสร้างรากฐาน ก็มิแน่ว่าจะตรวจพบข้าได้ หากข้าคิดจะหนี ย่อมหนีรอดได้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังมีศิษย์พี่ชายและศิษย์พี่หญิงอยู่อีกด้วย"

"ศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงของเจ้า ก็เป็นเพียงขั้นหลอมรวมลมปราณมิใช่หรือ…"

"แม้จะเป็นขั้นหลอมรวมลมปราณ ทว่าพวกเขาร้ายกาจมากนะขอรับ"

ซือถูฟางนึกถึงพลังวิญญาณอันลึกล้ำบนร่างของไป๋จื่อเซิ่งและไป๋จื่อซี จึงถอนหายใจออกมา

"เอาเถอะ"

เรื่องที่โม่ฮว่าตัดสินใจแล้ว นางก็ทำได้เพียงเสนอแนะเท่านั้น

เด็กคนนี้ยามนี้ดูเหมือนความสามารถจะเหนือกว่าตนเองเสียอีก อย่างน้อยในด้านค่ายกลก็เป็นเช่นนั้น

ในเมื่อเขาคิดจะไป ย่อมต้องมีแผนการเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้วเป็นแน่

ถึงเวลา ตนเองค่อยกำชับผู้อาวุโสของตระกูลซือถู ให้ช่วยดูแลโม่ฮว่า อย่าให้โม่ฮว่าได้รับบาดเจ็บก็เป็นพอ

ต่อให้ขั้นสร้างรากฐานปะทะกัน ขอเพียงโม่ฮว่าหลบอยู่ไกลๆ ก็ไม่น่าจะมีอันตรายอันใด

และโม่ฮว่าก็เชี่ยวชาญการหลบซ่อนตัวเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อครั้งที่อยู่ในเทือกเขาต้าเฮยซาน ซือถูฟางยังคงจดจำเรื่องนี้ได้อย่างฝังใจ

…

หลังจากหารือตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ซือถูฟางก็เริ่มจัดวางกำลังคน และมอบหมายให้จื๋อซือบางส่วนล่วงหน้าไปยังหอบ่ายฮวาเพื่อสำรวจดูลาดเลา

ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้ ล้วนเป็นคนที่นางไว้วางใจได้ บางคนถึงกับเป็นคนของตระกูลซือถูเองด้วยซ้ำ

ในขณะเดียวกัน นางยังเดินทางไปยังสำนักหนานเยว่ เพื่อเชื้อเชิญผู้อาวุโสตระกูลซือถูที่ไปพำนักเป็นแขกอยู่ที่นั่นออกมา

ส่วนโม่ฮว่าก็บำเพ็ญเพียรไปพลาง ฝึกฝนวาดค่ายกลไปพลาง

ทั้งยังจัดเตรียมค่ายกลแม่ลูกเข็มทิศชุดพิเศษเอาไว้ชุดหนึ่ง

ค่ายกลชุดนี้ เขามีประโยชน์ใหญ่หลวงที่จะนำไปใช้งาน

ครั้นถึงวันขึ้นสี่ค่ำ ยามราตรีมาเยือน โม่ฮว่าก็มาสมทบกับซือถูฟาง แล้วก้าวเข้าไปในหอบ่ายฮวาพร้อมกัน

ก่อนหน้านี้มีจื๋อซือของที่ทำการศาลเต๋าแฝงตัวเข้าไปปะปนอยู่แล้ว

และผู้อาวุโสท่านนั้นของตระกูลซือถู ก็กำลังนั่งดื่มสุราอยู่ภายในหอบ่ายฮวาเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

ทันทีที่ซือถูฟางก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ก็ถูกคนผู้หนึ่งขวางทางไว้

คนที่ขวางทางนางไว้ เป็นผู้บำเพ็ญเพียรสตรีวัยกลางคนค่อนไปทางชราอายุราวร้อยกว่าปี ผัดแป้งประทินโฉมหนาเตอะ สวมใส่อาภรณ์สีแดงสดสลับเขียวเข้ม ใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้ม ทว่าสายตากลับเฉียบคมและแลดูร้ายกาจ

ผู้บำเพ็ญเพียรสตรีผู้นี้ ก็คือแม่เล้าของหอบ่ายฮวา

แม่เล้าขวางซือถูฟางไว้ ท่าทีแม้จะดูนอบน้อมสุภาพ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความประชดประชันแดกดันอยู่บ้าง

"อุ๊ยตาย นี่มิใช่เตี่ยนซือซือถูแห่งที่ทำการศาลเต๋าหรอกหรือเจ้าคะ อย่างไรกัน ท่านเองก็นึกอยากมาเที่ยวเล่นที่หอบ่ายฮวาของพวกเราด้วยหรือเจ้าคะ"

แม่เล้าแสร้งทำทีเป็นประหลาดใจอีกว่า

"แต่ว่า… ท่านมิใช่เป็นสตรีหรอกหรือเจ้าคะ อ้อ ผู้น้อยเข้าใจแล้ว ท่านคงมิใช่… เป็นพวกชอบแบบนั้นหรอกนะเจ้าคะ…"

หางเสียงของแม่เล้าลากยาวเป็นพิเศษ จากนั้นจึงใช้พัดลายนกยวนยางปิดบังใบหน้า แล้วหัวเราะเสียงแหลมสูงชวนแสบแก้วหูออกมาสองสามที

ซือถูฟางปั้นหน้าขรึม "ข้ามาที่นี่ เพื่อปฏิบัติหน้าที่ราชการ"

เสียงหัวเราะของแม่เล้าพลันชะงักลง สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาไม่เป็นมิตร

"หน้าที่ราชการอันใดหรือเจ้าคะ"

ซือถูฟางปรายตามองโม่ฮว่า

โม่ฮว่าจึงก้าวขึ้นไปข้างหน้า แสร้งทำท่าทางหยิ่งยโสโอหัง วางอำนาจบาตรใหญ่ "หอบ่ายฮวาของพวกเจ้า มีคนขโมยของข้าไป!"

ขโมยของงั้นรึ…

แม่เล้าลอบถอนหายใจโล่งอกอยู่ในใจ ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มพลางเอ่ยว่า

"หอบ่ายฮวาของพวกเรา ทำการค้าสุจริต เหล่าหญิงสาวล้วนสงบเสงี่ยมเรียบร้อยยิ่ง จะขโมยของได้อย่างไรกันเจ้าคะ คุณชายน้อยเอ่ยคำพูดเช่นนี้ มีหลักฐานอันใดหรือไม่เล่า"

ซือถูฟางที่ยืนอยู่ด้านข้างฟังแล้วคิ้วกระตุกรัวๆ

การค้าสุจริตงั้นรึ หญิงสาวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยงั้นรึ

นางแทบอยากจะฉีกปากที่พูดจาเหลวไหลไร้สาระของแม่เล้าผู้นี้ให้ขาดวิ่น

โม่ฮว่าแค่นเสียงฮึ "ในหอของพวกเจ้า มีคนที่ชื่อชิงหลานใช่หรือไม่"

แม่เล้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มว่า

"มีแม่นางผู้นี้อยู่จริงๆ เจ้าค่ะ"

"ถ้าเช่นนั้นก็ถูกต้องแล้ว" โม่ฮว่าเลิกคิ้วขึ้น "นางขโมยกำไลหยกของข้าไป กำไลหยกวงนี้ ผู้อาวุโสซูเป็นคนมอบให้ข้าเชียวนะ!"

"ผู้อาวุโสซู…"

แม่เล้าตกตะลึงไป

นางนึกขึ้นมาได้ เมื่อสองสามวันก่อน ผู้อาวุโสซูแห่งสำนักหนานเยว่เคยมาที่นี่จริงๆ และในตอนนั้นคุณชายน้อยผู้นี้ก็อยู่เคียงข้างผู้อาวุโสซู

และผู้อาวุโสซูท่านนั้น ก็เจาะจงเรียกชิงหลานมาจริงๆ

แม่เล้าขมวดคิ้ว ในใจจึงเชื่อไปแล้วถึงเจ็ดแปดส่วน

นังเด็กรับใช้พวกนี้จนจนเคยชิน ไม่อาจขึ้นเวทีใหญ่โตได้ ครั้นเห็นของล้ำค่า มือไม้ย่อมไม่สะอาด แอบหยิบฉวยเอาไป ย่อมเป็นเรื่องที่มีโอกาสเป็นไปได้

แม่เล้าก่นด่าในใจ "นังตัวดี สร้างเรื่องเดือดร้อนให้ข้าจริงๆ!"

เพียงแต่ว่า…

แม่เล้าลำบากใจอยู่บ้าง "ชิงหลานกำลังปรนนิบัติแขกอยู่ เกรงว่าจะไม่ค่อยสะดวกเจ้าค่ะ ไว้ดึกกว่านี้ข้าจะไต่สวนนางเอง หากนางขโมยสิ่งใดของคุณชายน้อยไปจริงๆ ข้าย่อมให้นางนำมาคืนอย่างแน่นอน…"

"นังเด็กสารเลวคนนี้ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าจะต้องทุบตีสั่งสอนให้หนัก สั่งสอนกฎระเบียบให้นางหลาบจำ…"

แม่เล้ากัดฟันกรอด สีหน้าดูอัปลักษณ์น่าเกลียดยิ่ง

โม่ฮว่าฟังแล้วแววตาเย็นเยียบลง ทว่าน้ำเสียงกลับยิ่งทำทีไม่ยอมรามือ

"ไม่ได้ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่เข้าข้างปกป้องนาง เจ้าจงไปเรียกนางมาเดี๋ยวนี้ แล้วมาเผชิญหน้าพิสูจน์ความจริงกันตรงนี้"

แม่เล้ามีสีหน้าลังเลใจ

โม่ฮว่าหัวเราะเยาะ "กำไลหยกวงนั้น ล้ำค่ายิ่งนัก หากทำสูญหายไป เจ้าไม่มีปัญญาชดใช้แน่!"

กล่าวจบ โม่ฮว่าก็เอ่ยต่ออีกว่า

"ที่ข้าเชิญเตี่ยนซือซือถูมา ก็เพื่อมาเป็นพยาน หากหอบ่ายฮวาของเจ้าคิดจะปกป้องคนที่ชื่อชิงหลาน แล้วฮุบเอากำไลหยกของข้าไป ข้าก็คงทำได้เพียงรายงานต่อที่ทำการศาลเต๋า เพื่อทวงถามความเป็นธรรมแล้ว"

"นี่…"

แม่เล้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ผู้อาวุโสซูนางย่อมไม่อยากล่วงเกิน ส่วนคุณชายน้อยผู้นี้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสซู นางก็ไม่อยากมีเรื่องด้วยเช่นกัน

และที่ทำการศาลเต๋า นางยิ่งไม่อยากไปตอแยด้วยเป็นที่สุด

แม้ว่าหอบ่ายฮวาจะเปิดกิจการมาได้ยาวนานถึงเพียงนี้ เพราะติดสินบนที่ทำการศาลเต๋าของเมืองหนานเยว่ไว้เนิ่นนานแล้ว

ทว่าพวกชนชั้นสูงของที่ทำการศาลเต๋าเหล่านั้น ล้วนเป็นดั่งฝูงหมาป่าหิวโซที่ปรนเปรอเท่าใดก็มิเคยอิ่ม

เมื่อใดที่ทำให้พวกเขาตื่นตัว ย่อมหนีไม่พ้นต้องควักเงินทองวิ่งเต้นติดสินบน นอกจากจะเสียศิลาวิญญาณแล้ว หญิงสาวในสังกัดของนางยังต้องเหนื่อยเปล่า โดยไม่ได้ศิลาวิญญาณแม้แต่ก้อนเดียว

แม่เล้ากัดฟันกรอด "ได้เจ้าค่ะ คุณชายโปรดรอสักครู่ ผู้น้อยจะไปตามนังชิงหลานตัวดีมาไต่ถามความจริงเดี๋ยวนี้!"

แม่เล้าบิดส่ายสะโพก เดินจากไปด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดดุดัน

เวลาผ่านไปชั่วหนึ่งถ้วยชา ชิงหลานที่ตัวสั่นเทาก็ถูกนางพาตัวมา

โม่ฮว่าปรายตามองชิงหลาน พบว่านางเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เส้นผมยังเปียกชื้นเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือด นิ้วมือยังคงสั่นระริก และที่ลำคอ ยังมีรอยแส้เส้นบางๆ ปรากฏอยู่

โม่ฮว่าจึงแค่นเสียงเย็นเยียบ ชี้ไปที่ชิงหลานพลางเอ่ยว่า

"เจ้าเข้ามานี่ ข้าจะถามเจ้าสักเรื่อง"

ในแววตาที่เจ็บปวดรันทดของชิงหลาน แฝงไว้ด้วยประกายความหวังอันริบหรี่ นางค่อยๆ เดินเข้ามายืนตรงหน้าโม่ฮว่า

สายตาของโม่ฮว่าทอดนิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำและค่อยๆ เอ่ยถามอย่างช้าๆ ว่า

"ข้าถามเจ้า 'กำไลหยก' วงนั้น ยังอยู่หรือไม่"

ชิงหลานเม้มริมฝีปากที่ซีดขาวแน่น พยักหน้ารับอย่างหนักแน่นจริงจังว่า

"อยู่เจ้าค่ะ!"

โม่ฮว่าลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย พลางปรายตามองซือถูฟางแวบหนึ่ง

ซือถูฟางรู้ความนัยในทันที นางคว้ากาสุราจากบนโต๊ะฟาดลงบนพื้นอย่างแรง พลางตวาดอย่างเกรี้ยวกราดว่า

"ช่างบังอาจไร้เหตุผลสิ้นดี!"

กาสุราตกลงสู่พื้น แตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสียงกระเบื้องแตกดังกังวานลอยขึ้นไปถึงชั้นบน

แม่เล้าขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจว่าบทสนทนาของพวกเขาดูมีพิรุธแปลกๆ ทว่าชั่วขณะนั้นกลับคิดไม่ออกว่าผิดปกติตรงที่ใด

ในระหว่างที่กำลังฉงนสงสัยนั้นเอง บนชั้นบนของเรือนหลัง พลันระเบิดความผันผวนของพลังวิญญาณอันเกรี้ยวกราดทรงพลังสายหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

สีหน้าของแม่เล้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เหล่าแขกเหรื่อทั้งหลายต่างพากันผุดลุกขึ้นด้วยความแตกตื่นตกใจจนหน้าถอดสี

"ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐาน?!"

มีผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐาน ลงมือต่อสู้กันในหอบ่ายฮวา!

ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่พลันตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายและโกลาหลในพริบตา

ท่ามกลางความโกลาหล โม่ฮว่าค่อยๆ ดึงตัวชิงหลานที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวมาหลบอยู่ด้านหลังตน ส่วนไป๋จื่อเซิ่งและไป๋จื่อซีก็ยืนประกบซ้ายขวา คอยปกป้องคุ้มครองชิงหลานไว้

แววตาของซือถูฟางฉายประกายเย็นเยียบ ชักดาบออกจากฝักพลางตะโกนก้องว่า

"ถึงกับมีผู้กล้ามาก่อความไม่สงบในหอบ่ายฮวาเชียวรึ! พวกเจ้าตามข้าไปปราบปราม!"

ในหมู่แขกเหรื่อ เหล่าจื๋อซือของที่ทำการศาลเต๋าที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่ต่างพากันปรากฏกาย ชักดาบคมปลาบวาววับสะท้อนแสงออกมา แล้วทะยานร่างขึ้นสู่ชั้นบนอย่างพร้อมเพรียง

แม่เล้าที่เห็นภาพเหตุการณ์นี้อ้าปากค้าง ในใจพลันเย็นวาบไปทั้งดวง

จบสิ้นแล้ว ตนถูกซ้อนแผนหลอกเข้าให้แล้ว!