ตอนที่ 13 — 013

บทที่ 13 กลับไปตลาดเช้าอีกครั้ง

“โอ๊ย หยาหยาน้อยของลุงเอ๊ย เหตุใดเจ้าถึงไปเก็บของมีหนามเช่นนี้เล่า ต้นไม้นี่มีแต่หนามทั้งนั้น! อยากได้สิ่งใดก็บอกลุงสักคำ ลุงจะเก็บให้เจ้าเอง! ดูมือเล็ก ๆ นี่สิ ถูกหนามตำเสียขนาดนี้ จะเจ็บปวดเพียงใดกัน!”

หยาหยาบิดมือเล็ก ๆ เข้าหากันอย่างเขินอาย “ท่านลุงจ้าว หยาหยานึกว่าตนเองจะดึงลงมาได้เจ้าค่ะ หยาหยาอยากนำของกินไปฝากท่านป้าสักหน่อย แต่หาผักกูดไม่พบ ผักจี้ไช่ก็ไม่อร่อย ยอดอ่อนนี่... ทุกคนกำลังยุ่งกันอยู่ หยาหยาไม่อยากรบกวนผู้ใดเจ้าค่ะ”

นายพรานจ้าวรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอีกครั้ง เขาตักน้ำจากถังมาล้างบาดแผลเล็ก ๆ บนมือให้หยาหยา “ลุงจะช่วยเจ้าเก็บเอง คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก!”

นายพรานจ้าวใช้เคียวตัดยอดอ่อนพร้อมก้านของต้นไม้มีหนามสิบกว่าต้นในพุ่มไม้ออกจนหมด แต่ไม่ได้ตัดลำต้นทิ้ง เผื่อปล่อยไว้แล้วจะมียอดอ่อนงอกขึ้นมาอีกชุดหนึ่ง

ยอดอ่อนของต้นไม้มีหนามชนิดนี้กินแล้วกรอบนุ่มอยู่ไม่น้อย ส่วนใบแก่ไม่อร่อยนัก อีกทั้งยังมีหนามเล็ก ๆ ทิ่มปากบ้าง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ นับว่าเป็นผักป่าที่อร่อยเลิศอย่างยิ่งแล้ว มิน่าเล่าหยาหยาจึงอยากเก็บไปฝากผู้อื่น

ในภูเขายังมีต้นไม้ใบเหม็นอยู่ไม่น้อย รูปร่างคล้ายต้นไม้มีหนามชนิดนี้ เพียงแต่แทบไม่มีหนาม กลิ่นกลับเหม็นเหลือทน กินเข้าไปแล้วยังทำให้ท้องเสียอีกด้วย

เมื่อวานเขายังคิดอยู่เลยว่า หากขุดรากเก่อเกินไม่พบ ก็คงต้องเก็บใบเหม็นจากต้นไม้แถบนั้นมากินให้หมด

เมื่อตัดยอดอ่อนจากต้นไม้มีหนามจนหมดแล้ว ข้างเท้าของจ้าวหู่ก็มียอดอ่อนกองอยู่ราวสามถึงสี่จิน

เขานำยอดอ่อนเหล่านั้นใส่ลงในถังน้ำที่เหลือน้ำอยู่เพียงครึ่งเดียว ก่อนเรียกหยาหยาให้กลับไปด้วยกัน พอดีจะได้เติมน้ำให้โอ่งน้ำของบ้านยายหลิ่วด้วย

ยายหลิ่วกับนายพรานจ้าวช่วยกันล้างยอดอ่อนมีหนามเหล่านั้นอย่างพิถีพิถัน จากนั้นดึงฟางข้าวนุ่ม ๆ มาใช้มัดยอดอ่อนเป็นกำเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อย แล้วนำทั้งหมดใส่ลงในถุงผ้าไม่ทอที่หยาหยานำกลับมาเมื่อวาน ซึ่งยังมีกลิ่นซาลาเปาไส้เนื้อกับขนมแป้งทอดไส้หวานหลงเหลืออยู่จาง ๆ

เมื่อลองยกชั่งน้ำหนักดูก็พบว่าหนักอยู่ไม่น้อย คราวหน้าคงต้องไปขอให้ยายหลี่ทำตะกร้าสะพายหลังใบเล็กให้หยาหยาสักใบเสียแล้ว

พริบตาเดียวก็ถึงยามโหย่ว ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ภายในหมู่บ้านเงียบสงัด

ยายหลิ่วช่วยจัดเสื้อนวมตัวเล็กของหยาหยาที่บัดนี้หนาขึ้นกว่าเดิมอีกชั้นหนึ่งให้เรียบร้อย จากนั้นรวบผมของนางเป็นมวยเล็ก ๆ สองข้าง นำหูถุงผ้ามาคล้องไว้หลวม ๆ บนข้อมือของหยาหยา แล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนางอย่างอ่อนโยน

หยาหยาลูบถุงสะพายใบเล็กใบใหม่บนตัว ก่อนยกถังเก็บความร้อนขึ้นมา “ท่านยาย หยาหยาไปแล้วนะเจ้าคะ”

ยายหลิ่วจ้องมองหยาหยาโดยไม่กะพริบตา ร่างเล็ก ๆ ที่มือข้างหนึ่งถือถังสีเงิน อีกข้างหิ้วถุงผักป่าไหววูบเบา ๆ ก่อนหายวับไปต่อหน้าต่อตาอย่างไร้สุ้มเสียง

ขอพระโพธิสัตว์โปรดคุ้มครอง ขอเหล่าเทพเซียนโปรดคุ้มครอง

ขอให้หยาหยาปลอดภัยด้วยเถิด

...........................

กลิ่นหอมหลากหลายชนิดที่คุ้นเคยลอยมาแตะปลายจมูก หยาหยายังไม่ทันลืมตา ใบหน้าเล็ก ๆ ก็เผยรอยยิ้มออกมาแล้ว

ครั้นลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นถนนสายเดิม เพิงสีแดงที่มีขาสี่ข้าง ผู้คนที่กำลังง่วนเตรียมข้าวของ และซาลาเปาร้อน ๆ ที่ส่งไอควันฉุย ท่านปู่ฟางพูดถูกจริง ๆ นางกลับมาที่นี่อีกแล้ว!

ตลาดเช้าตงเป่ย

ท้องฟ้าทางนี้เพิ่งเริ่มสาง เฉาซิ่วเหลียนก็ปั่นรถสามล้อมาเปิดแผงตรงที่เดิม ก่อไฟในเตาแล้วเริ่มต้มโจ๊กข้าวโพดเม็ดใหญ่ เธอสวมเสื้อกันหนาวบุฝ้ายหนา ๆ ระหว่างพลิกขนมแป้งทอดไส้หวานก็หมั่นชะเง้อมองไปทางแท่นหินเป็นระยะ เพราะยังนึกถึงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เมื่อวานอยู่

เธอกลัวว่าเด็กน้อยจะมาแล้วหาเธอไม่เจอ จึงตั้งใจไม่ย้ายที่ขายของ อีกทั้งยังออกมาตั้งแผงเร็วกว่าปกติเล็กน้อย เพราะเด็กหญิงคนนั้นบอกไว้ว่าวันนี้จะนำถังเก็บความร้อนมาคืน

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เมื่อเฉาซิ่วเหลียนเงยหน้ามองไปทางแท่นหินอีกครั้งตามความเคยชิน ก็เห็นร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่ข้างแท่นหิน เด็กน้อยยังสวมเสื้อนวมตัวเดิมจากเมื่อวาน แต่ดูหนาขึ้นกว่าเดิม มือข้างหนึ่งหิ้วถังเก็บความร้อนของเธอ อีกข้างคล้องถุงผ้าไม่ทอที่เธอให้ไปเมื่อวาน บนตัวยังมีถุงผ้าสะพายใบเล็กอีกใบ กำลังหันซ้ายหันขวามองหาอะไรบางอย่าง

เฉาซิ่วเหลียนรีบร้องเรียก “หนูน้อย! อยู่นี่จ้ะ! รีบมาทางนี้!”

เมื่อหยาหยาได้ยินเสียงเรียกก็หันไปเห็นเฉาซิ่วเหลียน ดวงตาพลันเป็นประกาย ขาสั้น ๆ ก้าวฉับ ๆ วิ่งมาทางนี้ทันที

“หนู ค่อย ๆ เดินสิ! กำลังข้ามถนนอยู่นะ ดูรถด้วย!” เฉาซิ่วเหลียนตะโกนเสียงดังลั่น เด็กคนนี้ทำไมถึงได้บุ่มบ่ามทุกครั้งเลยนะ วิ่งพรวดพราดออกมาแบบไม่ดูอะไรเลย

ใบหน้าเล็ก ๆ ของหยาหยาถูกลมพัดจนแดงระเรื่อ เมื่อวิ่งมาถึงตรงหน้าก็ยังหอบหายใจ นางยกถังขึ้นยื่นให้เฉาซิ่วเหลียน “ท่านป้า หยาหยาเอาถังมาคืนเจ้าค่ะ ล้างสะอาดแล้วด้วย!”

เฉาซิ่วเหลียนวางถังไว้ข้างตัว ก่อนย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเด็กหญิง

“หนูน้อย ป้าจะบอกอะไรให้นะ ต่อไปห้ามวิ่งแบบนี้อีก ถนนใหญ่มีรถวิ่งไปวิ่งมาตลอด ตัวเล็กนิดเดียวอย่างหนู ถ้าวิ่งเร็วแล้วถูกรถชนขึ้นมาจะทำยังไง? แผงของป้าอยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปไหนหรอก ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ เดินถึงจะปลอดภัย เข้าใจไหม?”

หยาหยากะพริบดวงตากลมโต คิดว่าตนเองคงทำอะไรผิดไปแล้ว มือเล็กกำชายเสื้อไว้แน่น ในใจก็นึกสงสัย ถนนสายนี้ไม่ใช่ทางให้คนเดินหรอกหรือ เหตุใดจึงเรียกว่าถนนรถม้า? แล้วรถคือสิ่งใดกัน?

แต่ถึงกระนั้น นางก็พยักหน้าอย่างว่าง่ายเสียก่อน “ทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านป้า”

เฉาซิ่วเหลียนมองท่าทางว่าง่ายของเด็กหญิง แล้วนึกถึงเรื่องที่เด็กน้อยเล่าเมื่อวานว่าพ่อแม่เสียไปหมดแล้ว ต้องอยู่กับยายที่สุขภาพไม่แข็งแรง หัวใจของเธอก็อ่อนยวบลงทันที ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

พอดีกับที่รถตู้ขนาดเล็กยี่ห้ออู่หลิงคันหนึ่งแล่นผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว เธอจึงชี้ไปที่รถแล้วบอกหยาหยา

“ดูรถคันนั้นสิ วิ่งเร็วขนาดไหน ตัวหนูทำจากเนื้อหนัง แต่รถพวกนั้นทำจากเหล็ก ถ้าถูกชนเข้า อย่าว่าแต่เจ็บหรือไม่เจ็บเลย ชีวิตอาจจะไม่รอดด้วยซ้ำ คราวหน้าจะข้ามถนนต้องมองซ้ายก่อน แล้วค่อยมองขวา พอไม่มีรถแล้วถึงค่อย ๆ เดินข้าม ห้ามวิ่งแบบเมื่อกี้อีกนะ!”

หยาหยาจ้องมองรถตู้กับรถจักรยานไฟฟ้าที่แล่นผ่านไป ศีรษะเล็ก ๆ พยายามจดจำว่าสัตว์ประหลาดหุ้มเหล็กรูปร่างเหลี่ยม ๆ เหล่านี้เรียกว่ารถ ส่วนทางเรียบ ๆ ที่คนใช้เดินนี้เรียกว่าถนนใหญ่ ขณะเดียวกันก็พยักหน้าสุดแรง

เฉาซิ่วเหลียนลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ป้าไม่ได้ตำหนิหนูนะ หนูไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก ป้าแค่เป็นห่วง กลัวว่าหนูจะหกล้มหรือได้รับบาดเจ็บ”

หยาหยาเม้มปากยิ้ม ก่อนยื่นถุงผ้าที่หิ้วมาส่งให้ “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า ท่านป้าเจ้าคะ หยาหยานำของมาฝากท่านด้วย!”

เฉาซิ่วเหลียนยื่นมือรับถุงผ้า แต่หางตากลับเหลือบเห็นมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิง หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างแรง

“เอ๊ะ? มือหนูไปโดนอะไรมาน่ะ ทำไมมีจุดเลือดเต็มไปหมดแบบนี้? ถูกหนามตำมาหรือ?”

หยาหยารีบซ่อนมือเล็ก ๆ ไว้ด้านหลัง “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านป้า ไม่เจ็บเลย ท่านลุงจ้าวช่วยล้างมือให้หยาหยาแล้ว ยังเป่าให้ด้วยเจ้าค่ะ!”

เฉาซิ่วเหลียนดึงมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงมาพิจารณาอย่างละเอียด เห็นแต่รอยเล็ก ๆ ที่เกิดจากหนามแหลมตำเต็มไปหมด ครั้นเปิดถุงผ้าออกดู กลับพบยอดอ่อนมีหนามที่ล้างจนสะอาดเอี่ยม มัดเป็นกำเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อยหลายกำอยู่ข้างใน เธอก็เข้าใจทุกอย่างในทันที!

มือของเด็กคนนี้ถูกหนามตำจนเป็นเช่นนี้ ก็เพราะต้องการเก็บยอดอ่อนพวกนี้มาให้เธอนั่นเอง!

ยอดอ่อนมีหนามชนิดนี้มีราคาสูงมาก ในหนึ่งปีจะเก็บได้เพียงช่วงสั้น ๆ ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น ทั้งลำต้นและกิ่งก้านเต็มไปด้วยหนามเล็ก ๆ การเก็บและจัดการจึงต้องใช้ทั้งเวลาและแรงไม่น้อย อีกทั้งยังถูกหนามตำมือได้ง่าย หากเป็นยอดอ่อนจากธรรมชาติล้วน ๆ ขายจินละสี่สิบถึงห้าสิบหยวนก็ยังมีคนแย่งกันรับซื้อ!

นำไปทอดกับไข่หรือจิ้มน้ำปรุงรสไข่ก็อร่อยเลิศอย่างหาได้ยาก

ยอดอ่อนเต็มถุงเช่นนี้น่าจะหนักสามถึงสี่จิน เธอเพียงแบ่งโจ๊กให้เด็กหญิงนิดหน่อย กับซาลาเปาและหมั่นโถวอีกไม่กี่ลูก ไหนเลยจะมีค่าคู่ควรกับของฝากราคาแพงถึงเพียงนี้!

หัวใจของเฉาซิ่วเหลียนทั้งอบอุ่นทั้งปวดร้าว จมูกก็ตื้อขึ้นมา เมื่อเห็นแววตาคาดหวังบนใบหน้าหยาหยา เธอกลับพูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่

“ท่านป้า เดิมทีหยาหยาอยากเก็บผักกูดมาให้ท่านเจ้าค่ะ แต่หาไม่พบ มีเพียงต้นไม้มีหนามชนิดนี้ที่แตกยอดอ่อน หยาหยาเคยกินแล้วนะเจ้าคะ มันกินได้จริง ๆ คราวหน้า... คราวหน้าถ้าหยาหยาหาผักกูดเจอ จะนำมาให้ท่านอีกเจ้าค่ะ”

หยาหยาพูดเสียงเบา แต่ในใจกลับขมขื่นยิ่งนัก

เมื่อก่อนยามผู้คนในหมู่บ้านไปเยี่ยมเยียนบ้านผู้อื่นในช่วงปีใหม่หรือเทศกาลต่าง ๆ ล้วนถือเนื้อติดไม้ติดมือไปด้วย แต่นางกลับมีเพียงใบไม้จากภูเขาเหล่านี้มาฝากท่านป้า ท่านป้าคงไม่ชอบกระมัง

แต่ท่านป้าให้อาหารอร่อย ๆ แก่นางมากมายถึงเพียงนั้น และนี่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่นางจะหาได้แล้ว