ตอนที่ 60 — ตอนที่ 60 เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน

โม่ฮว่าอ่านคำอธิบายของเคล็ดวิชาซ้ำอีกรอบ บนนั้นมีข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค ระบุว่าเคล็ดวิชานี้ไม่จำกัดระดับขั้นและคุณสมบัติธาตุของรากวิญญาณ จำนวนรอบโจวเทียนของพลังวิญญาณที่ฝึกฝนได้ค่อนข้างต่ำ อุปสรรคคอขวดอยู่ที่สัมผัสญาณ หากมิใช่ปรมาจารย์ค่ายกลก็ไม่สมควรฝึกฝน

แม้จะมิได้ระบุว่าจำเป็นต้องใช้สิ่งวิเศษใด ทว่าคำบรรยายเหล่านี้กลับแฝงกลิ่นอายประหลาดพิลึกพิลั่นอยู่หลายส่วน

จะมีเคล็ดวิชาที่ไม่จำกัดรากวิญญาณได้อย่างไรกัน

การที่พลังวิญญาณที่กลั่นสกัดได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั้นพอจะเข้าใจได้ ในเมื่อไม่จำกัดรากวิญญาณ ย่อมหมายความว่ารากวิญญาณระดับล่างก็สามารถฝึกฝนได้ พลังวิญญาณที่ฝึกออกมาได้ย่อมไม่อาจลึกล้ำหนักแน่นตามไปด้วย

ทว่าอุปสรรคคอขวดอยู่ที่สัมผัสญาณหมายความว่าอย่างไร และเหตุใดจึงระบุว่าหากมิใช่ปรมาจารย์ค่ายกลก็ไม่สมควรฝึกฝนเล่า

…

โม่ฮว่าขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก มิทราบว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด อาจารย์จวงจึงลืมตาขึ้น "เลือกเสร็จแล้วหรือ"

โม่ฮว่าจึงได้สติกลับมา "ศิษย์เลือกได้แล้วขอรับ เพียงแต่มิทราบว่าวิชาใดจะเหมาะสมกว่ากัน"

"เอามาให้ข้าดูสิ"

โม่ฮว่าส่งเคล็ดวิชาสองสามเล่มที่ตนคัดเลือกไว้ยื่นให้อาจารย์จวงด้วยความนอบน้อม

อาจารย์จวงกวาดสายตาดูทีละเล่ม สีหน้าราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าในใจกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

เคล็ดวิชาที่โม่ฮว่าเลือกมาเหล่านี้ ล้วนเป็นเล่มที่เฒ่าขุยคัดเลือกไว้ทั้งสิ้น ส่วนเล่มที่ตนเองเลือกมา โม่ฮว่ากลับไม่เลือกเลยแม้แต่เล่มเดียว เรื่องนี้ทำให้อาจารย์จวงรู้สึกเสียหน้ายิ่งนัก

กระทั่งพลิกมาถึงแผ่นหยกแผ่นสุดท้าย ดวงตาของอาจารย์จวงจึงพลันเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมา

บนแผ่นหยกสีขาวซีดอันโบราณเรียบง่าย สลักอักษรสามคำนามว่า 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》

นี่คือหนึ่งในเคล็ดวิชา 'แปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร' ที่อาจารย์จวงเป็นผู้คัดเลือกมาเองกับมือ

อาจารย์จวงพึงพอใจอย่างยิ่ง รู้สึกว่าเด็กโม่ฮว่าคนนี้ยังมีสายตาที่ใช้ได้อยู่บ้าง นับเป็นเด็กที่พอสั่งสอนได้

โม่ฮว่าเห็นสายตาของอาจารย์จวงจับจ้องอยู่ที่ 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 จึงเอ่ยถามข้อข้องใจที่ตนใส่ใจที่สุดออกมา

"ท่านอาจารย์ หัวใจสำคัญในการฝึกตนของ 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 เล่มนี้มิได้ระบุสิ่งวิเศษที่ต้องใช้ แปลว่าไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรฟ้าดินอันใดก็สามารถฝึกฝนได้ใช่หรือไม่ขอรับ"

"ถูกต้อง" อาจารย์จวงพยักหน้า

โม่ฮว่าดีใจยิ่งนัก ทว่าชั่วพริบตาต่อมาก็สงบจิตสงบใจลงได้ "การบำเพ็ญเพียรในมรรคาย่อมมีเหตุและผลเชื่อมโยงกัน มีการสละออกย่อมมีสิ่งตอบแทน การที่ไม่ต้องอาศัยสิ่งวิเศษฟ้าดินก็สามารถฝึกตนได้ ย่อมหมายความว่าการฝึกฝนเคล็ดวิชานี้จะมีปัญหาในด้านอื่นตามมาใช่หรือไม่ขอรับ"

ในแววตาของอาจารย์จวงฉายแววชื่นชม จากนั้นจึงเอ่ยอย่างช้าๆ

"นี่คือเคล็ดวิชาโบราณวิชาหนึ่ง"

"เคล็ดวิชาโบราณหรือขอรับ" โม่ฮว่าสงสัย "เคล็ดวิชาโบราณมีความแตกต่างอันใดหรือขอรับ"

"มีทั้งความแตกต่างและไม่มีความแตกต่าง เคล็ดวิชาที่คนโบราณฝึกฝนคือเคล็ดวิชา เคล็ดวิชาที่คนยุคนี้ฝึกฝนก็คือเคล็ดวิชา ล้วนเป็นหนทางในการแสวงหาวิถีเซียนและมรรคาเช่นเดียวกัน ทั้งยังมีข้อดีข้อเสียแตกต่างกันไป ไม่อาจเหมารวมได้…"

"เคล็ดวิชาโบราณบางวิชาผ่านการฝึกฝนและดัดแปลงแก้ไขโดยผู้บำเพ็ญเพียรหลายยุคหลายสมัย จนค่อยๆ มั่นคงเสถียร อุปสรรคคอขวดน้อยลง ฝึกฝนแล้วได้ผลลัพธ์เป็นทวีคูณ ย่อมกลายมาเป็นเคล็ดวิชาหลักที่ผู้คนในโลกบำเพ็ญเพียรยุคปัจจุบันนิยมฝึกฝนกัน ส่วนเคล็ดวิชาโบราณบางวิชาแปลกประหลาดเฉพาะทาง ฝึกฝนได้ยากเย็นเข็ญใจ ซ้ำร้ายฝึกสำเร็จแล้วผลลัพธ์กลับไร้ประโยชน์ดั่งซี่โครงไก่ สุดท้ายจึงค่อยๆ ถูกทอดทิ้งไป…"

"เคล็ดวิชาบางสายโหดเหี้ยมชั่วร้าย ทำให้จิตใจฟั่นเฟือนสูญเสียสติจนตกสู่หนทางมาร ก็จะถูกศาลเต๋าสั่งห้ามและปิดผนึก และยังมีเคล็ดวิชาบางสายที่สามารถฝืนชะตาเปลี่ยนลิขิตสวรรค์ ทว่าเงื่อนไขในการฝึกฝนเข้มงวดสาหัสสากรรจ์ ซ้ำยังถูกผู้บำเพ็ญเพียรผู้ยิ่งใหญ่แย่งชิงกันไปมา ไม่พังทลายเสียหายก็สูญหายสาบสูญ สุดท้ายจึงหลงเหลืออยู่เพียงในตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาในหมู่ผู้ฝึกตนเท่านั้น…"

"เช่นนั้นเคล็ดวิชาโบราณล้วนไม่จำกัดรากวิญญาณหรือขอรับ" โม่ฮว่าเอ่ยถาม

"ก็มิได้เป็นเช่นนั้นเสียทั้งหมด เคล็ดวิชาส่วนใหญ่ยังคงจำกัดคุณสมบัติธาตุของรากวิญญาณ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่จำกัดระดับชั้นของรากวิญญาณ ตั้งแต่ระดับสูงเลิศเลอไปจนถึงระดับต่ำสุดก็สามารถฝึกฝนได้ ทว่าก็นับเป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น"

"การประเมินระดับขั้นของรากวิญญาณและเคล็ดวิชาเพื่อฝึกฝนนั้น เริ่มขึ้นหลังจากศาลเต๋าได้รวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว โดยได้รับการผลักดันจากบรรดาตระกูลใหญ่และสำนักใหญ่ นำมาบังคับใช้ทั่วทั้งเก้าแคว้นแห่งแดนบำเพ็ญเพียร ด้านหนึ่งก็เพื่อจัดระเบียบเคล็ดวิชาอันหลากหลายและซับซ้อนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เพื่อให้ผู้บำเพ็ญเพียรฝึกตนได้สะดวกง่ายดายขึ้น แต่อีกด้านหนึ่ง…"

แท้จริงแล้วก็คือเพื่อผูกขาดการสืบทอดเคล็ดวิชา…

สายตาของอาจารย์จวงหรี่ลงเล็กน้อย ทว่ามิได้กล่าวต่อ ได้แต่เอ่ยว่า "วันหน้าเจ้าก็จะเข้าใจเอง"

"ขอรับ" โม่ฮว่าพยักหน้าอย่างกึ่งเข้าใจกึ่งฉงน ก่อนจะถามต่อ "ท่านอาจารย์ แล้ว 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 เล่มนี้จัดอยู่ในเคล็ดวิชาโบราณประเภทใดหรือขอรับ"

"น่าจะจัดอยู่ในประเภทแปลกประหลาดเฉพาะทางกระมัง"

อาจารย์จวงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "เคล็ดวิชานี้ ในอดีตก็เคยมีคนร่ำเรียน การฝึกฝนนั้นเรียบง่ายอย่างยิ่ง ขอเพียงดูดซับกลั่นพลังจากศิลาวิญญาณก็พอ ทว่าอุปสรรคคอขวดยามทะลวงระดับกลับประหลาดพิลึกนัก อุปสรรคคอขวดของเคล็ดวิชาอื่น โดยทั่วไปมักอยู่ที่เส้นชีพจรหรือทะเลลมปราณ จำต้องกลั่นสกัดสิ่งวิเศษฟ้าดินจึงจะสามารถทะลวงผ่านได้ ทว่าอุปสรรคคอขวดของเคล็ดวิชานี้ กลับอยู่ที่ทะเลสัมผัสญาณ ทะเลสัมผัสญาณนั้นเลือนรางลึกล้ำยากหยั่งถึง ทั้งยังแทบไม่มีสิ่งวิเศษใดคอยช่วยส่งเสริม ดังนั้นจะสามารถทะลวงผ่านได้หรือไม่ จึงเป็นปริศนาที่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลย"

"สิ่งวิเศษต่อให้หายากเพียงใด อย่างไรเสียก็ยังมีช่องทางในการเสาะหา เป็นเพียงเรื่องของราคาค่างวดที่ต้องจ่ายเท่านั้น ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับปัญหาของทะเลสัมผัสญาณ ย่อมเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง บางคราวกระทั่งไร้หนทางจะเริ่มต้นลงมือด้วยซ้ำ ประกอบกับเคล็ดวิชานี้เมื่อฝึกฝนแล้วพลังวิญญาณกลับต่ำเตี้ย ทั้งยังไม่ปรากฏสรรพคุณอื่นใด นานวันเข้าจึงไม่มีผู้ใดฝึกฝนอีกต่อไป"

โม่ฮว่ารับฟังอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงเอ่ยถามคำถามสุดท้าย

"แล้วที่ในเคล็ดวิชาระบุไว้ว่า 'หากมิใช่ปรมาจารย์ค่ายกลก็ไม่สมควรฝึกฝน' มีความหมายว่าอย่างไรหรือขอรับ จำเป็นต้องเป็นปรมาจารย์ค่ายกลก่อน จึงจะฝึกเคล็ดวิชานี้ได้หรือขอรับ"

"มิใช่" อาจารย์จวงส่ายหน้า "มิใช่ว่าต้องเป็นปรมาจารย์ค่ายกลจึงจะฝึกเคล็ดวิชานี้ได้ หากแต่ในบรรดาสรรพศาสตร์แห่งการบำเพ็ญเต๋านั้น มีเพียงปรมาจารย์ค่ายกลเท่านั้นที่สิ้นเปลืองสัมผัสญาณมากที่สุด มีการใช้ประโยชน์และความเข้าใจในทะเลสัมผัสญาณเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป ส่วนอุปสรรคคอขวดของ 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 ก็อยู่ที่สัมผัสญาณ ย่อมเหมาะสมที่สุดสำหรับปรมาจารย์ค่ายกลที่จะฝึกฝน หรือพูดอีกอย่างก็คือ หากแม้แต่ปรมาจารย์ค่ายกลยังฝึกไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเพียรในศาสตร์แขนงอื่นก็ยิ่งไร้หนทางจะฝึกฝนได้เลย"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง…"

โม่ฮว่าคิดคำนวณในใจ จากนั้นจึงตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

อาจารย์จวงเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม "เจ้าคิดตกแล้วหรือยังว่าจะฝึกฝนเคล็ดวิชาใด"

"คิดตกแล้วขอรับ" โม่ฮว่าพยักหน้า "ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากฝึก 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 ขอรับ"

อาจารย์จวงรู้สึกโล่งใจและพึงพอใจขึ้นมาบ้าง รู้สึกว่าเด็กโม่ฮว่าคนนี้ชะตาต้องกันกับตนเองจริงๆ ไม่เหมือนเฒ่าขุยที่มีรสนิยมในการเลือกเคล็ดวิชาจืดชืดไร้รสนิยมถึงเพียงนั้น

อาจารย์จวงตั้งท่าจะยื่นแผ่นหยกเคล็ดวิชา 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 ให้แก่โม่ฮว่า ทว่าสุดท้ายจู่ๆ ก็เกิดความลังเลใจขึ้นมา ผ่านไปครู่หนึ่งจึงทอดถอนหายใจ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง

"โม่ฮว่า เจ้าคิดรอบคอบดีแล้วแน่หรือ"

โม่ฮว่ามองอาจารย์จวงด้วยความฉงนเล็กน้อย

"เคล็ดวิชานี้แม้จะฝึกฝนง่ายดาย ทว่ายามทะลวงระดับกลับมีตัวแปรมากเกินไป อีกทั้งพลังวิญญาณยังไม่แข็งแกร่ง ไม่ว่าจะเป็นการฝึกตนหรือการต่อสู้ประลองวิชา อย่างไรเสียก็ย่อมด้อยกว่าผู้อื่นขั้นหนึ่งเสมอ"

แม้จะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่อาจารย์จวงก็ยังชี้ไปยังบรรดาเคล็ดวิชาที่โม่ฮว่า 'คัดทิ้ง' เหล่านั้นแล้วกล่าวว่า

"เคล็ดวิชาเหล่านี้แม้จะไม่นับว่าแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร ทว่าข้อดีคือมั่นคงปลอดภัยและใช้งานได้จริง ทั้งยังฝึกฝนรอบโจวเทียนของพลังวิญญาณได้ไม่น้อย ส่วนสิ่งวิเศษเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น ต่อให้ยุ่งยากไปบ้าง แต่ก็มิได้เลอค่าอันใด อย่างไรเสียย่อมพอมีหนทางหามาได้"

ทว่าโม่ฮว่ากลับกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดเดี่ยว "ศิษย์คิดรอบคอบดีแล้วขอรับ ตัวศิษย์มีรากวิญญาณธรรมดาสามัญ ย่อมไม่อาจเทียบเคียงกับผู้อื่นได้แต่แรก เพียงหวังว่าจะมีความก้าวหน้าในวิชาค่ายกล ไม่ทำให้เสียแรงที่ท่านอาจารย์พร่ำสอน ในเมื่อคิดจะเป็นปรมาจารย์ค่ายกล สัมผัสญาณย่อมสำคัญที่สุด ปริมาณพลังวิญญาณจะมากหรือน้อยจึงไม่นับเป็นอันใดเลย"

"อุปสรรคคอขวดของปรมาจารย์ค่ายกลอยู่ที่สัมผัสญาณ อุปสรรคคอขวดของ 《เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยน》 ก็อยู่ที่สัมผัสญาณเช่นกัน สำหรับศิษย์แล้ว ย่อมไม่แตกต่างกัน ขอเพียงตั้งหน้าตั้งตาศึกษาค่ายกลและเสริมสร้างสัมผัสญาณให้แข็งแกร่งก็พอ การบำเพ็ญเต๋าย่อมมิใช่หนทางราบรื่นแต่เดิม ความสำเร็จขึ้นอยู่กับสวรรค์ ความพยายามอยู่ที่ตัวเราขอรับ"

อาจารย์จวงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "เจ้าพูดได้ไม่เลว หาได้ยากยิ่งที่เจ้าอายุเพียงเท่านี้ แต่มีจิตวิญญาณแห่งมรรคาที่แน่วแน่มั่นคงถึงเพียงนี้"

โม่ฮว่ามิกล้ารับคำชมเชยนี้ จึงเอ่ยอย่างเกรงใจว่า "ความจริงแล้วศิษย์มิได้มีจิตใจแน่วแน่อันใดหรอกขอรับ…"

อาจารย์จวงสะอึกไป

"สาเหตุหลักเป็นเพราะเคล็ดวิชาอื่น ศิษย์ไม่มีปัญญาฝึกฝนต่างหากขอรับ เคล็ดวิชานี้ไม่ต้องใช้สิ่งวิเศษ จึงทำได้เพียงเลือกวิชานี้เท่านั้น…"

อาจารย์จวง "…"

โม่ฮว่าเองก็จนใจเช่นกัน

ปัญหาเรื่องสัมผัสญาณ อย่างไรเสียก็ยังพอคิดหาหนทางแก้ไขได้ ทว่า 'สิ่งวิเศษเล็กๆ น้อยๆ' เหล่านั้น เอะอะก็มีมูลค่าหลักพันหลักหมื่นก้อนศิลาวิญญาณ โม่ฮว่าที่มีภูมิหลังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระย่อมจนปัญญาโดยสิ้นเชิง

คนเราพอจนกรอบ จิตวิญญาณแห่งมรรคาก็ย่อมต้องแน่วแน่มั่นคงไปเอง ไม่แน่วแน่ก็ไม่ได้