ตอนที่ 130 — ตอนที่ 130 พบหน้าคุณแม่ตระกูลซ่ง (2)

ในเวลานั้นเอง หญิงคนหนึ่งที่โพกผ้าสามเหลี่ยมลายทางสีเขียวบนศีรษะและสวมเสื้อนวมตัวเก่าก็ก้าวเข้ามาทางประตูใหญ่ของโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน เธอประคองห่อทรงสี่เหลี่ยมที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าไว้แนบอก แค่ปราดตามองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าในกระดาษหนังสือพิมพ์นั้นต้องห่อเงินเอาไว้

หลินจู๋จิ่วกำลังคิดในใจว่าการถือเงินโจ่งแจ้งเช่นนี้มีโอกาสสูงที่จะถูกคนชั่วหมายตาเอาได้ แล้วก็เป็นไปตามคาด ด้านหลังของหญิงคนนั้นมีชายสวมหมวกแก๊ปบุกำมะหยี่ตัวเก่าสองคนแอบเดินสะกดรอยตามเข้ามา คนหนึ่งเอื้อมมือไปกระตุกตัวเธอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ส่วนอีกคนก็กระชากห่อเงินในมือของเธอแล้ววิ่งหนีไปทันที

เมื่อลงมือสำเร็จ ทั้งสองคนก็ใส่เกียร์หมาโกยอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว

หญิงคนนั้นพอเห็นเงินของตนถูกแย่งไปก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียง “ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ มีคนปล้น! นั่นมันเงินต่อชีวิตสำหรับผ่าตัดสามีของฉันนะ! ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ!”

หลินจู๋จิ่วรีบวางข้าวของในมือลงทันที พลางก้มลงหยิบก้อนหินสองก้อนบนพื้นขึ้นมาแล้วขว้างออกไปสุดแรง ก้อนหินพุ่งตรงเข้ากระแทกขาซ้ายของเจ้าสองคนนั้นอย่างแม่นยำ สองคนนั้นร้องโอ๊ยลั่นพลางทรุดเข่ากระแทกพื้นลงไปทันที

จากนั้นหลินจู๋จิ่วก็ออกตัววิ่งพุ่งทะยานเข้าไปดุจสายลม ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพยายามจะลุกขึ้นวิ่งหนี เธอก็กระโดดลอยตัวเตะตวัดหลังหมุนตัวอย่างงดงาม ศีรษะของคนหนึ่งถูกเตะเข้าอย่างจังจนพุ่งไปโขกเข้ากับศีรษะของอีกคนอย่างแรง

เสียงกะโหลกศีรษะชนกันดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งสองคนถึงกับตาพร่ามึนงง ล้มพับลงไปนอนกองอยู่บนพื้นพร้อมกัน กุมศีรษะพลางส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

หลินจู๋จิ่วหมุนตัวร่อนลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ก้มลงเก็บห่อเงินบนพื้นขึ้นมาส่งคืนให้แก่หญิงวัยกลางคนผู้นั้น

คนขับรถที่อยู่ข้างกายหวังฮุ่ยฟางเดิมทีตั้งใจจะวิ่งเข้าไปช่วย ทว่ายังไม่ทันได้ลงมือ เจ้าสองคนนั้นก็ถูกหลินจู๋จิ่วสยบจนอยู่หมัดเสียแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะทึ่งในใจ เจ้าหนุ่มน้อยคนนี้ฝีมือไม่เบาเลยจริงๆ! ปฏิกิริยาตอบสนองก็รวดเร็วเป็นพิเศษ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ

หวังฮุ่ยฟางจึงเอ่ยสั่ง “เสี่ยวหวัง รีบเข้าไปช่วยเร็วเข้า!”

“ครับ!”

คนขับรถเดินรี่เข้าไป ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่เวรเปลของโรงพยาบาลสองคนที่วิ่งกรูเข้ามา ควบคุมตัวคนร้ายชิงทรัพย์ทั้งสองคนส่งตัวไปยังสถานีตำรวจ

หญิงคนนั้นรับเงินคืนมาด้วยความดีใจเป็นล้นพ้น เธอรีบก้มคำนับขอบคุณหลินจู๋จิ่วไม่หยุด “ขอบใจมากนะน้องชาย หากเงินก้อนนี้หายไป คนในบ้านฉันคงได้ผูกคอตายกันหมดแน่ๆ”

หลินจู๋จิ่วเอ่ยตอบอย่างสุภาพว่าไม่เป็นไร จากนั้นจึงเดินกลับไปหยิบข้าวของที่วางไว้บนพื้นขึ้นมา แล้วหันหลังเดินก้าวเข้าสู่ตัวอาคารโรงพยาบาล

หวังฮุ่ยฟางมองดูทักษะฝีมืออันคล่องแคล่วว่องไวของหลินจู๋จิ่วแล้วก็อดชื่นชมระคนทึ่งไม่ได้ เด็กสมัยนี้เก่งกาจไม่ธรรมดาจริงๆ เด็กคนนี้ดูรูปร่างสูงราวหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร อายุเพิ่งจะสิบเจ็ดสิบแปดปีเห็นจะได้ แต่กลับมีฝีมือยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

หวังฮุ่ยฟางเดินตามเข้ามาในโรงพยาบาลเช่นกัน เมื่อมาถึงอาคารโรงพยาบาล หลินจู๋จิ่วก็เอ่ยสอบถามนางพยาบาลที่อยู่ด้านใน “ขอโทษนะคะสหาย ไม่ทราบว่าคุณหมอไช่เสี่ยวกวงพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องผู้ป่วยหมายเลขใดเหรอคะ?”

“สหาย คุณเป็นอะไรกับคุณหมอไช่หรือคะ?”

“อ๋อ คือว่าพวกเราไม่ได้เป็นญาติกันหรอกครับ แต่พี่สาวของผมกำลังช่วยดูแลเขาอยู่”

ในเวลานั้นเองหวังฮุ่ยฟางเดินเข้ามาพอดี นางพยาบาลจำหวังฮุ่ยฟางได้ จึงรีบเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

“สวัสดีค่ะคุณป้าหวัง”

“สวัสดีจ้ะ สหายตัวน้อย เธอชื่อหลินจู๋จิ่วใช่ไหมจ๊ะ?”

หลินจู๋จิ่วหันขวับกลับมาด้วยความประหลาดใจ สบเข้ากับใบหน้าเปื้อนยิ้มของหวังฮุ่ยฟางที่เอ่ยขึ้นว่า “ป้าเป็นแม่ของซ่งเซิ่งซีจ้ะ”

หลินจู๋จิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง ที่แท้ก็เป็นคุณแม่ของซ่งเซิ่งซีจริงๆ ด้วย!

การพบหน้ากันกะทันหันเช่นนี้เธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาก่อนแม้แต่น้อย ถึงขั้นที่ว่าตอนนี้ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเสียแล้ว เหตุใดถึงได้รู้สึกประหม่าตื่นเต้นขนาดนี้กันนะ ให้ตายสิ

อีกทั้งคุณป้าท่านนี้รู้ชื่อของเธอได้อย่างไรกัน?

ต้องเป็นพี่ใหญ่ซ่งเคยเล่าเรื่องของเธอให้ฟังแน่ๆ แล้วเขาพูดถึงเธอว่าอย่างไรบ้างนะ? หรือว่าคุณป้าจะจำเสื้อโค้ตตัวนี้ได้กันแน่?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลินจู๋จิ่วก็ดึงชายเสื้อโค้ตบนร่างพลางส่งยิ้มเขินๆ “สวัสดีครับคุณป้า ผมชื่อหลินจู๋จิ่วครับ คุณป้ารู้จักผมได้อย่างไรกัน…”

หวังฮุ่ยฟางได้ยินน้ำเสียงของเธอฟังดูนุ่มนวลก้ำกึ่งระหว่างชายหญิงคล้ายเสียงยังไม่แตกหนุ่ม จึงเพ่งสายตามองลำคอของเธออยู่สองสามครา แววตาพลันฉายความประหลาดใจวาบผ่านไปในชั่วพริบตา

จากนั้นเธอก็แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “เซิ่งซีเคยเล่าให้ฟังว่าพี่สาวของเธอมาช่วยดูแลคุณหมอไช่ เมื่อกี้เธอก็พูดถึงพี่สาวของเธอพอดี ป้าเองก็จำเสื้อโค้ตตัวนี้ได้ด้วย เซิ่งซีเคยเล่าให้ฟังว่าช่วงนี้เขารู้จักกับน้องชายคนสนิทที่ดีคนหนึ่ง ถึงขนาดบอกว่าจะยกให้มาเป็นลูกชายคนเล็กของป้าด้วยซ้ำไปจ้ะ”