ตอนที่ 142 — ตอนที่ 142 เผชิญหน้าโดยตรง (7)

หวังฮุ่ยฟางซึ่งพอจะล่วงรู้ความจริงอยู่บ้างจึงเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “ศาสตราจารย์จ้าวคะ หากคุณยังมีเรื่องอะไรที่ไม่เข้าใจ ฉันว่าคุณกลับไปถามภรรยาของคุณให้ชัดเจนน่าจะดีกว่านะคะ”

จ้าวกั๋วเฉียงรู้สึกว่าตนเองต้องเสียหน้าต่อหน้าผู้บังคับบัญชาจนหมดสิ้น คำพูดที่ซิ่งเอ๋อร์พูดออกมาเป็นความจริงอย่างนั้นหรือ? ตระกูลจ้าวได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหลินไปแล้วจริงๆ โดยที่เขาไม่รู้เรื่องเลยงั้นหรือ?

ตลอดสามปีมานี้ แม่ฟางไม่เคยส่งเสียจุนเจือตระกูลหลินเลยสักนิด แถมยังหลบหนีไปให้ไกลลิบอย่างนั้นหรือ? แม่ฟางจะเป็นคนเนรคุณแล้งน้ำใจไม่เห็นแก่สายเลือดความเป็นญาติมิตรพรรค์นี้ไปได้อย่างไรกัน!

“ไม่ ฉันไม่เชื่อ! จู๋จิ่ว ซิ่งเอ๋อร์ พวกเราข้ามไปเผชิญหน้าพิสูจน์ความจริงกับน้าของพวกเธอเดี๋ยวนี้เลย”

หลินซิ่งเอ๋อร์จึงเอ่ยว่า “เผชิญหน้าก็เผชิญหน้าสิคะ พวกเราไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว เสี่ยวจิ่ว พวกเราถือโอกาสกลับไปดูบ้านเดิมของพวกเราเสียหน่อยด้วยเลย ไปกันเถอะ”

หลินซิ่งเอ๋อร์จูงมือหลินจู๋จิ่วเดินตามจ้าวกั๋วเฉียงออกไปทันที

ซ่งจื้อเฉิงมีสีหน้างุนงงสงสัยพลางเหลือบมองหวังฮุ่ยฟางแวบหนึ่ง

หวังฮุ่ยฟางจึงเอ่ยขึ้นว่า “รอให้ซิ่งเอ๋อร์กับจู๋จิ่วกลับมาก่อนค่อยเอาเกี๊ยวลงหม้อต้ม เรื่องนี้เซิ่งซีกับฉีฮวนรู้เรื่องราวชัดเจนยิ่งกว่าฉัน ให้พวกเขาเล่าให้คุณฟังเถอะค่ะ ตัวฉันน่ะไม่ชอบนินทาว่าร้ายใครลับหลังหรอกนะ”

ซ่งเซิ่งซีจึงเอ่ยขึ้นว่า “ผมเองก็ไม่ชอบนินทาว่าร้ายใครลับหลังเหมือนกัน ให้ฉีฮวนเล่าเถอะครับ”

“ถ้าอย่างนั้นผมเล่าเองครับ! ผมอยากจะแฉความชั่วร้ายของตระกูลจ้าวมานานแล้ว”

ฉีฮวนจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับตระกูลหลินและตระกูลจ้าวเท่าที่ตนล่วงรู้ให้ซ่งจื้อเฉิงฟังจนหมดเปลือก

เมื่อซ่งจื้อเฉิงได้รับฟังต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ชั่วชีวิตนี้เขาก็แทบจะไม่เคยได้ยินเรื่องราวที่ไร้ศีลธรรมและจิตสำนึกขั้นพื้นฐานเช่นนี้มาก่อน จิตใจของมนุษย์ช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริง

ทว่าจ้าวกั๋วเฉียงคนนี้ ปกติแล้วเป็นคนปฏิบัติตนตามระเบียบแบบแผนอย่างเคร่งครัด เขาจะเป็นคนเลือดเย็นแล้งน้ำใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ดูจากท่าทางเมื่อครู่นี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนจริงๆ

ซ่งจื้อเฉิงมองหวังฮุ่ยฟางด้วยความสงสัยอีกครั้ง

หวังฮุ่ยฟางเข้าใจความกังขาของซ่งจื้อเฉิงดีจึงเอ่ยว่า “เรื่องที่ตระกูลจ้าวตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหลิน ไม่เกี่ยวข้องกับศาสตราจารย์จ้าวเลยจริงๆ ค่ะ นิสัยใจคอของศาสตราจารย์จ้าวฉันยังพอรู้อยู่บ้าง”

ซ่งจื้อเฉิงทอดถอนใจ “ถึงอย่างนั้น การที่ดูแลภรรยาของตนไม่ดีและสั่งสอนอบรมลูกสาวไม่ได้เรื่อง ก็นับเป็นความบกพร่องต่อหน้าที่เหมือนกันนั่นแหละ”

เมื่อจ้าวกั๋วเฉียงเดินเอามือไพล่หลัง นำหลินจู๋จิ่วและหลินซิ่งเอ๋อร์ก้าวเท้าเข้าประตูบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึงเย็นเยียบ ฟางเหม่ยหัวที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ตกใจแทบจะกระเด้งตัวลอยขึ้นมา

จ้าวหลานหลานที่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอนมองไม่เห็นว่าจ้าวกั๋วเฉียงพาใครเข้ามาด้วย

เธอได้ยินเพียงแค่เสียงจ้าวกั๋วเฉียงกลับมา จึงรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปแอบแนบหูฟังความเคลื่อนไหวอยู่หลังบานประตู

หลินจู๋จิ่วมองดูท่าทางกระวนกระวายตื่นตระหนกของฟางเหม่ยหัวพลางยกยิ้มมุมปากอย่างเยียบเย็น

“สหายฟางเหม่ยหัว ได้ยินว่าเธอไม่ได้บอกศาสตราจารย์จ้าว เรื่องที่เธอตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหลินของพวกเรางั้นเหรอ? ทำแบบนี้มันจะดีได้อย่างไรกัน เธอบอกมาสิ คนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ กลับยังปิดบังซ่อนเร้นกันอยู่อีก แล้วยังมีเรื่องคูปองธัญพืชกับเงินอะไรนั่นอีก พวกเราไม่เคยได้รับเลยสักแดงเดียว เธออธิบายกับศาสตราจารย์จ้าวให้กระจ่างชัดเจนเสียเถอะ จะได้ไม่ต้องให้เขามาเข้าใจผิดคิดว่าพวกเราได้รับความเมตตาเอื้อเฟื้อจากพวกเธอแล้วยังไม่รู้จักสำนึกในบุญคุณ คนตระกูลหลินของพวกเราไม่เคยทำเรื่องเนรคุณเห็นแก่ตัวเช่นนั้นหรอกนะ”

หลินจู๋จิ่วพูดจบก็นั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางพร้อมจะรับชมละครฉากใหญ่ ผลกรรมกำลังจะตามสนองแล้ว ดูท่าแล้วจ้าวกั๋วเฉียงจะไม่ล่วงรู้เลยจริงๆ ว่าฟางเหม่ยหัวและจ้าวหลานหลานได้ทำเรื่องระยำอะไรไว้บ้าง

หลินซิ่งเอ๋อร์และหลินจู๋จิ่วสบตากันแวบหนึ่ง เธอก็คิดเช่นเดียวกันนี้

หลินซิ่งเอ๋อร์มองดูบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าแห่งนี้ด้วยความรู้สึกหลากหลายอันซับซ้อน เธอรู้ดีว่าฟางเหม่ยหัวกอบโกยเอาอัญมณีเครื่องประดับของแม่เธอไปมากเพียงใด ทว่าในยามที่ตระกูลหลินแม้แต่วัววัวโถว*ยังแทบไม่มีจะกินให้อิ่มท้อง…

ช่างเถอะ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจโมโห

เมื่อได้ยินเสียงของหลินจู๋จิ่ว จ้าวหลานหลานจึงเปิดประตูเดินก้าวออกมา ใบหน้าของเธอแลดูมืดมนอึมครึมและน่าเกลียดอย่างยิ่ง ทว่าเพราะมีจ้าวกั๋วเฉียงยืนอยู่ตรงนั้น เธอจึงยังไม่กล้าอาละวาดแสดงอารมณ์ออกมา

หลินจู๋จิ่วและจ้าวหลานหลานสบสายตากันแวบหนึ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของหลินจู๋จิ่วนั้นเยือกเย็นยิ่งกว่าอีกฝ่ายเสียอีก หึ คิดว่าใครจะกลัวใครกันเล่า สวะอย่างจ้าวหลานหลานไม่มีทางเทียบชั้นเป็นคู่ต่อสู้ของเธอได้เลยแม้แต่น้อย

หมายเหตุ

• วัววัวโถว (窝窝头) หมั่นโถวรูปกรวยคว่ำที่มีรูตรงก้น ทำจากแป้งธัญพืชหยาบ เช่น แป้งข้าวโพดหรือข้าวฟ่าง เป็นอาหารพื้นบ้านราคาประหยัดของชาวจีนทางภาคเหนือในยุคนั้น