ตอนที่ 165 — ตอนที่ 165 วิกฤตรอบทิศ (2)

ยังดีที่หลินจู๋จิ่วได้ใช้วาจาพยากรณ์ปรับแก้ความทรงจำของเขาไปตั้งนานแล้ว มิฉะนั้นเขาคงตกใจจนเป็นลมหมดสติไปอย่างง่ายดาย

ฉีฮวนเอ่ยออกมาจากใจจริง “เสี่ยวจิ่ว นายสุดยอดจริงๆ เลยนะเสี่ยวจิ่ว!”

อู๋เจี้ยนจวินที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าอึ้งกิมกี่ ตะลึงงันไปเลย สุดยอดจริงๆ

เพียงแค่การแก้มัดเงื่อนเชือกนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้อู๋เจี้ยนจวินเลื่อมใสศรัทธาในตัวของหลินจู๋จิ่วจนแทบกราบกราน

หลินจู๋จิ่วลุกขึ้นยืนพลางทำสัญญาณให้เงียบเสียง แล้วช่วยปลดเชือกมัดตัวของฉีฮวนและอู๋เจี้ยนจวินกับพวกทั้งหมดออก

จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองช่องระบายอากาศที่อยู่ด้านบนของห้อง คิดจะปีนขึ้นไปดูว่าด้านนอกมีคนเฝ้ายามหรือไม่ และพอจะมีหนทางพาคนทั้งหมดหนีออกไปได้หรือเปล่า

หยิบนาฬิกาพกบนตัวขึ้นมาดู ยามนี้เวลาล่วงเลยไปสี่โมงกว่าแล้ว โจวสุ่ยฟู่และพี่สะใภ้ฮุ่ยหลันก็น่าจะไปถึงโรงพยาบาลแล้วกระมัง

พี่สาวรอไม่เห็นกลับไปเสียทีคงจะร้อนใจแย่แล้ว

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในโกดังสินค้าที่อยู่ติดกัน ตามมาด้วยเสียงพูดคุย

จึงย่องเบาเข้าไปแนบชิดรอยแยกของบานประตูที่เชื่อมกับโกดังเพื่อสอดส่องมองออกไปด้านนอก

ภายในโกดัง สองฝั่งซ้ายขวากองไม้ท่อนซุงไว้ ตรงกลางมีคนยืนอยู่ยี่สิบกว่าคน รูปร่างล่ำสันกำยำกันทุกคน

คนที่เป็นหัวหน้าสวมชุดจงซาน* เป็นชายวัยราวสามสิบหกปี

มองดูไม่ออกเลยว่าเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่โต บุคลิกท่าทางอย่างมากก็ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง มุมปากโค้งยิ้มดูเป็นมิตร ในมือถือลูกเหล็กกลมสองลูก กำลังหมุนคลึงไปมาอย่างสุขุมไม่รีบร้อน

แต่หลินจู๋จิ่วรู้ดีว่า คนที่ซ่อนเขี้ยวเล็บมิดชิดเช่นนี้แหละคือคนที่อันตรายที่สุด มั่นใจได้เลยว่าคนผู้นี้จะต้องเป็นพี่หวังที่อู๋เจี้ยนจวินพูดถึงอย่างแน่นอน

ตรงข้ามกับชายแซ่หวังคนนั้น มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ ด้านข้างใบหน้ามองเห็นผ้าปิดตาสีดำคาดไว้ เป็นคนตาเดียว

เหล่าเมา! ไม่ผิดแน่ ชายคนนี้คือเหล่าเมา หน้าตาเหมือนกับภาพวาดในรถของซ่งเซิ่งซีถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์

พวกเขากำลังส่งมอบสินค้าอะไรกัน

ตอนที่เข้ามาเมื่อครู่ได้สังเกตดูแล้ว ที่นี่คือโรงงานแปรรูปไม้ ตั้งอยู่แถบชานเมือง ด้านหลังพิงภูเขาลูกใหญ่

การมาทำการค้าส่งมอบของในโกดังของโรงงานแปรรูปไม้ของรัฐ ย่อมหมายความว่าคนในโรงงานแห่งนี้ล้วนเป็นคนของพี่หวังทั้งหมด!

สามารถดึงคนงานทั้งหมดที่นี่มาเป็นพวกของตนเองได้ พี่หวังคนนี้ช่างมีอิทธิพลไม่ธรรมดาจริงๆ

ทว่าในยุคสมัยนี้ เพื่อให้มีข้าวกินอิ่มท้อง ผู้คนจึงยอมเสี่ยงภัยทำมาค้าขายในตลาดมืดใต้ดิน ก็ไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจยากอะไรนัก

อู๋เจี้ยนจวินขยับตัวตามเข้ามากระซิบข้างหูหลินจู๋จิ่วว่า “คนข้างหน้านั่นคือพี่หวัง ชื่อหวังเต๋อกุ้ย เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตมากเลยครับนายท่านเสี่ยวจิ่ว ที่นี่ล้วนเป็นคนของเขาทั้งหมด หากคิดจะฆ่าพวกเรา เอาไปฝังไว้บนภูเขาลูกนี้ก็ไม่มีใครล่วงรู้ได้หรอกครับ”

เห็นได้ชัดว่าเขากลัวอยู่ไม่น้อย แต่เพราะรู้ว่าหลินจู๋จิ่วเก่งกาจ จึงเหมือนได้คว้าฟางช่วยชีวิตไว้ หากคราวนี้ยังสามารถช่วยชีวิตทุกคนไว้ได้อีก เขาจะขอนับถือเป็นนายท่านจิ่วอย่างแท้จริง และจะขอติดตามรับใช้ตลอดไปโดยไม่มีใจเป็นอื่น

หลินจู๋จิ่วทำสัญญาณให้เงียบ

ได้ยินเสียงหวังเต๋อกุ้ยเอ่ยถามอยู่ด้านนอก “ของล่ะ”

เหล่าเมาปลดกระเป๋าด้านหลังลงมา “อยู่ที่นี่”

“ได้ยินว่านายปะทะกับสำนักความมั่นคง**ป่าไม้มาหรือ สามารถรักษาของไว้ได้หนึ่งห่อนับว่านายดวงแข็งมาก ของพวกนี้ ฉันให้ทองคำแท่งนายสิบแท่ง ถือว่าช่วยสงเคราะห์นายแล้วกัน”

เหล่าเมาประสานมือคำนับ “ใครๆ ต่างก็บอกว่าพี่หวังเปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตรและรู้ธรรมเนียม ไม่เคยซ้ำเติมใครยามตกต่ำ ทองคำแท่งที่พี่ให้มาช่วยต่อชีวิตฉันไว้แท้ๆ รอให้ฉันฟื้นตัวได้ การค้าของพวกเราก็ยังทำต่อไปได้ บุญคุณครั้งนี้ฉันจะจดจำไว้”

หวังเต๋อกุ้ยสั่งให้คนข้างกายส่งทองคำแท่งสิบแท่งให้แก่เหล่าเมา

“ไม่ต้องมาพูดจาเยินยอกันหรอก คนอย่างฉันไม่เคยเชื่อถือคำสัญญาหรือคำเพ้อฝัน หัวของนายยามนี้ยังตั้งอยู่บนคอ ไม่แน่วันใดวันหนึ่งอาจจะต้องย้ายที่อยู่แล้วก็ได้”

เหล่าเมาเก็บทองคำแท่งใส่ลงในกระเป๋าที่นำมาพลางยิ้ม “พี่หวัง แล้วพี่อยากให้ฉันตอบแทนบุญคุณอย่างไรล่ะ”

“พอดีฉันมีเรื่องยุ่งยากที่ต้องสะสางนิดหน่อย เป็นแค่เรื่องขี้ผงเท่านั้น มีไอ้หนุ่มไม่รักดีสองสามคน พาพวกมันไปที่ภูเขาด้านหลัง แล้วช่วยฆ่าทิ้งให้ฉันก็พอ”

“โอ้ ฆ่าคนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกหรือ คนของพี่ก็ทำได้นี่นา”

หมายเหตุ

• ชุดจงซาน (中山装) ชุดประจำชาติจีนที่ออกแบบโดย ดร.ซุนยัตเซ็น มักสวมใส่โดยข้าราชการและผู้นำพรรคในยุคสาธารณรัฐและยุคสังคมนิยม

** สำนักความมั่นคง (安全局 — อานเฉวียนจวี๋) หน่วยงานด้านความมั่นคงและข่าวกรองของรัฐ ทำหน้าที่ปราบปรามการจารกรรมและอาชญากรรมร้ายแรง