ตอนที่ 607 — ตอนที่ 607

ราตรีมืดมิดลึกล้ำ ภายในเรือนปีกเงียบสงัดดั่งป่าช้า

ภายในห้องอันกว้างขวาง อวี๋เอ๋อร์ยังคงนอนขดคู้ตัวสั่นเทา ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตระหนกขวัญผวา ซีดเผือดไร้สีเลือด

รอบด้านเต็มไปด้วยภูตผีปีศาจอันเย็นเยียบ มารร้ายเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง สายน้ำสีดำขุ่นคลั่ก จุดประกายแสงสีแดงฉานระยิบระยับ ราวกับขุมนรกโลกันตร์ ทว่าผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปย่อมไม่อาจมองเห็นได้เลยแม้แต่น้อย

โม่ฮว่ายืนนิ่งเงียบอยู่เบื้องหน้าของอวี๋เอ๋อร์ สีหน้าราบเรียบ จ้องมองฝูงปีศาจเหล่านี้ตรงๆ

สายตาของเขาแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังยั่วยุ

เหล่าปีศาจเดือดดาล ใบหน้าอสูรและภูตผีอันบิดเบี้ยวพิสดารต่างเผยสีหน้าหิวกระหาย น้ำลายเหนียวข้นไหลเยิ้ม จ้องเขม็งมองโม่ฮว่าตาไม่กะพริบ ทว่าคล้ายกับยังไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือโดยพลการ

พวกมันดูเหมือนกำลังวิงวอนขอความเห็นชอบจากสิ่งใดบางอย่าง

พลันนั้น เสียงอันวิปริตพิสดารสายหนึ่งก็ดังขึ้น

ทั้งเยือกเย็นและชั่วร้าย ทั้งยังคล้ายกับแฝงไว้ด้วยอำนาจบารมีอันไร้ผู้ต่อต้าน

เหล่าภูตผีปีศาจชั่วร้ายเหล่านี้แววตาทอประกายยำเกรง ทว่าระหว่างสีหน้ากลับไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นกระหายเลือดเอาไว้ได้

ราวกับมีผู้ใดเอ่ยบอกกับพวกมันว่า “เริ่มกินอาหารได้แล้ว…”

ฝูงปีศาจเหล่านี้พลันคำรามกึกก้องอย่างดุร้าย แปรสภาพเป็นสายลมหยินอันโสมมระลอกแล้วระลอกเล่า พุ่งทะยานเข้าใส่ทะเลความรู้ของโม่ฮว่าอย่างบ้าคลั่ง!

โม่ฮว่ายืนนิ่ง ‘เหม่อลอย’ ปล่อยให้เหล่าปีศาจกลายสภาพเป็นเงาร่างมารดั่งแอ่งน้ำสีดำ แทรกซึมมุดเข้าไปในทะเลความรู้ของตนเอง

เมื่อเหล่าปีศาจก้าวเข้าสู่ทะเลความรู้ของโม่ฮว่า กลิ่นอายอันชั่วร้ายเย็นเยียบภายในห้องก็ค่อยๆ สลายหายไป

ความหวาดกลัวบนใบหน้าเล็กๆ ของอวี๋เอ๋อร์ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน มือเท้าเล็กๆ ไม่ดิ้นรนขัดขืนอีกต่อไป และค่อยๆ สงบนิ่งลง

ทว่าบนใบหน้าของโม่ฮว่า กลับถูกปกคลุมด้วยเงามืดสายหนึ่ง นัยน์ตาทั้งสองข้างเหม่อลอยไร้แวว หน้าผากตรงระหว่างคิ้วดำคล้ำ

เพียงชั่วครู่ โม่ฮว่าก็ทรุดตัวล้มลงกับพื้น ค่อยๆ หลับตาลง

ทว่าภายในทะเลความรู้ ร่างจำแลงจิตญาณของโม่ฮว่ากลับลืมตาขึ้นพร้อมกัน!

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเย็นเยียบชวนขนลุก สายน้ำสีดำขุ่นคลั่กเน่าเหม็นคาวคลุ้งแผ่ขยายออกไป แปดเปื้อนกลืนกินทะเลความรู้ไปกว่าครึ่ง

ท่ามกลางสายน้ำสีดำ มีภูตผีปีศาจอันอัปลักษณ์บิดเบี้ยวที่ไม่ใช่มนุษย์และไม่ใช่อสูร เบียดเสียดรวมตัวกันอย่างหนาแน่นนับหลายสิบตน

ม่านตาของพวกมันเบิกกว้าง ทอประกายสีแดงฉานดั่งโลหิต จ้องมองโม่ฮว่า มุมปากอันดุร้ายน่าเกลียดมีน้ำลายเหนียวข้นไหลหยดย้อย

ภายในทะเลความรู้ของโม่ฮว่า ราวกับกำลังจัดพิธีบวงสรวงของเหล่ามารร้าย และงานเลี้ยงฉลองอันโอชะของฝูงภูตผี

และเครื่องเซ่นสังเวยในพิธีบวงสรวงนี้ ก็คือโม่ฮว่า

อย่างน้อยในสายตาของเหล่าปีศาจเหล่านี้ก็เป็นเช่นนั้น

โม่ฮว่าที่เดิมทีนั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางทะเลความรู้ ค่อยๆ ยืนหยัดกายขึ้น

เขามิได้จงใจสะกดกลิ่นอายเอาไว้ กลิ่นอายอันลึกล้ำควบแน่น บริสุทธิ์ดั่งจิตวิญญาณ มีชีวิตชีวาดั่งโลหิตสดใหม่ ภายหลังผ่าน ‘การแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ’ พลันกระเพื่อมไหวแผ่ซ่านออกไป

เหล่าปีศาจทั้งหมดพลันเงียบกริบลงในพริบตา

พวกมันเบิกตากว้าง คล้ายไม่อยากจะเชื่อสายตา ทว่าเพียงชั่วพริบตาถัดมา ดวงตาอันบิดเบี้ยวทั้งหมดต่างทอประกายคลั่งไคล้ ร้องคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง

พวกมันส่งเสียงคำรามที่ไม่อาจเข้าใจความหมาย

โม่ฮว่าฟังไม่เข้าใจ ทว่าเมื่ออาศัยวิชาคำนวณลิขิตฟ้า เขากลับ ‘ได้ยิน’ คำสองคำแว่วออกมาจากเสียงคำรามอันคลั่งไคล้และอึงอลเหล่านั้นได้อย่างเลือนราง

“ครรภ์… เทพ”

สายตาของโม่ฮว่าหม่นลงเล็กน้อย

ครรภ์เทพ?

หมายความว่าอย่างไรกัน

‘ภูตผีปีศาจเหล่านี้ มองข้าเป็น “ครรภ์เทพ” หรือว่าจะเอาข้าไปป้อนให้แก่ “ครรภ์เทพ” กันแน่’

‘ครรภ์เทพนี้ คือครรภ์แห่งสัมผัสญาณ หรือว่า…’

‘ครรภ์แห่งเทพมาร…’

นัยน์ตาของโม่ฮว่าหรี่ลงเล็กน้อย

ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง ภูตผีปีศาจชั่วร้ายหลายสิบตนต่างมองโม่ฮว่าน้ำลายสอสามเชียะ ในแววตามีความหิวกระหายอันไม่อาจสะกดกลั้น

ทว่าพวกมันต่างข่มความโลภของตนเอาไว้ คล้ายกับกำลังรอคอยคำสั่ง

ทันใดนั้น เสียงพึมพำกระซิบกระซาบอันวิปริตพิสดารที่ไม่รู้ว่าเป็นมนุษย์หรือปีศาจก็ดังขึ้น

ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกเก้าบรรพต

ภายในทะเลความรู้เงียบสงัดไปชั่วครู่ ก่อนจะตามมาด้วยความปั่นป่วนวุ่นวายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

โม่ฮว่าจึงล่วงรู้ได้ทันทีว่า เหล่าปีศาจเหล่านี้คล้ายกับได้รับความเห็นชอบจากตัวตนบางอย่างแล้ว และกำลังกระวนกระวายใจ เตรียมตัว ‘เปิดมื้ออาหาร’…

สายลมคาวคลุ้งพลันโหมกระหน่ำรุนแรง

ปีศาจหลายตนราวกับม้าป่าหลุดจากบังเหียน ทั้งมือและกีบเท้าตะกุยตะกาย เผยเขี้ยวฟันอันน่าเกลียด พุ่งเข้ามากัดฉีกโม่ฮว่า

ตนที่พุ่งนำหน้ามาเป็นตนแรก คือปีศาจหัวสุนัขร่างมนุษย์ แขนขาบิดกลับด้านยันพื้น สี่ ‘กีบเท้า’ ก้าวพร้อมเพรียง คล้ายกับถูก ‘หั่นเฉือน’ แล้วนำมาเย็บปะติดปะต่อขึ้นใหม่

เพียงชั่วพริบตาเดียว ปีศาจหัวสุนัขก็ประชิดถึงตัวโม่ฮว่า

มันอ้าปากกว้างดั่งอ่างโลหิต กัดขย้ำเข้าใส่โม่ฮว่าอย่างดุดัน

ทว่าในจุดที่เขี้ยวแหลมคมกัดฉ้ำลงไปนั้น กลับปรากฏรอยริ้วน้ำสีฟ้าครามจางๆ ผุดขึ้น ร่างของโม่ฮว่าประดุจสายน้ำรินไหล ทั้งจริงทั้งลวงตา ลอยละล่องถอยห่างออกไปอย่างนุ่มนวล

ย่างก้าววารีริน!

แววตาของปีศาจหัวสุนัขหม่นวูบ มันใช้ทั้งมือและเท้าตะกุยไปข้างหน้า บิดศีรษะเผยเขี้ยวขาววาววับ พุ่งเข้ากัดโม่ฮว่าอีกครา ทว่าจังหวะที่ขย้ำลงมา ก็ถูกโม่ฮว่าหลบหลีกไปได้อย่างง่ายดายอีกครั้ง

โม่ฮว่าผู้มีวิชาย่างก้าววารีรินอันเชี่ยวชาญช่ำชองมีสีหน้าสงบเยือกเย็น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นปีศาจตนนี้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ปีศาจหัวสุนัขแยกเขี้ยวคำรามกึกก้อง พุ่งเข้าเข่นฆ่าต่อไป

ทว่าไม่ว่ามันจะรวดเร็วเพียงใด ตะปบดุดันเพียงใด หรือส่งเสียงขู่คำรามดุร้ายเพียงใด กลับไม่อาจสัมผัสโดนแม้แต่ชายเสื้อของโม่ฮว่าได้เลย

ปีศาจหัวสุนัขโกรธแค้นจนถึงขีดสุด ม่านตาทรงเรียวรีเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เส้นเลือดฝอยสีแดงฉานปูดโปนจนหางตาปริแตก

ไอสังหารบนร่างของมันพลุ่งพล่านซัดสาด จากนั้นจึงอ้าเขี้ยวแหลมคมและปากโลหิตอันคาวคลุ้ง ไม่คิดชีวิตอีกต่อไป พุ่งเข้ากัดสังหารโม่ฮว่าอย่างบ้าคลั่ง

สายตาของโม่ฮว่ายังคงสงบนิ่ง ท่าเท้าย่างก้าววารีรินแปรเปลี่ยน หมุนกายอย่างแผ่วเบา หลบการพุ่งกัดในครานี้ไปได้อย่างหมดจด

ขณะเดียวกัน โม่ฮว่าเอี้ยวตัวสะสมพลัง นิ้วทั้งห้ากำแน่นกลายเป็นกำปั้นเล็กๆ รวบรวมพลังจิตญาณ ชกออกไปหมัดหนึ่งอย่างรุนแรง!

หมัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยอานุภาพจิตญาณสิบห้าลวดลายที่ผ่านการควบแน่นจากสิบแปดลวดลายและแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ

เพียงหมัดเดียว อานุภาพเทพเกริกไกร!

ซัดศีรษะสุนัขของปีศาจตนนี้จนระเบิดแหลกละเอียดโดยตรง!

ศีรษะของปีศาจหัวสุนัขถูกอานุภาพจิตญาณที่แฝงมากับหมัดของโม่ฮว่าบดขยี้ ดับสลายไปในทันที ระเบิดกลายเป็นแอ่งน้ำสีดำ สาดกระจายออกไปไกลหลายฉื่อ

เหล่าปีศาจทั้งหมดรูม่านตาหดเล็กลง ต่างบังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

โม่ฮว่ากลับเผยรอยยิ้มออกมา

เป็นไปตามคาดจริงๆ!

สัมผัสญาณที่แปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ ควบแน่นดั่งปรอท มีความเหนียวแน่นแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด

ย่อมหมายความว่า…

‘ร่างกายเนื้อ’ ในเชิงจิตญาณของเขา แข็งแกร่งทรงพลังยิ่งนัก

ในโลกความเป็นจริง เขาอ่อนแอแต่กำเนิด ลมปราณโลหิตเจือจาง

ทว่าในทะเลความรู้ ‘ร่างกายเนื้อ’ แห่งจิตญาณของเขา แข็งแกร่งไม่อาจทำลาย ไร้ผู้ต่อต้าน กระทั่งสามารถเข้าประชิดตัว ต่อสู้ห้ำหั่นกับเหล่าปีศาจอันดุร้ายเหล่านี้ได้อย่างสูสี!

ปีศาจเหล่านี้ถือกำเนิดขึ้นจากความคิดชั่วร้าย ทว่าบนร่างกลับชุ่มโชกไปด้วยน้ำสีดำคล้าย ‘น้ำคร่ำ’ แห่งบาปหนา เงาร่างมารจึงควบแน่นขึ้นเล็กน้อย และบังเกิด ‘การแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ’ ขึ้นมาเส้นสายหนึ่ง

‘การแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ’ สายนี้ ทำให้พวกมันแตกต่างไปจากภูตผีปีศาจทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

ทว่าจิตญาณของโม่ฮว่า ถูกควบแน่นมาจากสัมผัสญาณสิบแปดลวดลาย และได้รับการปรับโครงสร้างใหม่ผ่านมหาค่ายกลปริศนาสวรรค์ แม้กระทั่งเส้นผมแต่ละเส้น ยังควบแน่นดั่งปรอท

ปีศาจเหล่านี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงความคิดชั่วร้ายที่คล้าย ‘ละอองหมอก’ ซึ่งแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำสีดำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ขณะที่จิตญาณของโม่ฮว่า กลับเปรียบประดุจหล่อหลอมขึ้นมาจากปรอทบริสุทธิ์

‘การแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ’ ของเขา เหนือล้ำกว่าเหล่าปีศาจเหล่านี้อย่างเทียบไม่ติด!

ดังนั้น ลำพังเพียงความแข็งแกร่งของจิตญาณ ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ปีศาจเหล่านี้ได้แล้ว

นี่ก็คือการปรับโครงสร้างทะเลความรู้ใหม่ และการแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพของจิตญาณแห่งเคล็ดฟ้าคำนวณ!

และยังเป็นการบรรลุเต๋าด้วยสัมผัสญาณที่แท้จริง!

โม่ฮว่ามีสีหน้าฮึกเหิม ทว่าเมื่อเปลี่ยนความคิด ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

การแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพของสัมผัสญาณเช่นนี้ ก็มีจุดที่ไม่ค่อยดีอยู่ข้อหนึ่ง…

โม่ฮว่าพบว่า ตั้งแต่ที่สัมผัสญาณถูกควบแน่น ปรับโครงสร้างใหม่ และแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ ร่างจำแลงจิตญาณของเขาคล้ายกับ ‘ไม่โตขึ้น’ อีกเลย…

ยามนี้เขาอายุสิบห้าปีแล้ว ในโลกความเป็นจริงย่อมเติบโตขึ้นมาบ้างอย่างเห็นได้ชัด

ทว่ารูปร่างหน้าตาในทะเลความรู้ ยังคงเป็นรูปลักษณ์ยามเพิ่งเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน แขนเล็กขาเล็ก มองดูแล้ว ‘ไร้เดียงสา’ ยิ่งนัก

จิตเต๋าดั่งทารก จิตญาณรักษาต้นกำเนิด

แม้จะกล่าวว่ารูปร่างจิตวิญญาณไม่เปลี่ยนแปลง รักษาสภาพแรกเริ่มไว้ได้นับเป็นเรื่องดี ทว่าโม่ฮว่าก็ยังคงไม่ค่อยพอใจอยู่เล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม วิชาใดๆ ล้วนย่อมมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง

อีกทั้งร่างจำแลงสัมผัสญาณก็มิได้แสดงให้ผู้อื่นเห็น เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ ย่อมไม่สลักสำคัญอันใด

หลังจากปีศาจหัวสุนัขตายตกในพริบตา ปีศาจตนอื่นๆ ต่างเกิดความหวาดกลัว ทว่าขณะเดียวกันก็ถูกกระตุ้นความดุร้ายให้ตื่นขึ้น ชั่วครู่ถัดมา พวกมันจึงยิ่งไม่กลัวตาย โถมประดักันเข้ามาเข่นฆ่าโม่ฮว่าอย่างบ้าคลั่ง

โม่ฮว่ามีสีหน้ากระตือรือร้น นัยน์ตาเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

แม้จะเป็นเพียงภายในทะเลความรู้ ทว่าในที่สุดเขาก็สามารถสัมผัสถึงความรู้สึกของ ‘ร่างกายเนื้อไร้เทียมทาน’ ได้เสียที

เหล่าปีศาจประชิดตัว พุ่งเข้าฉีกทึ้งกัดขย้ำ กลิ่นคาวคลุ้งตลบอบอวลเป็นระลอก

รอบกายของโม่ฮว่ามีเงาวารีสีฟ้าครามจางๆ โอบล้อม เคลื่อนไหวหลบหลีกท่ามกลางการโรมรันของฝูงปีศาจอย่างคล่องแคล่วว่องไวและผ่อนคลายสบายมือ ครั้นสบโอกาส ก็ซัดหมัดเข้าใส่หนึ่งครั้ง

ไม่มีสิ่งใดที่หมัดเดียวแก้ปัญหาไม่ได้

หากมี… ก็ซัดไปสองหมัด

ยิ่งต่อสู้ โม่ฮว่าก็ยิ่งสนุกสนาน ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งช่ำชอง กลเม็ดเด็ดพรายสารพัดผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย

ปีศาจหน้าม้าตนหนึ่งเผลอไผล โดนโม่ฮว่าจับช่องโหว่ได้ ซัดหมัดเดียวทะลวงหน้าอกจนเป็นรูโบ๋

ปีศาจหัววัวตนหนึ่ง ถูกโม่ฮว่าใช้สองมือจับ หักเขาควายทั้งสองข้างจนสะบั้น

ปีศาจร่างหมาป่าตนหนึ่ง ถูกโม่ฮว่าทิ้งตัวลงมาจากฟ้า เหยียบเอวหักเป็นสองท่อน…

และยังมีพวกที่ถูกเขาบิดคอหัก ต่อยฟันหน้าแตก ยื้อกระชากหางขาด เตะกระดูกสันหลังหัก หรือถีบกะโหลกศีรษะกระเด็น…

อย่างไรเสียโม่ฮว่าก็มิใช่ผู้ฝึกกายาที่แท้จริง ไม่เคยร่ำเรียนเพลงยุทธ์แห่งการบำเพ็ญเต๋าที่เป็นแบบแผน ดังนั้นจึงทำได้เพียงใช้ท่วงท่าเรียบง่ายไร้การปรุงแต่งมาประมือกับปีศาจเหล่านี้

แต่ละท่วงท่าล้วนตื้นเขินยิ่งนัก

ไร้ซึ่งกระบวนท่า มีแต่พลังล้วนๆ

อาศัยความแข็งแกร่งของสัมผัสญาณ ‘กำลังมหาศาลกระทั่งอิฐยังบินได้’ หมัดต่อหมัด เท้าต่อเท้า บดขยี้ฝูงภูตผีปีศาจชั่วร้ายเหล่านี้อย่างราบคาบ

‘ร่างกายเนื้อ’ แห่งจิตญาณอันทรงพลัง ผสานกับวิชาย่างก้าววารีรินอันล้ำเลิศ ประกอบกับสัมผัสญาณอันเฉียบคม การรับรู้อันแจ่มชัด และการกุมจังหวะการต่อสู้ได้อย่างแม่นยำ

ปีศาจเหล่านี้ขอเพียงเข้าประชิดตัว ล้วนไม่อาจต้านทานการโจมตีของโม่ฮว่าได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

โม่ฮว่าสังหารแหลกลาญไปทั่วสารทิศ ท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม ทำให้เหล่ามารร้ายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

ทันใดนั้น ลูกศรวารีอันชั่วร้ายอำมหิตดอกหนึ่งพลันแหวกฝ่าความว่างเปล่าเข้ามา กระแทกเข้าที่หัวไหล่ของโม่ฮว่า ฉีกกระชากอาภรณ์ที่แปรสภาพมาจากจิตญาณของเขาจนขาดวิ่น

ภายในลูกศรวารีชุ่มโชกไปด้วยน้ำเน่าเปื่อย คล้ายกับแฝงไว้ด้วยความคิดชั่วร้ายอันเป็นพิษร้ายกาจ สามารถกัดกร่อนจิตใจผู้คน และยังสามารถกัดเซาะจิตญาณได้อีกด้วย

ใต้ผิวหนังขาวเนียนของโม่ฮว่า พลันปรากฏรอยไหม้เกรียมเป็นจุดสีดำสายหนึ่ง และมีเลือดสีดำไหลซึมออกมาเล็กน้อยจริงๆ

โม่ฮว่าขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

เมื่อครู่นี้เขาชกหมัดเข้าเนื้ออย่างเมามัน กำลังต่อสู้อย่างเพลิดเพลิน จึงประมาทเลินเล่อไปบ้าง คาดไม่ถึงว่าจะถูกปีศาจลอบยิงเกาทัณฑ์ลับ ได้รับบาดเจ็บจากลูกศรน้ำเน่าเปื่อยอันชั่วร้ายพิสดารนี้

โม่ฮว่าหันขวับไปมองยังที่ไกล ก็พบว่าในระยะไกลมีปีศาจหัวงูอยู่สองสามตนจริงๆ สองมือกำลังประสานผนึกคาถา สายตาชั่วร้ายอำมหิต แลบลิ้นสองแฉกไปมา

ลูกศรน้ำเน่าเปื่อยนี้ ก็คือวิชาชั่วร้ายที่พวกมันร่ายขึ้นมานั่นเอง

หนึ่งในนั้นมีม่านตาเรียวยาว กำลังแสยะยิ้มชั่วร้าย เห็นได้ชัดว่าลูกศรน้ำเน่าเปื่อยที่ลอบโจมตีโม่ฮว่าเมื่อครู่ เป็นฝีมือของมัน

ยามที่โม่ฮว่าถูกฝูงปีศาจรุมล้อมระยะประชิด มันก็แอบซ่อนตัวอยู่ไกลๆ ลอบโจมตีอย่างเจ้าเล่ห์เพทุบาย

เมื่อลอบโจมตีสำเร็จ ปีศาจหัวงูกระหยิ่มยิ้มย่อง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงแหลมแหบแห้งกึกก้อง

ทว่ามันเพิ่งหัวเราะไปได้เพียงครึ่งเดียว วิชาลูกไฟลูกหนึ่งก็พุ่งวาบมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ระเบิดศีรษะงูของมันจนแหลกละเอียดในพริบตา!

ปีศาจงูตายตกในทันที ศีรษะถูกระเบิดจนไม่เหลือซาก ร่างกายค่อยๆ ล้มฟุบลง

เสียงหัวเราะอันแสบแก้วหูพลันหยุดชะงักลงกะทันหัน

ปีศาจงูตนอื่นๆ แตกตื่นขวัญหนีดีฝ่อ

แน่นอนว่าโม่ฮว่าย่อมไม่ละเว้นพวกมัน

กล้าลอบกัดเชียวหรือ!

สายตาของโม่ฮว่าเย็นเยียบ นิ้วมือรัวชี้นิ้ว ร่ายวิชาลูกไฟออกมาอย่างต่อเนื่อง

วิชาลูกไฟขั้นสอง เปลวเพลิงลุกโชนโชติช่วงราวกับหินหลอมเหลว ลูกแล้วลูกเล่า วาดผ่านเป็นประกายไฟสายแล้วสายเล่า ระเบิดศีรษะของเหล่าปีศาจหัวงูที่กำลังประสานผนึกคาถาและแลบลิ้นยาวอยู่ในระยะไกลจนแหลกละเอียดอย่างรวดเร็วและแม่นยำทุกตน

ปีศาจโดยรอบคิดจะขัดขวางโม่ฮว่า

ทว่าวิชาย่างก้าววารีรินของโม่ฮว่าเชี่ยวชาญช่ำชอง เพียงพอที่จะหลบหลีกการโจมตีของเหล่าปีศาจได้อย่างสบายอารมณ์

วิชาลูกไฟก็รวดเร็ว ชั่วประกายไฟแลบ ก็สามารถประสานวิชากลั่นตัวเป็นลูกไฟได้แล้ว

พวกมันไม่มีทางขัดขวางได้เลย

หากพลั้งเผลอแม้เพียงนิด ยังจะถูกกำปั้นเล็กๆ ของโม่ฮว่าจับช่องโหว่ ซัดทะลวงหน้าอกจนสิ้นชีพไปในทันที

ปีศาจสายโจมตีระยะไกลบางตนคิดจะหลบหนี

โม่ฮว่าก็จะใช้วิชาคุกวารีกักขังมันไว้ก่อน จากนั้นจึงใช้ลูกไฟยิงสังหารทีละตัว…

เนื่องจากถูกลอบโจมตีจนโมโหอยู่บ้าง โม่ฮว่าจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป ใช้ทั้งหมัดเท้าและวิชาอาคมประสานร่วมกัน

หนึ่งหมัดหนึ่งเท้า หนึ่งวารีหนึ่งอัคคี

ภายใต้การหนุนเสริมจากอานุภาพจิตญาณสิบห้าลวดลายที่ผ่านการแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ โม่ฮว่าจึงเริ่ม ‘สังหารหมู่’ ฝูงภูตผีปีศาจอันดุร้ายน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้อย่างบ้าคลั่ง

ทว่าเมื่อเข่นฆ่าไปเรื่อยๆ โม่ฮว่ากลับขมวดคิ้วมุ่น

เขารู้สึกว่าตนเองสังหารไปมากมายยิ่งนัก ทว่าปีศาจเหล่านี้ กลับดูเหมือนมิได้ลดจำนวนลงไปสักเท่าใดเลย…

‘มีบางอย่างผิดปกติ…’

โม่ฮว่ามิได้หยุดมือ ทว่าในเวลาเดียวกันก็แผ่สัมผัสญาณออกไป สังเกตการณ์อย่างละเอียดรอบคอบ เพียงชั่วครู่ สีหน้าของเขาก็พลันตื่นตะลึง

มันคือน้ำสีดำ!

น้ำสีดำเหล่านี้เหนียวข้นและชั่วร้ายโสมม ทั้งยังสามารถกัดกร่อนจิตญาณได้ คล้ายกับเคยให้กำเนิดสิ่งน่าสะพรึงกลัวบางอย่างมาก่อน

และภูตผีปีศาจเหล่านี้ ล้วนฟักตัวออกมาจากน้ำสีดำทั้งสิ้น

ทุกคราที่เขาสังหารปีศาจไปหนึ่งตน ปีศาจตนนั้นก็จะถูกน้ำสีดำกลืนกินกลับไปใหม่อีกครั้ง จากนั้นจึงอาศัยอวัยวะแขนขาของมนุษย์หรืออสูรมาปะติดปะต่อขึ้นใหม่ และฟักตัวออกมาเป็นปีศาจที่แปลกประหลาดพิสดารยิ่งกว่าเดิม

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้จิตญาณของตนจะแข็งแกร่งเพียงใด ย่อมต้องถูกบั่นทอนลงไปทีละน้อย

ทว่าปีศาจเหล่านี้ อาศัยน้ำสีดำถือกำเนิดขึ้นใหม่ กลับสามารถผุดขึ้นมาได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด

โม่ฮว่าหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเริ่มแฝงกลิ่นอายอันตราย

ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นว่าปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่ตนฟักตัวออกมา ถูกโม่ฮว่าเข่นฆ่าสังหารราวกับ ‘ปลาเน่ากุ้งเน่า’ ในน้ำสีดำคล้ายจะส่งกระแสโทสะสายหนึ่งออกมาเช่นกัน

ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่าน กลิ่นคาวคลุ้งโหมกระหน่ำเป็นระลอก

น้ำสีดำสั่นสะท้าน ม้วนตลบ และกระตุกไหว คล้ายกับกำลังทนรับความเจ็บปวดจากการ ‘คลอดบุตร’

เหนือน้ำสีดำ หมอกสีดำพวยพุ่งขึ้นมาและควบแน่นเข้าหากัน ประดุจตัวอ่อนแห่งสิ่งชั่วร้ายอัปมงคลขนาดมหึมาฟองหนึ่ง ซึ่งส่งเสียงเต้นตุบๆ ดั่งชีพจรหัวใจ

ในพริบตาที่ ‘ตัวอ่อน’ แห่งน้ำสีดำควบแน่นขึ้นนั้น โม่ฮว่าก็สังเกตเห็นได้ในทันที

สายตาของเขาหรี่ลง นิ้วมือรัวชี้นิ้ว วิชาลูกไฟลูกแล้วลูกเล่าม้วนตลบด้วยเปลวเพลิงอันดุเดือด พุ่งเข้าโจมตีตัวอ่อนน้ำสีดำขนาดยักษ์ฟองนั้นอย่างรวดเร็ว

น้ำสีดำสั่นสะท้าน คล้ายกับหวาดกลัวอยู่บ้าง

ภายในนั้นส่งเสียงคำรามประหลาดอันกระชั้นถี่ออกมา

เหล่าปีศาจโดยรอบได้รับคำสั่ง ต่างโถมตัวเข้าใส่ลูกไฟราวกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ใช้อาจหาญของเรือนร่างตนเองเข้าต้านทานการโจมตีจากวิชาลูกไฟของโม่ฮว่า หมายจะปกป้องตัวอ่อนนั้นไว้สุดชีวิต

ปีศาจที่อยู่ใกล้เคียงโม่ฮว่า ต่างคำรามกึกก้องและพุ่งเข้ามาเข่นฆ่าโม่ฮว่าเช่นกัน

โม่ฮว่าจึงถูกพัวพันไว้ชั่วคราว ไม่อาจปลีกตัวไปจัดการสิ่งอื่นได้

ทว่าเพียงสิบกว่าลมหายใจถัดมา น้ำสีดำก็สั่นไหวอย่างรุนแรง หมอกสีดำม้วนตลบขยายพองตัวใหญ่ขึ้น ชั่วพริบตาเดียว ก็ฟักตัวปีศาจขนาดยักษ์ตนหนึ่งออกมาจากภายในนั้น

ทั่วทั้งร่างของมันชุ่มโชกอยู่ในน้ำสีดำ กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตและละโมบตะกละตะกลาม มันไร้มือไร้เท้า กระทั่งไม่มีลำตัว มีเพียงศีรษะขนาดยักษ์เพียงหัวเดียวเท่านั้น

ใบหูกางใหญ่สีดำโสมม จมูกหนายาว และเขี้ยวแหลมคมงอกย้อนกลับ

นี่คือ ‘ปีศาจหัวหมู’ ตนหนึ่ง

น้ำสีดำขุ่นคลั่กได้ฟักปีศาจหัวหมูขนาดยักษ์ตนนี้ออกมา หมายจะตัดปัญหาให้จบสิ้น กลืนกินโม่ฮว่าเข้าไปโดยตรง จากนั้นจึงใช้น้ำสีดำกัดกร่อนย่อยสลายเขาให้แหลกคราบ!

ทันทีที่ปีศาจหัวหมูถือกำเนิดขึ้น มันก็เบิกตากว้างทั้งสองข้าง แววตาสีแดงฉาน น้ำลายไหลเยิ้ม ม่านตากลอกกลิ้งไปมาอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะล็อกเป้าจ้องเขม็งมาที่ร่างของโม่ฮว่าอย่างแน่วแน่

อากาศโดยรอบพลันอึดอัดกดดันขึ้นอย่างกะทันหัน

เหล่าปีศาจที่อยู่ด้านข้างต่างมีสีหน้าหวาดหวั่นพรั่นพรึง คล้ายกับอกสั่นขวัญแขวนด้วยความหวาดกลัวต่อ ‘ปีศาจหัวหมู’ ตนนี้

ในเพลานี้เอง ไอสังหารพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

ปีศาจหัวหมูพลันอ้าปากกว้างดั่งอ่างโลหิต พุ่งทะยานเข้าใส่โม่ฮว่าด้วยความเร็วอันน่าตระหนก หมายจะกลืนกินเขาลงไปทั้งตัว

เหล่าปีศาจตามรายทางที่หลบหลีกไม่ทัน ต่างถูกมันกลืนกินเข้าไปในปากทั้งตัวเช่นกัน

โม่ฮว่ามีสีหน้าราบเรียบ พลางแค่นเสียงฮึเบาๆ

“อยากกินข้าหรือ”

มือเล็กๆ ของเขายื่นไปข้างหน้า บนพื้นพลันปรากฏลวดลายค่ายกลสีทองผุดขึ้นอย่างกะทันหัน ควบแน่นกลายเป็นโซ่ตรวนทองคำซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ประดุจกรงขังคุมขัง

ค่ายกลซ้อนตรวนทองคำสามบงกช เปล่งประกายสีทองเจิดจ้า ก่อร่างสร้างตัวขึ้นสมบูรณ์ในพริบตาเดียว

ปีศาจหัวหมูพุ่งมาได้เพียงครึ่งทาง ก็ถูกค่ายกลตรวนทองคำพันธนาการไว้แน่นหนา แรงโถมทะยานไปข้างหน้าพลันหยุดชะงักลงกะทันหัน

โซ่ตรวนทองคำที่ควบแน่นขึ้นจากจิตญาณของโม่ฮว่าโดยอาศัยค่ายกล ได้รัดลึกเข้าไปในเนื้อหนังของมัน ไม่ว่ามันจะคำรามดิ้นรนขัดขืนเพียงใด ก็ไม่อาจหลุดพ้น และไม่อาจเข้าใกล้โม่ฮว่าได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว

โม่ฮว่ากลับพลิ้วกายวูบเดียว ขึ้นไปขี่อยู่บนกระหม่อมของปีศาจหัวหมู

เริ่มแรกเขาใช้สองมือกอดเขี้ยวแหลมคมของปีศาจหัวหมูไว้ ใบหน้าเล็กๆ เกร็งแน่น ออกแรงทั้งหมดที่มี กระชากดึงอย่างสุดแรงเกิด ถอนเขี้ยวหมูออกมาทั้งดุ้นอย่างดุดัน ทั้งยังดึงเนื้อหนังและน้ำสีดำดั่ง ‘โลหิต’ ติดสาดกระจายออกมาด้วย

เสียงหมูหวีดร้องโหยหวนบาดลึกถึงขั้วหัวใจพลันดังระงม

โม่ฮว่าไม่สนใจไยดี ถอนซี่หนึ่งเสร็จ ก็ถอนอีกซี่หนึ่งต่อ

หลังจากถอนเขี้ยวทั้งสองซี่ออกจนหมด โม่ฮว่าก็กำหมัดเล็กๆ แน่น นั่งขี่อยู่บนหัวของปีศาจหัวหมู ประเคนหมัดแล้วหมัดเล่า ทุบกระโหลกศีรษะของปีศาจหัวหมูดัง “ตึง! ตึง!” ดั่งค้อนเหล็กตีทั่ง

“บังอาจคิดจะกินข้า!”

ปีศาจหัวหมูถูกค่ายกลตรวนทองคำพันธนาการไว้จนแน่น ทั้งยังถูกโม่ฮว่านั่งขี่ทับสะกดไว้บนหัว จึงไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

เหล่าปีศาจตนอื่นๆ เมื่อถูกรัศมีอันน่าเกรงขามของโม่ฮว่าสะกดข่ม ต่างเผยสีหน้าหวาดกลัว ไม่กล้าก้าวเข้ามาข้างหน้า

โม่ฮว่ายิ่งทุบก็ยิ่งได้ใจ หมัดรัวกระหน่ำดั่งห่าฝน แฝงไว้ด้วยอานุภาพจิตญาณที่แปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ เพียงชั่วครู่ก็ชกปีศาจหัวหมูจนเนื้อหนังฉีกขาด กระทั่งมีเสียงกระดูกปริแตกร้าวแว่วออกมาอย่างเลือนราง…

ไม่รู้ว่าถูก ‘ทุบ’ อยู่นานเพียงใด ได้ยินเพียงเสียงดัง “ตูม!” สนั่นหวั่นไหว

ปีศาจหัวหมูก็ถูกโม่ฮว่าทุบจน ‘ระเบิดแหลก’ ไปเช่นกัน

ร่างมารของมันไม่อาจควบแน่นคงรูปได้อีกต่อไป กลายสภาพเป็นหมอกสีดำหนาทึบที่แปรสภาพมาจากจิตญาณแอ่งหนึ่ง

หมอกสีดำเหล่านี้หลังจากแตกกระจายออกไปรอบด้าน ก็เริ่มควบแน่นใหม่อีกครั้ง หดตัวถอยร่นไปข้างหลัง หมายจะหวนคืนสู่น้ำสีดำเพื่อฟักตัวเป็นปีศาจใหม่อีกครา

ทว่าโม่ฮว่าย่อมไม่ยินยอม

เขาอ้าปากเล็กๆ กว้าง สูดลมหายใจเข้าอย่างรุนแรง!

หมอกสีดำที่ถูกเขาทุบจนแตกซ่านเหล่านี้ จึงไม่อาจควบคุมตนเองได้ ถูกดึงรั้งและฉุดกระชาก สุดท้ายไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ถูกโม่ฮว่าสูดเข้าไปในปากและกลืนลงท้องไปทั้งหมด!

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนี้ กินเวลาเพียงแค่ชั่วลัดนิ้วมือเดียวเท่านั้น

ปีศาจทั้งหมดต่างยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

พวกมันที่เป็นปีศาจ… กลับถูก ‘มนุษย์’ กินเข้าไป…

เมื่อมองดูโม่ฮว่าที่มีใบหน้าไร้เดียงสา ทั้งยังแฝงความอ่อนเยาว์อยู่หลายส่วน เหล่าปีศาจต่างแยกแยะไม่ออกไปชั่วขณะ ว่าแท้จริงแล้วผู้ใดกันแน่คือ ‘ปีศาจ’ ตัวจริง…

โม่ฮว่าที่ ‘กลืนกิน’ ปีศาจหัวหมูเข้าไป บนร่างเริ่มปรากฏจุดสีดำผุดขึ้น ความคิดชั่วร้ายเริ่มแทรกซึมเข้าสู่กาย

ทว่าโม่ฮว่าผ่านศึกค่ายกลมาอย่างโชกโชน ‘กิน’ สิ่งชั่วร้ายอัปมงคลมานับไม่ถ้วน ความคิดชั่วร้ายเหล่านี้จึงไม่อาจแปดเปื้อนจิตเต๋าของเขาได้เลย

สัมผัสญาณของเขาได้รับการปรับโครงสร้างใหม่และแปรเปลี่ยนเชิงคุณภาพ

รอยมลทินจากน้ำสีดำเหล่านี้ จึงไม่อาจทำอันตรายสัมผัสญาณของเขาได้เช่นกัน

เพียงชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจ ไอขุ่นมัวของสิ่งชั่วร้ายในหมอกสีดำเหล่านี้ ก็ถูกหลอมสลายจนหมดสิ้น

ร่างจิตญาณของโม่ฮว่ากลับมากระจ่างใสดั่งชะล้าง สมบูรณ์บริสุทธิ์ดังเดิม

ขณะเดียวกัน สัมผัสญาณของโม่ฮว่าก็ยิ่งเติบใหญ่ขึ้นอีกขั้น บนรากฐานของสิบห้าลวดลาย ได้รุดหน้าไปอีกก้าวหนึ่ง จนห่างจากสิบหกลวดลายเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น

ภายในทะเลความรู้ เงียบสงัดดั่งป่าช้า

เหล่าภูตผีปีศาจที่เคยหยิ่งยโสดุร้าย ต่างแขนขาสั่นเทา เปลือกตากระตุกไหวรัว กระทั่งไม่กล้าเงยหน้ามองโม่ฮว่าอีกต่อไป

โม่ฮว่ากลับจ๊อบแจ๊บปาก รู้สึกยังไม่ค่อยจุใจอยู่บ้าง

“เนื้อหัวหมู ไม่ค่อยอร่อยเท่าใด…”

กล่าวจบ เขาก็หันศีรษะกลับไป มองไปยังเหล่าภูตผีปีศาจที่เหลือ…