ตอนที่ 112 — ตอนที่ 112 ถอนฟัน

โทรศัพท์เพียงเครื่องเดียวในหมู่บ้านตั้งอยู่ที่ที่ทำการคอมมูนประชาชนประจำหมู่บ้าน หากต้องการให้ใครมารับสายก็ต้องใช้ลำโพงกระจายเสียงตามสายร้องเรียกเอา ก็ไม่รู้ว่าที่โรงพยาบาลเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ โจวสุ่ยฟู่ถึงได้ลุกลี้ลุกลนรีบร้อนกลับโรงพยาบาลก่อนกำหนด หลินซิ่งเอ๋อร์จึงเดินไปส่งเขาที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

โรงพยาบาลมีเรื่องฉุกเฉินด่วนเข้ามา การไปจดทะเบียนสมรสจึงต้องเลื่อนออกไปอีก เอาเถอะ ก็คิดเสียว่าเรื่องมงคลย่อมมีอุปสรรคขวากหนามคอยทดสอบก็แล้วกัน*

ตอนนี้ที่บ้านจึงเหลือเพียงหลินเฉียวซานกับหลินจู๋จิ่วสองคน

อันที่จริง ในใจของหลินจู๋จิ่วนั้นยังหวังลึกๆ อยากให้การแต่งงานของหลินซิ่งเอ๋อร์ล่มไปเสียด้วยซ้ำ ครอบครัวของโจวม่านชางน่ะ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนเธอก็ไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย

เฮ้อ เพียงแต่เรื่องการแต่งงานล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา หากพี่สาวกับสุ่ยฟู่มีวาสนาต่อกันจริงๆ เธอที่เป็นน้องสาวจะไปพูดอะไรได้ ก็ได้แต่แอบคิดลอยๆ อยู่ในใจเท่านั้น

หลินจู๋จิ่วหันไปมองตรงมุมห้อง ซึ่งมีสินเดิมและสินสอดที่โจวสุ่ยฟู่ซื้อมาวางเรียงรายอยู่ ทั้งรถจักรยานและจักรเย็บผ้า ช่างดูไม่เข้ากับบ้านผนังดินเหนียวหลังนี้เอาเสียเลย เมื่อไรกันนะที่เธอจะสามารถเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้กลายเป็นบ้านก่ออิฐ แล้วทาสีเขียวสลับขาวตัดกัน ถึงเวลานั้นถึงจะดูเข้ากันได้อย่างแท้จริง

ข้างๆ บนพื้นมีเจ้าอาหวงสุนัขของบ้านนอนหมอบอยู่ และยังมีลูกเป็ดตัวน้อยสองตัวปีนขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนตัวของเจ้าอาหวง

เจ้าอาหวงงีบหลับไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน ลูกเป็ดตัวน้อยกลิ้งตกลงมา แล้วก็พากันเตาะแตะปีนกลับขึ้นไปนอนบนพุงของมันใหม่

หลินจู๋จิ่วนั่งอยู่ข้างโต๊ะบนเตียงเตา มือถือเข็มกับด้ายกำลังเย็บเสื้อตัวจิ๋วให้เจ้ากุ้ยฮวา พลางก้มมองเหล่าสัตว์ตัวน้อยพวกนี้ด้วยความรู้สึกสบายอกสบายใจ

ขอให้อากาศรีบอบอุ่นขึ้นเร็วๆ เถอะ เธอจะได้เลี้ยงหมูสักสองตัว และเลี้ยงไก่อีกสองตัวไว้ที่สวนหลังบ้าน บ่ายนี้ถ้าพอมีเวลาว่างคงต้องไปช่วยทำรั้วขึ้นมาก่อน มิเช่นนั้นหากในอนาคตต้องย้ายไปอยู่เมืองเอกของมณฑลแล้ว เธอคงไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้อีก

หลินเฉียวซานกวาดพื้นในบ้านจนสะอาด จากนั้นก็บิวัววัวโถว**เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนำไปป้อนให้เจ้าอาหวงกับลูกเป็ดกิน

สุนัขในยุคนี้ไม่เลือกกินเลยจริงๆ ให้อะไรก็กินทั้งนั้น

ผักสดที่หลินจู๋จิ่วนำกลับมาเมื่อวาน ได้เอามาผัดจานใหญ่ให้ทุกคนกินด้วยกันไปมื้อหนึ่งแล้ว ส่วนที่เหลือเก็บไว้กินต่อในคืนนี้อีกมื้อ ที่เหลืออีกไม่สามารถปล่อยให้เหี่ยวเฉาได้ จึงเอามาดองเป็นผักกาดดองเค็ม

ในฤดูหนาวเหน็บเช่นนี้ การได้กินผักสดๆ ทำให้หลินฝูถังและหลินซิ่งเอ๋อร์ต่างก็ประหลาดใจเป็นล้นพ้น ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ ในช่วงเวลาเช่นนี้ ลำพังมีผักดองเค็มกินก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

จู๋จิ่วจึงบอกกับพวกเขาว่า ในตลาดมืดมีของทุกอย่าง ขอเพียงมีเงินก็ซื้อได้หมด

พี่สาวกับคุณปู่พอได้ยินเช่นนั้น นอกจากความประหลาดใจแล้วก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก หลินจู๋จิ่วชอบตรงที่คุณปู่และพี่สาวไม่เคยเคลือบแคลงสงสัยในตัวเธอเลย ช่างดีอะไรอย่างนี้

พอหลินเฉียวซานกวาดพื้นเสร็จ เขาก็ยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งเด็ดผัก รอประเดี๋ยวพอซิ่งเอ๋อร์กลับมา ก็จะเริ่มดองผักเค็มกันได้ทันที

การที่เฉียวซานช่วยทำงานที่พอจะทำไหว หลินจู๋จิ่วไม่เคยห้ามปรามเลย เด็กผู้ชายจะประคบประหงมตามใจจนเคยตัวไม่ได้ โตขึ้นเขาต้องเป็นลูกผู้ชายที่เข้มแข็งยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตนเอง ย่อมต้องเรียนรู้ความพึ่งพาตนเอง ความกตัญญูรู้คุณ และความรับผิดชอบจากการใช้ชีวิตจริง

กระเป๋านักเรียนที่หลินจู๋จิ่วซื้อให้ เขาประคบประหงมเก็บไว้ในตู้บนเตียงเตาอย่างทะนุถนอม แถมยังคอยเงยหน้าขึ้นมองเป็นระยะๆ ราวกับกลัวว่ามันจะบินหนีหายไปเสียอย่างนั้น

เมื่อเห็นท่าทางของหลินเฉียวซาน หลินจู๋จิ่วก็อดหัวเราะไม่ได้ “วางใจเถอะน่า กระเป๋าหนังสือบินหนีไปไม่ได้หรอก”

หลินเฉียวซานยิ้มให้หลินจู๋จิ่วอย่างเบิกบานใจ “พี่ครับ ผมแค่รู้สึกว่า การที่ผมยังจะได้ไปเรียนหนังสืออีกเนี่ย มันเหมือนกำลังฝันไปเลย”

“ฝันนี้จะไม่มีวันตื่นหรอก ฝันให้มีความสุขเถอะนะ เห็นนายทำงานเป็นทุกอย่างแบบนี้ ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเมื่อก่อนเคยเป็นคุณชายน้อยมาก่อน”

“แม่สอนผมทั้งนั้นเลยครับ แม่บอกว่าผู้ชายต้องเลี้ยงดูครอบครัว ก็เลยต้องทำเป็นทุกอย่าง”

“แม่ของนายพูดถูกแล้วล่ะ เฉียวซาน พี่อยากถามนายมาตลอดเลย ที่บ้านนายยังมีญาติคนอื่นอีกไหม?”

“ยังมีคุณอาผู้หญิงกับคุณอาเขยอีกคู่หนึ่งครับ ทำงานเป็นคนงานอยู่ในเมืองเอกของมณฑล แต่พวกเขาไม่อยากนับญาติกับผมหรอก”

หลินจู๋จิ่วถอนหายใจยาว “อีกาในใต้หล้าล้วนดำเหมือนกันหมดจริงๆ”

“เอ่อ พี่ครับ พี่กำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”

“เย็บเสื้อตัวเล็กๆ ไงล่ะ”

“เสื้อตัวเล็กจิ๋วขนาดนี้ไม่มีใครใส่ได้หรอกครับ ทำเอาไว้ทำไมกัน?”

“เอาไว้ให้ไก่ใส่”

“หา?”

หลินจู๋จิ่วหัวเราะร่า “ฉันเย็บเล่นๆ ซ้อมมือก่อนน่ะ วันข้างหน้าพอพี่สาวเรามีลูก ฉันจะได้เย็บให้ลูกของพี่เขา พี่สาวคนโตแต่งงานแล้ว นายก็คงจะได้เป็นคุณน้าเร็วๆ นี้แน่นอน”

หมายเหตุ

• เรื่องมงคลย่อมมีอุปสรรค (好事多磨 — ห่าวซื่อตัวหมัว): สุภาษิตจีน หมายถึง เรื่องดีๆ หรืองานมงคลมักจะต้องผ่านการทดสอบและมีอุปสรรคขวากหนามขัดขวางก่อนจึงจะสำเร็จลุล่วง

** วัววัวโถว (窝窝头): ขนมปังนึ่งรูปทรงกรวยหรือถ้วยคว่ำ ทำจากแป้งข้าวโพดหรือธัญพืชหยาบ เป็นอาหารหลักของชาวบ้านในชนบทภาคเหนือของจีนยุค 70s