ตอนที่ 129 — ตอนที่ 129 พบหน้าคุณแม่ตระกูลซ่ง (1)

ซิ่งเอ๋อร์วางอาหารลงบนโต๊ะ “คุณหมอไช่ คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?”

ไช่เสี่ยวกวงจึงพูดความจริงตามตรง “แขนข้างที่เข้าเฝือกคันยิบๆ แต่เกาไม่ถึง การได้รับบาดเจ็บนี่มันช่างยุ่งยากน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ สหายซิ่งเอ๋อร์”

หลินซิ่งเอ๋อร์จึงเอ่ยปลอบ “การได้รับบาดเจ็บย่อมไม่สบายตัวเป็นธรรมดาค่ะ แต่วันเวลาที่ยากลำบากที่สุดก็ผ่านพ้นมาได้แล้ว บาดแผลที่คุณหมอไช่ได้รับนี้คือบาดแผลของวีรบุรุษ ตอนนี้คุณหมอไช่กลายเป็นวีรบุรุษแล้วนะคะ”

ไช่เสี่ยวกวงยิ้มรับบางๆ ไม่ได้กล่าวอันใดตอบ

“ทานข้าวก่อนเถอะค่ะ มื้อเช้ามีหมั่นโถว โจ๊ก ถั่วลิสง แล้วก็ต้มผักกาดดองวุ้นเส้นเนื้อหมู อาหารสำหรับผู้ป่วยดีมากเลยค่ะ”

หลินซิ่งเอ๋อร์ใช้ผ้าขนหนูช่วยเช็ดมือซ้ายให้ไช่เสี่ยวกวง จากนั้นจึงส่งหมั่นโถวให้เขา แล้วประคองชามข้าวต้มมาจ่อไว้ที่ริมฝีปากของเขา เธอคอยถือชามไว้ให้ พลางช่วยรับหมั่นโถวมาถือไว้ทุกครั้งที่ไช่เสี่ยวกวงกัดกิน ไช่เสี่ยวกวงใช้มือซ้ายถือตะเกียบคีบอาหารกินอย่างเก้ๆ กังๆ

พอกินไปได้สองสามคำ ไช่เสี่ยวกวงก็เงยหน้าขึ้นเอ่ยถาม “สหายซิ่งเอ๋อร์ คุณกินข้าวแล้วหรือยัง?”

ซิ่งเอ๋อร์ยิ้มตอบ “กินเรียบร้อยแล้วค่ะ”

ไช่เสี่ยวกวงจึงกินอาหารต่ออย่างสบายใจ เขากินได้ค่อนข้างเยอะทีเดียว รูปร่างสูงใหญ่กำยำกล้ามเนื้อแน่นหนาเช่นนี้ ย่อมกินจุเป็นธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นหากกินไม่อิ่มท้อง จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาต่อสู้กับความเจ็บปวดทรมานจากบาดแผลได้

หลังมื้อเช้าผ่านพ้น หลินซิ่งเอ๋อร์ก็ออกไปซักชุดผู้ป่วยที่ไช่เสี่ยวกวงผลัดเปลี่ยนออกมา เนื่องจากความเจ็บปวดทำให้เขาเหงื่อออกท่วมตัวอย่างหนัก ชุดผู้ป่วยของเขาจึงต้องเปลี่ยนซักทุกวัน

ไช่เสี่ยวกวงมองตามแผ่นหลังของหลินซิ่งเอ๋อร์ไปด้วยสายตาซาบซึ้งใจ ช่างเป็นหญิงสาวที่ดีเลิศจริงๆ

นับว่าโชคดีเหลือเกินที่มีหลินซิ่งเอ๋อร์คอยอยู่เคียงข้าง หากเป็นนางพยาบาลของโรงพยาบาลคงไม่มีทางดูแลเอาใจใส่ได้อย่างทั่วถึงและรอบคอบเช่นนี้

หลินจู๋จิ่วนั่งรถแทรกเตอร์ส่งเสียงดังตึกๆๆ กระเด้งกระดอนจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างมุ่งหน้าสู่เมืองเอกของมณฑล ยังดีที่สวมเสื้อโค้ตตัวหนาของซ่งเซิ่งซีอยู่ เธอจึงไม่รู้สึกหนาวเหน็บเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ตับไตไส้พุงข้างในแทบจะรวมหัวกันประท้วงเพราะแรงกระแทกตลอดทาง

เธอถือข้าวของเดินสอบถามทางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลศูนย์

ในเวลานั้นเอง รถเก๋งสีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล ห่างจากเธอไปไม่ไกลนัก

คนขับรถลงจากรถมาช่วยเปิดประตูเบาะหลังให้

หญิงวัยกลางคนผู้มีบุคลิกสง่างามอ่อนหวานก้าวลงมาจากรถ ในมือถือกระติกเก็บความร้อนสำหรับใส่น้ำแกงใบหนึ่ง

หลินจู๋จิ่วเพียงกวาดสายตามองผ่านๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ ทว่าสีหน้ากลับพลันฉายแววประหลาดใจระคนสงสัย เหตุใดคุณป้าท่านนี้ถึงได้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับซ่งเซิ่งซีถึงเพียงนี้ หรือว่าจะเป็นคุณแม่ของซ่งเซิ่งซี?

คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร

ทว่าหลินจู๋จิ่วไม่ได้มองผิดไปจริงๆ คนที่มาก็คือหวังฮุ่ยฟางนั่นเอง

วันนี้เธอเคี่ยวน้ำแกงกระดูกหมูเพื่อมาเยี่ยมไช่เสี่ยวกวง คราวก่อนซ่งเซิ่งซีกำชับให้เธอช่วยเคี่ยวน้ำแกงกระดูกหมูนำมาส่งให้ ทว่ากระดูกหมูนั้นต่อให้มีคูปองเนื้อก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ เธอต้องไหว้วานคนรู้จัก รอจนมีของเข้ามาถึงจะซื้อหามาได้ จึงได้ตื่นแต่เช้าตรู่มาเคี่ยวน้ำแกงกระดูกหมูแล้วรีบนำมาส่งให้

หวังฮุ่ยฟางหันศีรษะมาก็แลเห็นหลินจู๋จิ่วเช่นกัน ทั้งสองยืนอยู่ห่างกันไม่ไกล ต่างคนต่างชะงักงันไปชั่วขณะ

เธอจำได้ขึ้นใจว่า เสื้อโค้ตที่หลินจู๋จิ่วสวมใส่อยู่นั้น ละม้ายคล้ายกับเสื้อโค้ตของเซิ่งซีอย่างยิ่ง

เสื้อโค้ตระดับนี้ใช่ว่าใครคิดจะมีก็มีได้ ปกคอขนสุนัขจิ้งจอกที่เรียงเส้นสม่ำเสมอเช่นนี้ยิ่งหาได้ยากยิ่ง ขนคอจิ้งจอกสีดำสนิทไร้ขนสีอื่นแซมแม้แต่เส้นเดียว เสื้อของเซิ่งซีก็เป็นเช่นนี้พอดิบพอดี

เสื้อโค้ตตัวนี้เป็นของขวัญที่ท่านประธานาธิบดีมอบให้แก่เซิ่งซี ปกติเขาหวงแหนและทะนุถนอมเป็นอย่างยิ่ง โอกาสที่จะยกให้ผู้อื่นย่อมมีน้อยมากมิใช่หรือ

หวังฮุ่ยฟางมองดูหนุ่มน้อยตรงหน้า คิ้วเข้มตาคม รูปหน้ามีมิติคมคาย ใบหน้าเล็กๆ ช่างดูหมดจดงดงาม แววตาแฝงความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นชวนให้ผู้คนรู้สึกเอ็นดูชอบพอ ในดวงตาของเซิ่งซีเองก็มักจะเผยความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นเช่นนี้ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเช่นกัน

หากเสื้อโค้ตตัวนี้เป็นของเซิ่งซีจริงๆ ก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือ ‘น้องชายคนสนิท’ ที่ซ่งเซิ่งซีเคยเอ่ยถึง

แต่คงไม่บังเอิญถึงเพียงนี้กระมัง

คนทั้งสองต่างคิดตรงกันว่าคงไม่มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้หรอก

หลินจู๋จิ่วเห็นคุณป้าท่านนี้กำลังจ้องมองตนเองอยู่เช่นกัน เธอจึงส่งยิ้มให้อย่างมีมารยาท แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป