ตอนที่ 11 — 011

บทที่ 11 เรื่องฉาวกลางลานนวดข้าว

“อ๊าย!”

เสียงร้องตกใจดังขึ้นอีกครั้ง ลำแสงจากไฟฉายส่องกระทบร่างป้าสวี่อย่างไม่มีเค้าลาง เธอตกใจจนรีบกอดแขนทั้งสองข้างแน่น อยากวิ่งหนีก็ไม่กล้า ได้แต่ย่อตัวลงตามสัญชาตญาณ พยายามซ่อนตัวเองให้มิด

ลั่วหลานไม่มีไฟฉาย ไฟฉายกระบอกนี้สะใภ้สี่บ้านหวังหาทางไปยืมมาจากที่อื่น พอส่องวูบไปก็เห็นป้าสวี่เข้า ลั่วหลานจึงยกขาจากอีกมุมหนึ่ง เตะพ่อเฒ่าหวังที่ไม่ได้สวมกางเกงเหมือนกันออกมาด้วยเท้าเดียว ทั้งยังเตะได้แม่นเสียเหลือเกิน ร่างของเขาล้มทับลงบนตัวป้าสวี่พอดิบพอดี

“อ๊าย!”

“โอ๊ย!”

สะใภ้สี่บ้านหวังส่องไฟฉายไปมาบนตัวทั้งสองคน เพื่อให้แม่สามีของตัวเองเห็นอย่างชัดเจน กลางลานนวดข้าวในคืนมืดมิดที่ไม่มีผู้คน ชายหญิงคู่หนึ่งกลับไม่สวมกางเกงทั้งคู่ เนื้อขาวโพลนเต็มตา จะน่าเกลียดแค่ไหนก็น่าเกลียดถึงขนาดนั้น ไม่ต้องพูดอะไรอีก แม่เฒ่าหวังก็ระเบิดอารมณ์ทันที

“ชายโฉดหญิงชั่ว! นังผู้หญิงสารเลว แม้แต่ผัวฉันแกก็ยังกล้าแย่ง!” พูดจบเธอก็พุ่งเข้าไปคว้าผมของป้าสวี่ไว้แน่น “ใคร ๆ ก็พูดว่าแกอาศัยเล่นชู้กับผู้ชายเลี้ยงลูกชายสามคน ฉันไม่คิดเลยว่าแม้แต่คนบ้านฉันแกก็ไม่เว้น ผู้หญิงอย่างแกสมควรถูกจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำให้ตาย นังหน้าด้าน!”

ลั่วหลานยกเท้าเดินออกไป ระบบรีบร้อนเรียกเธอไว้ “โฮสต์จะไปไหน? เรื่องเผือกใหญ่ขนาดนี้ โฮสต์ห้ามไปนะ”

“ไปเรียกคนมาดูเรื่องสนุกสิ”

“ฉันเพิ่มแต้มให้เป็นสองเท่า โฮสต์รีบกลับไปเถอะ ถ้าช้ากว่านี้สองคนนั้นคงตีกันเสร็จแล้ว”

“กี่เท่า?”

“สองเท่า”

“…”

“สี่เท่า”

“…”

“สิบเท่าก็ได้ รีบกลับไปเถอะ”

ความเงียบคืออาวุธที่ดีที่สุด เมื่อบรรลุเป้าหมาย ลั่วหลานก็เดินกลับไปยังจุดเกิดเหตุอีกครั้ง ระบบกินเผือกไปพลาง กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นไปพลาง เรื่องนี้ไม่เล็กเลยจริง ๆ ก่อนหน้านี้ไม่ได้เห็นเรื่องของสามีสารเลวที่ตายไปแล้วของโฮสต์ ตอนนี้พ่อของเขากลับมาชดเชยให้เสียอย่างนั้น

“ตะโกนสิ ตะโกนดัง ๆ”

ลั่วหลานกระซิบคุยกับอดีตพี่สะใภ้ของตัวเองเบา ๆ จากนั้นทั้งสองคนก็ทำทีเข้าไปห้ามมวย พร้อมตะโกนเสียงดังไปด้วย แม้ทุกคนจะเหนื่อยจากการเกี่ยวข้าวสาลี แต่พอมีเรื่องสนุกให้ดู ไม่นานก็มีคนมามุงกันไม่น้อย

“โอ้โฮ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

“ป้าสวี่ถูกแม่เฒ่าหวังกดไว้กับพื้นแล้วตีอยู่น่ะ”

“นี่ ๆ!” ผู้หญิงคนหนึ่งทำท่าราวกับค้นพบเรื่องใหญ่ รีบเรียกคนอื่นมาดู “เห็นหรือยัง พ่อเฒ่าหวังกับป้าสวี่ไม่ได้ใส่กางเกงกันทั้งคู่เลย!”

“ฮ่า ๆ น่าเกลียดจะตาย” ผู้หญิงคนหนึ่งยกมือปิดตา แต่กลับแง้มช่องระหว่างนิ้วเสียกว้าง

“นั่นสิ ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยได้ยินว่าพ่อเฒ่าหวังกับป้าสวี่มีอะไรกัน ที่แท้ก็ไม่ผิดจริง ๆ”

คนรอบข้างพากันซุบซิบเบา ๆ ส่วนแม่เฒ่าหวังทั้งร้องไห้ ทั้งโวยวาย ทั้งลงไม้ลงมือ กระชากผมป้าสวี่หลุดไปหลายกระจุก บนใบหน้ายังมีรอยข่วนอีกหนึ่งรอย พ่อเฒ่าหวังร้อนใจ คอยห้ามอยู่ตลอด พร้อมรีบอธิบาย

“เธอตกลงไปในน้ำ ฉันก็เลยดึงขึ้นมาเท่านั้น ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด รีบปล่อยมือเถอะ”

“ผายลม! คำพูดแบบนี้เก็บไว้หลอกเด็กสามขวบเถอะ!”

ลั่วหลานยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ เหตุการณ์กำลังดำเนินไปตามที่พวกเธอคาดไว้ ระบบกินเผือกอย่างมีความสุข ตาจ้องเขม็งดูเรื่องสนุกไปพร้อมกับกลุ่มคนมุง

“จริงนะ ฉันสาบานกับเธอเลย ถ้าฉันมีความคิดไม่ซื่อ ขอให้ฟ้าผ่าห้าสาย!”

ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกไม่กี่เดือนให้หลัง ผลที่ตามมาคงร้ายแรงไม่ใช่น้อย แต่คนในช่วงเวลานี้ยังไม่มีนิสัยและแนวคิดแบบนั้น ทุกคนจึงเพียงมามุงดูความครึกครื้นเท่านั้น

แม่เฒ่าหวังกดป้าสวี่ไว้กับพื้นแล้วทุบตีไม่ยั้ง จนอีกฝ่ายไม่มีแรงตอบโต้แม้แต่น้อย พอตีจนเหนื่อยถึงเริ่มสอบถาม “พูดมา กางเกงของพวกแกสองคนอยู่ไหน?”

“ตกลงไปในโคลน ตอนมืด ๆ ฉันก็ไม่ได้สังเกตว่าอยู่ตรงไหนกันแน่”

พ่อเฒ่าหวังที่อยู่ข้าง ๆ รีบเออออตาม “โดนโคลนดูดไว้จริง ๆ พวกเราล้มลงไปในพื้นโคลนจริง ๆ เธออย่าเอะอะโวยวายให้คนอื่นหัวเราะเยาะเลย”

มาถึงขั้นนี้ แม่เฒ่าหวังก็เริ่มลังเลขึ้นมาบ้าง หรือว่าเธอจะกล่าวหาคนผิดจริง ๆ?

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ทางด้านลั่วหลานก็ถือกางเกงสองตัวแล้วโยนมาจากที่ไกล ๆ ทุกคนมองไม่เห็นว่าใครเป็นคนโยน เพราะรอบด้านมืดเกินไป แต่บริเวณกลางวงมีไฟฉายหลายกระบอกส่องอยู่ ทุกคนจึงมองเห็นกางเกงสองตัวนั้นได้อย่างชัดเจน

บนกางเกงมีเพียงเศษฟางข้าวสาลีติดอยู่เล็กน้อย ไม่มีโคลนอย่างที่สองคนนั้นพูดเลยแม้แต่นิดเดียว แม่เฒ่าหวังยังไม่ทันตั้งตัว ลูกสะใภ้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยซ้ำเข้าให้อย่างเหมาะเจาะ

“ตัวหนึ่งผ่าหน้า ตัวหนึ่งผ่าข้าง เห็นชัดว่าเป็นกางเกงผู้ชายกับผู้หญิง แล้วก็ไม่มีโคลนสักนิดนี่”

“ชายโฉดหญิงชั่ว!”

เดิมทีเรื่องกำลังจะสงบลงแล้ว แต่เพราะกางเกงสองตัวนี้ปรากฏขึ้น เหตุการณ์จึงพุ่งขึ้นถึงจุดเดือดอีกครั้ง ลั่วหลานยืนดูละครอยู่ข้าง ๆ กับระบบอย่างเงียบ ๆ ส่วนระบบกินเผือกไปพลาง ยังชวนเธอคุยไปพลาง

“นี่ โฮสต์ว่าลูกชายสามคนของป้าสวี่ จะมีคนไหนเป็นลูกของพ่อเฒ่าหวังหรือเปล่า?”

“ใครจะไปรู้”

“นั่นสินะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่กับลูกเสียด้วย ฮี่ ๆ แต่แค่นี้ก็คึกคักดีแล้ว”

ระหว่างที่ทั้งสองแอบคุยกัน เหตุการณ์ตรงหน้าก็เข้าสู่ช่วงดุเดือดที่สุด แม่เฒ่าหวังโมโหจนยกเท้าเตะทั้งสองคนไม่หยุด ป้าสวี่พยายามขดตัวให้เล็กที่สุด ส่วนพ่อเฒ่าหวังเดิมทีขดตัวอยู่ตลอด พยายามเอามือปิดช่วงล่างของตัวเอง จู่ ๆ ร่างทั้งร่างก็ชักกระตุก ตาเหลือกขึ้น ก่อนจะนอนนิ่งไม่ไหวติง

ท่อนบนของเขามีเพียงเสื้อแขนกุดตัวหนึ่ง ส่วนท่อนล่างเปลือยโล่ง นอนแผ่อยู่กับพื้นอย่างนั้นเอง มีคนเห็นเข้าจึงร้องตะโกน แม่เฒ่าหวังถึงหยุดมือ พ่อเฒ่าหวังหลับตาสนิท ไม่ตอบสนองอีกแล้ว คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างพากันเสนอความเห็น

“ส่งไปสถานีอนามัยเถอะ”

“ไปตามผู้เฒ่าสวี่มาฝังเข็มให้หน่อย นี่ใช่อาการลมปัจจุบันหรือเปล่า?”

แม่เฒ่าหวังกำลังโมโหจัด กลับยืนฮึดฮัดไม่ยอมทำอะไร “สมควร! ปล่อยให้มันตายไปเลย ตายเสียได้ก็ดี!”

ลั่วหลานไม่สนใจหรอกว่าแม่เฒ่าหวังจะเป็นอย่างไร เธอกำลังยืนยันกับระบบ “แต้มทั้งหมดของฉันเอาไปแลกเป็นแป้งสาลีขาวได้ใช่ไหม?”

“ได้” ระบบดูละครไปพูดคุยไปโดยไม่เสียอย่างใดอย่างหนึ่ง “โฮสต์จะเอาแป้งสาลีขาวไปทำอะไร ขายแลกเงินเหรอ?”

“อืม ฉันอยากซื้อผ้ามาตัดเสื้อ” ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งงานใหม่ อย่างไรก็ต้องพยายามแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูดีขึ้นสักหน่อย

“ที่ฉันมีทั้งผ้าชีฟอง ผ้าเรยอน ผ้าไอซ์ซิลก์ ผ้าโมดัล ทุกอย่างคุณภาพดีราคาถูก ดีกว่าผ้าที่พวกโฮสต์มีอยู่ตอนนี้ตั้งเยอะ แถมยังถูกกว่าด้วย”

ลั่วหลานมองผ้าหลากชนิดที่ระบบแสดงให้ดู ซึ่งล้วนเป็นของที่เธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ความคิดในหัวพลันแตกกระเจิงไปชั่วขณะ ลวดลายงดงามราวผืนผ้าทอหลากสี เนื้อผ้านุ่มลื่นประหนึ่งผ้าแพร โดยเฉพาะผ้าชีฟองนั้นลื่นเรียบจนแทบไม่เกิดรอยยับ ไม่ว่าจะขยำหรือขยี้อย่างไร เพียงปล่อยมือ มันก็จะคืนรูปดังเดิมทันที