ตอนที่ 116 — ตอนที่ 116 บ้านตระกูลหลินแสนสุขใจ

หลี่ชุ่ยฮวายืดคอแข็ง ย่อมไม่ยอมรับข้อเสนอนี้อย่างแน่นอน “จะมีเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน นี่มันออกจะเกินไปแล้วนะ! เธอคิดว่าตัวเองเป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่มาจากไหนกันเชียว!”

หลินจู๋จิ่วยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “หลี่ชุ่ยฮวา ทำไมเธอถึงมาขอโทษ? เธออย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ ปกติเธอกับจางเหอฮวาหายใจทางรูจมูกเดียวกัน ประจบสอพลอนางจางสารพัด ก็เพราะอยากจะให้ลูกชายของเธอได้เข้าไปทำงานในโรงพยาบาลใช่ไหมล่ะ? ฉันขอเตือนให้เธอตื่นจากฝันเถอะ โรงพยาบาลไม่ใช่บ้านของจางเหอฮวา และโจวสุ่ยฟู่เองก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจ เธอจะไปเลียแข้งเลียขาใครก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น คนที่จะเข้าไปทำงานในโรงพยาบาลได้ต้องมีความรู้ความสามารถและต้องสอบผ่านเท่านั้น!”

ใบหน้าของหลี่ชุ่ยฮวาถูกหลินจู๋จิ่วเหยียบย่ำจมดินจนหมดสิ้น เธอพ่นลมหายใจฮึดฮัดพลางกระทืบเท้าอย่างแรง “บ้านตระกูลหลินของพวกเธอไม่มีอะไรวิเศษวิโสสักนิด วันนี้ฉันคงหัวโดนลาเตะถึงได้ยอมบากหน้ามาเหยียบบ้านของพวกเธอ!”

เธอสะบัดหน้าหมุนตัวบิดสะโพกใหญ่โตเดินจ้ำอ้าวออกไป กระแทกประตูลานบ้านเสียงดังปัง ทว่าเพราะลงแรงมากเกินไปและรีบเดินจนไม่ทันระวัง จึงสะดุดเข้ากับธรณีประตูจนล้มคะมำ น้ำตาลทรายขาวในมือหกกระจายเกลื่อนพื้น เธอรู้สึกเสียดายจนแทบขาดใจ รีบกอบเอาทั้งดินทั้งน้ำตาลยัดกลับใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเผ่นหนีจากไปด้วยสภาพซัดโซเซน่าสมเพช

หลินเฉียวซานวิ่งถลันเข้ามากอดหลินจู๋จิ่วไว้แน่น “พี่รอง กับคนพรรค์นี้มันต้องจัดการให้สาสมแบบนี้แหละครับ ผมดูแล้วสะใจจริงๆ!”

หลินซิ่งเอ๋อร์เดินออกมาจากในห้องเช่นกัน “เสี่ยวจิ่ว มื้อเที่ยงนี้อยากกินอะไรจ๊ะ?”

“อ้าว? อะไรก็ได้จ้ะพี่”

“อะไรก็ได้ไม่ได้หรอก จะกินส่งๆ ได้ยังไงกัน เอาแบบนี้ดีไหม พวกเรามาผัดหมูเส้น ทอดแผ่นแป้ง ลวกไข่สักสองฟอง แล้วก็ผัดผักกาดขาวต้นเล็กอีกจาน แถมด้วยข้าวโพดกวนคนละชาม ดีไหมจ๊ะ? เนื้อหมูที่สุ่ยฟู่เอามาให้ พวกเรามาทำอาหารมื้ออร่อยกินกันให้เต็มคราบเถอะ แล้วชวนย่าโจวข้างบ้านมากินด้วยกัน”

การที่ย่าโจวเคยมีน้ำใจดีต่อบ้านตระกูลหลินในยามยากนับเป็นวาสนาของนาง เมื่อวันเวลาของบ้านตระกูลหลินดีขึ้น ไม่ว่าจะทำอะไรก็ย่อมคิดถึงนางเสมอ

เฉียวซานลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก “พี่ใหญ่ ทำไมทำของอร่อยเยอะแยะขนาดนี้ล่ะครับ?”

หลินซิ่งเอ๋อร์ยื่นมือไปลูบศีรษะของเขาเบาๆ “ก็พี่มีความสุขน่ะสิ”

หลินเฉียวซานยิ้มกว้างจนเห็นฟันหลอ “ผมก็มีความสุขเหมือนกันครับ คุณปู่ คุณปู่มีความสุขไหมครับ?”

หลินฝูถังหัวเราะร่าอย่างมีความสุข เขายกมือขึ้นลูบแก้มของหลินเฉียวซาน “พวกหลานมีความสุข ปู่ก็มีความสุขสิ! ซิ่งเอ๋อร์ไปทำกับข้าวเถอะ ปู่จะสานเข่งไม้ไผ่ต่อ มะรืนนี้เป็นวันนัดตลาดนัดในตำบล เข่งสิบใบขายได้ตั้งหนึ่งหยวนแน่ะ”

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อสานเข่งไม้ไผ่ต่อ คุณปู่เป็นคนขยันที่ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองอยู่นิ่งเฉยได้เลยจริงๆ

หลินจู๋จิ่วยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก การได้ช่วยระบายความแค้นแทนเจ้าของร่างเดิมทำให้ในใจของเธอปลอดโปร่งสบายใจยิ่งนัก และเธอยังรู้ด้วยว่าความอึดอัดคับข้องใจที่สะสมอยู่ในอกของหลินซิ่งเอ๋อร์ก็ได้ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน

คุณปู่เป็นคนมีเมตตาโอบอ้อมอารี แม้ปากจะไม่พูดอะไร ทว่าในใจของท่านมีหรือที่จะไม่เจ็บแค้นต่อการกระทำของบ้านโจวต้าเหนาไต้

ดังนั้นสิ่งที่หลินจู๋จิ่วทำลงไปในครั้งนี้ จึงนับว่างดงามเด็ดขาดอย่างยิ่ง!

“ตกลงจ้ะพี่ พี่ไปทำกับข้าวเถอะ ฉันกับเฉียวซานจะไปทำรั้วไม้ไผ่ที่สวนหลังบ้านกันก่อน พอเข้าฤดูใบไม้ผลิจะได้ซื้อลูกหมูมาเลี้ยงสองตัว ไก่อีกสองตัว อ้อ แล้วก็ซื้อลูกวัวมาเลี้ยงอีกตัวหนึ่งด้วย วัวไถนาได้ดีกว่าลาตั้งเยอะ ถึงตอนนั้นคนในหมู่บ้านโจวจวงจะไถนา ก็ต้องมาขอยืมวัวจากบ้านเรา!”

หลินซิ่งเอ๋อร์พยักหน้ารับอย่างเบิกบานใจ ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสดุจดอกไม้บาน “ชีวิตข้างหน้านี่ช่างมีความหวังเหลือเกินนะ”

เธอจึงเดินเข้าครัวไปจุดไฟเตรียมทำอาหาร

ตอนที่หลินเฉียวซานเดินตามหลินจู๋จิ่วไปที่สวนหลังบ้าน เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่รอง ถ้าจะเลี้ยงสัตว์เยอะขนาดนั้น รั้วไม้ไผ่เอาไม่อยู่หรอกครับ ต้องก่อกำแพงดินถึงจะไหว”

“ทำแก้ขัดไปก่อนเถอะ พอเข้าฤดูใบไม้ผลิอากาศอบอุ่นขึ้น ลูกเป็ดสองตัวในบ้านก็ต้องมีที่อยู่อาศัย สัตว์พวกนี้ตอนซื้อมายังตัวเล็กๆ อยู่ ไม่เป็นไรหรอก รอให้พวกมันโตขึ้นแล้วค่อยก่อกำแพงดินก็ยังไม่สาย”

“ครับผม”

หลินจู๋จิ่วแอบคิดอยู่ในใจว่า พอพ้นฤดูหนาวเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ หากสามารถรื้อบ้านดินเหนียวหลังนี้ทิ้งแล้วสร้างบ้านก่ออิฐขึ้นมาใหม่ได้ก็คงจะดีไม่น้อย ตอนนี้เงินในมือของเธอมีมากพอที่จะสร้างบ้านได้สบายๆ แล้ว เพียงแต่ยังไม่อาจทำตัวโอ่อ่าเอิกเกริกจนเกินไป คงต้องรอไปก่อน หรือไม่ก็ค่อยๆ ซ่อมแซมต่อเติมไปทีละเล็กละน้อยก็ใช้ได้เหมือนกัน

สองพี่น้องลงมือทำงานกันอย่างแข็งขันและกระตือรือร้น จนกระทั่งกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว หลินซิ่งเอ๋อร์ก็ออกมาร่วมขบวนช่วยกันทำงานอีกแรง