ตอนที่ 160 — ตอนที่ 160 ไปโรงพยาบาล

ต้าโถวเก็บเงินเข้ากระเป๋า “เรื่องอื่นฉันจะไม่ซักไซ้ แต่ฉันขอบอกพวกนายไว้ก่อน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกนายต้องรับหน้ากันเอาเอง นี่คือกฎของวงการใต้ดิน*”

“รู้แล้ว วางใจเถอะ”

ต้าโถวชำเลืองมองโมรอสแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูเดินออกไป

โมรอสเอ่ยถามเหล่าเมา “เขาพูดอะไรบ้าง”

เหล่าเมาแปลความให้โมรอสฟัง พร้อมทั้งส่งรูปถ่ายของฮุ่ยหลันให้แก่เขา ในรูปถ่าย ฮุ่ยหลันดูเป็นหญิงสาวที่เรียบง่ายซื่อตรงและเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม

โมรอสจ้องมองรูปถ่ายใบนั้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นกระหายเลือด “ดีมาก ฉันลงมือสังหารภรรยาของมันที่นอกสถานีรถไฟนับว่าเหมาะเจาะที่สุด ผู้คนพลุกพล่าน วุ่นวาย หลบหนีง่าย”

“นายยังคงต้องระวังตัวไว้บ้าง ทางโรงพยาบาลจะต้องส่งคนไปรับเธออย่างแน่นอน”

โมรอสแสยะยิ้มมุมปาก ยกปืนลูกโม่ขึ้นมาเล็งท่าทาง “เช่นนั้นก็กำจัดคนที่ส่งมารับไปด้วยพร้อมกันเสียเลย! พวกมันคงคิดไม่ถึงว่าฉันจะลงมือกับผู้หญิง เพราะนั่นไม่สอดคล้องกับธรรมเนียมปฏิบัติ แต่สำหรับฉันแล้ว ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น!”

ชายชราที่นั่งกินข้าวอยู่ด้านข้างพลันเอ่ยปากขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ไอ้ฝรั่งดั้งขอ** อย่าเล่นอาวุธนะ อันตรายนัก! ตอนพวกทหารต่างชาติบุกเข้าหมู่บ้าน ใช้อาวุธเข่นฆ่าผู้คน ปู่เคยเห็นมากับตาเลยนะ ไอ้ฝรั่งดั้งขอ วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!”

โมรอสฟังไม่ออกว่าชายชราบ่นพึมพำอะไร จึงไม่ได้สนใจ เหล่าเมายิ้มให้ชายชราพลางทำมือเป็นสัญญาณบอกให้เขากินข้าวต่อไป

โมรอสขึ้นลำกล้องปืนลูกโม่เสียงดังแกร๊กๆ เล็งปากกระบอกปืนไปข้างหน้าพลางแสยะยิ้มชั่วร้าย

วันรุ่งขึ้น หลินจู๋จิ่วก็เดินทางไปยังเมืองเอกของมณฑล เธอนัดพบกับอู๋เจี้ยนจวินไว้ตอนบ่ายสามโมงที่หน้าประตูห้างสรรพสินค้า

เธอคิดไว้ว่าเมื่อทำการค้าครั้งนี้เสร็จสิ้น จะแวะไปตลาดมืดเพื่อซื้อเป็ดสักสองสามตัวเข้าไปเลี้ยงในมิติวิเศษ กินเป็ดไปแล้วสองตัว และยังนำไข่ออกมาอีกห้าฟอง จะได้ชดเชยจำนวนให้ครบตามเดิม

ตัวที่ควรออกไข่ก็ออกไข่ ตัวที่ควรฟักลูกเป็ดก็ฟักไป ตัวที่ควรออกไข่เป็ดไว้กินก็ออก ก๊าบๆๆ แพร่พันธุ์เพิ่มพูนไม่มีที่สิ้นสุด

ทว่าหลินจู๋จิ่วไม่ได้คิดจะซื้อไก่มาเลี้ยงในมิติวิเศษ ในมิติวิเศษมีแค่เจ้าตัวน้อยแสนน่ารักอย่างกุ้ยฮวาฮวาเพียงตัวเดียวก็พอแล้ว เธอไม่อยากเลี้ยงไก่แล้วต้องมาฆ่าไก่กินเนื้อไก่อีก ให้ตายสิ เพราะกุ้ยฮวาเป็นแม่ไก่ขาวตัวโต เธอเลยพลอยรู้สึกกระดากใจจนไม่กล้ากินเนื้อไก่ไปด้วยเลย

เมื่อมาถึงเมืองเอกของมณฑล หลินจู๋จิ่วตรงไปยังโรงพยาบาลศูนย์มณฑลก่อนเพื่อเยี่ยมดูอาการของไช่เสี่ยวกวง

คราวนี้เธอไม่ได้นำสิ่งของอะไรติดมือมาด้วย เพราะหากนำเป็ดและไข่เป็ดมาให้ทุกครั้ง จะยิ่งทำให้ไช่เสี่ยวกวงรู้สึกประหลาดใจและเกรงอกเกรงใจจนเกินไป

ในสายตาของคนทั่วไป ครอบครัวตระกูลหลินยังคงยากจนข้นแค้นจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อจะกิน คราวก่อนที่เธอนำเป็ดและไข่มาให้ ก็ทำให้ไช่เสี่ยวกวงบ่นพึมพำด้วยความเป็นห่วงอยู่นานสองนาน

ไช่เสี่ยวกวงคนนี้ ภายนอกดูดุดันน่าเกรงขาม แต่แท้จริงแล้วจิตใจดีเป็นเลิศ เป็นบุรุษเหล็กผู้มีหัวใจอ่อนโยนคนหนึ่ง

หลินจู๋จิ่วเดินเข้าไปในโรงพยาบาลจนถึงเคาน์เตอร์พยาบาล

“สวัสดีค่ะสหาย ฉันมาเยี่ยมคุณหมอไช่ค่ะ”

พยาบาลคนนี้บังเอิญเป็นคนเดิมเมื่อคราวก่อน เธอจำหลินจู๋จิ่วได้ จึงบอกให้เดินเข้าไปได้เอง

“สหายหลินเข้าไปข้างในเองได้เลยจ้ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

หลินจู๋จิ่วเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน ก็มองเห็นหลินซิ่งเอ๋อร์ทันที

“เสี่ยวจิ่ว เธอมาแล้วหรือ”

“จ้ะ พี่ใหญ่!”

หลินซิ่งเอ๋อร์จูงมือหลินจู๋จิ่วมุ่งหน้าไปยังแผนกผู้ป่วยใน

“เธอมาได้จังหวะพอดีเลย ตอนบ่ายภรรยาของคุณหมอไช่ก็จะกลับมาแล้ว พวกเราจะได้กลับบ้านพร้อมกัน”

“นั่นดีเยี่ยมไปเลยจ้ะ ที่บ้านไม่มีพี่อยู่ ไม่มีใครคุยเป็นเพื่อนฉันเลย ฉันคิดถึงพี่จริงๆ นะ”

“ยังมีคุณปู่กับเฉียวซานอยู่อีกไม่ใช่เหรอ”

“คนหนึ่งต้องไปโรงเรียนเรียนหนังสือ อีกคนก็ยุ่งอยู่กับงานในไร่นา ใกล้จะเริ่มฤดูใบไม้ผลิแล้ว เรื่องราวยิ่งมีมาก บ้านเราน่ะต้องอยู่กันพร้อมหน้าไม่มีใครขาดหายไปถึงจะดี พอนึกว่าพี่ใหญ่กำลังจะต้องแต่งงานออกเรือนไป ฉันยังทำใจไม่ค่อยได้เลย”

“วันข้างหน้าพอเธอมาอยู่ที่เมืองเอกของมณฑล พวกเราก็ยังเจอกันได้บ่อยๆ นี่นา รอให้ผ่านพ้นช่วงนี้ไป ฉันยังจะกลับไปหมู่บ้านโจวจวงอยู่ดี คุณปู่แก่เฒ่าแล้วฉันเองก็เป็นห่วง”

สองพี่น้องสบตากันแล้วแย้มยิ้ม

“ไม่ต้องรีบร้อนกลับหมู่บ้านโจวจวงขนาดนั้นหรอกจ้ะ ขอแค่พี่กับพี่สุ่ยฟู่ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข พวกเราทุกคนก็ดีใจแล้ว”

หมายเหตุ

• กฎของวงการใต้ดิน (江湖规矩 — เจียงหูเกุยจวี่) ธรรมเนียมปฏิบัติของคนในเครือข่ายนอกกฎหมาย ที่ต่างฝ่ายต่างรับผิดชอบผลการกระทำของตนเอง ไม่ซักไซ้และไม่ซัดทอดถึงผู้อื่น

** ไอ้ฝรั่งดั้งขอ (洋鬼子 — หยางกุ่ยจื่อ) คำดูแคลนที่ชาวจีนในอดีตใช้เรียกชาวตะวันตกหรือชาวต่างชาติผิวขาว