ตอนที่ 126 — ตอนที่ 126 ไปตลาดนัด

ปลูกต้นพลับไว้สองต้นที่ฝั่งหนึ่งของลานบ้าน อีกฝั่งหนึ่งปลูกต้นท้อไว้สองต้น ข้างลานบ้านมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ หลังบ้านเลี้ยงสัตว์ปีก มีบ้านอิฐหนึ่งหลัง ภายในบ้านมีของใช้ครบครันตามแบบ ‘สามหมุนหนึ่งเสียง’* นี่คือแผนการอันงดงามที่หลินจู๋จิ่วเคยวาดฝันไว้

รอให้ต้นสนเติบโตใหญ่ก็ตัดมาทำเป็นบานประตูสักบาน เธอไม่ต้องขึ้นไปตัดไม้ใหญ่บนเขา คิดจะทำประตูก็ปลูกต้นไม้เอง ทั้งอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแถมยังน่าภูมิใจจะตายไป

หากแผนการนี้ได้ผล วันข้างหน้าคิดอยากจะต่อเครื่องเรือนเข้าบ้านก็สามารถปลูกต้นไม้เองได้ทั้งนั้น พ่อของม่านยาเป็นช่างไม้อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยไหว้วานให้เขามาช่วยทำก็นับว่าเหมาะเจาะที่สุด

ตกดึกเมื่อคุณปู่และเฉียวซานหลับใหลกันหมดแล้ว หลินจู๋จิ่วก็เข้าไปในมิติวิเศษ นำต้นกล้าเล็กๆ เหล่านี้ไปปลูกไว้ตรงฝั่งทุ่งหญ้า เพียงชั่วพริบตาก็เห็นต้นกล้าเริ่มบิดลำต้นยืดตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านผลิใบอ่อนสีเขียวชอุ่มออกมา

เธอจึงเอ่ยถามกุ้ยฮวาที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ข้างๆ

“กุ้ยฮวาฮวา ต้นไม้พวกนี้ต้องใช้เวลานานเท่าไรถึงจะโตเต็มที่เหรอ?”

กุ้ยฮวาใช้กรงเล็บตะกุยผืนหญ้า ย่อตัวลงเตรียมพร้อมจะเบ่งไข่ ใบหน้าของมันแดงก่ำ “อึ้ม… อึ้ม… ราวๆ สองเดือนถึงจะโตเป็นต้นไม้ใหญ่จ้ะ”

หลินจู๋จิ่วเห็นท่าทางของมันก็หัวเราะลั่น “ท้องผูกหรือไงยะแก! ฮ่าๆๆ…

งั้นต้นพลับกับต้นท้อรอสักสิบห้าวันค่อยย้ายออกไปปลูกนอกมิติวิเศษ ส่วนต้นสนก็รออีกสองเดือนค่อยใช้จิตหยั่งรู้ตัดมาทำประตู”

“ได้เลยจ้ะ ได้เลยจ้ะ กุ๊กกุ๊กกู๋!”

กุ้ยฮวาเบ่งไข่ออกมาได้ฟองหนึ่ง มันลุกขึ้นยืนอย่างโล่งอกโล่งใจพลางส่ายก้นเต้นระบำ ทั้งบิดเอวทั้งร้องเพลงไปด้วย

“ดอกจำปาแคระบานส่งกลิ่นหอมไกลสิบลี้เอย มวลดอกไม้บานสะพรั่งสายใยรักยืนยาว หากแซมดอกไม้เจ้าจงแซมตลอดปี อย่าได้ทอดทิ้งดอกไม้งามไว้ข้างทาง ยอดดวงใจแสนชิดใกล้แนบแน่นเอย ดวงดาวและดวงจันทราเป็นแม่สื่อ มีดฟันขวานผ่าก็มิอาจพรากจาก อ้า… คนรักกันจักไม่มีวันพรากจาก คนรักกันจักไม่มีวันพรากจากเอย… ลาๆๆ ส่ายเอวเข้าไป!”

หลินจู๋จิ่วหัวเราะจนหุบปากไม่ลง “กุ้ยฮวา แกเป็นไก่คลังรวมเพลงฮิตอมตะหรือยังไงกันเนี่ย?”

“หนูไม่ใช่ไก่นะ หนูคือกุ้ยฮวาฮวาต่างหาก! เพลงที่หนูร้องเพราะไหมจ๊ะแม่จ๋า?”

“เพราะมากเลยจ้ะ”

หลินจู๋จิ่วหยิบไข่ของกุ้ยฮวาขึ้นมา ตอนนี้ในมิติวิเศษมีไข่ของกุ้ยฮวาอยู่สองฟองแล้ว สามารถนำไปให้ไช่เสี่ยวกวงกินบำรุงร่างกายได้

ไข่ของกุ้ยฮวานี่นับเป็นสุดยอดของบำรุงเลยทีเดียว! รับรองว่าปราศจากคอเลสเตอรอล มีแต่โปรตีนชั้นเลิศเน้นๆ

หลินจู๋จิ่วยิ้มตาหยี “กุ้ยฮวาฮวา นานเท่าไรแกถึงจะออกไข่สักฟองล่ะ?”

กุ้ยฮวากระพือปีกพลางหัวเราะร่า “ขึ้นอยู่กับอารมณ์จ้ะ บางครั้งก็วันละฟอง บางทีนอนตื่นสายก็ลืมไปเลย แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดีนะ หนึ่งเดือนหรือครึ่งปีก็ไม่มีสักฟองหรอกจ้ะ”

ดวงตาของหลินจู๋จิ่วพลันเปล่งประกายระยิบระยับดั่งแสงทอง รอจนกุ้ยฮวาสามารถออกไข่เงินไข่ทองคำได้เมื่อไร หากออกได้วันละฟอง ไม่นานเกินรอ ที่นี่คงกลายเป็นคลังเงินคลังทองขนาดย่อมของเธอแน่นอน

หลินจู๋จิ่วลูบหัวกุ้ยฮวาเบาๆ ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง “กุ้ยฮวาฮวา วันข้างหน้าต้องอารมณ์ดีตลอดเวลานะจ๊ะ ไม่ว่าเรื่องอะไรแม่จ๋าจะตามใจแกหมดเลย แม่จ๋าจะประคบประหงมแกดีไหมจ๊ะ?”

กุ้ยฮวาฮวาฉีกยิ้มกว้าง “แม่จ๋า หนูรู้นะว่าแม่จ๋ากำลังคิดอะไรอยู่ แม่จ๋าหน้ามืดตามัวเพราะเงินใช่ไหมล่ะจ๊ะ? รอหนูวิวัฒนาการก่อนเถอะ ไข่เงินออกเดือนละฟอง ไข่ทองคำออกสองเดือนละฟอง แล้วยังต้องเป็นตอนที่หนูอารมณ์ดีสุดๆ ด้วยนะจ๊ะ เพราะฉะนั้นแม่จ๋าต้องทะนุถนอมกุ้ยฮวาฮวาผู้อ่อนโยนบอบบางตัวนี้ให้ดีๆ ล่ะ!”

หลินจู๋จิ่วโอบกุ้ยฮวาเข้าสู่อ้อมอก “แน่นอนสิจ๊ะ กุ้ยฮวาฮวาตัวน้อยของฉัน แกดูสิว่าฉันเอาอะไรมาฝากแก”

หลินจู๋จิ่วแบมือออก ข้างในมีตัวหนอนดิ้นกระดุ๊กกระดิกอยู่สองตัว นี่คือหนอนอ้วนพีจำศีลสองตัวที่เธอขุดพบตอนขึ้นเขาไปขุดต้นกล้าไม้วันนี้

กุ้ยฮวาฮวากระพือปีกอย่างดีอกดีใจ ซดเสียงดังฟึ่บ กลืนเจ้าหนอนอ้วนสองตัวลงท้องไปในพริบตาเดียว

หลินจู๋จิ่วนำเสื้อผ้าลายดอกตัวจิ๋วที่ตัดเย็บเสร็จแล้วมาสวมให้กุ้ยฮวา แล้วยังนำผ้าโพกศีรษะลายดอกมาผูกไว้บนหัวของมัน พอสวมเสื้อผ้าเสร็จ กุ้ยฮวาก็ดูสดใสกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

คราวนี้มันกลายเป็นไก่กู๊กกูตัวขาวแสนน่ารักที่มีกลิ่นอายชาวบ้านชนบทอบอวลเต็มตัวอย่างแท้จริง

หลินจู๋จิ่วหัวเราะคิกคัก “สวยงามจริงๆ กุ้ยฮวา ขาดก็แค่รองเท้าคู่เล็กๆ อีกคู่เดียวที่ทำไม่ทัน วันหน้าจะตัดให้แกอีก ชอบไหมจ๊ะ?”

กุ้ยฮวาเดินไปริมสระน้ำพุโอสถ ชะโงกมองเงาของตัวเองแล้วหัวเราะคิกคัก มันค้อมตัวลงหมุนส่ายก้นใหญ่ๆ บิดไปบิดมา “ชอบมากเลยจ้ะแม่จ๋า สวยจังเลย!”

หมายเหตุ

• สามหมุนหนึ่งเสียง (三转一响) — สิ่งของล้ำค่าประจำบ้านที่เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความมั่งคั่งของครอบครัวชาวจีนในยุค 70s ประกอบด้วย “สามหมุน” ได้แก่ นาฬิกาข้อมือ รถจักรยาน และจักรเย็บผ้า ส่วน “หนึ่งเสียง” ได้แก่ เครื่องรับวิทยุ