ตอนที่ 113 — ตอนที่ 113 การแต่งงานถูกเลื่อนออกไป

หลินเฉียวซานหัวเราะฮิๆ อย่างมีความสุข เขากำลังจะอ้าปากพูด ทว่าจู่ๆ ก็ยกมือขึ้นกุมปากพลางร้องโอยออกมาคำหนึ่ง พอเอามือออกก็เห็นเลือดซึมออกมาจากปาก

หลินจู๋จิ่วตกใจสะดุ้ง รีบก้าวลงจากเตียงเตาเดินเข้าไปตรงหน้าหลินเฉียวซานแล้วย่อตัวลง

“เป็นอะไรไป เสี่ยวซาน?”

“ฟันของผม…”

หลินจู๋จิ่วก้มลงมอง พลันเห็นว่าฟันหน้าซี่หนึ่งของหลินเฉียวซานโย้เบี้ยวจนมีเลือดซึมออกมา จึงลอบถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็ถึงเวลาฟันน้ำนมหลุดเพื่อผลัดฟันแท้นี่เอง

“ตกอกตกใจหมดเลยนายเนี่ย ไม่เป็นไรหรอก กำลังผลัดฟันน่ะ มานี่สิ”

หลินจู๋จิ่วปีนกลับขึ้นไปนั่งบนเตียงเตา แล้วหยิบเส้นด้ายมาผูกมัดเข้ากับฟันซี่นั้นของเขาไว้

“ฉันนับหนึ่งถึงห้าแล้วจะดึงนะ เตรียมใจไว้ให้ดี หนึ่ง… ห้า!”

กึ้กเดียว ฟันซี่นั้นก็ถูกกระตุกหลุดออกมา ห้อยแกว่งไกวอยู่ตรงปลายเส้นด้าย

“โอ๊ย พี่รอง ทำไมพี่ข้ามมานับห้าเลยล่ะครับ?”

“ฮ่าๆๆ ก็เพราะกลัวว่านายจะกลัวน่ะสิ”

“คุณปู่บอกว่า เวลาผลัดฟันต้องโยนฟันขึ้นไปบนหลังคา ฟันถึงจะงอกขึ้นมาสวยงามแข็งแรงครับ”

หลินจู๋จิ่วจึงยื่นฟันส่งคืนให้หลินเฉียวซาน “ถ้างั้นนายก็เอาไปโยนขึ้นหลังคาเถอะ”

“ครับผม!”

หลินเฉียวซานเปิดประตูออกไปด้วยความดีอกดีใจ แล้วเหวี่ยงฟันซี่นั้นขึ้นไปบนหลังคาบ้าน

หลินจู๋จิ่วหันไปมองบานประตูที่เคยถูกเตะจนพัง ซึ่งตอนนี้มีเพียงแผ่นไม้ตอกดามไว้ชั่วคราวยังไม่ได้ซ่อมแซมให้เรียบร้อย

เธอต้องขึ้นเขาไปขุดเอาต้นไม้น้อยๆ มาปลูกในมิติวิเศษให้เติบใหญ่เป็นไม้ต้นโต แล้วค่อยเอามาตัดทำบานประตูใหม่ ไม่รู้เหมือนกันว่าการปลูกต้นไม้กับการปลูกพืชพรรณธัญหารจะมีความเร็วในการเติบโตเท่ากันหรือไม่ ไว้วันพรุ่งนี้ค่อยลองถามเจ้ากุ้ยฮวาดู แต่รับรองว่าต้องเร็วกว่าโลกภายนอกหลายเท่าตัวอย่างแน่นอน

พรุ่งนี้ค่อยขึ้นเขาไป

ช่วงสองสามวันนี้งานที่จะต้องทำมีแน่นเอี้ยดอีกแล้ว เฮ้อ เสี่ยวจิ่วช่างยุ่งเสียจริง

หลินจู๋จิ่วก้มหน้าก้มตาเย็บเสื้อผ้าต่อ เสื้อลายดอกตัวนี้ช่างน่ารักสวยงามเหลือเกิน หากกุ้ยฮวาได้ใส่ตัวนี้ คลุมผ้าโพกหัวลายดอกสีแดง แล้วสวมรองเท้าปักลายเข้าไปอีก โอยคุณพระคุณเจ้า ช่างดูรื่นเริงเบิกบานรับมงคลอะไรขนาดนั้น!

กุ๊กๆ กั๊กๆ เจ้ากุ้ยฮวาสวมชุดนี้แล้วนั่งยองๆ ออกไข่วันละฟอง ฮ่าๆๆ

ขณะที่หลินจู๋จิ่วกำลังนั่งอมยิ้มขำอยู่คนเดียว หลินซิ่งเอ๋อร์ก็เดินกลับมาถึงบ้าน เธอหยิบไม้กวาดไม้ไผ่ด้ามเล็กมาปัดฝุ่นตามเนื้อตัว ผูกผ้ากันเปื้อนเตรียมจะลงมือดองผักเค็ม พลางถอนหายใจยาวเอ่ยกับหลินจู๋จิ่วว่า

“เป็นคนของกองพิทักษ์ป่านี่อันตรายจริงๆ นะ”

“พี่ มีเรื่องอะไรเหรอ? พี่สุ่ยฟู่รีบร้อนไปขนาดนั้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“ก็ใช่น่ะสิ สุ่ยฟู่บอกฉันว่าเมื่อเช้านี้มีการยิงปะทะกันบนภูเขา วันนี้หมอไช่กับหมอซ่งก็อยู่บนเขาด้วย หมอไช่ได้รับบาดเจ็บถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลในเมืองเอกของมณฑลแล้ว แถมคนของสำนักความมั่นคงป่าไม้ก็บาดเจ็บกันอีกหลายคน จำเป็นต้องให้โจวสุ่ยฟู่รีบเดินทางไปช่วยรักษาพยาบาลด่วน”

“อะไรนะ! หมอไช่ได้รับบาดเจ็บเหรอ! สาหัสไหมพี่? แล้ว… ซ่งเซิ่งซีเขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

“หมอซ่งไม่เป็นอะไรหรอก แต่หมอไช่น่าจะอาการค่อนข้างสาหัส แต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต ได้ยินว่าภรรยาของเขาไม่ได้อยู่ในเมืองเอก ข้างกายไม่มีใครคอยดูแลปรนนิบัติ พอได้รับบาดเจ็บแบบนี้ก็เลยลำบาก สุ่ยฟู่ตั้งใจอยากให้ฉันตามไปช่วยดูแลสักสองสามวัน หมอไช่เป็นหัวหน้าของสุ่ยฟู่ แถมยังเป็นคนดีมาก เรื่องที่เธอจะได้ไปเรียนหนังสือ เขาก็ใส่ใจคอยช่วยเหลือ ไม่ได้รังเกียจหรือมองตระกูลหลินของเราด้วยสายตาดูแคลนเหมือนคนอื่น ฉันคิดดูแล้ว ไปช่วยดูแลเขาสักสองสามวันก็ไม่เสียหายอะไร”

“อืม ถ้าช่วยอะไรได้ก็ไปช่วยเถอะพี่ หมอไช่เป็นคนดีจริงๆ เอ้อพี่ แล้วเรื่องจดทะเบียนสมรสกับพี่สุ่ยฟู่จะทำยังไงกันต่อล่ะ?”

“รอให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เสี่ยวจิ่ว พวกเรามาช่วยกันดองผักเค็มให้เสร็จเถอะ พรุ่งนี้เช้าตรู่พี่จะได้รีบเดินทางไปโรงพยาบาลในเมืองเอก ไปพักในเมืองสักสองสามวัน พอดีจะได้ไปรับเสื้อผ้าที่ตัดไว้ที่ร้านตัดเสื้อกลับมาด้วยเลย”

“จ้ะ รอให้ฉันสะสางงานที่บ้านเรียบร้อยหมดแล้ว ก็จะเข้าเมืองเอกไปเยี่ยมอาการหมอไช่เหมือนกัน”

“จ้ะ”

พี่น้องทั้งสามคนจึงเริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น หลินจู๋จิ่วและหลินเฉียวซานช่วยกันเด็ดผักจนสะอาดเรียบร้อย หลินซิ่งเอ๋อร์เดินไปหยิบเกลือเม็ดหยาบในตู้ออกมา แล้วนำมาคลุกเคล้าบดขยี้ลงบนผักอย่างตั้งใจ