ตอนที่ 12 — บทที่ 12

หลินชิงชิงรู้สึกว่าสายตาของเขาดูแปลกๆ จ้องมองเธอตรงๆ ราวกับเพิ่งเผชิญกับเรื่องราวอันเหลือเชื่อและไม่น่าเป็นไปได้มาอย่างไรอย่างนั้น

หลินชิงชิงชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรจะปั้นรอยยิ้มต่อไปดีหรือไม่

ทว่าความผิดปกติของเขาไม่ได้คงอยู่นาน เขาก้มหน้าลงกระแอมเบาๆ เธอเห็นเขากำมือแน่นแล้วคลายออก แล้วกำแน่นอีกครั้ง ทว่ายามที่เขาเอ่ยปากพูดอีกครั้ง น้ำเสียงกลับราบเรียบและสงบเยือกเย็นตามเดิม "ไม่เป็นไรหรอกครับ"

"ทานเสร็จแล้วผมจะพาคุณไปสถานที่แห่งหนึ่ง" เขาพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ไปไหนเหรอคะ?"

"ไปถึงก็รู้เองแหละครับ"

อี้เซ่อเยียนพาเธอมาที่เขตซินเจี้ยน ที่นี่คือศูนย์กลางเทคโนโลยีของเมืองเป่ยเฉิง มีบริษัทมากมายตั้งอยู่ที่นี่

ทั้งสองคนเดินเข้ามาในตึกอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง ขึ้นไปที่ชั้นห้า พอออกจากลิฟต์ หลินชิงชิงก็เห็นป้ายชื่อร้านฝั่งตรงข้ามเขียนไว้ว่า "ชิงชิงสตูดิโอ"

ขณะที่เธอกำลังสงสัย อี้เซ่อเยียนก็สั่งให้เจ้าหน้าที่ของบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์ที่เดินตามมาเปิดประตูสตูดิโอ หลินชิงชิงก้าวเข้าไปข้างในก็ต้องตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง

นี่คือสตูดิโอดนตรีแห่งหนึ่ง ข้างในมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งห้องอัดเสียง ห้องซ้อมดนตรี ห้องปรับแต่งเสียง ทุกอย่างมีพร้อมสรรพ

"นี่คือ..." หลินชิงชิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกตะลึง

อี้เซ่อเยียนตอบ "เตรียมไว้ให้คุณน่ะครับ"

หลินชิงชิง : "..."

หลินชิงชิงเดินชมทีละห้อง เธอพบว่าอุปกรณ์ข้างในทันสมัยมาก และยังใหม่เอี่ยม ไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน ทว่าเธอกลับพบว่ากระจกในห้องอัดเสียงถูกทุบแตกไปแผ่นหนึ่ง หลินชิงชิงสงสัย "ทำไมกระจกบานนี้ถึงแตกละคะ?"

อี้เซ่อเยียนมองกระจกบานที่แตกแล้วไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าเขานึกถึงอะไร สีหน้าดูหม่นหมองลงนิดหน่อย หลินชิงชิงลองเอ่ยถามอย่างลองเชิง "คงไม่ได้ถูกฉันทุบแตกหรอกนะคะ?"

เขาหันมามองเธอ อ้าปากทว่ากลับไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลินชิงชิง : "..."

ถูกเธอทุบแตกจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย?

ดังนั้นสตูดิโอแห่งนี้ก็น่าจะเป็นสิ่งที่เขาเตรียมไว้ให้เธอในอดีต เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้เธอ ทว่ากลับถูกเธอทุบทำลายทิ้งอย่างนั้นเหรอ?

ทำไมเธอต้องทุบทำลายมันด้วยล่ะ?

หลินชิงชิงนึกไปถึงคำพูดที่เขาเคยบอกเธอว่า เธอเกลียดเขา

หลินชิงชิงแอบมองเขาแวบหนึ่ง เขากำลังจ้องมองกระจกบานนั้นอย่างเหม่อลอย สีหน้าราวกับถูกอะไรบางอย่างปกคลุมไว้ ดูพร่ามัว ให้ความรู้สึกยากจะคาดเดา

"ผมไม่อยากให้คุณละทิ้งดนตรี แม้ว่าคุณจะร้องเพลงไม่ได้แล้วก็ตาม"

เขากรูก็พูดขึ้นมากะทันหัน ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

หลินชิงชิงพอได้ยินคำนี้กลับอึ้งไป นึกถึงคำพูดที่เจ้าตัวเล็กพูดกับเธอเมื่อคืนวาน เขาลอกว่า เขาไม่อยากให้คุณแม่ไม่มีความสุข คุณพ่อก็ไม่อยากให้คุณแม่ไม่มีความสุข

ไม่ว่าในอดีตพวกเขาสองคนจะมาลงเอยกันได้อย่างไร มองจากหลายๆ มุม แม้ว่ารังสีอำนาจของชายคนนี้จะให้ความรู้สึกห่างเหินเข้าถึงยาก ทว่าเขาก็ถือว่าเป็นสามีที่ใส่ใจเธอคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นอี้เซ่อเยียนไม่ว่าจะมองจากรูปร่างหน้าตาหรือฐานะทางเศรษฐกิจ ก็หาที่ติไม่ได้เลยจริงๆ เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมตัวเองต้องเกลียดเขาด้วย

รู้ว่าเธอชอบดนตรีแต่ร้องเพลงไม่ได้แล้ว ก็เตรียมสตูดิโอดนตรีไว้ให้เธอ

อบรมเลี้ยงดูลูกได้ดีขนาดนี้ ทำหน้าที่สามีได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอหาเหตุผลที่จะเกลียดเขาไม่ได้เลยจริงๆ

เธอมารถดำเนินชีวิตให้ดีได้แท้ๆ แม้จะประสบกับมรสุมมากมาย ทว่าได้แต่งงานกับสามีที่ทั้งหล่อทั้งร่ำรวย ได้กำเนิดลูกที่น่ารักว่าง่ายขนาดนี้ หากเธอตั้งใจบริหารจัดการ ชีวิตของเธอจะดีกว่าคนอื่นตั้งมากมาย ทว่าทำไมเธอถึงทำชีวิตของตัวเองพังทลายได้ขนาดนี้นะ?

"ห้องนี้ยกให้ฉันจริงๆ เหรอคะ?"

เขาดึงสติกลับมา "อืม ยกให้คุณครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ไม่ต้องกังวลว่าจะทำพัง ทำพังก็คิดบัญชีที่ผม อย่างแย่ที่สุด คิดเสียว่าเล่นแก้เหงาฆ่าเวลาก็ได้ ต่อให้ขาดทุนย่อยยับก็ยังมีผมคอยซัพพอร์ตอยู่ คุณวางใจลงมือทำได้เลยครับ"

หลินชิงชิง : "..."

หลินชิงชิงรู้สึกอัดแน่นไปด้วยอารมณ์หลากหลาย แต่อี้เซ่อเยียนกลับไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร ราวกับสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญเรื่องหนึ่งเท่านั้น

"ถ้าคุณอยากได้ เดี๋ยวผมจะหาคนมาซ่อมกระจกให้ครับ"

น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยคำถาม สายตาที่มองมาทางเธอแฝงความประหม่าอยู่หลายส่วน กลัวว่าเธอจะปฏิเสธอย่างนั้นเหรอ?

ไม่รู้ว่าการปฏิเสธที่เธอมีต่ออี้เซ่อเยียน จะเหมือนกับการปฏิเสธไม่ให้เด็กเข้าใกล้เธอในเศษเสี้ยวความทรงจำหรือเปล่า เธอคล้ายจะกลายเป็นคนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่าง เธอคล้ายอยากจะซุกตัวอยู่ในโลกอันมืดมนของตัวเอง โลกที่ไม่ยอมให้แสงแดดส่องถึง ในโลกใบนั้นเน่าเปื่อยเลือนหายไป ไม่ยินยอมให้ใครเข้าใกล้!

เธอกลับรู้สึกทำใจไม่ได้ ทำใจเห็นสีหน้าผิดหวังของเขาไม่ได้ เหมือนกับที่ทำใจเห็นลูกชายผิดหวังไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงตอบโดยไม่คิดมากว่า "ฉันชอบมากค่ะ ฉันอยากได้"

ก้นบึ้งดวงตาของเขาปรากฏรอยยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นดีเลย ผมจะรีบหาคนมาซ่อมให้โดยเร็วครับ"

ตกลงกันเสร็จสรรพทั้งสองคนจึงเตรียมตัวเดินทางกลับ ยามที่อี้เซ่อเยียนหมุนตัว จ้องมองแผ่นหลังของเขา เธอผีสางเทวดาดลใจพูดขึ้นว่า "ขอบคุณนะคะ"

เธอพูดออกมาอย่างจริงใจยิ่งนัก

"หืม?" เขาขมวดคิ้วอย่างสงสัย หันกลับมามองเธอ จากนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างไม่แยศ "อืม" พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

ทว่าหลินชิงชิงกลับมองไม่เห็น ยามที่เขาหมุนตัวเดินจากไปนั้น มุมปากของเขาได้เม้มยกขึ้นเล็กน้อย

เขากำลังยิ้มอยู่

พอกลับมาถึงบ้าน อี้เซ่อเยียนยังมีธุระจึงขอตัวออกไป

เขาต้องไปจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนให้ลูก ยามนี้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว ลูกก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปเรียนในสถานที่ไกลขนาดนั้นอีก

ช่วงบ่าย อี้เซ่อเยียนไปรับเด็กชายตัวน้อยกลับบ้าน เด็กชายตัวน้อยเล่นจิ๊กซอว์กับเธออย่างมีความสุขอีกครั้ง ส่วนอี้เซ่อเยียนก็ยังคงไม่ได้กลับเข้าห้องทำงานไปอ่านหนังสือตามเดิม

พอถึงเวลานอน หลินชิงชิงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงพูดกับเจ้าตัวเล็กว่า "คืนนี้คุณแม่ไปนอนที่ห้องของหนูดีไหมครับ?"

เด็กชายตัวน้อยอี้เป่ยหยวนย่อมตอบตกลงด้วยความยินดีอยู่แล้ว

อันที่จริง หลินชิงชิงอยากจะขึ้นไปดูว่าห้องของลูกชายมีของอะไรบ้าง วันข้างหน้าจะได้ไม่ซื้อซ้ำอีก และแน่นอนว่าเธออยากจะรู้จักลูกชายให้มากขึ้นด้วย

ห้องของเด็กชายตัวน้อยอี้เป่ยหยวนจัดวางไว้อย่างสะอาดเรียบร้อย ข้างในมีของเล่นมากมาย หลินชิงชิงอยากรู้ความชอบของลูกชาย ทว่าเธอไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าค้นของ เธอต้องขออนุญาตเจ้าตัวเล็กก่อน

"ตู้เสื้อผ้าในห้องของหนู คุณแม่เปิดดูได้ไหมครับ?"

เจ้าตัวเล็กใช้ดวงตาคู่โตพยักหน้า แล้วยิ้มสดใส "คุณแม่ดูได้หมดเลยครับ ผมไม่มีความลับกับคุณแม่หรอก"

ช่างใส่ใจและว่าง่ายจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นสายตาที่เขามองเธอยังแฝงไว้ด้วยความรักใคร่อีกด้วย หลินชิงชิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกลูกชายรักใคร่อบอุ่น หัวใจของเธอพลันอ่อนนุ่มกลายเป็นน้ำทันใด

หลินชิงชิงพบว่า ลูกชายของเธอมีความชอบค่อนข้างหลากหลาย เขาชอบรถแข่ง มีของเล่นรถแข่งมากมาย เขาชอบโมเดล โดยเฉพาะโมเดลต้นไม้ที่มีผลไม้สีแดงสดใส

ทว่าหลินชิงชิงกลับพบสร้อยคอเพชรพลอยเส้นหนึ่งอยู่ในลิ้นชัก เพชรพลอยสีน้ำเงินรูปทรงหัวใจเม็ดนั้นแตกร้าวไปแล้ว สิ่งนี้ไม่น่าจะเป็นของเด็กน้อย

หลินชิงชิงเอ่ยถามเขา "หนูชอบเส้นนี้เหรอครับ?"

เด็กชายตัวน้อยอี้เป่ยหยวนตอบ "นี่เป็นของขวัญที่คุณพ่อซื้อให้คุณแม่ครับ คุณแม่ชอบดารานักร้องหญิงที่ร้องเพลง 'เพลงรักทะเลเหนือ' มาก มีครั้งหนึ่งคุณแม่เห็นดาราคนนั้นสวมสร้อยคอแบบนี้แล้วชอบมาก คุณพ่อเลยสั่งทำแบบเดียวกันเป๊ะๆ มามอบให้คุณแม่ ทว่าคุณแม่กลับขว้างมันลงพื้นจนแตกร้าว คุณพ่อเดิมทีจะนำไปทิ้ง ทว่าผมไม่อยากให้ทิ้งเลยแอบเก็บไว้ครับ"

หลินชิงชิง : "..."

หลินชิงชิงนึกไปถึงกระจกที่แตกในสตูดิโอดนตรีที่เห็นในวันนี้ ขนาดกระจกเธอยังทุบแตกได้ นับประสาอะไรกับการขว้างสร้อยคอทิ้งจนแตกเล่า

เจ้าตัวเหลือนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดต่อ "อันที่จริง เมื่อก่อนพวกเราไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่หรอกครับ พวกเราอาศัยอยู่แถวบ้านคุณป้า ทว่าต่อมาคุณแม่เห็นโฆษณาวิลลาหลังหนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาคำหนึ่งว่า 'สวยจัง' จากนั้นคุณพ่อก็ซื้อวิลลาหลังนี้ไว้ แล้วพวกเราก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ครับ"

หลินชิงชิง : "..."

เขาก้มหน้าลง คล้ายจะอาย และคล้ายจะเศร้าใจ "ผมกับคุณพ่อชอบคุณแม่มากๆ เลยนะครับ"

หลินชิงชิงพลันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเลว คนเลวประเภทที่ทอดทิ้งสามีและลูกชายอย่างนั้นแหละ

ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเลวทำให้เธอรู้สึกผิดอย่างหนักหน่วง ดังนั้นยามมองดูเจ้าตัวเล็กก้มหน้าเปิดเผยลำคอขาวเน้นด้วยความเศร้าใจ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะดึงเขาเข้ามาโอบกอดไว้ แล้วเอ่ยปลอบประโลม "คุณแม่ก็ชอบหนูเหมือนกันครับ"

"จริงเหรอครับ?" น้ำเสียงนุ่มฟูแฝงความดีใจเอ่ยถาม

"อืม จริงสิครับ"

"แล้วคุณพ่อล่ะครับ?"

หลินชิงชิงนึกถึงชายหนุ่มรูปงามคนนั้น เขาเปิดสตูดิโอให้เธอเพื่อช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ เขาซื้อของขวัญให้เธอเพื่อเอาใจเธอ เพียงเพราะเธอพูดคำว่าชอบคำเดียว เขาก็ซื้อบ้านย้ายมาอยู่ที่นี่

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ ไม่รู้ทำไม หัวใจของหลินชิงชิงกลับเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างประหลาด เธอรีบสั่นหัว ไม่กล้าคิดมากอีก ราวกับตัวเองกำลังลบหลู่เทพเจ้าที่ผู้คนเคารพบูชาอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าเด็กน้อยยามไม่ได้คำตอบ กลับเอ่ยถามเซ้าซี้ไม่เลิก "คุณแม่ครับ แล้วคุณพ่อล่ะครับ? คุณแม่ชอบคุณพ่อไหมครับ?"

หลินชิงชิงรู้สึกได้ว่าแก้มของตัวเองกำลังร้อนผ่าว สบสายตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและจดจ้องมองเธอแน่นิ่งของเด็กน้อย เธอจำเป็นต้องเอ่ยปลอบประโลมเด็กน้อย ไม่อยากให้เขาต้องผิดหวัง

ทว่าพอนึกถึงคำพูดที่จะใช้ปลอบประโลมเขา หัวใจกลับยิ่งเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนควบคุมไม่ได้ เธอถึงขั้นไม่กล้าสบสายตาของเขา โอบกอดเขาไว้ หลับตาลง แล้วกัดฟันพูดออกไปว่า "ฉัน... ฉันก็ชอบคุณพ่อของหนูเหมือนกันครับ"