ตอนที่ 158 — ตอนที่ 158 มีคนแก่อยู่ในบ้านดั่งมีสมบัติล้ำค่า

“เรื่องแค่นี้เองจะว่าอะไรได้ล่ะจ๊ะ ถึงเวลาใช้งานได้เมื่อไหร่ พวกพี่ก็จูงไปใช้ได้ตามสบายเลย”

จางชุ่ยฉินดึงมือของจู๋จิ่วมาตบเบาๆ พลางยิ้มแป้น “ได้เลย เช่นนั้นฉันขอกลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อนจ้ะพี่สะใภ้”

หลินจู๋จิ่วเดินเข้าไปในครัว นำไข่เป็ดห้าฟองใส่ลงในตะกร้าสานใบเล็ก แล้วเดินออกมาส่งให้จางชุ่ยฉิน

“ไข่เป็ดไม่กี่ฟองนี้ฉันซื้อมาจากเมืองเอกของมณฑล พี่สะใภ้เอาไปกินเถอะจ้ะ พี่สะใภ้ยังต้องให้นมลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ ร่างกายก็ต้องการการบำรุงด้วย ไข่นี้มีคุณค่าทางอาหารสูง กินแล้วจะได้มีน้ำนมเหลือเฟือนะจ๊ะ”

จางชุ่ยฉินไม่ยอมรับ “โธ่เอ๋ย น้องจู๋จิ่ว จะมาเกรงอกเกรงใจกันทำไมเล่า ไข่เป็ดนี่ราคาแพงนักนะ พวกเธอเก็บไว้กินกันเองเถอะ”

“รับไปเถอะจ้ะพี่สะใภ้ น้ำใจของฉัน รับไว้เถอะนะ”

เมื่อไม่อาจปฏิเสธได้ จางชุ่ยฉินจึงจำต้องรับไว้ “เอาล่ะ ขอบใจน้องจู๋จิ่วมากนะ ไว้คราวหน้าฉันจะเอาตะกร้ามาส่งคืนให้”

“จ้ะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก มีเวลาว่างแวะมาคุยเล่นค่อยถือมาคืนก็พอ”

จางชุ่ยฉินยิ้มร่าเดินจากไป น้องจู๋จิ่วพอได้สติฟื้นคืนมาแล้วช่างเปลี่ยนไปราวกับเกิดใหม่จริงๆ ทั้งฉลาดหลักแหลมทั้งพูดคุยง่าย ใจกล้าและจัดการเรื่องราวเก่ง มีน้ำใจไมตรีแถมยังใจกว้าง แยกแยะถูกผิดชัดเจน ขวานผ่าซากตรงไปตรงมาไม่คลุมเครือ มิน่าเล่าหลี่ชุ่ยฮวาถึงบอกว่าเธอหาคนรักเป็นเจ้าหน้าที่บ้านเมืองได้ ช่างมีเค้าความจริงเสียเหลือเกิน

ลูกสะใภ้ของผู้ใหญ่บ้านเพิ่งจะเดินคล้อยหลังไป หลินฝูถังก็แบกจอบกลับมาถึงบ้าน เจ้าหมาน้อยอาหวงเห่าโฮ่งๆ วิ่งร่าเข้ามา วนเวียนกระดิกหางอยู่รอบตัวหลินจู๋จิ่วและหลินเฉียวซาน

ไม่นานนัก เจ้าเป็ดสีขาวสองตัวก็ส่งเสียงร้องก๊าบๆ เดินเตาะแตะเข้ามาเช่นกัน เจ้าเป็ดขาวสองตัวนี้ก็เหมือนกัน ไม่ว่าคุณปู่จะเดินไปที่ใด พวกมันก็มักจะเดินตามไปที่นั่น

หลินเฉียวซานย่อตัวลงลูบหัวเจ้าอาหวง พลางเอ่ยกับหลินฝูถังด้วยรอยยิ้มแป้นว่า “คุณปู่จ๋า เย็นนี้พวกเราจะได้กินเป็ดป่าต้มถั่วเหลืองกันนะ พี่สาวบอกว่าจะให้คุณปู่ดื่มเหล้าสักสองจอกด้วย ฉันจะรีบไปแกะฝักถั่วเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ”

หลินเฉียวซานพาเจ้าอาหวงเดินเข้าไปในบ้านเพื่อแกะถั่ว

“เสี่ยวจิ่วเอ๋ย ขึ้นเขาไปจับเป็ดมาอีกแล้วรึ”

หลินจู๋จิ่วเดินเข้ามาช่วยปลดจอบลงจากบ่า “จ้ะ คุณปู่ ทำงานเหนื่อยไหมจ๊ะ”

“งานแค่นี้จะเหนื่อยอะไรกัน ปู่ยังร่างกายแข็งแรงดีอยู่เลย อ้อ เมื่อครู่นี้ม่านยากับจางเหอฮวายืนด่าทอกันอยู่ที่แปลงดินส่วนตัว*โน่นแน่ะ สองคนเกือบจะลงไม้ลงมือตบตีกันเสียแล้ว”

“เพราะอะไรหรือจ๊ะ”

“แปลงดินส่วนตัวของสองบ้านนั้นอยู่ติดกัน เลยทะเลาะกันเรื่องคันนาล้ำเข้าไปในที่ดินของใครมากกว่า นังหนูม่านยาคนนั้นฝีปากจัดจ้านร้ายกาจนัก จางเหอฮวาถูกเธอตอกกลับจนเถียงไม่ออกเลยทีเดียว”

“อยู่ติดกันน่ะดีแล้วจ้ะ ควรจะมีใครสั่งสอนดัดสันดานจางเหอฮวาเสียบ้าง ให้โมโหจนอกแตกตายไปเลยยิ่งดี พี่สาวจะได้ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจ”

หลินฝูถังยื่นมือไปจิ้มหน้าผากของหลินจู๋จิ่วเบาๆ “เป็นเด็กผู้หญิงทำไมถึงพูดจาเช่นนั้นเล่า อย่างไรเสียเขาก็เป็นแม่สามีในอนาคตของพี่สาวแกนะ อย่าได้ไปแช่งชักหักกระดูกให้เขาตายเชียว”

หลินจู๋จิ่วหัวเราะร่า “คุณปู่จ๋า หนูแค่บ่นไปตามอารมณ์เท่านั้นเอง นี่แน่ะ หนูตัดเสื้อนวมตัวใหม่มาให้คุณปู่ รีบมาลองใส่ดูสิจ๊ะ”

หลินจู๋จิ่วถอดเสื้อนวมตัวเก่าที่ปะชุนเต็มไปด้วยรอยเย็บออกจากตัวของหลินฝูถัง แล้วช่วยเขาสวมเสื้อนวมตัวใหม่ ระหว่างที่ช่วยสวมก็เอ่ยพึมพำด้วยความรักใคร่อบอุ่น

“คำโบราณว่าไว้ว่ามีคนแก่อยู่ในบ้านดั่งมีสมบัติล้ำค่า** คุณปู่ก็คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลหลินนะจ๊ะ เดิมทีควรจะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ตอนปีใหม่ แต่นี่ใกล้จะเริ่มฤดูใบไม้ผลิถึงเพิ่งได้ให้คุณปู่ใส่เสื้อใหม่ ก็มีความสุขสดชื่นเหมือนกันใช่ไหมล่ะจ๊ะ คุณปู่ใส่ตัวนี้ไปก่อน พอถึงปีใหม่หนูจะตัดให้อีกตัวหนึ่ง ฮึๆ มีหลานชายหลานสาวที่กตัญญูรู้คุณถึงเพียงนี้ บั้นปลายชีวิตของผู้เฒ่าหลินจะมีความสุขมากขนาดไหนกันเชียวนะ จริงไหมจ๊ะ”

หลินฝูถังยิ้มแป้นอย่างมีความสุข “แกนี่นะ นังหนูน้อย แฟนก็ยังไม่มีสักคน แต่กลับขี้บ่นเหมือนพวกสะใภ้ตัวน้อยไม่มีผิด”

หลินจู๋จิ่วเองก็หัวเราะฮ่าๆ โดยไม่รู้ตัว เธอเริ่มคุ้นเคยกับเรื่องสัพเพเหระและชีวิตประจำวันธรรมดาๆ ในครอบครัวเสียแล้ว ปรารถนาให้คนแก่เฒ่าสุขภาพแข็งแรงมีอายุยืนยาวร้อยปี ปรารถนาให้เด็กน้อยตั้งใจเล่าเรียนหนังสือ กินอิ่มท้องและเจริญเติบโตสมวัย นี่แหละคือชีวิต

“ขนาดพอดีตัวมากเลยจ้ะคุณปู่ เสื้อใหม่ตัวนี้ใส่แล้วดูมีชีวิตชีวาและกระฉับกระเฉงจริงๆ”

หมายเหตุ

• แปลงดินส่วนตัว (自留地 — จื้อหลิวตี้) ที่ดินผืนเล็กที่รัฐในยุคคอมมูนประชาชนจัดสรรให้แต่ละครอบครัวสมาชิกใช้เพาะปลูกพืชผักสำหรับบริโภคในครัวเรือน

** มีคนแก่อยู่ในบ้านดั่งมีสมบัติล้ำค่า (家有一老，如有一宝) สุภาษิตจีนโบราณ เปรียบเสมือนว่าการมีผู้สูงอายุอยู่ในบ้านเป็นดั่งสมบัติล้ำค่า เพราะเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์และปัญญา คอยให้คำชี้แนะและนำพาความอบอุ่นมาสู่ครอบครัว