ตอนที่ 86 — ตอนที่ 86 รักษาบาดแผล

จางหลันขมวดคิ้วมุ่น

แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ ทว่าก็รู้สึกว่ายิ่งตนไม่อยากยอมรับเท่าไร มันก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะเป็นความจริงมากเท่านั้น

คงมิใช่ว่าค่ายกลนี้เป็นฝีมือการวาดของโม่ฮว่าหรอกนะ แล้วคนที่โดนระเบิดนี่ก็เป็นฝีมือของโม่ฮว่าด้วยรึ?

แม้โม่ฮว่าจะมีระดับการบำเพ็ญเพียรเพียงขั้นหลอมรวมลมปราณชั้นสี่ ทว่าในเมื่อเริ่มร่ำเรียนค่ายกลผสมแล้ว ย่อมแสดงว่าระดับวิชาค่ายกลของเขาไม่ได้ต่ำต้อยเลย การวาดค่ายกลสักแผ่นมาใช้ระเบิดคน สำหรับเขาก็คงมิใช่เรื่องยากเย็นอันใดนัก

จางหลันใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง ก็ลงมือลบทำลายร่องรอยของค่ายกลทั้งหมดทิ้งเสียโดยตรง จากนั้นจึงคิดในใจว่า วันใดวันหนึ่งคงต้องแวะไปหาโม่ฮว่าเพื่อขอสุราดื่มสักกา พร้อมทั้งไต่ถามเรื่องราวให้กระจ่างแจ้งเสียหน่อย

สำหรับการใช้อำนาจหน้าที่เอื้อประโยชน์ส่วนตนเช่นนี้ ในใจเขาหาได้มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมารบกวนแม้แต่น้อย

เขาถือกำเนิดมาจากตระกูลใหญ่ ตั้งแต่วัยเยาว์ก็พบเห็นพวกคุณชายเสเพลมานับไม่ถ้วน จึงชิงชังรังเกียจพวกทายาทตระกูลใหญ่เยี่ยงเฉียนซิงที่อาศัยบารมีตระกูลมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงรังแกผู้อื่นเป็นที่สุด คนพรรค์นี้ไม่เพียงผลาญทรัพยากรของตระกูลไปวันๆ แต่ยังทำให้ชื่อเสียงเกียรติยศของตระกูลต้องแปดเปื้อนเสื่อมเสีย

มีเพียงสิ่งเดียวที่เขารู้สึกเสียดาย นั่นคืออานุภาพของค่ายกลยังรุนแรงไม่พอ จึงมิอาจระเบิดเจ้าเด็กตระกูลเฉียนนั่นให้ตกตายไปเสีย

"เจ้าเด็กโม่ฮว่าคนนี้ วิชาการยังไม่ถึงขั้นจริงๆ…" จางหลันพึมพำกับตนเอง

ภายในร้านยาซิ่งหลินถัง ท่านผู้เฒ่าเฟิงกำลังช่วยรักษาบาดแผลให้แก่พวกต้าจู้

ท่านผู้เฒ่าเฟิงไม่ชอบเด็กที่ชอบก่อเรื่องวุ่นวาย เดิมทีจึงไม่คิดจะรักษาให้ ทว่าโม่ฮว่าบอกว่าตนเองถูกผู้อื่นรังแก พวกต้าจู้จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ จนต้องพลอยได้รับบาดเจ็บเช่นนี้

แน่นอนว่า คนที่ถูกรังแกอย่างโม่ฮว่ายังคงวิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นได้อย่างกระฉับกระเฉง มีเพียงรอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนคนที่มารังแกเขานั้น บัดนี้ถูกระเบิดจนร่างไหม้เกรียมแทบไม่เป็นผู้เป็นคนไปแล้ว… เรื่องพรรค์นี้ย่อมไม่จำเป็นต้องเล่าให้ท่านผู้เฒ่าเฟิงฟัง

ท่านผู้เฒ่าเฟิงมองดูโม่ฮว่าเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ย่อมมีใจลำเอียงรักใคร่เป็นธรรมดา ครั้นได้ยินโม่ฮว่าเอ่ยเช่นนั้น ท่าทีที่มีต่อพวกต้าจู้จึงอ่อนโยนลงมาก เขาจัดแจงผสมสมุนไพรให้พวกเขานำไปทาชโลมบาดแผล ทั้งยังมอบเม็ดยาสำหรับกินบำรุงเพื่อช่วยสลายลิ่มเลือดกระจายรอยฟกช้ำให้อีกด้วย

ต้าจู้กระซิบข้างหูโม่ฮว่าเบาๆ "โม่ฮว่า บารมีเจ้าช่างยิ่งใหญ่นัก ถึงกับสามารถเกลี้ยกล่อมท่านผู้เฒ่าเฟิงได้ ก่อนหน้านี้เวลาข้ามีเรื่องชกต่อยจนบาดเจ็บ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ข้าก็ไม่กล้ามาหาท่านผู้เฒ่าเฟิงเลยสักครั้ง เพราะกลัวว่าท่านจะตำหนิเอา"

โม่ฮว่าเอ่ยว่า "ท่านผู้เฒ่าเฟิงมีจิตใจเมตตาการุญ หากพวกท่านเป็นอะไรหนักขึ้นมาจริงๆ ท่านย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยรักษาอย่างแน่นอน ที่ท่านไม่รักษาให้ ก็เพราะรู้ว่าพวกท่านไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงต่างหาก"

ต้าจู้พยักหน้าอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ทว่าหากมิใช่เพราะมีโม่ฮว่าเป็นผู้นำมา ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็คงไม่กล้าบากหน้ามาหาท่านผู้เฒ่าเฟิงเป็นแน่

ท่านผู้เฒ่าเฟิงตรวจดูบาดแผลให้พวกต้าจู้เสร็จสิ้น ก็หันมาตรวจดูโม่ฮว่าอย่างละเอียด ครั้นเห็นว่าโม่ฮว่ามีเพียงบาดแผลภายนอกเล็กน้อย จึงค่อยเบาใจลง

"ร่างกายที่อ่อนแอของเจ้านี้เป็นมาตั้งแต่กำเนิด ไม่สมควรไปแก่งแย่งวิวาทกับผู้อื่น หากไม่อาจหลีกเลี่ยงได้จริงๆ ก็จงรีบคิดหาทางวิ่งหนีให้เร็วเข้าไว้ อย่าได้ทำให้ชีวิตตนเองต้องตกอยู่ในอันตราย"

โม่ฮว่าเอ่ยอย่างจนใจ "ท่านปู่เฟิงขอรับ ข้าวิ่งหนีแล้วจริงๆ แต่หนีไม่พ้นต่างหาก"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงขมวดคิ้วแน่น "ในเมืองทงเซียนแห่งนี้ ผู้ใดกันช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงกับคิดจะมารังแกเด็กเล็กๆ เช่นเจ้า?"

โม่ฮว่าหัวเราะแหะๆ "ก็มิใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอกขอรับ ผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงเห็นว่าโม่ฮว่าไม่อยากเอ่ยถึง ก็มิได้ซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ เพียงกำชับว่า

"ที่อื่นข้าไม่อาจพูดได้ ทว่าในเมืองทงเซียนแห่งนี้ ข้ายังพอมีหน้าตาและเกียรติภูมิอยู่บ้าง หากมีผู้ใดมารังแกเจ้า แล้วเจ้าไม่อาจขัดขืนต่อกรได้ ก็จงมาบอกข้าทันที"

"ขอรับ ขอบพระคุณท่านปู่เฟิงมากขอรับ!"

โม่ฮว่าเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ พลางลูบลำคอตนเอง พบว่าหลังจากทายาขี้ผึ้งที่ท่านผู้เฒ่าเฟิงมอบให้ ความรู้สึกเย็นสบายก็แผ่ซ่าน บัดนี้ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว จึงเอ่ยลาว่า "เพลานี้ไม่เช้าแล้ว ข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะขอรับ คราวหน้าหากข้ามาอีก จะนำสุราดอกกุ้ยฮวาที่ท่านแม่หมักไว้มาให้ท่านลิ้มลอง!"

ท่านผู้เฒ่าเฟิงโบกมือ "รีบกลับไปเถอะ อย่าให้แม่ของเจ้าต้องเป็นห่วง"

โม่ฮว่าเอ่ยคำอำลากับพวกต้าจู้ ครั้นเห็นสีหน้าของพวกต้าจู้ยังคงอมทุกข์คิ้วผูกกันเป็นปม จึงเอ่ยถามว่า "พวกท่านบาดเจ็บหนักมากหรือขอรับ"

"บาดเจ็บน่ะไม่หนักเท่าไรหรอก ทว่าทุกคนล้วนมีรอยฟกช้ำดำเขียว วันสองวันนี้คงไม่หายดีเป็นแน่ ทางฝั่งท่านอาจารย์คงปิดบังไม่มิดแล้วล่ะ" ต้าจู้เอ่ยอย่างคอตกท้อแท้

"ช่างเฉินน่ะหรือขอรับ"

"ใช่แล้ว ท่านอาจารย์กำชับพวกเราตั้งหลายครั้งหลายครา ว่าอย่าได้ก่อเรื่องก่อราว อย่าได้ไปชกต่อยวิวาท การวิวาทมีแต่จะเจ็บตัว รักษาแผลก็ต้องเสียศิลาวิญญาณ ซ้ำยังต้องจ่ายศิลาวิญญาณชดใช้ให้ผู้อื่นอีก…"

"ถูกต้อง ดังนั้นทุกครั้งหลังจบการชกต่อย ไม่ว่าพวกเราจะเป็นฝ่ายถูกหรือผิด ท่านอาจารย์ก็เป็นต้องลงโทษพวกเราทุกครา"

เหล่าศิษย์ฝึกหัดต่างพากันระบายออกมา

โม่ฮว่ารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง พวกต้าจู้เป็นเพราะช่วยตนแท้ๆ จึงได้ไปมีเรื่องชกต่อยกับพวกเฉียนซิง หากมิใช่เพราะเฉียนซิงบีบคั้นกดขี่จนเกินไป ก็คงไม่ลุกลามใหญ่โตถึงเพียงนี้

โม่ฮว่าจึงเอ่ยว่า "เฉียนซิงใช้อำนาจข่มเหงรังแกผู้อื่น พวกท่านเป็นเพราะช่วยเหลือข้าจึงได้ต่อสู้ ช่างเฉินมิใช่คนไร้เหตุผล ย่อมไม่น่าจะตำหนิลงโทษพวกท่านหรอกขอรับ"

"อืม" ต้าจู้พยักหน้า ทว่าในใจก็ยังคงหวั่นวิตกอยู่บ้าง

"หากช่างเฉินยังคิดจะลงโทษพวกท่าน พวกท่านก็บอกเขาไปเถอะขอรับ ว่าวันข้างหน้าหากร้านหลอมอุปกรณ์ต้องการวาดค่ายกลอันใด ข้าสามารถช่วยวาดให้ได้หมด ขอเพียงไม่ยากจนเกินไปก็พอ"

"จริงรึ!" ดวงตาของต้าจู้พลันเป็นประกาย การจ้างคนมาวาดค่ายกลนั้นต้องเสียศิลาวิญญาณเป็นจำนวนมาก ทุกครั้งอาจารย์เป็นต้องปวดใจเสียดายเงินอย่างยิ่ง หากวันหน้าโม่ฮว่าสามารถช่วยวาดให้ได้ อาจารย์ย่อมต้องดีใจเป็นล้นพ้นแน่นอน

"แต่ว่า…" ต้าจู้ลังเลเล็กน้อย "เจ้าจะไม่เสียเปรียบหรือ"

"ท่านพ่อมักจะสอนข้าเสมอว่า เพื่อนบ้านและมิตรสหายต้องคอยเกื้อกูลช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พวกท่านช่วยเหลือข้า ข้าก็ช่วยเหลือพวกท่าน จะเรียกว่าเสียเปรียบได้อย่างไรกันเล่าขอรับ" โม่ฮว่าตบอกตนเองพลางเอ่ย

ยามที่โม่ซานรู้ว่าโม่ฮว่าช่วยผู้อื่นวาดค่ายกล เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และมักจะพร่ำสอนโม่ฮว่าเช่นนี้เสมอ ทั้งยังบอกว่าสิ่งใดที่อยู่ในขอบเขตความสามารถของตน หากช่วยได้ก็จงช่วย ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระระดับล่างต่างดำเนินชีวิตอย่างยากลำบาก ก็อาศัยการพึ่งพาอาศัยและดูแลซึ่งกันและกันเช่นนี้แหละถึงจะอยู่รอดมาได้

ในยามที่ครอบครัวของโม่ฮว่าเคยตกทุกข์ได้ยากในกาลก่อน ก็เคยได้รับความช่วยเหลือเกื้อกูลจากผู้คนมากมายเช่นกัน

ต้าจู้รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง "วันหน้าหากเจ้าเต่าบัดซบเฉียนซิงนั่นกล้ามาหาเรื่องเจ้าอีก พวกเราจะช่วยเจ้าซัดมันอีกคอยดู!"

"ใช่แล้ว ซัดมันให้เละ!" เหล่าศิษย์ฝึกหัดต่างพากันส่งเสียงสนับสนุน

หลังจากแยกย้ายกัน โม่ฮว่าก็เดินทางกลับถึงบ้าน เขากินอาหารค่ำและพูดคุยกับท่านแม่สองสามประโยค จากนั้นก็กลับเข้าห้องเพื่อศึกษาค่ายกลต่อไป

เรื่องของเฉียนซิงนั้น เขาไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่น้อย เพื่อมิให้ท่านแม่ต้องเป็นกังวล

อิทธิพลของตระกูลเฉียนนั้นยิ่งใหญ่เกินไป หากหลีกเลี่ยงไม่ไปข้องแวะได้ย่อมดีที่สุด หากสุดวิสัยหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ค่อยว่ากันอีกที โชคดีที่ทางตระกูลเฉียนเองก็ยังไม่ล่วงรู้ว่าตนเป็นผู้ใช้ค่ายกลระเบิดเฉียนซิงจนบาดเจ็บสาหัส ในระยะเวลาอันใกล้นี้คงยังไม่มาหาเรื่องโม่ฮว่าเป็นแน่

หลิวหรูฮว่านั่งเย็บเสื้อผ้าอยู่ใต้แสงตะเกียงเพียงลำพังด้วยจิตใจที่เปี่ยมด้วยความกังวล ครั้นรอจนโม่ซานกลับมาถึงบ้าน นางจึงเอ่ยกับสามีว่า

"ฮว่าเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บมา เขาไม่ยอมบอก ซ้ำยังคอยปกปิดบาดแผลไว้เพราะไม่อยากให้ข้ามองเห็น ทว่าข้าเป็นแม่ของเขา มีหรือจะไม่สังเกตเห็น…"

โม่ซานเอ่ยปลอบใจภรรยา "โม่ฮว่าเป็นเด็กผู้ชาย เด็กผู้ชายรู้จักมีความรับผิดชอบนับเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว ที่เขาไม่บอก ย่อมแสดงว่าเขาสามารถรับมือได้ด้วยตนเอง คงมิใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก เจ้าเองก็อย่าไปซักไซ้เขาเลย"

"เจ้าค่ะ" หลิวหรูฮว่าพยักหน้า "ข้าก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี… ปกติฮว่าเอ๋อร์เป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ย่อมไม่น่าจะไปมีเรื่องกระทบกระทั่งกับผู้ใดได้"

"พรุ่งนี้ข้าจะไปลองสืบถามคนดู ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ต่อให้เกิดเรื่องอันใดขึ้นจริงๆ ก็ยังมีข้าอยู่นี่ทั้งคน"

โม่ซานเอ่ยปลอบประโลมภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าในส่วนลึกของแววตากลับมีประกายคมกริบวาบผ่านขึ้นมาชั่วครู่

และในเวลานี้ ภายในร้านหลอมอุปกรณ์ พวกต้าจู้กำลังถูกช่างเฉินสั่งลงโทษให้คุกเข่าอยู่หน้าโถงเรือน

ช่างเฉินกำท่อนไม้อยู่ในมือ สีหน้ามืดครึ้มดำทึมดั่งสายน้ำนิ่ง

"ดี ดีจริงๆ! เดี๋ยวนี้พวกเจ้าปีกกล้าขาแข็ง ใจกล้าบ้าบิ่นกันนักนะ ถึงขั้นไปมีเรื่องชกต่อยกับผู้อื่น ซ้ำยังทำให้ที่ทำการศาลเต๋าต้องแตกตื่นตกใจอีก! หากข้ามิได้ยินคนอื่นพูดถึงเรื่องนี้ ป่านนี้ข้าคงยังถูกพวกเจ้าปิดตากลบเกลื่อนอยู่กระมัง พวกเจ้าเห็นข้าผู้เป็นอาจารย์คนนี้อยู่ในสายตาบ้างหรือไม่!"