ตอนที่ 166 — ตอนที่ 166 วิกฤตรอบทิศ (3)

มุมปากของหวังเต๋อกุ้ยยังคงแต้มรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน “พวกปลายแถวไม่กี่คน ฉันไม่อยากเปลืองแรงลงมือเองหรอก”

จากนั้นเขาก็หันไปสั่งชายสวมหมวกนวมที่อยู่ด้านหลัง “พาพวกมันออกมา”

ชายสวมหมวกนวมพาคนสองสามคนเปิดประตูบานที่เชื่อมกับโกดังสินค้า พอเห็นคนในห้องล้วนถูกแก้มัดเชือกออกจนหมดสิ้นก็อดประหลาดใจไม่ได้

นี่มันเรื่องอะไรกัน ตอนที่เขาเดินออกไปก็มัดพวกมันไว้อย่างแน่นหนาดีแล้วไม่ใช่หรือ

เขาก็ไม่มีเวลาจะซักไซ้ไล่เลียงอะไร จึงร่วมกับคนด้านหลังคุมตัวคนทั้งหมดออกมา

หลินจู๋จิ่วอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หยิบระเบิดมือลูกหนึ่งออกมาจากมิติวิเศษ แล้วเหน็บซ่อนไว้ที่ด้านหลังเอว

พยายามอย่าใช้วาจาพยากรณ์ และไม่หยุดเวลาเพื่อถอยร่นอย่างปลอดภัย ต้องรีบเผด็จศึกให้จบโดยเร็วที่สุด

พวกเขาถูกพาตัวมาอยู่เบื้องหน้าของหวังเต๋อกุ้ยและเหล่าเมา

ใบหน้าของพวกอู๋เจี้ยนจวินไม่สามารถแสดงสีหน้าหวาดกลัวได้แล้ว ทำได้เพียงยืนเรียงแถวทอดสายตาเหม่อลอยมองไปยังหวังเต๋อกุ้ย ส่วนลู่เอ้อร์เฉียงนั้นกลัวจนขาสั่นพั่บๆ

มีเพียงหลินจู๋จิ่วและฉีฮวนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

ชายยี่สิบกว่าคนในห้องนี้ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำ ส่วนใหญ่เป็นคนงานตัดไม้ แม้จะมองผ่านเสื้อนวมหนาก็ยังเห็นได้ชัดว่ากล้ามแขนของพวกเขาแน่นตึงแข็งแรงเป็นมัดๆ ที่เอวของพวกเขาทุกคนล้วนเหน็บปืนลูกโม่ไว้

ความใจกล้าบ้าบิ่นของทั้งสองคนทำให้เหล่าเมาประหลาดใจอยู่เล็กน้อย

เจ้าหนุ่มสองคนนี้ใจเด็ดไม่เบา หากได้มาทำการค้าตามตนเองก็คงจะดี ยามนี้เขากำลังขาดแคลนคนใจเด็ดเช่นนี้อยู่พอดี

แต่น่าเสียดาย พวกเขาคงจะเป็นคนที่หวังเต๋อกุ้ยบอกว่าจะกำจัดทิ้งเสียแล้ว

หวังเต๋อกุ้ยปรายตามองหลินจู๋จิ่วและฉีฮวนแวบหนึ่ง นี่ไม่ใช่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมสองคนหรอกหรือ ไอ้หนุ่มสองคนนี้อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ!

เขาเบนสายตาที่แฝงแววสงสัยมองไปยังชายสวมหมวกนวม

ชายสวมหมวกนวมรีบชี้ไปที่หลินจู๋จิ่วพลางเอ่ยว่า “เค้นถามมาแล้วครับพี่ คือเจ้าเด็กคนนี้แหละ”

หวังเต๋อกุ้ยหันกลับมามองหลินจู๋จิ่วอีกครั้ง สายตาคู่นั้นราวกับกำลังมองดูคนที่ไม่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของตนแม้แต่น้อย ทว่าก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบกว่าปีคนนี้ไปกว้านหาข้าวสารมากมายปานนี้มาจากที่ใด

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าในการซื้อขายระหว่างหลินจู๋จิ่วกับอู๋เจี้ยนจวินยังมีผักกาดขาวสดใหม่อีกกว่าหนึ่งพันชั่ง*

ผักสดเหล่านั้น พวกอู๋เจี้ยนจวินแบ่งเอากลับไปกินเองก็ไม่ใช่น้อย อีกทั้งลูกค้าประจำในมืออีกสิบกว่ารายต่างก็แย่งกันซื้อ ในช่วงฤดูหนาวเหน็บเช่นนี้ผักสดยิ่งหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร เพียงพริบตาเดียวก็ถูกเหมาเกลี้ยงจนไม่มีโอกาสหลุดรอดออกสู่ท้องตลาดทั่วไปเลย

ดังนั้นหวังเต๋อกุ้ยจึงไม่ล่วงรู้เรื่องผักกาดขาวเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย รู้เพียงแค่เรื่องข้าวสารเท่านั้น

หากเขารู้ว่าหลินจู๋จิ่วค้าขายผักสดได้ด้วย คาดว่าคงจะไม่เอ่ยปากสั่งฆ่าอีกฝ่ายอย่างง่ายดายเช่นนี้เป็นแน่

“เจ้าหนุ่ม แกไปเอาข้าวสารมากมายปานนี้มาจากไหน ใครคือพ่อค้าคนกลางในตลาดมืดที่อยู่เบื้องหลังแก”

หวังเต๋อกุ้ยไม่เชื่อว่าข้าวสารกว่าหนึ่งพันชั่งนี้จะเป็นสิ่งที่หลินจู๋จิ่วกว้านหามาได้

หลินจู๋จิ่วตอบกลับอย่างสงบนิ่งว่า

“ประหยัดน้ำลายไว้เถอะ ฉันไม่มีทางบอกแกหรอก”

สิ้นเสียง หวังเต๋อกุ้ยก็พลันขว้างลูกเหล็กในมือลูกหนึ่งพุ่งตรงมาทางหลินจู๋จิ่วทันที

หลินจู๋จิ่วมีปฏิกิริยาตอบสนองว่องไวเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว จากนั้นลูกที่สองก็ตามมาติดๆ หลินจู๋จิ่วดีดตัวตีลังกาพลิกกายกลางอากาศหลบพ้นไปได้ ก่อนจะทิ้งตัวลงแตะพื้นในท่าย่อเข่าครึ่งตัวได้อย่างหมดจดงดงาม

สายตาคมกริบประสานเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของหวังเต๋อกุ้ย

ชายฉกรรจ์ยี่สิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลังหวังเต๋อกุ้ยต่างชักปืนลูกโม่ออกจากเอวแล้วเล็งเป้ามาที่หลินจู๋จิ่ว

หวังเต๋อกุ้ยยกมือขึ้นเล็กน้อย พวกเขาจึงเก็บปืนลูกโม่กลับไป

เดิมทีเขาคิดจะฆ่าหลินจู๋จิ่วทิ้งเสีย แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายมีฝีไม้ลายมือคล่องแคล่วว่องไวถึงเพียงนี้ ก็เกิดความคิดใหม่ขึ้นมาในใจ

“เจ้าหนุ่ม ฝีมือไม่เลวนี่ ขอเพียงแกยินดีมาทำงานกับฉัน ยอมคายออกมาว่าใครที่อยู่เบื้องหลังและคิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉัน ฉันก็ไว้ชีวิตแกได้ ฉันรู้ว่ามีคนบางพวกที่ไม่กลัวตาย คอยจ้องจะฮุบตำแหน่งของฉันอยู่ตลอดเวลา แต่สุดท้ายพวกมันล้วนตายหมด คนที่อยู่เบื้องหลังแกเองก็ไม่มีข้อยกเว้น แกติดตามคนพรรค์นั้นไปก็ไม่มีอนาคตหรอก”

หลินจู๋จิ่วก็คร้านจะเสียเวลาพูดจาไร้สาระ หลินจู๋จิ่วต้องการรีบกลับไปโรงพยาบาลโดยเร็ว

หมายเหตุ

• ชั่ง (斤 — จิน) หน่วยชั่งน้ำหนักของจีน โดย 1 ชั่ง เท่ากับ 500 กรัม (ครึ่งกิโลกรัม) หนึ่งพันชั่งจึงเท่ากับประมาณ 500 กิโลกรัม