ตอนที่ 128 — ตอนที่ 128 การดูแลเอาใจใส่

วันรุ่งขึ้น หลินจู๋จิ่วตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

เธอนำเป็ดอ้วนพีตัวหนึ่งออกมาจากมิติวิเศษแล้วจัดการเชือด ก่อไฟต้มเป็ดทั้งตัวลงในกระทะเหล็กจนส่งเสียงเดือดปุดๆ สุกหอม ตรงขอบกระทะเคี่ยวน้ำแกงเป็ดก็จี่ขนมเปี๊ยะข้าวโพดแนบไว้รอบๆ ทั้งยังนำไข่เป็ดสองฟองออกมาจากมิติวิเศษ ต้มรวมกับไข่อีกสองฟองที่กุ้ยฮวาออกไว้โดยไม่ปอกเปลือกจนสุกทั้งหมด

เป็ดทั้งตัวและไข่ต้มพวกนี้ เธอตั้งใจจะพกติดตัวไปเยี่ยมไช่เสี่ยวกวง การไปเยี่ยมคนไข้จะไปมือเปล่าได้อย่างไร

ส่วนน้ำแกงเป็ดกับขนมเปี๊ยะข้าวโพด สามคนปู่หลานก็นำมารับประทานเป็นอาหารเช้า

เมื่อคุณปู่เห็นเป็ดตัวนั้นก็เอ่ยถามว่าเอามาจากไหน หลินจู๋จิ่วจึงตอบไปว่านี่เป็นเป็ดป่าที่ล่ามาจากบนเขาเมื่อวาน คุณปู่จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก

คุณปู่เป็นคุณปู่ที่ดีที่สุดจริงๆ ท่านเชื่อมั่นในตัวหลินจู๋จิ่วเป็นพิเศษ ไม่เคยตั้งข้อสงสัยหรือซักฟอกคำพูดของหลานสาวตัวเองเลยแม้แต่น้อย ทำให้หลินจู๋จิ่วรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจขึ้นมาก

หากเป็นเช่นนี้ ทุกๆ สิบวันหรือครึ่งเดือน เธอก็สามารถเชือดเป็ดสักตัวมาให้ทุกคนกินได้ โดยเพียงแค่อ้างว่าเป็นเป็ดป่าที่ล่ามาจากบนเขาก็พอแล้ว

เฉียวซานมองดูเป็ดต้มสุกตัวนั้นพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก หลินจู๋จิ่วจึงเอ่ยว่า “เฉียวซาน พี่รองต้องเข้าเมืองเอกของมณฑลไปเยี่ยมคนป่วย เนื้อเป็ดป่าตัวนี้จึงยังแบ่งให้เธอกินไม่ได้นะ รอพี่กลับมา อีกสองสามวันจะขึ้นเขาไปล่ากลับมาอีกสักตัว แล้วพวกเราค่อยมาต้มกินกันดีไหม?”

“ครับพี่รอง ผมไม่ได้ตะกละหรอกครับ แค่มองดูเฉยๆ ทุกวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราดีมากจริงๆ ได้กินเนื้ออยู่บ่อยๆ เหมือนได้ฉลองเทศกาลปีใหม่ตลอดเวลา ผมพอใจมากแล้วครับ”

หลินจู๋จิ่วยื่นมือไปลูบศีรษะของเฉียวซานพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

หลังกินอาหารเช้าเสร็จ หลินจู๋จิ่วนำเป็ดและไข่ต้มคว่ำปิดฝาใส่ไว้ในชามใบใหญ่แล้วใส่ลงในถุงผ้าหิ้วไว้ พร้อมทั้งหอบหิ้วสัมภาระของพี่สาว นั่งรถแทรกเตอร์มุ่งหน้าสู่เมืองเอกของมณฑล

หลินซิ่งเอ๋อร์มาคอยดูแลไช่เสี่ยวกวงที่โรงพยาบาลได้สี่วันแล้ว เธออยู่เคียงข้างเขาผ่านพ้นช่วงเวลาสี่วันที่ยากลำบากที่สุดมาด้วยกัน

เธอทำงานอย่างละเอียดรอบคอบและตั้งใจ ซักเสื้อผ้า ไปตักข้าว ต้มน้ำร้อน คอยเฝ้าดูขวดน้ำเกลือ และในตอนกลางคืนก็ต้องคอยสังเกตอาการต่างๆ ของไช่เสี่ยวกวงอยู่ตลอดเวลา รวมถึงการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิร่างกาย

เนื่องจากบาดแผลของไช่เสี่ยวกวงเป็นแผลทะลุผ่าน เนื้อเยื่อฉีกขาดวิกฤต ซ้ำร้ายกระสุนยังยิงจนกระดูกแตกร้าว บาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้ยามที่ความเจ็บปวดกำเริบขึ้นมาไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย คราวก่อนจู๋จิ่วถูกกระสุนเฉี่ยวไปเพียงเล็กน้อยยังเจ็บปวดแทบทนไม่ไหว ย่อมจินตนาการได้เลยว่าไช่เสี่ยวกวงจะต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดแสนสาหัสเพียงใด

ในช่วงสองสามวันแรกนั้นอันตรายเป็นพิเศษ หากบาดแผลติดเชื้อและมีไข้ขึ้นสูงก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ ในเมื่อหลินซิ่งเอ๋อร์มาช่วยดูแลแล้ว เธอจึงไม่กล้าละเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ช่วงสองสามวันนี้สำหรับไช่เสี่ยวกวงแล้วก็นับเป็นช่วงเวลาที่ทรมานยากจะทนทานที่สุด ความเจ็บปวดราวกับเนื้อหนังฉีกขาดทำให้เขาแทบไม่สามารถนอนหลับสนิทได้เลยสักวัน ยาแก้ปวดก็ไม่อาจกินมากเกินไปได้ เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันอดทนทนรับความเจ็บปวดอย่างดิบๆ ทว่าแม้จะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด ชายชาตรีเลือดเหล็กผู้นี้กลับไม่เคยส่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่แอะเดียว ยามที่เหล่าเมิ่งมานั่งเล่นหมากรุกเป็นเพื่อน เขาก็ยังคงปั้นหน้าผ่อนคลายพูดคุยหัวเราะร่าเริงอย่างออกรส

มีเพียงหลินซิ่งเอ๋อร์เท่านั้นที่ล่วงรู้ว่า ในยามค่ำคืนเขาเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลชุ่มโชกแผ่นหลังเพียงใด

เหล่าเมิ่งนำหนังสือมาให้ไช่เสี่ยวกวงอ่านสองสามเล่ม ยามที่ไช่เสี่ยวกวงปวดแผลขึ้นมา หลินซิ่งเอ๋อร์ก็จะอ่านหนังสือให้เขาฟัง

จนกระทั่งดึกดื่นค่อนคืนเมื่อเขาผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ หลินซิ่งเอ๋อร์จึงปิดหนังสือลง แล้วย้ายไปนอนพักผ่อนที่เตียงอีกฝั่งหนึ่ง

ความละเอียดรอบคอบเอาใจใส่ของซิ่งเอ๋อร์อยู่ในสายตาของเหล่าเมิ่งตลอดเวลา เขาเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสายว่าใครได้ซิ่งเอ๋อร์ไปเป็นภรรยาถือเป็นวาสนาอันประเสริฐแท้ๆ

ในใจของไช่เสี่ยวกวงเองก็ซาบซึ้งในน้ำใจของซิ่งเอ๋อร์เป็นอย่างยิ่ง หากไม่ได้ซิ่งเอ๋อร์คอยดูแลเอาใจใส่ ช่วงสองสามวันนี้คงยิ่งยากลำบากและทรมานกว่านี้เป็นแน่

รอให้ฮุ่ยหลานกลับมาก่อนเถอะ จะต้องบอกให้เธอซื้อของขวัญสักชิ้นมามอบให้ซิ่งเอ๋อร์เพื่อแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ

ในที่สุดก็ผ่านพ้นช่วงวิกฤตสี่วันแรกไปได้ แพทย์ยืนยันแน่ชัดแล้วว่าบาดแผลของไช่เสี่ยวกวงจะไม่ติดเชื้อ จึงได้เข้าเฝือกที่แขนขวาของเขา

ช่วงเช้าตรู่ตอนที่ซิ่งเอ๋อร์ไปรับข้าวกลับมา ไช่เสี่ยวกวงกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ใช้มือข้างเดียวเปิดพลิกหน้าหนังสือ แม้เขาจะพลิกเปิดหน้าหนังสือไปเรื่อยๆ ทว่าสีหน้ากลับฉายแววกระสับกระส่าย สายตาก็ไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวหนังสือเลยแม้แต่น้อย