ตอนที่ 159 — ตอนที่ 159 มีความเคลื่อนไหว

หลินฝูถังยิ้มจนใบหน้าปรากฏริ้วรอยแห่งความซื่อสัตย์จริงใจ มืออันเหี่ยวย่นตามวัยลูบคลำเสื้อผ้าตัวใหม่อย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวว่ามืออันหยาบกร้านของตนจะทำให้เสื้อผ้าตัวใหม่ต้องเสียดสีจนเสียหาย

ทั้งชีวิตนี้ของเขา แทบจะไม่เคยได้สวมใส่เสื้อผ้าใหม่สักกี่ครั้ง ยามหนุ่มออกรบทำสงครามกองโจร ชุดทหาร*ก็มักจะมีรอยปะชุนอยู่เสมอ

“ปีใหม่จะตัดให้ปู่อีกทำไมกัน แค่ตัวนี้ตัวเดียวก็เกินพอแล้ว ‘ใหม่สามปี เก่าสามปี เย็บปะชุนอีกสามปี’** รอจนเสื้อผ้าตัวนี้เก่าลง ปู่ก็คงถึงเวลาต้องไปพบย่าของแกแล้วล่ะ คนเราเกิด แก่ เจ็บ ตาย ล้วนเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีใครหลีกเลี่ยงพ้นหรอก”

“พอแล้วจ้ะคุณปู่ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”

หลินจู๋จิ่วทอดสายตามองคุณปู่ ในใจปรารถนาเหลือเกินว่าอยากให้เขาไม่ต้องแก่ชราลงไปอีกชั่วนิรันดร์

หลินจู๋จิ่วไม่คิดฟุ้งซ่านไปไกลกว่านั้น “คุณปู่จ๋า คุณปู่พักผ่อนดื่มน้ำสักหน่อยก่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวหนูจะไปทำกับข้าว”

“ได้สิ”

หลินฝูถังถอดเสื้อนวมตัวใหม่ออกมาพับเก็บไว้อย่างประณีต แล้วสวมเสื้อนวมตัวเก่าของตนกลับเข้าไป เสื้อผ้าใหม่ตัวนี้เขาจะเก็บไว้ใส่เฉพาะตอนออกไปข้างนอกเท่านั้น

หลินจู๋จิ่วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง นำเสื้อนวมของหลินซิ่งเอ๋อร์ไปวางไว้ในหีบสินเดิมของเธอ ใช้ผ้าสีแดงคลุมไว้อย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเอ่ยกับหลินเฉียวซานว่า “เฉียวซาน เดี๋ยวแกะถั่วเสร็จแล้วมาช่วยพี่ก่อไฟนะ พี่จะทำกับข้าว พอทำเสร็จแล้วนายค่อยไปตามย่าโจวมา พวกเรากินข้าวพร้อมหน้ากันแล้วนายจะได้ทำการบ้าน”

“เข้าใจแล้วจ้ะพี่รอง”

หลินจู๋จิ่วแย้มยิ้มบางๆ แล้วจึงเดินออกไปทำอาหาร

หมู่บ้านอู่หลี่ถุนทางทิศใต้ อยู่ห่างจากตัวเมืองเอกของมณฑลเพียงสิบกิโลเมตร มีชาวบ้านอาศัยอยู่เพียงยี่สิบครัวเรือนเท่านั้น

เมื่อราตรีมาเยือน สุนัขแก่ตัวหนึ่งส่งเสียงเห่าเป็นพักๆ น้ำเสียงแผ่วโหยหวนวังเวง ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกถึงความสิ้นหวังไร้หนทาง

หน้าต่างบ้านแต่ละหลังต่างมีแสงไฟวอมแวมกะพริบไหว

ยามนี้ ภายในบ้านหลังหนึ่ง ตะเกียงน้ำมันก๊าดบนโต๊ะส่องแสงสลัวไหวระริก ทอดเงาทาบทาลงบนกำแพงดินที่ว่างเปล่าไม่มีสมบัติพัสถานใดๆ

ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ไผ่กำลังตักโจ๊กข้าวโพดกิน เขาที่ไร้ฟันในปากเม้มปากที่เหี่ยวย่น ดวงตาฝ้าฟาง ปากพึมพำบ่นอะไรบางอย่าง ซึ่งบางทีแม้แต่ตัวเขาเองก็คงไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

ที่นี่คือบ้านของคุณอาแท้ๆ ของเหล่าเมา

อาของเขาอายุเก้าสิบกว่าปีแล้ว หูหนวกตาฝ้าฟาง ไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ เหล่าเมานำแป้งข้าวโพดและขนมปังต้าเลี่ยปาของพวกเหลาเหมาจื่อ*มาที่นี่ แบ่งให้ชายชรากินเพียงส่วนหนึ่ง เขาก็ดีใจอย่างยิ่งแล้ว

พวกเขาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ตราบใดที่ไม่ออกไปข้างนอก ชั่วคราวนี้ก็ถือว่าปลอดภัยอย่างยิ่ง

โมรอสกำลังเช็ดปืนลูกโม่ บนใบหน้าที่เย็นชาถมึงทึงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดกระวนกระวาย

“เหล่าเมา ฉันให้เวลานายสิบวันแล้ว ข้อมูลที่ฉันต้องการนายยังไม่ได้ให้ฉันเลย พรุ่งนี้ก็ถึงวันส่งมอบอาวุธแล้ว พอส่งมอบเสร็จพวกเราก็ต้องออกเดินทางไป นายคิดจะให้ฉันกลับไปด้วยความผิดหวังอย่างนั้นหรือ”

เหล่าเมานั่งแทะขนมปังต้าเลี่ยปาอยู่ด้านข้าง “อย่าเพิ่งใจร้อนสิสหายรักของฉัน วันนี้จะต้องมีข่าวแน่นอน”

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงคนเคาะประตู

ชายชราที่นั่งอยู่อีกด้านไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น ยังคงก้มหน้าก้มตากินโจ๊กข้าวโพดของตนต่อไป

เหล่าเมาเดินไปเปิดประตู ชายรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งเดินเข้ามา ดูอายุราวๆ ยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี

“ต้าโถว ในที่สุดนายก็มาเสียที”

คนที่ชื่อต้าโถวนี้เป็นผู้รวบรวมข่าวสารในเครือข่ายใต้ดิน รู้จักมักจี่กับเหล่าเมา สามารถสืบหาข้อมูลข่าวกรองได้ทุกประเภท สำหรับเขาแล้ว การสืบประวัติครอบครัวของไช่เสี่ยวกวงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

“เหล่าเมา ข้อมูลที่นายต้องการฉันสืบมาให้ได้แล้ว ถามไถ่มาให้กระจ่างชัดเจนทุกเรื่อง คุณหมอไช่เสี่ยวกวงคนนี้ ปีนี้อายุสามสิบสามปี ญาติสายตรงมีเพียงภรรยาของเขาคนเดียว บิดามารดาเสียชีวิตไปหมดแล้ว ภรรยาชื่อฟางฮุ่ยหลัน พวกเขายังไม่มีลูก นี่คือรูปถ่ายของภรรยาเขา ช่วงนี้ภรรยาของเขาเดินทางกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมญาติ พรุ่งนี้บ่ายสามโมงจะนั่งรถไฟมาถึงเมืองเอกของมณฑล มีแค่นี้แหละ พวกนายก็ไปจัดการกันต่อเอาเองเถอะ”

เหล่าเมายื่นธนบัตรใบละสิบหยวนห้าใบให้ต้าโถว “ขอบใจมากที่ช่วยนะสหาย เก็บเงินไว้ให้ดีล่ะ”

หมายเหตุ

• ชุดทหาร (军装 — จวินจวง) ในต้นฉบับใช้อักษรย่อ J装 เพื่อหลีกเลี่ยงระบบตรวจจับคำในนิยายออนไลน์ของจีน

** ใหม่สามปี เก่าสามปี เย็บปะชุนอีกสามปี (新三年，旧三年，缝缝补补又三年) สำนวนจีนสะท้อนความประหยัดมัธยัสถ์ของชาวจีนในอดีต เสื้อผ้าหนึ่งตัวใส่ใหม่ 3 ปี พอเก่าใส่ต่ออีก 3 ปี เมื่อขาดก็นำมาปะชุนใส่ต่อได้อีก 3 ปี รวมใส่ได้ถึง 9 ปี

*** ต้าเลี่ยปา (大列巴 — Dalieba) ขนมปังข้าวไรย์ก้อนใหญ่ทรงกลมเนื้อแน่นสไตล์รัสเซีย นิยมรับประทานในมณฑลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยเฉพาะเมืองฮาร์บิน

**** เหลาเหมาจื่อ (老毛子) คำสแลงภาษาปากที่คนจีนทางภาคเหนือใช้เรียกชาวรัสเซียหรือชาวโซเวียต