ตอนที่ 125 — ตอนที่ 125 กุ้ยฮวาฮวาตัวน้อยแสนน่ารัก

“ลูกจะให้เขาช่วยเรื่องอะไรกัน? คราวก่อนเรื่องที่ฉีฮวนยังติดต่อไปมาหาสู่กับบ้านตระกูลหลิน ก็ให้เขานำเรื่องไปรายงานฟ้องเบื้องบนไม่ใช่เหรอ ฉีฮวนก็ถูกผู้บังคับบัญชาเรียกตัวไปอบรมตักเตือน อีกทั้งทางโรงเรียนก็ไล่เขาออกไปแล้ว ลูกยังจะไปก่อเรื่องอะไรอีก?”

“ก็เจิงเหวินเหวินคนนั้นน่ะสิคะ หนูขัดหูขัดตาเธอ อยากจะสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง”

“หลานหลาน ลูกอย่าทำอะไรวู่วามตามใจชอบเชียวนะ”

“โธ่ แม่คะ แม่ไม่ต้องมายุ่งหรอกค่ะ หนูรู้ว่าต้องจัดการอย่างไร ผลไม้ที่แม่ซื้อมาเมื่อวานอยู่ตรงไหน รีบเอามาให้หนูเร็วเข้า ซ่งเซิ่งซีกลับมาแล้ว หนูจะแวะไปเยี่ยมบ้านตระกูลซ่งสักหน่อย”

ฟางเหม่ยหัวจึงรีบหยิบถุงกระสอบสานที่ใส่ผลแอปเปิลออกมาส่งให้จ้าวหลานหลาน

เธอถือถุงแอปเปิลมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลซ่ง ทว่าเพิ่งจะก้าวพ้นประตูรั้วลานบ้าน ก็แลเห็นซ่งเซิ่งซีขับรถเฉียดผ่านหน้าเธอไป เธอยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยทักทาย รถคันนั้นก็แล่นผ่านพ้นไปเสียแล้ว

ไม่รู้ว่าซ่งเซิ่งซีจะมองเห็นเธอหรือไม่

จ้าวหลานหลานกัดริมฝีปากพลางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในชั่วประเดี๋ยวประด๋าวนี้ ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

ซิ่งเอ๋อร์เดินทางเข้าเมืองเอกของมณฑลเพื่อไปดูแลไช่เสี่ยวกวงแล้ว วันนี้เฉียวซานไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนประถม หลินจู๋จิ่วไปส่งเฉียวซานที่โรงเรียนประถมด้วยตนเอง และจ่ายค่าเล่าเรียนไปหนึ่งหยวนห้าเหมาแปดเฟิน

ครูตู้ของโรงเรียนเป็นครูชราไว้หนวดเครายาว อายุราวห้าสิบกว่าปีได้แล้ว ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเคยเป็นครูสอนชั้นมัธยมปลาย แต่เนื่องจากปัญหาเรื่องภูมิหลังชนชั้นของครอบครัว จึงถูกลดขั้นย้ายลงมาประจำอยู่ที่หมู่บ้านโจวจวง การสอนความรู้ระดับประถมให้กับเด็กๆ ที่นี่จึงไม่มีปัญหาอะไรเลย

โรงเรียนแห่งนี้มีห้องเรียนเพียงห้องเดียว นักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมปีที่หนึ่งถึงประถมปีที่ห้ารวมแล้วมีทั้งหมดเพียงยี่สิบคน นั่งเรียนรวมกันในห้องเดียว โดยมีครูตู้เป็นผู้สอนเพียงคนเดียว

ตอนที่เฉียวซานก้าวเข้าไปในห้องเรียน เด็กๆ ชั้นประถมปีที่หนึ่งกำลังท่องอ่านหนังสือกันอยู่ ส่วนนักเรียนชั้นอื่นๆ กำลังนั่งทำการบ้าน

“ฤดูสารทเยือน ฤดูสารทเยือน พืชพันธุ์ในผืนนาเติบโตรงาม ปุยฝ้ายขาวละออ ถั่วเหลืองเมล็ดเต่งตึง ข้าวฟ่างแดงระเรื่อ รวงข้าวค้อมกายยิ้มแย้ม

ฤดูสารทเยือน ฤดูสารทเยือน ผลไม้ในสวนดกรก กิ่งก้านดกดื่นลูกพลับ โครงร้านห้อยระย้าพวงองุ่น ลูกสาลีเหลืองอร่าม ลูกพุทราแดงก่ำ

ฤดูสารทเยือน ฤดูสารทเยือน ผักสดในไร่เติบโตรงาม ฟักเขียวคลุมแพรขาว มะเขือยาวสวมเสื้อคลุมม่วง ผักกาดขาวเขียวขจี พริกสดมีทั้งเขียวทั้งแดง…”

หลินเฉียวซานถูกครูตู้พาตัวเข้าไปในห้องเรียน ให้นั่งลงตรงที่ว่างตรงกลาง หลินจู๋จิ่วมองดูหลินเฉียวซานนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย เปิดหนังสือภาษาและวรรณคดีจีนออกอ่านตามเพื่อนๆ ก่อนหน้านี้เฉียวซานเคยเข้าเรียนมาแล้วครึ่งปี จึงพอรู้หนังสืออยู่บ้าง

หลินจู๋จิ่วเห็นเขาตั้งอกตั้งใจเรียนหนังสือเช่นนี้ ก็หมุนตัวเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

เมื่อซิ่งเอ๋อร์ไม่อยู่บ้าน งานจิปาถะในบ้านตอนนี้จึงตกเป็นหน้าที่ของจู๋จิ่วกับคุณปู่ จู๋จิ่วพยายามให้คุณปู่ทำงานให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่านสานตะกร้าไม้ไผ่ทั้งวันทั้งคืน มักจะเอามือเท้าเอวขมวดคิ้วอยู่บ่อยครั้ง คงจะปวดเอวเป็นแน่

คุณปู่ก็แก่ชราลงทุกวัน รอให้เธอศึกษาศาสตร์การฝังเข็มจนเชี่ยวชาญเสียก่อน คนแรกที่เธอจะช่วยรักษาบรรเทาอาการปวดเอวก็คือคุณปู่นี่แหละ

การหุงหาอาหารและการหาบน้ำล้วนเป็นหน้าที่ของหลินจู๋จิ่ว ในเมื่อเธอยังอยู่ที่บ้าน ก็พยายามช่วยดูแลให้มากที่สุด หากเข้าเมืองเอกของมณฑลไปแล้วคงได้ดูแลน้อยลง งานกวาดลานบ้านก็ยกให้เฉียวซานทำ ส่วนงานผ่าฟืนคุณปู่ก็ยืนกรานจะทำเองให้ได้ งานบ้านก็ถือว่าพอไหว ไม่ได้มากมายอะไร ทว่าตารางชีวิตในแต่ละวันของเธอก็ยังคงแน่นเอี้ยด

ยามว่างเธอก็ต้องเข้าไปในมิติวิเศษเพื่อถอนหญ้าในแปลงดิน พอว่างเว้นจากงานเธอก็ใช้จิตหยั่งรู้ศึกษาตำราวิชาการแพทย์และการฝังเข็มในมิติวิเศษ

เนื่องจากก่อนหน้านี้มีพื้นฐานเดิมอยู่บ้างแล้ว เธอจึงพอจับจุดสำคัญเรื่องตำแหน่งจุดฝังเข็มและหลักการฝังเข็มได้บ้าง เพียงแต่เธอยังไม่มีเวลามากพอที่จะศึกษาอย่างเป็นระบบและจริงจัง

รอให้ผ่านพ้นช่วงที่ยุ่งวุ่นวายนี้ไปก่อนค่อยว่ากันใหม่

หลังกินอาหารกลางวันเสร็จ เธอขึ้นไปบนเขาขุดต้นสนต้นเล็กๆ กลับมาต้นหนึ่ง ทั้งยังเหลือบไปเห็นต้นพลับตรงชายทุ่งริมหมู่บ้าน จึงขุดเอาต้นกล้าพลับต้นเล็กๆ ที่แตกจากรากแขนงมาสองต้น พอเห็นต้นท้อก็ขุดเอากิ่งแขนงรากมาอีกสองกิ่ง นำไปปลูกไว้ในมิติวิเศษ ไม่ช้าไม่นานพวกมันก็คงจะเติบโตงอกงาม